Op dit blog schrijf ik zowel persoonlijke “dagboek-notities” als commentaren, ernstig of luchtig, op uiteenlopende onderwerpen. De afbeeldingen zijn – tenzij anders vermeld – meestal geschilderd of op computer getekend door mijn echtgenote, waarbij haar 12 jaar academie-opleiding en workshops goed van pas komen. Tot eind 2008 toonde ze haar creaties trouwens op een eigen blog: https://blog.seniorennet.be/computeroma maar ze ziet meer in één gezamenlijk blog voor ons beiden.

Zondag 29 juli 2007

wat ging er mis?????

Er ging van alles mis bij het plakken in mijn vorige blog. Alles van layout, lettertype en andere grafische was anders dan ik in de kopie-versie had voorbereid. Sorry, bezoekers...

Geschreven door kommaneuker om 11:32 Reageer op dit bericht

2 reacties op dit bericht

bojako29 juli 2007 om 17:39

blooper

en zoals je ziet ... dit is wat ik bedoel, je vergeet dan bv de brontekst aan te vinken vooraleer je je button inzet ... .

bojako29 juli 2007 om 17:37

dit even terzijde, volledig los van wat je schrijft in je stukje, maar over de lay-out.

Ik heb al gemerkt dan indien je de lay-out prachtig in Word hebt gemaakt en dan met Kopiëren en Plakken de hele santeboetiek op je blog wil krijgen, dit heel dikwijls mis loopt.
Op mijn PC die ik het meest gebruik, die met XP, tik ik gewoon de tekst in Word en eens het geplakt is, dan pas begin ik met de editor van Sennet te wijzigen. Dat lukt vrijwel altijd!
Behalve ...met mijn nieuwe laptop waar Vista op staat, daar lukt het niet goed mee, ik heb dit al op het forum gezet, maar niemand schijnt er een antwoord op te hebben.

Dus : je tekst gewoon in typen in ....... wat je ook gebruikt, kopiëren en plakken op je blog en dan pas stijl en lettergroote etc. kiezen en toepassen met de editor.
Heel vervelend is dan wel als je hele tekst naar de Kloosterstraat is indien je een fout maakt, bv. een te grote foto. Dan moet je weer van vooraf aan beginnen. Een goede vloek lucht dan enorm op, ik kan het je verzekeren.
Wat ik ook doe is mijn volledig blogstukje op een andere datum in het verleden zetten (bv. je verjaardag) en dat dan daar oproepen om te kijken of alles wel OK is via bekijken blog.
Pas als de lay-out naar mijn zin is verander ik de datum naar de dag van vandaag en dan staat het erop zoals jij het wilt. Enfin...zou toch moeten.
Je tweede vraag over die statistieken moet ik nog doorzenden aan mijn vriend, de hernia heeft me weer een tijdje geïmobiliseerd.
En nu ga ik je stukje lezen ...

Groetjes,

<FORM NAME="toptools"><INPUT TYPE="BUTTON" VALUE="

bojako" onClick="self.location.href=('https://blog.seniorennet.be/bojako/')"></FORM>

Reageer op dit bericht

Zondag 29 juli 2007

3 dagen ouderloos en ander blablogbla!

1) Ouderloos. Voor de eerste keer hebben de vier kinderen van onze dochter de voorbije drie dagen “hun plan moeten trekken”. Onze schoonzoon moest voor zijn werk naar Duitsland en vrouwlief mocht mee als toerist. De zoon (16) en zijn 3 zussen (15 en een tweeling van 14), verstandig, welopgevoed en gedisciplineerd, moesten/mochten zien hoe ze tijdens de afwezigheid van pa en ma naar best vermogen (en goesting…) zouden overleven.
Dat overleven is goed gelukt. Ze hebben mekaar niet afgemaakt maar in goede verstandhouding (met af en toe een beetje gekibbel over culinaire details, móet kunnen!) hun potje gekookt. Zoals te verwachten was, kwamen daar ook een paar telefoontjes naar oma aan te pas (“zeg oma, maizena is dat hetzelfde als zetmeel?” en dat soort vragen). Meestal neem ik de telefoon op, maar nu was het telkens van “opa, mag ik oma even?” en dus sprak ik met oma af dat zij bij het volgende belletje ineens zelf zou opnemen. Dat gebeurde, en wat kreeg ze te horen? Inderdaad: “zeg oma, mag ik opa even?” Lap, nu gij weer!
Eén keer wou een van de meiden (op de foto samen met oma) het dessert (zekerheidshalve?…) liever in onze keuken fabriceren met meesterkokkin oma “in de buurt”; als tegenprestatie mochten wij er ook van proeven, wat zeg ik, het hele dessert-gebeuren werd naar hier verplaatst en zo zaten we even later met zijn zessen rond onze tafel aan de abrikozentaart!

2) Ik denk dat slechts weinig mensen (op enkele kommaneukers na) zich gestoord zullen hebben aan een aantal uitspraak- en andere taalfouten in de Trage. En. Deftig. Gesproken. 21juli-toespraak van de koning. Maar waarom niet ineens een speech in vlot en foutloos Nederlands?, dan zou helemaal niemand zich gestoord hebben, allicht integendeel.

3) “Er is één ding erger dan tachtig worden en dat is: géén tachtig worden.” (succes-schrijver Harry Mulisch, geb. 29 juli 1927, in GVA van gisteren)

Geschreven door kommaneuker om 11:27 Reageer op dit bericht

Woensdag 25 juli 2007

Vino-dope: Sensatie!! Nou én?

