Op dit blog schrijf ik zowel persoonlijke “dagboek-notities” als commentaren, ernstig of luchtig, op uiteenlopende onderwerpen. De afbeeldingen zijn – tenzij anders vermeld – meestal geschilderd of op computer getekend door mijn echtgenote, waarbij haar 12 jaar academie-opleiding en workshops goed van pas komen. Tot eind 2008 toonde ze haar creaties trouwens op een eigen blog: https://blog.seniorennet.be/computeroma maar ze ziet meer in één gezamenlijk blog voor ons beiden.

Berichten van 1 september 2007 tot 30 september 2007

Zondag 30 september 2007

omgaan met handicaps

4 x Moeders mooiste (met computerpen en programma Painter Classic getekend door "computeroma")

   Zoals ik in mijn vorige blog heb aangekondigd, wil ik het (als ondeskundige leek…) vandaag even hebben over het gedrag van (sommige) niet-gehandicapten tegenover medemensen met een handicap. Zelf heb ik het geluk (om niet zeggen het voorrecht) geen handicaps te hebben (afgezien van allerlei onhandigheden), zodat ik niet voor eigen winkel preek.

   Het toeval wil dat uitgerekend in mijn krant van gisteren (GVA) een interview met foto stond met de mama van de 23 maanden oude Lance, die onlangs de helft van zijn gezicht (inclusief zijn linkeroog) verloor door een bijna dodelijke beet van een rottweiler. Het is – in de meest letterlijke zin – geen mooi gezicht. Maar wat mij bovendien raakte, is het feit dat de moeder van Lance niet meer met de kleine buiten durft te komen, omdat ze ”die starende blikken” van voorbijgangers niet kan verdragen.

   Ik vind dat een verschrikkelijke gedachte; ik begrijp best dat een opvallende handicap de aandacht van anderen trekt, maar die “aandacht” is vaak eerder een ongezonde nieuwsgierigheid, een vorm van “ramptoerisme” zeg maar. Waarom kunnen mensen, wanneer ze een gehandicapte zien, niet “gewoon” doen: dus niet in een grote boog eromheen lopen maar ook niet hinderlijk aangapen; die twee uitersten zijn beide storend. Ik maak me echter geen illusies: dat aangapen is waarschijnlijk onuitroeibaar en minder-validen en hun omgeving zullen er helaas mee moeten leren leven; beter dat, dan zichzelf nog eens extra pijn te doen door zich van die buitenwereld af te zonderen. Ik wens Lance’s mama de nodige moed om zich – ondanks alles – zo spoedig mogelijk weer onder de mensen te begeven. Met Lance.

TOE(kom)MAATJE. Het heeft enkele uren geduurd voordat ik over bovenstaande tekst min of meer tevreden was. Geen probleem over de inhoud, die had ik al voordien in mijn hoofd, maar qua tekst vind ik dat ik er al betere geschreven heb. (met dat laatste zinnetje zit ik altijd goed: ofwel zijn mijn bezoekers het met me eens, en da’s altijd leuk, ofwel zijn ze het niet met me eens en dat betekent dat ze het wel degelijk een goeie tekst vinden …; één probleem: ze moeten het me dan wel laten weten, via een reactie, e-mail of gastenboek!)

Geschreven door kommaneuker om 14:34 3 reacties Reageer op dit bericht

Woensdag 26 september 2007

weekrapport

Foto tijdens wandeling regio Donkmeer (Overmere-Berlare)

   Ik stel vast dat het – tegen mijn gewoonte – alweer een week geleden is dat ik nog een blogje (19.9) gebaard heb: de dagelijkse drukte van een gepensioneerde, weet-u-wel! Ik overloop in telegramstijl enkele bezigheden van de voorbije dagen. En als het u niet interesseert (ik acht die kans groot), dan geef ik u een goeie raad: sla mijn blabla gewoon over. Bon, daar ga ik:
   Vrijdag beetje gecomputerd, wat verplicht administratief geklungel, vrouwlief computeroma moreel gesteund in haar kunstactiviteiten op computer en in haar schildersatelier, ’s avonds koorrepetitie.
   Zaterdag de wekelijkse boodschappen en na zo’n 20 jaar voor de allerlaatste keer “opgetreden” als zaterdagavond-organist van mijn parochiekerk (ivm de schrapping van die mis): van het kerkbestuur kreeg ik een mooi cadeau.
   Zondag om 6.30 uur opgestaan (veel mensen slapen ’s zondags uit, wij doen het tegenovergestelde!…) voor onze wekelijkse bewegwijzerde wandeling ergens in Vlaanderen. Deze keer was dat in de regio Overmere/Berlare

