Op dit blog schrijf ik zowel persoonlijke “dagboek-notities” als commentaren, ernstig of luchtig, op uiteenlopende onderwerpen. De afbeeldingen zijn – tenzij anders vermeld – meestal geschilderd of op computer getekend door mijn echtgenote, waarbij haar 12 jaar academie-opleiding en workshops goed van pas komen. Tot eind 2008 toonde ze haar creaties trouwens op een eigen blog: https://blog.seniorennet.be/computeroma maar ze ziet meer in één gezamenlijk blog voor ons beiden.

Maandag 17 september 2007

supergeslaagde verjaardag

(‘proef met roze en blauw’ door computeroma)

   Ter gelegenheid van de 70^ste verjaardag van een van mijn drie zussen hadden haar kinderen voor 15 en 16.9 een “surprise weekend” in Hasselt georganiseerd. De verrassing bestond erin, dat noch mijn zus noch haar man (die in één adem mee gevierd zou worden) ook maar iets zouden vernemen van wat hun te wachten stond, ondanks de vele betrokkenen in het complot.

   In augustus ontvingen ze van het Hasseltse Holiday Inn een uitnodigingskaart voor de (zogenaamde…) “vóór-opening van een tentoonstelling” door een bevriende kunstenaar in een van de hotel-zalen op 15.9 om 19 uur. De kinderen zorgden er discreet voor dat hun ouders voor die (en de volgende!) dag geen andere verplichtingen zouden aangaan en uiteraard werd ook de “exposerende” kunstenaar in het scenario betrokken. Uit allerlei tekenen bleek duidelijk dat het tweetal geen enkel vermoeden had van wat er in werkelijkheid zou gebeuren. Om 19.15 uur verschenen ze in het hotel, waar ze zich naar de betreffende tentoonstellingszaal begaven.

   En daar volgde de eerste verrassing. Niks tentoonstelling, niks vernissage. Wel de kinderen, kleinkinderen, en de directe familieleden, samen zo’n 25 man, die het verraste koppel verwelkomden met een luid “Lang zullen ze leven”. Maar er zouden nog veel surprises volgen. Om te beginnen was er een uitgebreid aperitief, gevolgd door een koud en warm zelfbedieningsbuffet. Iedereen zocht een plaatsje aan een van de gezellige ronde tafels maar regelmatig verhuisde een deel van de ene tafel naar de andere, wat de sfeer nog leuker maakte.

   Volgende verrassing (althans voor de twee gevierden, want de anderen wisten natuurlijk van wanten): er was een overnachting in het hotel geregeld voor de 6 niet-Hasselaren plus het feestkoppel (al woont dat vlakbij het hotel…). Uiteraard hadden die twee geen nacht- en toiletgerief meegebracht maar ook daarin had het organiserend comité op originele en frivole wijze voorzien.

   Intussen konden we tussen de bedrijven door genieten van een uitgebreide foto- en filmmontage op groot scherm over het leven van mijn jarige zus. Verder had een van haar zoons een intelligente maar knettergekke kwis opgesteld waarbij hij zijn ouders “testte” op hun “kennis” (nou ja) van elkaars eigenschappen en gewoonten. Kortom, de avond vloog voorbij en rond 1 uur toog iedereen bed-waarts.

   De volgende ochtend was het hele gezelschap om 9 uur weer bijeen in een gereserveerd zaaltje voor het ontbijtbuffet en daar volgde om 9.15 uur een nieuwe verrassing. De kinderen hadden nl. ook een 18-tal goede tennisvrienden van hun ouders voor het ontbijt uitgenodigd! Opnieuw de nodige kreten van (aangename) verrassing en dolle pret maar nóg was het bijlange niet gedaan!

   Na het geslaagd ontbijt werd de hele groep (dus zo’n goeie 40 man) buiten voor het hotel verzameld, waar een leuk toeristentreintje ons opwachtte voor een rondrit-met-stadsgids door Hasselt. Tijdens dit ritje werd iedereen voorzien van een frisdrankje (naar keuze met of zonder een euh... ‘Hasselts tintje’). Aansluitend op die rit maakten we nog een leuk wandelingetje langs (o.a.) een mooi golfterrein, om (voorlopig!) te eindigen op een zon-overgoten terras waar we werden vergast op taart en drank à volonté. Als allerlaatste stunt verscheen dan een speciaal gecharterde bus van De Lijn, die de hele meute terug naar het hotel bracht, waar iedereen uitgebreid en dankbaar afscheid nam van iedereen.

   De “leden van het organisatiecomité”, die zich moeite (noch kosten!) gespaard hebben om hun ouders, de naaste familieleden en intieme vrienden een onvergetelijk weekend te bezorgen, mogen trots terugkijken op een supergeslaagd resultaat!

TOE(kom)MAATJE Ons oudste kleinkind (23), lerares piano en lid van kamermuziekensemble(s), is na een speciale proef (“auditie”) als beste uitgekomen om volgend jaar met orkest de “Rach3” (Chinees voor “3^de pianoconcert van Rachmaninov”, een overbekende “klassieker” van de Elisabethwedstrijd) uit te voeren. Plaats en datum zijn nog niet bekend, als het effe kan gaan opa kommaneuker en (computer)oma natuurlijk luisteren.

Geschreven door kommaneuker om 21:57 Reageer op dit bericht

3 reacties op dit bericht

ELs Des20 september 2007 om 20:23

Ja, dan kan ik ook niet ontbreken natuurlijk.
Ik denk dat we heel fier mogen zijn op zo'n nonkel die het hele verloop van ons feest op de computer zet. Wel leuk.
Ik heb deze pagina gisteren al voor onze oudjes afgedrukt en het hen al gegeven.