“het peloton”. Geschilderd door Computeroma (nu eens niet op de computer maar op doek, met gemengde technieken)

Vinokourov-dope: sensatie! So what? Et alors? Nou én?
    Op 11 juli schreef ik in een “TOE(kom)MAATJE” over het contrast tussen enerzijds mijn onverschilligheid voor de Tour en anderzijds het enthousiasme van mijn wederhelft: “…mijn schat is er weg van (…) ze houdt mij dagelijks op de hoogte van allerlei klassementen, ik doe alsof ik luister, zeg af en toe (op goed geluk…) ja of nee en zo blijft ze hardnekkig geloven dat het mij ook interesseert…”

   Gisteren trok de hele ploeg van renner Vinokourov zich uit de Ronde van Frankrijk terug nadat bleek dat meneer Vino stout geweest was en zijn fenomenale prestaties wellicht mede te danken had aan zijn bloed-doping. Sensatie sensatie in alle media. Iedereen (onder wie Computeroma dus) valt uit de lucht. Ach ach ach, wie had dat nu toch kunnen denken?

   Nou, muggenzifters als Kommaneuker bijvoorbeeld. Ik begrijp die sensatie inderdaad niet. Ik zou het pas echt sensatie vinden wanneer blijkt dat dopingcontroles wetenschappelijk zo waterdicht zijn dat geen enkele renner het nog aandurft euh… naast het potje te plassen (als ik deze beeldspraak hier mag gebruiken…). Maar zolang Computeroma en andere blindgangers zich willen laten bedonderen, zal de leuze in het wielermilieu blijven: Ik dope U in de naam van… Ja, van wie of wat eigenlijk? Van de centen denk ik…

   Als ik in deze laatste dagen van de Toerdefrans toch nog af en toe door oma “ontboden” word om naar een stukje tv-reportage te komen kijken, dan zal ik als brave sul wel gehoorzamen, maar dan vooral om te kunnen genieten van de prachtige landschappen en kastelen die we vanuit de helikopters te bewonderen krijgen; wel jammer dat die mooie beelden voortdurend onderbroken worden door fietsende kerels (in mooie veelkleurige outfits, dat wel).

TOE(kom)MAATJE. Nog eens de Tour: terwijl zo’n twintig koeien met hun lodderogen gebiologeerd stonden te staren naar de laagvliegende tv-helikopter, trok op de achtergrond de rennerskaravaan voorbij. Opmerking van de NOS- sportcommentator: “De Tour is achter jullie, hoor dames!”

Geschreven door kommaneuker om 16:22 2 reacties Reageer op dit bericht

Zondag 22 juli 2007

1 en 2 cent-muntjes: Weg ermee!

‘computeroma’ maakte nevenstaande impressie van haar bankkaartafbeelding

Gazet van Antwerpen van 13 juli wijdde bijna een hele bladzijde aan dit onderwerp. Ik stelde vast dat ik niet de enige ben die dat kleine prutswerk liever ziet verdwijnen: ook tal van handelaars ergeren zich aan die bruine muntjes, die bijna geen waarde hebben maar toch tergend veel plaats en gewicht innemen in onze portemonnees, en bovendien zo op elkaar lijken dat ze voortdurend leiden tot vergissingen en oponthoud aan de kassa’s.

   Maar tot mijn verbazing denken de ondervraagde winkeliers dat bij een evt. afschaffing van die kleine MUNTJES automatisch de PRIJZEN afgerond zouden moeten (mogen!) worden naar 0 of 5 cent. Ik snap niet dat de redactrice van dat artikel dat misverstand niet heeft gecorrigeerd: die twee zaken hebben immers absoluut niks met elkaar te maken! Sleutelen aan de prijzen van afzonderlijke artikelen zou een slechte zaak zijn (gevaar van ongecontroleerde prijsverhogingen!!) maar de kleine muntjes kunnen gerust “afgeschaft” worden zonder nadelige gevolgen voor wie dan ook.

   HOE dan? Doodsimpel: alle prijzen moeten blijven wat ze zijn, dus geen afrondingen a.u.b.! Pas wanneer al uw artikelen tegen die niet-afgeronde prijzen zijn ingescand of getikt, wordt alleen het te betalen eindbedrag automatisch afgerond naar het meest nabije 0 of 5 ct.: dus 1, 2, 6 en 7 cent naar beneden, 3, 4, 8 en 9 cent naar boven. Dat eindbedrag zal de ene keer dus maximaal 2 cent “te hoog”, een andere keer 2 cent “te laag” liggen. Kortom: al wat we zullen voelen is minder gewicht en volume; en alleen de muntjes van 5 cent blijven nog over. Deze eenvoudige maatregel wordt in het buitenland (b.v. in Nederland) al tot tevredenheid van handelaars én consumenten toegepast en ik begrijp niet waarom het hier niet gebeurt.

   Dus als ik onze bevoegde ministers, met alle onbescheidenheid die mij ontsiert, een raad mag geven: laat handelaars toe om het te betalen eindbedrag aan de kassa automatisch af te ronden en zelfs 1- en 2-centmuntjes te weigeren maar verbied hen het wijzigen van prijzen van afzonderlijke artikelen.

   Bij wijze van proef op de som heb ik onze laatste kassastrookjes (6 verschillende winkels, 52 artikelen) ontleed: betaald eindbedrag was in totaal 131,83 euro. In de voorgestelde formule zou dat 131,80 geweest zijn, dus 3 cent minder; een volgende keer zal ik misschien ocharme 3 cent “te veel” moeten betalen... Kortom: zowel op korte als lange termijn geen financiële voor- of nadelen maar wel heel wat meer gemak.