(foto) voor een tochtje van ruim 12 km; tijdens een stopplaats halverwege soepke gegeten, pipi gedaan en om 12 uur weer thuis voor koffie-met-een-koekske; ’s middags ons jarig kleinkind gaan bezoeken.
   Maandagmorgen vergaderd met plaatselijk OKRA-bestuur. ’s Middags getafeltennist met clubgenoten.
   Gisteren dinsdag wat routine-activiteiten; we eindigden de dag met twee uur lang pingpong met gelijkgezinden.
   Vandaag woensdag rustige dag. Tijd om deze “komma” te schrijven! Ik ontmoette een kennis, die me zei: “ik lees uw regelmatig uw blog”, en ik reageerde spontaan (denkend aan mijn zeer lage bezoekersaantal!): “Tiens, ben jij dat?!”

Voor De VOLGENDE KOMMA heb ik nog niks concreets, maar ik denk aan “omgaan met handicaps” (onderverstaan: door niet-gehandicapten)

TOE(kom)MAATJE Toen ik gisteravond na het tafeltennis mijn wagen startte, hoorden we een onrustwekkend geratel, dat tien minuten later nog altijd niet had opgehouden. Gelukkig bleek al vlug dat het lawaai niet van de motor kwam, maar dat het ging om “klassieke muziek” (?!) van de (verschrikkelijk elitaire) radio-Klara. Bij de VRT hebben ze nog altijd niet door waarom hun KLAssieke RAdio maar amper enkele procenten van het potentiële luisterpubliek bereikt, en de echte muziekliefhebbers uitwijken naar Musique-3 of Nederland-4.

Geschreven door kommaneuker om 21:17 Reageer op dit bericht

Woensdag 19 september 2007

Computeroma na marktbezoek (1)

Hoe mijn schat het klaarspeelt om na elk wekelijks marktbezoek steeds weer beladen als een overvolle kerstboom veilig thuis te raken, ongeschonden en zonder verlies van lading, is mij een raadsel. Haar fietstassen puilen uit, evenals het fietsmandje, de rugzak en nog twee andere zakken, enfin één zak, want die tweede ben ikzelf: mijn rol bestaat in het uitpakken van het hele zootje (zie het plaatje hierna).

Geschreven door kommaneuker om 19:50 2 reacties Reageer op dit bericht

Woensdag 19 september 2007

stilleven na marktbezoek (vervolg)

Om mezelf een beter idee te geven van wat computeroma zo allemaal meebrengt (zie vorige foto), heb ik de hele lading eens uitgestald op onze oprit (zie foto hiernaast): twee broden, een zak patatten van bij de poelier (?), een paar kilo groenten en fruit, diverse doosjes beleg, doosjes olijven, stukken sierfruit, twee plumeaus en een stel plantjes… Oef.

TOE(kom)MAATJE. Weer een paar recent geziene juweeltjes van grappig bedoelde (???) maar raadselachtige, aandacht afleidende en dus verkeersonveilige slogans langs de grote wegen: “(…) U ZINGT VALS? … U RIJDT LIEVER ALLEEN? … U BENT MENSENSCHUW? … U PRAAT LIEVER TEGEN UZELF?…”; en dan te bedenken dat al die infantiele onzin betaald wordt met uw en mijn belastingcenten.

Geschreven door kommaneuker om 19:48 Reageer op dit bericht

Maandag 17 september 2007

supergeslaagde verjaardag

(‘proef met roze en blauw’ door computeroma)

   Ter gelegenheid van de 70^ste verjaardag van een van mijn drie zussen hadden haar kinderen voor 15 en 16.9 een “surprise weekend” in Hasselt georganiseerd. De verrassing bestond erin, dat noch mijn zus noch haar man (die in één adem mee gevierd zou worden) ook maar iets zouden vernemen van wat hun te wachten stond, ondanks de vele betrokkenen in het complot.

   In augustus ontvingen ze van het Hasseltse Holiday Inn een uitnodigingskaart voor de (zogenaamde…) “vóór-opening van een tentoonstelling” door een bevriende kunstenaar in een van de hotel-zalen op 15.9 om 19 uur. De kinderen zorgden er discreet voor dat hun ouders voor die (en de volgende!) dag geen andere verplichtingen zouden aangaan en uiteraard werd ook de “exposerende” kunstenaar in het scenario betrokken. Uit allerlei tekenen bleek duidelijk dat het tweetal geen enkel vermoeden had van wat er in werkelijkheid zou gebeuren. Om 19.15 uur verschenen ze in het hotel, waar ze zich naar de betreffende tentoonstellingszaal begaven.