Toch al 3 reacties op uw blog nu.

kuky19 september 2007 om 10:39

Zus

Voor ons is het geen saaie maar een leuke mail!
Jij schrijft wat wij voelen. Wij hebben ook genoten van dit totale festijn. Kuky en Dirk.

ilka19 september 2007 om 09:49

verjaardagssurprise je zus

Ik heb met plezier het verslag gelezen van verjaardagsfeest van je zus (ik = werderhelft van Stef). Wij hebben ook van het feest genoten, trouwens heel fijn om iedereen nog eens terug te zien. Veel plezier nog met je blog en tot het volgende feest!
Ilka

Reageer op dit bericht

Woensdag 12 september 2007

Actueel

(himalaya-impressie, op computer getekend door computeroma)

1) “Hasseltse postbode houdt 4 jaar duizenden poststukken bij”. De GVA-journalist van dienst besteedde uitgebreid aandacht aan dit feit, inclusief allerlei smeuïge maar bijkomstige details, maar hij had blijkbaar niet de moeite genomen om aan De Post te vragen hoe het vier jaar kon duren vóórdat ze “ontdekte” (?) dat er in de betreffende ronde iets niet klopte. Slechte journalistiek noem ik dat.

2) Vorige week ontdekte een Italiaanse berggids in een gletsjerkloof het lichaam van een bergbeklimmer die in 1928 was verongelukt. Het voorval herinnerde mij onmiddellijk aan het grafschrift van een 19-jarige Duitse klimmer dat wij tijdens onze bergvakantie in 1981 aantroffen op het kerkhof van Ayer (Zwitserland): “Georg Winkler, *26.8.1869 München, +16.8.1888 am Weiszhorn, aufgefunden am 29.7.1956” . Onze gids, zelf wonend in Ayer, vertelde ons dat het diepgevroren lichaam van Winkler en zijn papieren nog volledig intact waren en dat men daardoor nog verre nazaten van de man had teruggevonden en uitgenodigd voor de begrafenis, 68 jaar na diens dood!

3) (GVA 6.9) Tony Vandeputte (61), de vroegere topman van de werkgeversorganisatie VBO, kreeg vijf jaar geleden pancreaskanker, is daar (voorlopig?) van genezen maar zegt dat zijn ervaring zijn levensvisie fundamenteel heeft veranderd. “Je gaat alles heel anders beleven. Ik ben scherper het onderscheid gaan zien tussen het essentiële en het bijkomstige. En het essentiële, dat is je gezin, vriendschap, menselijke waarden. Een tweede verandering is dat ik nu ontzettend kan genieten van kleine dingen. Een goed glas wijn, een fietstocht, gezellig met vrienden samen zitten… Fantastisch allemaal!” Wijze woorden. En wij maar klagen over onbenulligheden…

TOE(kom)MAATJE Als er één blog op zijn plaats is in de rubriek “Dagboeken” van seniorennet, dan is het wel die van mijn favoriete “Bojako”. Er gaat vrijwel geen dag voorbij of ze geeft ons een kijkje op het reilen en zeilen van haar gezellige familie. En sinds kort besluit ook zij haar teksten soms met een “Toemaatje à la Kommaneuker”; ik voel me vereerd en gevleid dat ik op dat punt blijkbaar haar inspiratiebron ben!!

Geschreven door kommaneuker om 19:49 1 reactie Reageer op dit bericht

Maandag 10 september 2007

familieweekend

(slapen in stervorm)

Oma (in blog-kringen ook wel bekend – of niet… - als computeroma) en ik hadden onze kinderen, schoon- en kleinkinderen (samen 20 man, plus wij = 22) uitgenodigd voor het weekendje van 7 tot 9 september in een “gîte voor families”, ergens in “de Ardennen” (dwz ten zuiden van de taalgrens…).

Helaas kon niet iedereen er bij zijn: beroeps- en andere redenen, wat wil je. Wie er wel was, heeft zich goed geamuseerd. Dolle pret b.v. bij de meiden, die op de ruime zolderverdieping hun matrassen in stervorm hadden gelegd (foto). Verder werd het een weekend met veel gezelschaps- en andere spelletjes. En natuurlijk lekker eten, want met zoveel volk zijn er altijd wel enkele amateur-keukenpieten bij, die zich willen uitleven in een grote modern uitgeruste keuken voor grote groepen.

Opa en oma hadden ook eens graag gewandeld maar het bleef bij een klein verkenningstochtje van een kilometer of vier; het valt ons regelmatig op dat bij grotere (georganiseerde) wandelingen de gemiddelde leeftijd meestal een stuk boven de 50 ligt!

TOE(kom)MAAT(JE). Ik heb me weer eens mateloos geërgerd aan de suggestieve berichtgeving van heel wat media. Ik heb het nu over de mogelijke rol van de ouders van het vermiste Engelse meisje Maddie McCann. In de meeste media worden zij nog net niet van moord beschuldigd, maar het grote publiek, op sensatie belust, heeft hen al lang veroordeeld want “het staat toch in de krant?”. Gevolg: die ouders worden nu praktisch verplicht om hun ONschuld te bewijzen, wat flagrant indruist tegen alle democratische rechtsprincipes. Mijn standpunt: zolang het gerechtelijk onderzoek loopt, moeten de media zich onthouden van hun walgelijke beschuldigingen: Maddie’s ouders zijn onschuldig, punt uit. Als het niet zo is, vernemen we dat ongetwijfeld.

Geschreven door kommaneuker om 20:43 Reageer op dit bericht

Woensdag 5 september 2007

Oesters van Cancale

(hiernaast een blik op de achtergelaten lege schelpen en uitgeperste citroenen op de oevers van het Bretoense kuststadje Cancale)