TOE(kom)MAATJE. Over afrondingen gesproken, ik denk dat prins Laurent tegen ‘mijn’ voorstel zal zijn: zijn jaarlijkse dotatie bedraagt heel precies (sic!) 298.670,12 euro (volgens een kommaneukende GVA van 20.7) en hij zou dus 2 cent moeten prijsgeven. Maar tante Fabiola zal achter mij staan: zij heeft nu 1.404.147,48 euro en zou dus 2 cent per jaar méér krijgen…(kan ze naar een nog duurdere kapper)

Geschreven door kommaneuker om 17:40 1 reactie Reageer op dit bericht

Woensdag 18 juli 2007

Nog één gladiool overleefde de storm

(zie vorige blog)

Geschreven door kommaneuker om 14:44 1 reactie Reageer op dit bericht

Woensdag 18 juli 2007

Krak bLoemm! na de storm

Krak bLoemmm! na de storm…Ook wij zijn helaas niet helemaal ontsnapt aan de storm die maandagochtend over onze regio trok, al mogen we beslist niet klagen: de pannen liggen nog op het dak, alle ruiten zijn nog heel en onze huisdieren zijn niet doodgebliksemd (dat laatste kon ook moeilijk want we hebben geen huisdieren).

De enige “schade” bestond uit een hoop bladeren en andere afgewaaide rotzooi, de vuilnisbak die in verschillende onderdelen in de tuin verspreid lag en een paar afgeknakte gladiolen en andere bloemen uit onze tuin.

Ik stond al op het punt om die afgebroken en ten dode opgeschreven bloem”stukken” bij het tuinafval te slingeren, maar als je dan getrouwd bent met een bloemen- en plantenfreakende ‘computeroma’, kun je zoiets wel vergeten. “Ah nee hé makker, zo niet zunne: nu die gladiolen afgeknakt zijn passen ze perfect in een vaas! Geef maar hier, ik doe er nog een geknakte dahlia bij en dan kunnen we er nog een paar dagen plezier van hebben”. En dus staan ze nu in een mooie glazen vaas hun laatste levensdagen te pronken op een van onze vensterbanken.

TOE(kom)MAATJE. Oeps, foutje! Het plaatje bij mijn vorige blog lijkt wel verdacht veel op de eerste afbeelding in de rechterkolom. U zal wel gezien hebben dat het inderdaad om dezelfde tekening (van ‘computeroma’) gaat. Dat was natuurlijk niet mijn bedoeling en ook niet nodig (ik heb genoeg andere keus) maar toen ik het zelf opmerkte, was het …. juist ja: TE LAAT!

Geschreven door kommaneuker om 13:56 1 reactie Reageer op dit bericht

Zondag 15 juli 2007

GezondheidSanté

(dit is een fantasietje gecomputerd door mijn favoriete ‘computeroma’ en dat ik – ongevraagd… - geplukt heb uit haar uitgebreide voorraad Paint- en PainterClassictekeningen)

OPMAAT. Vandaag voor de verandering nu eens geen TOEMAATJE zoals na mijn vorige blogs, maar een voorgerechtje. Hier komt het.
   Op verzoek van onze muzikaalste zoon, docent-medewerker aan een “zomerstage voor muzikanten en podiumkunstenaars uit verscheidene domeinen” zijn wij de voorbije week “gastouders” (bed and breakfast) geweest voor twee deelnemende, allercharmantste dames. De “gastmoeder” had twee spuitbusjes tegen de nachtelijke muggen voor hen klaargezet, tenminste dat dacht ze, want een ervan bleek een … deodorant voor de voeten te zijn! Gelukkig ontdekte mijn eega haar vergissing tijdig, want we zouden anders toch maar een gek figuur geslagen hebben (“mevrouw, uw voeten stinken!”).

GezondheidSanté!
Bij gebrek aan inspiratie grijp ik luiheidshalve eens naar de oude doos (neenee, mijn vrouw heeft hier niks mee te maken). Een van mijn eerste komma’s in december 2005 luidde (ongeveer) als volgt:

   Mijn bloeddruk is oké, mijn cholesterol ook, mijn hartslag prima, da’s allemaal dankzij een hele batterij pillen die ik elke morgen slik… Kortom, ik VOEL me kerngezond. Alleen dat geheugen hé. Het is denk ik de ziekte van Dinges, kom hoe heet hij ook alweer, zijn naam begint met een A. Ik weet het alweer: het is de ziekte van Oldtimer. Of wacht eens, nee het is Alzheimer, ik had dus toch gelijk: zijn naam begint met een O. Jaja, eigenlijk ben ik nog goed bij de pinten, sorry, pinken. (Ik heb u gewaarschuwd: op mijn blog wordt niet geneukt, maar wel geluld…)

   P.S. Nu even serieus. Dat van die pillen is waar, maar dat over mijn geheugen is natuurlijk bij het engelenhaar getrokken, al is mijn memorie wel degelijk vaak een zeef, zoals bij veel van mijn leeftijdsgenoten. Maar als ik aan de miserie van anderen denk, voel ik me eigenlijk bevoorrecht dat ik tot op heden gespaard bleef van ernstige ziekten of ongemakken. Ik mag er niet aan denken dat ik b.v. dement zou worden, of anderszins een zware last zou betekenen voor mijn verwanten.