   En daar volgde de eerste verrassing. Niks tentoonstelling, niks vernissage. Wel de kinderen, kleinkinderen, en de directe familieleden, samen zo’n 25 man, die het verraste koppel verwelkomden met een luid “Lang zullen ze leven”. Maar er zouden nog veel surprises volgen. Om te beginnen was er een uitgebreid aperitief, gevolgd door een koud en warm zelfbedieningsbuffet. Iedereen zocht een plaatsje aan een van de gezellige ronde tafels maar regelmatig verhuisde een deel van de ene tafel naar de andere, wat de sfeer nog leuker maakte.

   Volgende verrassing (althans voor de twee gevierden, want de anderen wisten natuurlijk van wanten): er was een overnachting in het hotel geregeld voor de 6 niet-Hasselaren plus het feestkoppel (al woont dat vlakbij het hotel…). Uiteraard hadden die twee geen nacht- en toiletgerief meegebracht maar ook daarin had het organiserend comité op originele en frivole wijze voorzien.

   Intussen konden we tussen de bedrijven door genieten van een uitgebreide foto- en filmmontage op groot scherm over het leven van mijn jarige zus. Verder had een van haar zoons een intelligente maar knettergekke kwis opgesteld waarbij hij zijn ouders “testte” op hun “kennis” (nou ja) van elkaars eigenschappen en gewoonten. Kortom, de avond vloog voorbij en rond 1 uur toog iedereen bed-waarts.

   De volgende ochtend was het hele gezelschap om 9 uur weer bijeen in een gereserveerd zaaltje voor het ontbijtbuffet en daar volgde om 9.15 uur een nieuwe verrassing. De kinderen hadden nl. ook een 18-tal goede tennisvrienden van hun ouders voor het ontbijt uitgenodigd! Opnieuw de nodige kreten van (aangename) verrassing en dolle pret maar nóg was het bijlange niet gedaan!

   Na het geslaagd ontbijt werd de hele groep (dus zo’n goeie 40 man) buiten voor het hotel verzameld, waar een leuk toeristentreintje ons opwachtte voor een rondrit-met-stadsgids door Hasselt. Tijdens dit ritje werd iedereen voorzien van een frisdrankje (naar keuze met of zonder een euh... ‘Hasselts tintje’). Aansluitend op die rit maakten we nog een leuk wandelingetje langs (o.a.) een mooi golfterrein, om (voorlopig!) te eindigen op een zon-overgoten terras waar we werden vergast op taart en drank à volonté. Als allerlaatste stunt verscheen dan een speciaal gecharterde bus van De Lijn, die de hele meute terug naar het hotel bracht, waar iedereen uitgebreid en dankbaar afscheid nam van iedereen.

   De “leden van het organisatiecomité”, die zich moeite (noch kosten!) gespaard hebben om hun ouders, de naaste familieleden en intieme vrienden een onvergetelijk weekend te bezorgen, mogen trots terugkijken op een supergeslaagd resultaat!

TOE(kom)MAATJE Ons oudste kleinkind (23), lerares piano en lid van kamermuziekensemble(s), is na een speciale proef (“auditie”) als beste uitgekomen om volgend jaar met orkest de “Rach3” (Chinees voor “3^de pianoconcert van Rachmaninov”, een overbekende “klassieker” van de Elisabethwedstrijd) uit te voeren. Plaats en datum zijn nog niet bekend, als het effe kan gaan opa kommaneuker en (computer)oma natuurlijk luisteren.

Geschreven door kommaneuker om 21:57 3 reacties Reageer op dit bericht

Woensdag 12 september 2007

Actueel

(himalaya-impressie, op computer getekend door computeroma)

1) “Hasseltse postbode houdt 4 jaar duizenden poststukken bij”. De GVA-journalist van dienst besteedde uitgebreid aandacht aan dit feit, inclusief allerlei smeuïge maar bijkomstige details, maar hij had blijkbaar niet de moeite genomen om aan De Post te vragen hoe het vier jaar kon duren vóórdat ze “ontdekte” (?) dat er in de betreffende ronde iets niet klopte. Slechte journalistiek noem ik dat.