Vandaag precies een jaar geleden bezochten we met ons wandelgroepje onder leiding van de betreurde gids Jan (zie vorige blog) het stadje Cancale in Bretagne, beroemd om zijn oesterbanken. Na Cancale maakten we nog een stevige kustwandeling. Een uittreksel uit mijn reisverslag van die dag (de namen heb ik afgekort):
   “Het zou ook vandaag weer uitzonderlijk warm worden. Met de wagen (…) richting het oesterparadijs Cancale, maar eerst geparkeerd in Saint-Colomb (…). Dan te voet op en af via paadjes tussen struiken en meer open trajecten. Rond het middaguur in Cancale, waar de ene oesterkraam naast de andere de strandlijn versierde. Iemand kocht een dozijn oesters, die werden verdeeld onder de (kandidaat-)liefhebbers. Eigenlijk toch wel lekker: beetje citroen erbij en samen met zeewater uit de schelp zelf opgeslubberd. Het leeggoed (schelp + citroen) werd gewoon op het strand gemieterd, dat dan ook bedekt was met al die rommel maar dat hoort blijkbaar bij het toeristische decor van Cancale. (…) Hier ook gepicknickt.
   Dan verder getrokken, warm (vaak onbeschut tegen de zon) en vermoeiend, via op-en-afpaadjes langs de kust. Tegen het eind werd G. getroffen door een zonnesteek en moest stoppen. In een schaduwrijk plekje bleven M.en P. bij haar, terwijl de rest verder trok. K. ging zijn auto halen, ook de 2 andere wagens werden opgehaald. G. beterde zienderogen (…).
   ’s Avonds na het eten nog ’n wandelingetje; ik had het echt wel nodig: we waren pas rond 21.30 van tafel en bovendien had een buslading Franse oudjes er voor gezorgd dat wij aan onze tafel nauwelijks aan een rustige conversatie toekwamen, dus wilden we toch wel even van die drukte bekomen. (…) We besloten de dag met een terrasje en ik bestelde voor de 2^de maal die dag een “bière pression”: heerlijk koud, lekker na een bloedhete dag. “

TOE(kom)MAATJE Je kan het tegenwoordig zo gek niet bedenken of er bestaat wel een Miss-verkiezing voor. In GVA werd onlangs in alle ernst aandacht besteed aan de verkiezing van “Miss Tractorpulling”. Na deze “beloning” voor het meiske dat het beste een tractor kon trekken zou ik niet verbaasd zijn als we – ik verzin maar wat – binnenkort een Miss Rioolputjesschepper mogen huldigen.

Geschreven door kommaneuker om 17:29 1 reactie Reageer op dit bericht

Zondag 2 september 2007

Een week van lief ... en leed

(wandelgids Jan met computeroma tijdens een wandelweek in Bretagne 2006)

De voorbije week onderging ons huis een echte metamorfose: alle ramen werden vervangen door betere en mooiere: we wonen nu precies in een nieuw huis! Nadeel was natuurlijk dat we zowat alles moesten beschermen tegen het stof dat zo’n operatie met zich meebrengt. In minder dan 3 dagen was de metamorfose een feit, maar de “grote kuis” zal nog zeker een week duren! Onze computer b.v. stond de hele week “ingepakt” onder een groot stuk plastic en dus onbereikbaar voor “Kommaneuker” en “Computeroma”.

Die operatie betekende echter ook dat we tot onze grote spijt een bijzondere dagwandeling in La Houppe op zondag 26.8 moesten missen: die was bedoeld als een soort reünie van deelnemers aan een groepsvakantie in Bretagne vorig jaar. De gids voor die dagwandeling was dezelfde die we goed kennen van maandelijkse wandelingen in onze eigen streek. We waren dan ook geschokt toen we maandag 27.8 bericht kregen dat gids Jan tijdens die wandeling de dag voordien plotseling overleden was. We konden het moeilijk geloven. Amper 61 jaar, een ijzersterke vent, en toch… Ik ben hem in het mortuarium gaan groeten en kon mijn tranen nauwelijks bedwingen.

TOE(kom)MAATJE Verstandige mensen passen zich aan aan de omstandigheden, Onverstandige mensen proberen het omgekeerde: zij passen de omstandigheden aan. Daarom is de vooruitgang vaak te danken aan … onverstandige mensen. (bron: anoniem)

Geschreven door kommaneuker om 19:45 Reageer op dit bericht

Donderdag 23 augustus 2007

Vaccineren en andere blabla

(hiernaast schilderij “ruiters” door computeroma, gemengde technieken)

Bij gebrek aan inspiratie en bedenktijd grijp ik nog maar eens terug naar een vroegere blog, nl. die van 27.1.2006. Met excuses voor mijn bezoekers die deze onzin nu voor de tweede keer opgesolferd krijgen. Daar gaat-ie.

   Reeds als kind was ik gevaccineerd door sterren, planeten en aangelanden (gastronomie heet dat) en allerlei filomenen in de korstmos (vandaar de term korstmologie). In mijn encyclopedofilie las ik dat het heelal al hoeroud is, zelfs miljààààrde jaren! Nadenken en lezen over die kosmetische items bezorgt me ook nu nog een echte kick, een soort geestelijk organisme zeg maar. Van mijn peter kreeg ik ooit een boek over komeneten, en met mijn plechtige commune een over zwarte gaten (eerst dacht ik dat het ging over Afrikaanse achterwerken).

   Mijn peter zelf was verzamelaar van kinderpostzegels, een pedofilatelist dus eigenlijk. Hij was lid van de hobbyclub in zijn dorp, die was ontstaan door het fusilleren van een katholieke en een prostituantse club. Hij hield ook van tuinieren, kweekte zijn eigen aambeien en kwam af en toe ook in onze tuin de coryfeeën snoeien. Verder had hij cunnilaire kwaliteiten: hij kon frieten bakken als geen ander en profrituurde van elke gelegenheid om dat te bewijzen. Kortom, een vent vol ambitie en dynamiet.

   Maar dan kreeg hij gezondheidsproblemen, zijn thermostaat werkte slecht en ten slotte begon hij te lijden aan dimensie. Ik hoop dat mij dat nooit overkomt, die ziekte van dinges, allee verdorie, hoe heet het nu (het begint al geloof ik), ’t begint met een A; ja nu weet ik het weer: Oldtimer

TOE(kom)MAATJES : 1) Een van onze kleinzoons (16) werd deze week door zijn verbaasde mama “betrapt” tijdens een voor hem nogal ongewone activiteit, hij was nl. bezig met het bakken van spek en eieren. Normaal is hij helemaal geen keukenpiet en dus was mama nieuwsgierig naar deze onverwachte activiteit. <<Awel mama, ik moet op mijn vakantiewerk (bij een aannemer) veel sjouwen en tillen en omdat ik dat natuurlijk niet gewend ben (hij is student) moet ik van de ploegbaas “spek en eieren eten”. Vandaar.>>
   2) Wegens ingrijpende verbouwingswerken zal ik mijn computer gedurende enkele dagen niet kunnen gebruiken. Geen kommaneukerij dus; of dat voor mijn bezoekers nu een voor- of een nadeel is, moeten ze zelf maar uitmaken.