Geschreven door kommaneuker om 10:57 Reageer op dit bericht

Woensdag 11 juli 2007

Everest tot Alpen (vervolg)

links een foto uit de jaren ’70 van mijn (toen nog jonge) schat, bengelend aan een touw tijdens een klimoefening in de rotsen; daarnaast nogmaals dezelfde foto van mijn vorige blog, maar nu hopelijk iets beter van kwaliteit…

   In mijn vorige blog schetste ik hoe ons gezin jarenlang de zomervakanties doorbracht in het Zwitserse hooggebergte. Allemaal veel minder stoer en gevaarlijk dan het klonk, maar in elk geval wel avontuurlijk en minder voor de hand liggend dan b.v. een zonnig lig- of zwemverblijf aan de Côte d’Azur. Vandaar de regelmatig terugkerende vraag: hoe zijn jullie ertoe gekomen om aan alpinisme te gaan doen? Dat vertel ik nu.

   Het was zomer 1969 toen we met enkele bevriende gezinnen voor tien dagen naar hotel Stahlbad van de Mutualiteiten in Sankt Moritz trokken. Mama liet zich (als enige getrouwde vrouw) overhalen om mee te doen aan een tweedaagse bergtocht. Ik bleef dus alleen achter met de kindjes, die ik overdag toevertrouwde aan de toegewijde en bekwame monitoren/-trices van de kinderopvang. De volgende middag stonden we op ons balkon op de uitkijk om het groepje tweedaagsers te verwelkomen. Eindelijk was het zo ver en we zagen mama enthousiast naar ons zwaaien. Haar eerste woorden (ik zal ze nooit vergeten!) luidden: “”Och, kindjes, ik heb een paar keer zó zitten trillen op mijn knieën (we kregen een aanschouwelijke demonstratie…):   links 500 m diepte, rechts 500 m diepte, ik was doodsbenauwd en dacht voortdurend ‘och och mijn kindekens!!’ ……. Maar PLEZAAAANT!!!””

   En zo is het begonnen. Om nu een lang verhaal kort (nou ja) te maken: elk volgend jaar was een van ma’s eerste vragen aan de hotelreceptie: “is er een tweedaagse?, dan doe ik mee!”. En naarmate de kinderen ouder werden, groeide ook bij hen (en bij mij) de goesting om echte bergtochten te maken. Maar omdat we 10 dagen verblijf wat kort vonden, besloten we om voortaan telkens voor een hele maand in een of ander klein dorpje (nog niet “ontdekt” door het mondain toerisme) een betaalbaar maar gerieflijk en mooi gelegen chalet te huren.

   De eerste poging was al direct een schot in de roos. We vonden een betaalbaar maar gerieflijk en mooi gelegen chalet in het (toen nog rustig) dorpje Zinal aan het eind van de prachtige Val d’Anniviers. Door een “bureau de guides” werd ons een sympathieke gids voorgesteld, die ons op een speciale oefenrots ter plaatse testte om te oordelen wat hij van ons als kandidaat-“alpinisten” mocht (en vooral NIET mocht!…) verwachten.

   En zo werd Gabriël gedurende heel wat zomervakanties onze vertrouwde gids op een- of meerdaagse rots- en/of sneeuwtochten vanuit een of andere berghut. Op den duur kenden we zowat alle berghutten in de regio van binnen en van buiten. Mama en de kinderen volgden bovendien nog een of twee alpinistencursussen, waardoor hun techniek ook nog verder verbeterde. Zo herinner ik me met vaderlijke trots dat onze dochter zelf af en toe voor “gids” speelde op minder moeilijke beklimmingen (zo van “Ja pa, kom maar naar boven: zet je rechtervoet op dat uitsteeksel en je linkerhand in die spleet boven je schouder”)

   Och ja, het was een heerlijke tijd. Toen we eens na een maand klimmen weer bijna thuis waren, zei onze dochter, enthousiast handenwrijvend: ‘Hoi hoi, nog maar elf maanden en we mogen weer naar Zwitserland!!’ Commentaar overbodig! Intussen dateert onze laatste bergvakantie alweer van 1996. We treuren echter niet om wat we niet meer kunnen, maar genieten van de dagboeken en de vele dia’s uit de tijd dat we nog wèl konden, en – niet te vergeten! – van allerlei mooie dingen die we ervoor in de plaats gekregen hebben.

TOE(kom)MAATJE. De Ronde van Frankrijk (door Nederlanders meestal Toerdefrans genoemd) is weer begonnen. Mijn schat is er weg van, ze heeft een speciaal tijdschrift gekocht met allerlei rand-informatie en in te vullen resultaten, ze houdt mij dagelijks op de hoogte van allerlei klassementen, ik doe alsof ik luister, zeg af en toe (op goed geluk…) ja of nee en zo blijft ze hardnekkig geloven dat het mij ook interesseert… Beuhhhh!

Geschreven door kommaneuker om 11:27 1 reactie Reageer op dit bericht

Zaterdag 7 juli 2007

Van Everest naar Alpen

vage foto van een vage foto van een enz. … van ons gezin op een Zwitserse bergtop tijdens een van onze vele zomervakanties in de jaren ‘70

    In “Terzake” van 4.7. was er een boeiende BBC-documentaire over een “ziekenhuis”-tent op een flank van de Mount Everest, waar een artsenteam enkele maanden per jaar standby is om medische hulp te verlenen aan klimmers in problemen. De beelden van zwoegende klimmers in de touwen en met stijgijzers aan de schoenen deden ons met enig heimwee terugdenken aan onze vele jaarlijkse bergtochten in de Zwitserse Alpen, al gaat de vergelijking natuurlijk lang niet helemaal op: 3000 meter stijgen in het Everestgebied duurt weken, hetzelfde hoogteverschil in de Alpen amper een of twee dagen.

