Zondag 26 mei 2013
Mijn jeugdherinneringen aan DELFT (Ndl)
Vorige week maakte ik met mijn OKRA-afdeling een busuitstap naar het Nederlandse Delft, niet alleen “de stad van Vermeer” maar ook een beetje “mijn” stad. Vóórdat ik – in 1946 - van mijn geboorteplaats (Haarlem) verhuisde naar Vlaanderen, bracht ik regelmatig een of meer dagen door bij mijn oma van moederskant in Delft, geboorteplaats (1905) van mijn moeder. Ik herinner mij nog vrij veel uit die jaren ’30 en ‘40.
Toen ik voor het eerst Vermeers beroemde werk “zicht op Delft” zag, besefte ik dat zijn schildersezel heeft gestaan op de “Hooikade”, waar ik zo vaak bij mijn oma gelogeerd heb! In 1892 opende mijn grootvader Voskuil daar een kappersbedrijf, dat later voortgezet werd door zoon Bertus Voskuil (broer van mijn moeder), die op zijn beurt werd opgevolgd door 3 dochters Voskuil, sinds kort allicht ook met pensioen. “Kapsalon Voskuil” bestaat na 120 jaar trouwens nog steeds op ongeveer dezelfde plaats op de Hooikade, en geniet in Delft een grote reputatie. Vanuit de trein zie je de zijgevel met de tekst “O Jan, wat zit je haar mooi!”, voor elke Delftenaar een bekende slogan. Er is ook een leuke website, die naar mijn familie verwijst:
http://www.delfia-batavorum.nl/gpEasy/Voskuil
Een andere herinnering uit mijn kinderjaren. ’s Zondagsmorgens vroeg hoorde ik vanuit mijn bedje de vele (door paarden getrokken) koetsen over de straatkeien daveren waarmee het chique volk zich naar de kerk haastte. Volgens mijn moeder was het een echte wedstrijd om vooral bij de eersten te zijn!
En ten slotte een echt strontverhaal (letterlijk!) om duimen en vingers euh… bij af te likken. De sanitaire voorzieningen in de Hooikade-huizen lieten destijds immers – naar onze huidige normen – nogal te wensen over. Ik herinner me nog levendig het afvoerloze “toilet” op de eerste verdieping (beneden was de kapsalon), dat bestond uit een brede losse plank met een gat in het midden; daaronder stond een ton(netje). Die tonnen werden regelmatig opgehaald door de schippers van de “reinigingsdienst” (de echte naam weet ik niet meer) en vervangen door een “proper” exemplaar.
In mijn familiealbum heb ik nog een tweetal fotootjes gevonden waarop ik sta op dezelfde plaats die de voorgrond vormde van Vermeers “zicht op Delft”. Zie bijlagen. Op de bovengenoemde site vond ik ook een vrij recent beeld van het kapsalonpersoneel (onder wie 3 van mijn nichtjes Voskuil).
Johannes Vermeer: Zicht op Delft
Zelfde plaats, enkele eeuwen later en met mij op de voorgrond
Idem als de vorige (ik zit rechts):
Het huidig team van kapsalon Voskuil. Vlnr 1, 4 en 5 mijn 3 nichtjes Voskuil.
(Foto Marianne van Es)
Toen ik voor het eerst Vermeers beroemde werk “zicht op Delft” zag, besefte ik dat zijn schildersezel heeft gestaan op de “Hooikade”, waar ik zo vaak bij mijn oma gelogeerd heb! In 1892 opende mijn grootvader Voskuil daar een kappersbedrijf, dat later voortgezet werd door zoon Bertus Voskuil (broer van mijn moeder), die op zijn beurt werd opgevolgd door 3 dochters Voskuil, sinds kort allicht ook met pensioen. “Kapsalon Voskuil” bestaat na 120 jaar trouwens nog steeds op ongeveer dezelfde plaats op de Hooikade, en geniet in Delft een grote reputatie. Vanuit de trein zie je de zijgevel met de tekst “O Jan, wat zit je haar mooi!”, voor elke Delftenaar een bekende slogan. Er is ook een leuke website, die naar mijn familie verwijst:
http://www.delfia-batavorum.nl/gpEasy/Voskuil
Een andere herinnering uit mijn kinderjaren. ’s Zondagsmorgens vroeg hoorde ik vanuit mijn bedje de vele (door paarden getrokken) koetsen over de straatkeien daveren waarmee het chique volk zich naar de kerk haastte. Volgens mijn moeder was het een echte wedstrijd om vooral bij de eersten te zijn!
En ten slotte een echt strontverhaal (letterlijk!) om duimen en vingers euh… bij af te likken. De sanitaire voorzieningen in de Hooikade-huizen lieten destijds immers – naar onze huidige normen – nogal te wensen over. Ik herinner me nog levendig het afvoerloze “toilet” op de eerste verdieping (beneden was de kapsalon), dat bestond uit een brede losse plank met een gat in het midden; daaronder stond een ton(netje). Die tonnen werden regelmatig opgehaald door de schippers van de “reinigingsdienst” (de echte naam weet ik niet meer) en vervangen door een “proper” exemplaar.
In mijn familiealbum heb ik nog een tweetal fotootjes gevonden waarop ik sta op dezelfde plaats die de voorgrond vormde van Vermeers “zicht op Delft”. Zie bijlagen. Op de bovengenoemde site vond ik ook een vrij recent beeld van het kapsalonpersoneel (onder wie 3 van mijn nichtjes Voskuil).
Johannes Vermeer: Zicht op Delft
Zelfde plaats, enkele eeuwen later en met mij op de voorgrond
Idem als de vorige (ik zit rechts):
Het huidig team van kapsalon Voskuil. Vlnr 1, 4 en 5 mijn 3 nichtjes Voskuil.
(Foto Marianne van Es)