Geschreven door kommaneuker om 10:37 1 reactie Reageer op dit bericht

Zondag 19 augustus 2007

Stukje dagboek: zondagse wandeling

(hiernaast: wandeling in de buurt van Dendermonde)

   We houden het vol: voor de derde zondag na elkaar lukte het ons vanmorgen om tegen half zeven op te staan en ons te prepareren voor een wandeling van 16 km, deze keer in de streek rond Kruibeke en georganiseerd door een wandelclub uit Nieuwkerken-Waas, aangesloten bij de overkoepelende organisatie Activia van Vlaamse wandelclubs. (Waarom zo vroeg? Wel, eenvoudig omdat we dan nog een groot deel van de (zon)dag aan andere zaken kunnen besteden; bovendien vinden we dan nog makkelijk een parkeerplaats vlakbij de startplaats van de wandeling).

   Het grote voordeel van dergelijke wandelingen is het vaste stramien waaraan ze allemaal herkenbaar zijn: de startplaats is al van kilometers ver duidelijk aangegeven, je hebt altijd de keuze tussen verschillende afstanden (b.v. 6, 10, 15, 20, 25, 30 km), je vertrekt wanneer je wil (meestal tussen 7.30 en 15 uur) en passeert onderweg verschillende goed ingerichte stopplaatsen (ruime keuze van dranken, broodjes, soep, enz. tegen lage prijzen, EN WC’s, vooral geapprecieerd door de dames!). Gevolg van deze spreiding van routes en vertrektijden: zelfs bij honderden deelnemers loop je mekaar niet in de weg, integendeel: vaak zie je niemand vóór noch achter je.

   En ook heel belangrijk: je bepaalt je eigen tempo. En de bewegwijzering onderweg is zo perfect dat je al een enorme kluns moet zijn om verkeerd te lopen (mij overkomt het dus wel een enkele keer, maar het duurt nooit langer dan enkele minuten voordat opa weer op het rechte pad zit!).

   Inschrijven gebeurt op de startplaats maar is niet verplicht; het is echter zo spotgoedkoop (1,50 euro voor de verzekering, als je geen lid bent van een wandelclub) dat “iedereen” het er graag voor over heeft. Terloops gezegd: het valt ons steeds weer op dat de “jeugd” het op deze wandelingen laat afweten: weinig deelnemers zijn jonger dan 40 en de meeste zijn zo tussen 50 en 70 (wij zitten daar zelfs boven…). N.B. op www.marching.be vind je een volledig overzicht van deze “georganiseerde” wandelingen.

TOE(kom)MAATJE Een paar taalgrapjes, geselecteerd uit www.taalpost.nl (het is een leuke denkoefening om te ontdekken hoe de volgende zinnen in elkaar zitten!): 'Wat was was voor was was was?' - 'Als achter vliegen vliegen vliegen vliegen vliegen vliegen achterna.' - 'Als zeven zeven zeven zeven zeven, zeven zeven zeven zeven zeven.' Zulke vondsten bestaan ook in het Frans ('Si six scies scient six scies scient'; vertaald: 'Als zes zagen zagen, zagen zes zagen'). En wat dacht u van de volgende: 'De kapelaan liep door de kapellaan achter de kapel aan tegen de kapel aan'. Maar wat de volgende betekent (het is blijkbaar een Engelse variant) heb ik niet begrepen; naar het schijnt staat de ‘oplossing’ op Wikipedia Commons. Wie zoekt het voor mij uit?': Buffalo buffalo Buffalo buffalo buffalo buffalo Buffalo buffalo.'

Geschreven door kommaneuker om 19:45 Reageer op dit bericht

Woensdag 15 augustus 2007

De kleine dingen die 't doen!

(hiernaast: moeder panda, computertekening door computeroma) Iedereen kent het wel: bij het binnen-(of buiten)gaan van een winkel, bank of derg. houdt een andere bezoeker even de deur voor je open, ook als je dat evengoed zelf had kunnen doen. Maar gelukkig behoren zulke kleine “nutteloze” maar vriendelijke attenties nog steeds tot onze dagelijkse cultuur. Die gebaren worden trouwens ook meestal beloond met een al even vriendelijk en kosteloos “dank u” en een glimlach. Ik voel me altijd een beetje gelukkig als ik zo’n “gebaar” (!) mag stellen of ontvangen.

Jammer genoeg zijn er ook wel eens uitzonderingen. Nadat ik vanmorgen met mijn bankkaart toegang had gekregen tot het “voorgeborchte” van mijn bankkantoor en mijn rekeninguittreksels uit het afdruktoestel had geplukt, zag ik buiten iemand op het punt staan om ook binnen te komen. Terwijl ik buitenging hield ik de deur voor hem open, maar er kon geen glimlach of dankwoordje af. Hij keek me zelfs niet aan, de klootzak. Als ik die “heer”, pardon: ongelikte beer, nog eens in eenzelfde situatie tegenkom, dan ….. houd ik de deur opnieuw voor hem open.

TOE(kom)MAATJE Als het echt waar is dat buitenlandse foutparkeerders in Antwerpen niet beboet worden omdat men ze “toch niet kan identificeren” (Gazet van Antwerpen), waarom sleept de politie de wagens dan niet gewoon weg? De eigenaars zullen dan heus wel opdagen en voor de kosten (moeten) opdraaien. En wedden dat deze “oplossing” vlug genoeg bekend zal raken in hun moederland? Of ben ik weer naïef?

Geschreven door kommaneuker om 15:18 1 reactie Reageer op dit bericht

Zondag 12 augustus 2007

M'n 'œkuu' en m'n 'œ '˜em'

(hiernaast: kind op een schommel, touter, rutseko, wipwap, zwikzwak, …..- zie toemaatje!)