2) Vorige week ontdekte een Italiaanse berggids in een gletsjerkloof het lichaam van een bergbeklimmer die in 1928 was verongelukt. Het voorval herinnerde mij onmiddellijk aan het grafschrift van een 19-jarige Duitse klimmer dat wij tijdens onze bergvakantie in 1981 aantroffen op het kerkhof van Ayer (Zwitserland): “Georg Winkler, *26.8.1869 München, +16.8.1888 am Weiszhorn, aufgefunden am 29.7.1956” . Onze gids, zelf wonend in Ayer, vertelde ons dat het diepgevroren lichaam van Winkler en zijn papieren nog volledig intact waren en dat men daardoor nog verre nazaten van de man had teruggevonden en uitgenodigd voor de begrafenis, 68 jaar na diens dood!

3) (GVA 6.9) Tony Vandeputte (61), de vroegere topman van de werkgeversorganisatie VBO, kreeg vijf jaar geleden pancreaskanker, is daar (voorlopig?) van genezen maar zegt dat zijn ervaring zijn levensvisie fundamenteel heeft veranderd. “Je gaat alles heel anders beleven. Ik ben scherper het onderscheid gaan zien tussen het essentiële en het bijkomstige. En het essentiële, dat is je gezin, vriendschap, menselijke waarden. Een tweede verandering is dat ik nu ontzettend kan genieten van kleine dingen. Een goed glas wijn, een fietstocht, gezellig met vrienden samen zitten… Fantastisch allemaal!” Wijze woorden. En wij maar klagen over onbenulligheden…

TOE(kom)MAATJE Als er één blog op zijn plaats is in de rubriek “Dagboeken” van seniorennet, dan is het wel die van mijn favoriete “Bojako”. Er gaat vrijwel geen dag voorbij of ze geeft ons een kijkje op het reilen en zeilen van haar gezellige familie. En sinds kort besluit ook zij haar teksten soms met een “Toemaatje à la Kommaneuker”; ik voel me vereerd en gevleid dat ik op dat punt blijkbaar haar inspiratiebron ben!!

Geschreven door kommaneuker om 19:49 1 reactie Reageer op dit bericht

Maandag 10 september 2007

familieweekend

(slapen in stervorm)

Oma (in blog-kringen ook wel bekend – of niet… - als computeroma) en ik hadden onze kinderen, schoon- en kleinkinderen (samen 20 man, plus wij = 22) uitgenodigd voor het weekendje van 7 tot 9 september in een “gîte voor families”, ergens in “de Ardennen” (dwz ten zuiden van de taalgrens…).

Helaas kon niet iedereen er bij zijn: beroeps- en andere redenen, wat wil je. Wie er wel was, heeft zich goed geamuseerd. Dolle pret b.v. bij de meiden, die op de ruime zolderverdieping hun matrassen in stervorm hadden gelegd (foto). Verder werd het een weekend met veel gezelschaps- en andere spelletjes. En natuurlijk lekker eten, want met zoveel volk zijn er altijd wel enkele amateur-keukenpieten bij, die zich willen uitleven in een grote modern uitgeruste keuken voor grote groepen.

Opa en oma hadden ook eens graag gewandeld maar het bleef bij een klein verkenningstochtje van een kilometer of vier; het valt ons regelmatig op dat bij grotere (georganiseerde) wandelingen de gemiddelde leeftijd meestal een stuk boven de 50 ligt!

TOE(kom)MAAT(JE). Ik heb me weer eens mateloos geërgerd aan de suggestieve berichtgeving van heel wat media. Ik heb het nu over de mogelijke rol van de ouders van het vermiste Engelse meisje Maddie McCann. In de meeste media worden zij nog net niet van moord beschuldigd, maar het grote publiek, op sensatie belust, heeft hen al lang veroordeeld want “het staat toch in de krant?”. Gevolg: die ouders worden nu praktisch verplicht om hun ONschuld te bewijzen, wat flagrant indruist tegen alle democratische rechtsprincipes. Mijn standpunt: zolang het gerechtelijk onderzoek loopt, moeten de media zich onthouden van hun walgelijke beschuldigingen: Maddie’s ouders zijn onschuldig, punt uit. Als het niet zo is, vernemen we dat ongetwijfeld.