   Daarom een “waarschuwing” voordat u kommaneuker en zijn familie gaat zien als De Grote Helden Van De Bergen: wat hierna volgt klinkt misschien allemaal erg stoer maar IS het helemaal niet. Wij waren gewoon een van de vele Vlaamse gezinnen die via bospaadjes naar een of andere berghut trokken, daar met nog (meestal tientallen) andere bergliefhebbers in een grote beddenbak overnachtten om ’s anderendaags een of meer sneeuw- en/of rotswandelingen te maken.

   Om veilig en optimaal van onze tochten te kunnen genieten deden wij dat meestal onder leiding van een gids. Met de allereerste (Gabriël uit Ayer/Zinal) klikte het zo goed dat we hem nog vele jaren als leider voor onze tochten hebben geëngageerd. Zonder hem hadden we het b.v. nooit aangedurfd om via gletsjers, kloven en rotsen tot boven de 4000 meter te klimmen. Mijn persoonlijk “record” was de Bishorn (4160 meter) in 1974, computeroma (toen nog gewoon mama!) en drie van de kinderen deden nog beter: in 1977 moesten zij op 4460 m. hoogte hun Mont-Blancbeklimming (een verhaal apart) staken wegens opkomende storm. Intussen ligt onze laatste Alpenvakantie alweer ver achter ons (traan traan traan, maar kom, we hebben het gehad en de herinnering, de dagboeken en de foto’s blijven).

   Hoe is het nu allemaal begonnen? Dat vertel ik in de volgende Komma.

TOE(kom)MAATJE. “Want u houdt van de stilte?” is de zoveelste geheimzinnige slogan die ik op een levensgroot bord langs de baan zag staan; er stond in kleinere bleke letters nog iets voor, maar het drukke snelverkeer eiste mijn aandacht op want mijn devies is en blijft: “de eerste aandacht moet gaan naar het verkeer OP de weg en niet naar moeilijke slogans NAAST de weg!!”. Ik heb de bevoegde minister (Landuyt) al eens voorgesteld om die gevaarlijke, want de aandacht afleidende borden te (doen) verwijderen, maar hij beweert dat ze verkeersveiligheid wel degelijk verhogen! Welnu, met alle respect voor de Minister, maar mijn gezond verstand zegt me dat dit gewoon larie is en dat zijn raadgevers hem wat wijsmaken.

Geschreven door kommaneuker om 19:51 1 reactie Reageer op dit bericht

Dinsdag 3 juli 2007

Fiekpijn oma, rvabo!

(foto tijdens een recente Schelde-Dender wandeling bij Dendermonde)

Mijn schat begint meer en meer de genoegens (en soms ongenoegens…) van het Internet te ervaren. Vorige week stuurde ze onze hele familiemeute haar beste wensen voor een heerlijke vakantie en wees ze terloops ook op haar eigen blog want die is nog maar pas gestart en nog niet bij onze volledige achterban bekend.

Zoals ik had verwacht duurde het niet lang of enkele kleinkinderen reageerden al. Ik pik er twee uit:

- een van onze kleindochters (9) mailde terug: “dankjewel oma voor de mail ,maar je hebt vakantie een beetje verkeerd getypt. daaaaaaaaaag van liesje!!”
- haar grote neef (16) schreef het zo: “oma oma toch, dat is allemaal heel fijn, maar je hebt twee cruciale fouten gemaakt.(grapje :-p ) twee kleintjes eigenlijk, en enkel in de mail die je gestuurd hebt. Je hebt namelijk twee keer vakantie met een c geschreven, en het is niet blok maar blog ;-) Voor de rest is alles piefkijn in odre, bvaro!!”

TOE(kom)MAATJE. UFO’s bestaan!! In Gazet van Antwerpen (25.6) ontkent ene Marc Broux met grote stelligheid dat UFO’s zouden bestaan. Keiharde feiten bewijzen dat hij ongelijk heeft en dat UFO’s dus wel degelijk bestaan: vooral vliegtuigreizigers en zelfs piloten zien ze vaak vliegen, die vreemde, niet te identificeren ‘dingen’ (in het Engels “Unidentified Flying Objects” (UFO’s)!!). Meestal vinden wetenschappers er wel een (banale) verklaring voor maar zolang dat niet het geval is, bestaan er dus “U”fo’s. Een bezoek van “buitenaardse intelligente wezens” is nog nooit aangetoond en dat bedoelt meneer Broux natuurlijk, maar hij zegt precies het tegenovergestelde.

Geschreven door kommaneuker om 14:11 Reageer op dit bericht

Zondag 1 juli 2007

Computeroma (bis...)

Hiernaast een van de allereerste computertekeningen van “computeroma”, intussen alweer enkele jaren oud – de tekening bedoel ik…)

   De voorbije week bijna al mijn tijd gestoken in het mee helpen “doorstarten” van de blog van “computeroma”. Geroutineerde (of zelfs beginnende) computeraars zouden dat allemaal veel vlugger kunnen, maar ik ben nu eenmaal een trage en onhandige kluns. Krijg voortdurend foutmeldingen of raadselachtige keuzemogelijkheden voorgeschoteld waaruit ik dan gegarandeerd de verkeerde kies en opnieuw moet beginnen. Gelukkig krijgen we veel deskundige hulp van onze jongste zoon maar we willen die “IJzerwinkel” (loopt al jaren met metalen hulpstukken in zijn vroegtijdig versleten ruggengraat…) niet meer belasten dan we nu al doen.