Waar is de tijd dat we nog geen computer kenden en onze zakenbrieven nog moesten typen op zo’n mastodont van een schrijfmachine. Ik hoor nog het helse lawaai van op-en-neer springende toetsen en de vloeken van de typistes als er weer eens toetsen vastliepen of hun “eigen zin” deden.

Ik herinner me uit mijn kantoortijd een grappige anekdote, waarin de directiesecretaresse de hoofdrol speelde. We werkten met zo’n vijftien man (m/v) in een zgn. landschapsbureau, waarin we elkaar voortdurend konden horen en zien. Op een dag was “juffrouw X” weer druk aan het typen toen ze plots met een onwillig, tegensputterend klavier geconfronteerd werd. Ze riep luidkeels de hulp in van haar chef met de sindsdien legendarische woorden: “Meneer Y, help mij eens a.u.b.: als ik op mijn “Q” druk, komt mijn “M” omhoog.” – Algemene hilariteit natuurlijk, want wij “hoorden” die zin natuurlijk “anders”, nl.: “als ik op mijn KUU druk, komt mijn (H)EM(D) omhoog.” (Voor wie het niet zou snappen: KUU was het plaatselijk dialect voor “achterste”, en “nen em” betekende “een hemd”).

TOE(kom)MAATJE. (zie ook foto) Nu we het toch over dialecten hebben. Welk ander woord kent u voor “schommel”? Ik geef er “enkele” (!), geplukt uit het tijdschrift “Nederlands van Nu”: schop, schoppel, schok, joek, schokkel, schoggel, touter, talter, telt, stuur, bijs, bizebijs,, zwik, zwikzwak, wip, wipwap, ruts, rutseko, vaar, singel, zwingel, slinger, suie, rui, ruik, hus, bungel, bommel, schingel, zeelke, renne, renneko, ritse, ritseko, rijdeko, balançoire, berlans, bascule, rijtak,witak, karis, zwier, holeers, hangwieg, litse… En da’s naar het schijnt nog niet alles.

Geschreven door kommaneuker om 16:17 Reageer op dit bericht

Zaterdag 11 augustus 2007

Er klopt iets niet.

Er klopt iets niet. Telkens als ik op mijn eigen blog klik, voegt de teller een eenheid toe aan het aantal “bezoekers”. Dat betekent dat ik dat aantal kunstmatig zou kunnen opschroeven om de indruk te geven dat ik “populair” ben!! Hetzelfde geldt voor de zogenaamde gemiddelde waardering van 0 tot 5. Ik kan mezelf een monsterscore bezorgen door een groot aantal keren op 5 te klikken. Dat zou toch eigenlijk niet mogen kunnen. Het maakt de statistieken immers onbetrouwbaar en soms ongeloofwaardig. Ik zal er niet van wakker liggen maar vind het jammer dat Seniorennet dat “Stemmen voor jezelf” niet kan verhinderen. Ik vind het vreemd dat sommige blogs zelden of nooit een (laag of hoog) waarderingscijfer krijgen, en andere blogs bij elk bericht soms tientallen.

Geschreven door kommaneuker om 17:22 3 reacties Reageer op dit bericht

Woensdag 8 augustus 2007

Oprotten? Gezellig!

Oprotten? Gezellig! Niet alleen bij televisiemakers en andere media maar ook bij komkomm(aneuk)er heeft de komkommertijd toegeslagen. Wegens een totaal gebrek aan inspiratie, gepaard aan een aangeboren luiheid, breng ik u daarom een herhaling van blabla uit de beginperiode van mijn blog. Ik ben er trouwens vrij zeker van dat mijn column van toen niet veel bezoekers heeft (aan)getrokken, laat staan dat iemand het zich nog zal herinneren! Bon, genoeg geluld, daar gaat-ie.

   Iedereen heeft het al wel eens meegemaakt. Je nodigt goede vrienden of familie uit voor een gezellig etentje bij je thuis, maar je hebt het zóóó gezellig gemaakt dat ze véééél langer blijven plakken dan je eigenlijk lief is, waardoor een deel van je eigen plezier eigenlijk verloren gaat.

   Om niet onvriendelijk of onbeleefd over te komen, laat je niks merken maar kijk je toch hoopvol uit naar het moment waarop je gasten het zelf eindelijk welletjes vinden en uit eigen beweging opstaan. Daarom een tip uit mijn eigen zeer recente ervaring. Mijn zus had ons telefonisch uitgenodigd voor een diner, met het volgende programma: “aperitief, voorgerecht, hoofdgerecht, dessert, koffie en … opdonderen”.

   Het werd zoals verwacht een “kei”-gezellige en gastronomische belevenis, we hielden ons uiteraard aan het programma en waren dus op tijd weer weg. Ik geef toe: de “formule” is niet aan te raden als u de Koning of president Huppeldepup van een belangrijk land uitnodigt op een vretentje bij u thuis: in dat geval werkt de truc niet, of misschien juist wel: die mensen komen immers toch niet en bijgevolg is er dan ook geen probleem van “blijven plakken”. Nog een goede raad: al was het nog zo gezellig, dring nooit bij uw gasten aan om “toch nog maar een tijdje te blijven”, het zou u bij een volgende gelegenheid ongeloofwaardig maken.