Geschreven door kommaneuker om 20:43 Reageer op dit bericht

Woensdag 5 september 2007

Oesters van Cancale

(hiernaast een blik op de achtergelaten lege schelpen en uitgeperste citroenen op de oevers van het Bretoense kuststadje Cancale)

Vandaag precies een jaar geleden bezochten we met ons wandelgroepje onder leiding van de betreurde gids Jan (zie vorige blog) het stadje Cancale in Bretagne, beroemd om zijn oesterbanken. Na Cancale maakten we nog een stevige kustwandeling. Een uittreksel uit mijn reisverslag van die dag (de namen heb ik afgekort):
   “Het zou ook vandaag weer uitzonderlijk warm worden. Met de wagen (…) richting het oesterparadijs Cancale, maar eerst geparkeerd in Saint-Colomb (…). Dan te voet op en af via paadjes tussen struiken en meer open trajecten. Rond het middaguur in Cancale, waar de ene oesterkraam naast de andere de strandlijn versierde. Iemand kocht een dozijn oesters, die werden verdeeld onder de (kandidaat-)liefhebbers. Eigenlijk toch wel lekker: beetje citroen erbij en samen met zeewater uit de schelp zelf opgeslubberd. Het leeggoed (schelp + citroen) werd gewoon op het strand gemieterd, dat dan ook bedekt was met al die rommel maar dat hoort blijkbaar bij het toeristische decor van Cancale. (…) Hier ook gepicknickt.
   Dan verder getrokken, warm (vaak onbeschut tegen de zon) en vermoeiend, via op-en-afpaadjes langs de kust. Tegen het eind werd G. getroffen door een zonnesteek en moest stoppen. In een schaduwrijk plekje bleven M.en P. bij haar, terwijl de rest verder trok. K. ging zijn auto halen, ook de 2 andere wagens werden opgehaald. G. beterde zienderogen (…).
   ’s Avonds na het eten nog ’n wandelingetje; ik had het echt wel nodig: we waren pas rond 21.30 van tafel en bovendien had een buslading Franse oudjes er voor gezorgd dat wij aan onze tafel nauwelijks aan een rustige conversatie toekwamen, dus wilden we toch wel even van die drukte bekomen. (…) We besloten de dag met een terrasje en ik bestelde voor de 2^de maal die dag een “bière pression”: heerlijk koud, lekker na een bloedhete dag. “

TOE(kom)MAATJE Je kan het tegenwoordig zo gek niet bedenken of er bestaat wel een Miss-verkiezing voor. In GVA werd onlangs in alle ernst aandacht besteed aan de verkiezing van “Miss Tractorpulling”. Na deze “beloning” voor het meiske dat het beste een tractor kon trekken zou ik niet verbaasd zijn als we – ik verzin maar wat – binnenkort een Miss Rioolputjesschepper mogen huldigen.

Geschreven door kommaneuker om 17:29 1 reactie Reageer op dit bericht

Zondag 2 september 2007

Een week van lief ... en leed

(wandelgids Jan met computeroma tijdens een wandelweek in Bretagne 2006)

De voorbije week onderging ons huis een echte metamorfose: alle ramen werden vervangen door betere en mooiere: we wonen nu precies in een nieuw huis! Nadeel was natuurlijk dat we zowat alles moesten beschermen tegen het stof dat zo’n operatie met zich meebrengt. In minder dan 3 dagen was de metamorfose een feit, maar de “grote kuis” zal nog zeker een week duren! Onze computer b.v. stond de hele week “ingepakt” onder een groot stuk plastic en dus onbereikbaar voor “Kommaneuker” en “Computeroma”.

Die operatie betekende echter ook dat we tot onze grote spijt een bijzondere dagwandeling in La Houppe op zondag 26.8 moesten missen: die was bedoeld als een soort reünie van deelnemers aan een groepsvakantie in Bretagne vorig jaar. De gids voor die dagwandeling was dezelfde die we goed kennen van maandelijkse wandelingen in onze eigen streek. We waren dan ook geschokt toen we maandag 27.8 bericht kregen dat gids Jan tijdens die wandeling de dag voordien plotseling overleden was. We konden het moeilijk geloven. Amper 61 jaar, een ijzersterke vent, en toch… Ik ben hem in het mortuarium gaan groeten en kon mijn tranen nauwelijks bedwingen.

TOE(kom)MAATJE Verstandige mensen passen zich aan aan de omstandigheden, Onverstandige mensen proberen het omgekeerde: zij passen de omstandigheden aan. Daarom is de vooruitgang vaak te danken aan … onverstandige mensen. (bron: anoniem)

Geschreven door kommaneuker om 19:45 Reageer op dit bericht

Berichten van 1 september 2007 tot 30 september 2007

Meer van kommaneuker