   Goed. Dit gezegd zijnde, begint mijn kunstzinnig aangelegde eega stilaan haar draai te vinden met haar eigen blog https://blog.seniorennet.be/computeroma/ waarop ze onder meer haar computercreaties toont. Voorlopig kan ze daarmee nog een hele tijd voort, want ze heeft er al honderden op haar harde schijf en iedere week maakt ze er wel weer enkele bij. Tot haar eigen verbazing lijkt ze ongeveer de enige seniorennet-blogger (rubriek Kunst) te zijn met deze hobby; in elk geval is ze er nog geen enkele andere tegengekomen. Vreemd, want computertekenprogramma’s als bv Paint (standaard in Windows!) zijn toch een leuke uitdaging voor wie wat artistieke ervaring heeft en naast de klassieke technieken met olieverf, pastel of aquarel zijn/haar horizon ook eens wil verruimen met de nieuwe mogelijkheden van computer en internet.

   Intussen heeft oma al verschillende vriendelijke commentaren gekregen, niet alleen van haar (klein)kinderen (uiteraard!!) maar ook van andere bezoekers, zoals mijn favoriet-van-het-eerste-uur Bojako.

TOE(kom)MAATJE. De meeste wetenschappers denken dat onze aarde ongeveer 4,5 miljard jaar oud is; waarmee ze voorzichtigheidshalve erkennen dat het op een paar miljoen (!) jaar na niet te zeggen is. Maar de Gazet Van Antwerpen draait haar hand daar niet voor om, zij weet het heel zeker: de aarde is precies 4.527.642.531 jaar oud! (GVA van gisteren 30.6.2007). Knap hoor, van de Frut…

Geschreven door kommaneuker om 14:31 Reageer op dit bericht

Woensdag 27 juni 2007

Computeroma: allen daarheen!

(hiernaast een door mijn schat beschilderd kussen; want oma tekent niet alleen met computermuis, computerpen of schminkgerei maar ook met textielverf)

   Ik heb, met steun van sommigen van onze (klein)kinderen, mijn kunstzinnig aangelegde wederhelft eindelijk zo ver gekregen dat ze een eigen blog (in de categorie Kunst) heeft gecreëerd, waarop haar computertekeningen en foto’s van haar schilderijen beter tot hun recht kunnen komen, en niet meer ‘slechts’ als randversiering van mijn kommaneuker-blog moeten dienen.

   Ga dus eens kijken op https://blog.seniorennet.be/computeroma/ . En wees gerust: zo overdreven uitgebreid als opa’s komma-blabla (soms?) is, zo weinig tekst hoeft u te vrezen op oma’s blog. Vaak zal ze zelfs geen titel van haar werken vermelden. Die tegenstelling tussen onze twee blogs is trouwens maar goed ook: ik moet er niet aan denken dat ik me aan de beeldende kunst zou wagen en zij zich aan het schrijven zou zetten: het zou een dubbele ramp worden en dat willen we onze bezoekers niet aandoen.

   TOE(kom)MAATJE. Hoofdpunt uit het VRT-radionieuws van vanmorgen: “De Koning heeft vannacht goed geslapen”.

Geschreven door kommaneuker om 17:55 1 reactie Reageer op dit bericht

Zondag 24 juni 2007

Afscheid van een hobby

Hiernaast een krantenknipsel uit 1980; Kommaneuker zit ergens onherkenbaar achteraan

In 1979 kwamen vier piepjonge gasten (ik was toen al iets minder piep) mij vragen om als pianist toe te treden tot een groot Jazz-orkest in oprichting. Ik had namelijk al enige ervaring met big bands, maar die waren intussen ter ziele gegaan (of dat mijn schuld was, laat ik maar in het midden). Ik wou me niet onmiddellijk engageren maar beloofde bij wijze van proef enkele repetities mee te draaien alvorens definitief te beslissen.

   Welnu, die “enkele” repetities werden er stilzwijgend en ongemerkt meer dan duizend en zo was het gisteren na een “proeftijd” van 28 jaar mijn laatste repetitie. Je zou dus eigenlijk kunnen zeggen dat ik gisteren na ‘zééééér’ rijp beraad heb beslist om toch maar niet tot de Big Band toe te treden! Dat zou trouwens niet kunnen want van de oorspronkelijke “Big” bezetting van zo’n 20 man is al jaren geen sprake meer: door allerlei oorzaken haakten er meer muzikanten af dan er bijkwamen en moest het concept “Big Band” op den duur worden herbekeken, ook de naam onderging een logische amputatie: de Big werd geslacht en we heetten voortaan Bluebirds Band. Het resultaat was een combo-achtige groep van meestal 6 à 8 man, met aangepaste arrangementen.

   Dat alles klinkt misschien triester dan het werkelijk was: ondanks het ontbreken van openbare optredens bleef het enthousiasme van de overgebleven muzikanten voor de wekelijkse repetities overeind: ook zonder publiek is het samen musiceren (of dat nu klassieke kamermuziek of jazz is) steeds weer een hartverwarmende belevenis.

   En zo heb ik dan gisteren afscheid genomen van een van mijn hobby’s. Mijn leeftijd speelde daarbij uiteraard een rol, want al vind ik mezelf nog niet echt “stok”, ik ben toch ook allang niet meer “piep”. Mijn afscheidspijn werd wel verzacht door een prachtig afscheidscadeau dat ik van mijn vrienden mocht ontvangen maar ik zou nog liever weten dat mijn opvolging verzekerd was, en dat blijkt geen sinecure. En zonder pianist(e) ziet de toekomst van onze band er somber uit. Ik hoop dus uit de grond van mijn hart dat “we” tegen het nieuwe seizoen (september) iemand vinden die aan het gewenste profiel beantwoordt.