TOE(kom)MAATJE. In India werden onlangs in plastic zakken tientallen lijkjes van pasgeboren kinderen gevonden. Allemaal meisjes uit arme gezinnen, waar de ouders weten dat ze nooit de bruidschat zullen kunnen betalen die ze bij een later huwelijk van hun dochter verschuldigd zullen zijn aan de bruidegom. Ze zien dan geen andere uitweg dan hun pasgeboren dochter(s) te vermoorden. Toen ik dit bericht las, werd ik stil. DOODstil…

Geschreven door kommaneuker om 22:11 1 reactie Reageer op dit bericht

Maandag 6 augustus 2007

St.-Martens-Latem (bis)

Als alles goed gaat, staat hiernaast een fotootje van de Leie. Eigenlijk had dat gisteren 5.8 al moeten gebeuren maar ondanks verschillende pogingen mislukte dat. Geen flauw idee wat ik verkeerd deed, ik volgde gewoon de procedure van altijd. Als het nu vandaag weer niet lukt, weet ik het ook niet meer, enfin, tant pissalors…

Toch nog even over onze tweedaagse in en rond St.-Martens-Latem. U vindt het misschien helemaal niet interessant, maar ja dit is nu eenmaal MIJN “dagboek” en daarin schrijf ik dus wat ik wil. Bon, daar gaat-ie. Woensdag 1.8 was het zo warm als Frank De Boosere voorspeld had en tijdens en na onze wandeling “stierven” we van de dorst. Hoewel ik eigenlijk geen bierdrinker ben, heb ik op die ene dag een pint, een Palm en een Hoegaarden gedronken; computeroma hield het telkens bij een waterke (van bier zou ze inderdaad “sterven”!)

Het Roger Raveelmuseum in Machelen had ons zodanig “gepakt” dat we in het mueseumwinkeltje een prachtig boek over Raveel kochten, een echte kanjer (volgens mijn keukenweegschaal ver over de grens van 2 kilo) met tal van foto’s van zijn werken. Het geval was de prijs van 65 euro beslist waard maar tot mijn schrik mocht ik alleen cash betalen; we schudden onze portemonnees uit zo kwamen we nog net aan het vereiste bedrag…

TOE(kom)MAATJE. “Zoon/Dochter van???” Aan mensen met een bekend klinkende achternaam wordt soms gevraagd: “bent u een zoon/dochter van…?”. Aan mijn nakomelingen zal die vraag niet vaak gesteld worden want ik ben alleen bij mijn buren wereldberoemd; veel vaker gebeurt het omgekeerde, nl. dat iemand aan mij vraagt of ik soms de (groot)vader ben van…?, en dan volgt de in bepaalde kunstkringen meer bekende naam van een van mijn (klein)kinderen”. Ik antwoord dan uiteraard met gepaste trots: “Jaaah!”

Geschreven door kommaneuker om 19:31 Reageer op dit bericht

Zondag 5 augustus 2007

St.-Martens-Latem: wandelaars ongewenst?

Sint-Martens-Latem en omgeving: een paradijs voor fietsers, maar…

   helaas ten koste van de wandelaars. Wat vroeger voetpaden waren, door een verhoogde stoeprand veilig gescheiden van het snelverkeer, daar hebben ze van de ene dag op de andere “fietspaden” van gemaakt. Gewoon op elke straathoek bij het (vroegere) voetpad een rond blauw bordje zetten of hangen en hup: voetpad is geen voetpad meer maar wordt voortaan fietspad, klaar is kees. Ja, zo kan ik het ook.

   Tijdens een tweedaags bezoek aan dit gebied hebben wij ondervonden hoe irriterend het is om als rustige wandelaar voortdurend opzij te moeten springen om doortocht te verlenen aan fietsers. We hadden soms zelfs geen andere keus dan ofwel in een haag te duiken naast het voetpad, pardon: fietspad, ofwel aan de andere kant op de rijbaan te stappen met alle risico’s van dien.

   Eerlijkheidshalve moet ik hier zeggen dat mijn kritiek gebaseerd is op persoonlijke indrukken en uiteraard niet op objectieve tellingen; ik twijfel er echter niet aan dat “de meeste” fietspaden eigenlijk gewoon vroegere voetpaden waren maar ik kan het dus niet keihard “bewijzen”.

   Een tweede opmerking: tijdens een wandeling hedenmorgen in de omgeving van Breendonk/Puurs stelden we vast dat ook daar de voetgangers soms geen andere keuze hebben dan een aangeduid fietspad dat duidelijk ooit als voetpad was bedoeld. Het is dus niet alleen in Sint-Martens-Latem dat de wandelaars de pot op kunnen…

   Gelukkig zijn er ook positieve dingen te zeggen over deze kunstenaarsstreek. We hadden de Leiestreek niet alleen uitgekozen om er te wandelen, maar ook om enkele musea te bezoeken (we wonen al 50 jaar op amper 40 km. afstand, dus het mocht wel eens!). Op dat punt werd onze tweedaagse een geweldig succes. Het Roger Raveelmuseum in Machelen werd ronduit een fantastische belevenis, die we iedere kunstliefhebber kunnen aanraden. Hetzelfde geldt voor de (tijdelijke) tentoonstelling van Octave Landuyt in het Museum van Deinze en de Leiestreek. Raveel en Landuyt, twee totaal verschillende stijlen maar twee hedendaagse kunstenaars waar Vlaanderen trots op mag zijn.

TOE(kom)MAATJE. (Duitse) Woord van de Week: Schnellzugzuschlag (sneltreintoeslag), als oefening aanbevolen (of juist NIET?…) voor mensen met een spraakgebrek…

Geschreven door kommaneuker om 21:53 1 reactie Reageer op dit bericht

Dinsdag 31 juli 2007

'œDoe gewoon, da's gek genoeg!'

Schilderoefening met het (computer)”mes” van Painter Classic)

“Doe gewoon, da’s gek genoeg!” Aan die wijze uitspraak van mijn moeder moet ik vaak denken als ik lees of hoor hoe mensen die in de dagelijkse omgang spontaan gewoon Nederlands spreken, in bepaalde omstandigheden overschakelen naar een soort geforceerde boekentaal. Een paar voorbeelden?

Iemand “woont” dan nergens meer, hij/zij “is woonachtig”, hij “werkt” niet maar “is werkzaam” (of nog erger: “tewerkgesteld”), niet “getrouwd” maar “gehuwd”, niet met zijn “vrouw” maar met zijn “echtgenote”, heeft geen “drie” maar “een drietal” kinderen, verdient X euro “op jaarbasis” (niet “per jaar”?), bestuurt geen “auto” maar “een voertuig”, zijn rekening bij de “bank” wordt er plots een bij een “financiële instelling”, hij doet niks nog gewoon “vrijwillig” maar alles “op vrijwillige basis”, “gaat” zelfs niet meer maar “begeeft zich”, kent ook geen “problemen” maar wel “problematieken”, spreekt niet over “technieken” maar over “technologieën”, “psychische” problemen heten dan plotseling “psychiatrische” problemen, mensen kunnen niet meer gewoon “sterven aan een ziekte” maar alleen nog aan “de gevolgen van zo’n ziekte” en ga zo maar door.