TOE(kom)MAATJE. Vanmorgen weer eens “genoten” van typische VRT-journalistiek. Radionieuws 9 uur: 1) bij de opsomming van de hoofdpunten: de politie heeft een instrument om tachograaffraude op te sporen. 2) eerste afzonderlijk punt: de politie heeft een instrument om tachograaffraude op te sporen 3) een geïnterviewde hoge pief van de politie: klopt, wij hebben een instrument om tachograaffraude op te sporen 4) vraag van interviewster: betekent dat dus dat de politie voortaan tachograaffraude kan opsporen? 5) politie-pief: inderdaad. 6) herhaling van de hoofdpunten: de politie heeft een instrument om tachograaffraude op te sporen. (Zelfs voor mijn slecht geheugen is dit van het goede teveel. Of ben ik nu een echte kommaneuker, d.w.z. een muggenzifter?)

Geschreven door kommaneuker om 15:08 Reageer op dit bericht

Donderdag 21 juni 2007

test 2

Geschreven door kommaneuker om 17:43 Reageer op dit bericht

Donderdag 21 juni 2007

test

dit is een test, niks meer of minder. geen belang.

Geschreven door kommaneuker om 17:41 Reageer op dit bericht

Woensdag 20 juni 2007

'˜Jacques Tati' en Provence

(hiernaast: de -op maat uitgehouwen!- graven van Montmajour; zie ook het fotootje bij mijn vorige blog)

‘Jacques Tati’ en Provence

In mijn vorige blog had ik het over de driedaagse reünie, na 55 jaar!, van elf nog levende klasgenoten-met-partners, reünie die we vorige week hielden in de Provence (Zuid- Frankrijk).

   Bij ons bezoek aan de eeuwenoude Abbaye de Montmajour (Arles) kreeg het “opperhoofd” van onze groep aan de kassa een strook met genummerde toegangsbiljetten, die hij onder ons individueel verdeelde. Elk biljet bevatte een afscheurstrookje met hetzelfde nummer als het biljet zelf. Althans: dat was de bedoeling, want plotseling riep iemand: “Ik heb een ticket met nummer 38 maar met een strookje nr. 39”.

   Lichte paniek: ook bij de anderen bleken kaart en strookje telkens met één nummer te verschillen. Onze vertegenwoordiger had in zijn verstrooidheid (op onze leeftijd lopen sommige dingen niet steeds op wieltjes…) de hele reeks toegangskaartjes telkens op de verkeerde plaats afgescheurd. Dus volgde een kwartier van heen-en-weer-geroep, zo van: “wie heeft nummer 25, ik heb 26!”, en “ik heb 37 en 36”, enz. enz., waarbij bovendien meestal niet duidelijk was of die roepers nu eerst hun kaartnummer dan wel het controlenummer afriepen.

   Kortom: een kwartier lang een complete chaos, die deed denken aan de film ‘Monsieur Hulot en vacances’ van Jacques Tati. Intussen lagen we natuurlijk dubbel van het lachen (bij sommigen ging dat trouwens vanzelf: zij liepen al jààààren krom, maar dat terzijde).

   Maar goed, uiteindelijk trokken we naar de ingang, ieder gewapend met toegangskaartje en (bijpassend!) controlestrookje. Maar wie schetst onze verbazing dat we zomaar binnen konden stappen zonder dat er ook maar iemand was om ons te controleren!! En dat na al die moeite die we gedaan hadden! En dus overwogen we om bij de receptie een controleur te EISEN; dat idee werd ‘afgewezen’ maar we spraken af dat we niet zouden vertrekken zonder alle hoeken van de abdij doorzocht te hebben op zoek naar een kaartjesknipper. Enkelen van ons klommen zelfs tot de bovenste regionen van de ruïne (zie foto vorige blog) maar ook daar was geen controleur te bekennen. En als er ons geen feestelijk Provençaals avondmaal te wachten had gestaan, zouden we nu nog op ‘jacht’ geweest zijn… Of misschien hebben we de ‘graven’ niet grondig genoeg onderzocht?…

TOE(kom)MAATJE. Wielrennen wordt weer interessant: de kans om te winnen is immers opnieuw voor iedereen gelijk, nu wel vaststaat dat iedere wielrenner onder de “dope” zit:! (om misverstanden te voorkomen: deze zin is ironisch bedoeld; zolang doping niet grondig uit de wielrennerij is verdwenen, interesseert die “sport” mij geen barst)

Geschreven door kommaneuker om 19:37 Reageer op dit bericht

Zondag 17 juni 2007

reünie na 55 jaar

(foto hiernaast: twee van mijn vroegere klasgenoten en mevrouw kommaneuker kijken na een klim van 125 treden neer op de “tombes de Montmajour” bij Arles in de Provence)

   Ik ga terug naar juli 1952. Mijn laatste jaar middelbaar (retorica) op het Sint-Michielscollege in Brasschaat, geleid door de paters Norbertijnen van Averbode, zat er op; idem voor de overige klasgenoten. We zwermden uit over de verschillende windstreken van Vlaanderen en zouden elkaar misschien voor altijd uit het oog verloren zijn indien een viertal ondernemende vrienden van de klas geen initiatief hadden genomen om enkele jaren later een eerste reünie te organiseren. Het werd een geslaagd etentje in een taverne op de Antwerpse Frankrijklei en het initiatief werd nadien nog meerdere keren herhaald, zij het soms met enkele jaren ertussen en met de nodige afwisseling wat de formule betreft. Na zekere tijd werden ook de partners bij de reünie betrokken en ook dat bleek een goeie gok.