Vooral (Nederlandse) politici zijn sterk in zulke vondsten (let er maar eens op!): “Ik heb gezegd” wordt dan “ik heb aangegeven”, ze maken geen “rapporten” maar “rapportages”…

TOE(kom)MAATJE. denkbeeldig grafschrift, bedacht door wijlen Fons Jansen, cabaretier:
Dit graf ziet eruit als de andere
toch is er een diepgaand verschil
hier ligt namelijk helemaal niemand
zijn moeder gebruikte de pil.

Geschreven door kommaneuker om 19:19 1 reactie Reageer op dit bericht

Zondag 29 juli 2007

wat ging er mis?????

Er ging van alles mis bij het plakken in mijn vorige blog. Alles van layout, lettertype en andere grafische was anders dan ik in de kopie-versie had voorbereid. Sorry, bezoekers...

Geschreven door kommaneuker om 11:32 2 reacties Reageer op dit bericht

Zondag 29 juli 2007

3 dagen ouderloos en ander blablogbla!

1) Ouderloos. Voor de eerste keer hebben de vier kinderen van onze dochter de voorbije drie dagen “hun plan moeten trekken”. Onze schoonzoon moest voor zijn werk naar Duitsland en vrouwlief mocht mee als toerist. De zoon (16) en zijn 3 zussen (15 en een tweeling van 14), verstandig, welopgevoed en gedisciplineerd, moesten/mochten zien hoe ze tijdens de afwezigheid van pa en ma naar best vermogen (en goesting…) zouden overleven.
Dat overleven is goed gelukt. Ze hebben mekaar niet afgemaakt maar in goede verstandhouding (met af en toe een beetje gekibbel over culinaire details, móet kunnen!) hun potje gekookt. Zoals te verwachten was, kwamen daar ook een paar telefoontjes naar oma aan te pas (“zeg oma, maizena is dat hetzelfde als zetmeel?” en dat soort vragen). Meestal neem ik de telefoon op, maar nu was het telkens van “opa, mag ik oma even?” en dus sprak ik met oma af dat zij bij het volgende belletje ineens zelf zou opnemen. Dat gebeurde, en wat kreeg ze te horen? Inderdaad: “zeg oma, mag ik opa even?” Lap, nu gij weer!
Eén keer wou een van de meiden (op de foto samen met oma) het dessert (zekerheidshalve?…) liever in onze keuken fabriceren met meesterkokkin oma “in de buurt”; als tegenprestatie mochten wij er ook van proeven, wat zeg ik, het hele dessert-gebeuren werd naar hier verplaatst en zo zaten we even later met zijn zessen rond onze tafel aan de abrikozentaart!

2) Ik denk dat slechts weinig mensen (op enkele kommaneukers na) zich gestoord zullen hebben aan een aantal uitspraak- en andere taalfouten in de Trage. En. Deftig. Gesproken. 21juli-toespraak van de koning. Maar waarom niet ineens een speech in vlot en foutloos Nederlands?, dan zou helemaal niemand zich gestoord hebben, allicht integendeel.

3) “Er is één ding erger dan tachtig worden en dat is: géén tachtig worden.” (succes-schrijver Harry Mulisch, geb. 29 juli 1927, in GVA van gisteren)

Geschreven door kommaneuker om 11:27 Reageer op dit bericht

Woensdag 25 juli 2007

Vino-dope: Sensatie!! Nou én?

“het peloton”. Geschilderd door Computeroma (nu eens niet op de computer maar op doek, met gemengde technieken)

Vinokourov-dope: sensatie! So what? Et alors? Nou én?
    Op 11 juli schreef ik in een “TOE(kom)MAATJE” over het contrast tussen enerzijds mijn onverschilligheid voor de Tour en anderzijds het enthousiasme van mijn wederhelft: “…mijn schat is er weg van (…) ze houdt mij dagelijks op de hoogte van allerlei klassementen, ik doe alsof ik luister, zeg af en toe (op goed geluk…) ja of nee en zo blijft ze hardnekkig geloven dat het mij ook interesseert…”

   Gisteren trok de hele ploeg van renner Vinokourov zich uit de Ronde van Frankrijk terug nadat bleek dat meneer Vino stout geweest was en zijn fenomenale prestaties wellicht mede te danken had aan zijn bloed-doping. Sensatie sensatie in alle media. Iedereen (onder wie Computeroma dus) valt uit de lucht. Ach ach ach, wie had dat nu toch kunnen denken?

   Nou, muggenzifters als Kommaneuker bijvoorbeeld. Ik begrijp die sensatie inderdaad niet. Ik zou het pas echt sensatie vinden wanneer blijkt dat dopingcontroles wetenschappelijk zo waterdicht zijn dat geen enkele renner het nog aandurft euh… naast het potje te plassen (als ik deze beeldspraak hier mag gebruiken…). Maar zolang Computeroma en andere blindgangers zich willen laten bedonderen, zal de leuze in het wielermilieu blijven: Ik dope U in de naam van… Ja, van wie of wat eigenlijk? Van de centen denk ik…

   Als ik in deze laatste dagen van de Toerdefrans toch nog af en toe door oma “ontboden” word om naar een stukje tv-reportage te komen kijken, dan zal ik als brave sul wel gehoorzamen, maar dan vooral om te kunnen genieten van de prachtige landschappen en kastelen die we vanuit de helikopters te bewonderen krijgen; wel jammer dat die mooie beelden voortdurend onderbroken worden door fietsende kerels (in mooie veelkleurige outfits, dat wel).

TOE(kom)MAATJE. Nog eens de Tour: terwijl zo’n twintig koeien met hun lodderogen gebiologeerd stonden te staren naar de laagvliegende tv-helikopter, trok op de achtergrond de rennerskaravaan voorbij. Opmerking van de NOS- sportcommentator: “De Tour is achter jullie, hoor dames!”

Geschreven door kommaneuker om 16:22 2 reacties Reageer op dit bericht

Zondag 22 juli 2007

1 en 2 cent-muntjes: Weg ermee!

‘computeroma’ maakte nevenstaande impressie van haar bankkaartafbeelding

Gazet van Antwerpen van 13 juli wijdde bijna een hele bladzijde aan dit onderwerp. Ik stelde vast dat ik niet de enige ben die dat kleine prutswerk liever ziet verdwijnen: ook tal van handelaars ergeren zich aan die bruine muntjes, die bijna geen waarde hebben maar toch tergend veel plaats en gewicht innemen in onze portemonnees, en bovendien zo op elkaar lijken dat ze voortdurend leiden tot vergissingen en oponthoud aan de kassa’s.

   Maar tot mijn verbazing denken de ondervraagde winkeliers dat bij een evt. afschaffing van die kleine MUNTJES automatisch de PRIJZEN afgerond zouden moeten (mogen!) worden naar 0 of 5 cent. Ik snap niet dat de redactrice van dat artikel dat misverstand niet heeft gecorrigeerd: die twee zaken hebben immers absoluut niks met elkaar te maken! Sleutelen aan de prijzen van afzonderlijke artikelen zou een slechte zaak zijn (gevaar van ongecontroleerde prijsverhogingen!!) maar de kleine muntjes kunnen gerust “afgeschaft” worden zonder nadelige gevolgen voor wie dan ook.

   HOE dan? Doodsimpel: alle prijzen moeten blijven wat ze zijn, dus geen afrondingen a.u.b.! Pas wanneer al uw artikelen tegen die niet-afgeronde prijzen zijn ingescand of getikt, wordt alleen het te betalen eindbedrag automatisch afgerond naar het meest nabije 0 of 5 ct.: dus 1, 2, 6 en 7 cent naar beneden, 3, 4, 8 en 9 cent naar boven. Dat eindbedrag zal de ene keer dus maximaal 2 cent “te hoog”, een andere keer 2 cent “te laag” liggen. Kortom: al wat we zullen voelen is minder gewicht en volume; en alleen de muntjes van 5 cent blijven nog over. Deze eenvoudige maatregel wordt in het buitenland (b.v. in Nederland) al tot tevredenheid van handelaars én consumenten toegepast en ik begrijp niet waarom het hier niet gebeurt.

   Dus als ik onze bevoegde ministers, met alle onbescheidenheid die mij ontsiert, een raad mag geven: laat handelaars toe om het te betalen eindbedrag aan de kassa automatisch af te ronden en zelfs 1- en 2-centmuntjes te weigeren maar verbied hen het wijzigen van prijzen van afzonderlijke artikelen.

   Bij wijze van proef op de som heb ik onze laatste kassastrookjes (6 verschillende winkels, 52 artikelen) ontleed: betaald eindbedrag was in totaal 131,83 euro. In de voorgestelde formule zou dat 131,80 geweest zijn, dus 3 cent minder; een volgende keer zal ik misschien ocharme 3 cent “te veel” moeten betalen... Kortom: zowel op korte als lange termijn geen financiële voor- of nadelen maar wel heel wat meer gemak.

TOE(kom)MAATJE. Over afrondingen gesproken, ik denk dat prins Laurent tegen ‘mijn’ voorstel zal zijn: zijn jaarlijkse dotatie bedraagt heel precies (sic!) 298.670,12 euro (volgens een kommaneukende GVA van 20.7) en hij zou dus 2 cent moeten prijsgeven. Maar tante Fabiola zal achter mij staan: zij heeft nu 1.404.147,48 euro en zou dus 2 cent per jaar méér krijgen…(kan ze naar een nog duurdere kapper)

Geschreven door kommaneuker om 17:40 1 reactie Reageer op dit bericht

Woensdag 18 juli 2007

Nog één gladiool overleefde de storm

(zie vorige blog)

Geschreven door kommaneuker om 14:44 1 reactie Reageer op dit bericht

Woensdag 18 juli 2007

Krak bLoemm! na de storm

Krak bLoemmm! na de storm…Ook wij zijn helaas niet helemaal ontsnapt aan de storm die maandagochtend over onze regio trok, al mogen we beslist niet klagen: de pannen liggen nog op het dak, alle ruiten zijn nog heel en onze huisdieren zijn niet doodgebliksemd (dat laatste kon ook moeilijk want we hebben geen huisdieren).

De enige “schade” bestond uit een hoop bladeren en andere afgewaaide rotzooi, de vuilnisbak die in verschillende onderdelen in de tuin verspreid lag en een paar afgeknakte gladiolen en andere bloemen uit onze tuin.

Ik stond al op het punt om die afgebroken en ten dode opgeschreven bloem”stukken” bij het tuinafval te slingeren, maar als je dan getrouwd bent met een bloemen- en plantenfreakende ‘computeroma’, kun je zoiets wel vergeten. “Ah nee hé makker, zo niet zunne: nu die gladiolen afgeknakt zijn passen ze perfect in een vaas! Geef maar hier, ik doe er nog een geknakte dahlia bij en dan kunnen we er nog een paar dagen plezier van hebben”. En dus staan ze nu in een mooie glazen vaas hun laatste levensdagen te pronken op een van onze vensterbanken.

TOE(kom)MAATJE. Oeps, foutje! Het plaatje bij mijn vorige blog lijkt wel verdacht veel op de eerste afbeelding in de rechterkolom. U zal wel gezien hebben dat het inderdaad om dezelfde tekening (van ‘computeroma’) gaat. Dat was natuurlijk niet mijn bedoeling en ook niet nodig (ik heb genoeg andere keus) maar toen ik het zelf opmerkte, was het …. juist ja: TE LAAT!

Geschreven door kommaneuker om 13:56 1 reactie Reageer op dit bericht

3 reacties op dit bericht

Reageer op dit bericht

Meer van kommaneuker