   Tijdens een van onze bijeenkomsten eind jaren ’90 groeide het idee om in 2002 (50 jaar na ons college-afscheid!) iets bijzonders te organiseren. Nu moet ik weer even terug naar 1952. Hoewel onze klas bij de paters van het college een nogal kwalijke reputatie “genoot” – we gaven b.v. een verboden satirisch krantje uit waarin vooral de leraren het moesten ontgelden – kwamen er tot ieders verbazing niet minder dan zeven priesterkandidaten uit voort, waarvan er uiteindelijk vijf ook effectief priester zijn geworden! Een gelukkig toeval wilde dat een van de vier oorspronkelijke initiatiefnemers sinds 1992 abt was van een (Norbertijner-!)abdij in Frigolet (bij Avignon in de Provence) en op zijn voorstel besloten we om ons “gouden jubileum” in 2002 aldaar te vieren (naast de abdij ligt een hotel met een uitstekende accommodatie); dankzij het creatief organisatietalent van ons “kwartet” werd het een geslaagd driedaags verblijf, rijkelijk gevuld met diverse wandel-, culturele en gastronomische activiteiten.

   Die jubileum-reünie werd zo’n succes dat afgesproken werd om ook in 2007 weer voor enkele dagen naar Frigolet te trekken. En zo beleefden we vorige week opnieuw drie warme, zonnige dagen in het Franse Zuiden met diverse mooie en interessante activiteiten. Iemand noemde onze groep gemakshalve de Frigoleters (met de nadruk op –eters, want wie belang hechtte aan de culinaire component, kwam ruimschoots aan zijn trekken)

   Helaas is het aantal deelnemers in 55 jaar onvermijdelijk wat geslonken: zo moesten we b.v. nog maar enkele weken geleden voor de achtste keer afscheid nemen van een klasgenoot van toen. Dat er van de nog levende vrienden toch nog elf (plus hun evt. partners) aan deze korte “vakantie” konden deelnemen, mag – gelet op de afstand en andere persoonlijke situaties – toch een succes genoemd worden.

   Misschien kom ik in de volgende komma(‘s) nog terug op enkele details en plezante anekdotes (Jacques Tati was soms niet ver af…) die deze driedaagse reis een extra dimensie gaven.

TOE(kom)MAATJE. Uit een In Memoriam in Gazet van Antwerpen van gisteren 16.6, gewijd aan een ex-brandweercommandant: “een hersentumor velde deze pompier in hart en nieren”… De man mag dan nog zo begaan zijn geweest met zijn job, ik zou de zin toch anders geschreven hebben; nu paste hij in het genre van “eindelijk had zij haar chronische hoofdpijn onder de knie”…

Geschreven door kommaneuker om 16:46 2 reacties Reageer op dit bericht

Zaterdag 9 juni 2007

Tweeling-dilemma

Tweeling-dilemma. De kranten: een moeder eist van de vader alimentatie voor hun kind (aldus een bericht in mijn krant). Probleem: wie is de vader? Gelet op het DNA-profiel van het kind zijn er ondubbelzinnig twee mogelijke “kandidaten”, die echter de “schuld” op elkaar afschuiven en ze hebben daarvoor ijzersterke argumenten. De eeneiige tweelingbroers (met identiek DNA) erkennen beiden hun betrekkingen met de moeder. Het enige onderscheid tussen beiden zijn hun vingerafdrukken maar die brengen uiteraard geen duidelijkheid. En de broers zelf weten natuurlijk ook niet wie van de twee de vader is! Elk van hen kan dus te goeder trouw het vaderschap blijven ontkennen. Zolang dus geen van beiden bereid is de “schuld” op zich te nemen, staat de moeder machteloos in haar gevecht om alimentatie. Als leek zou je nog denken: laat de bevoegde rechter elk van de twee “veroordelen” tot de helft, maar dat is juridisch ondenkbaar want een van de twee is met zekerheid onschuldig.
Tijdens een van de vele bezoekjes van onze eigen eeneiige tweelingkleindochters (14 jaar, foto) hadden we het met hen over bovenstaand dilemma. Het was opvallend hoe spontaan en ontspannen het gesprek verliep. Zo’n onderwerp tussen opa/oma en hun kleindochters zou “vroeger” ondenkbaar geweest zijn. Ik moest ook ineens denken aan een passage uit het boek “De Eeuw van mijn Vader”, dat ik momenteel aan het lezen ben en waarin auteur Geert Mak beschrijft hoe een gereformeerde arts in het jaar stillekes de huwelijksdaad omschreef als “het mannelijk orgaan om het zaad naar buiten te brengen in verbinding stellen met het vrouwelijk bestanddeel” !! Mak zegt dat seksualiteit in bepaalde kringen zover werd weggestopt dat er zelfs geen gebruikstaal voor bestond. (Inderdaad, het woord “neuken” is pas later ontstaan, komma)

TOE(kom)MAATJE. “Bij dit ongeval vielen er geen doden , gelukkig wel enkele zwaargewonden” (aldus een bericht, zoals het klonk uit de mond van een niet al te snuggere VRT-radiojournalist; de komma in die zin zal wel achter en niet vóór ‘gelukkig’ gestaan hebben: ‘…geen doden gelukkig , wel …’ )

Geschreven door kommaneuker om 16:30 2 reacties Reageer op dit bericht

Woensdag 6 juni 2007

Donorshow

(hiernaast: oma bij een van haar computercreaties)

Ik heb altijd een hekel gehad aan alles wat met ongezonde sensatie te maken heeft.Toen de Nederlandse TV-zender BNN met veel bombarie aankondigde dat een doodzieke patiënte onder het oog van de camera’s haar nier zou “verloten” (want daar kwam het op neer) onder drie kandidaat-ontvangers, vond ik dat – zoals velen, gelukkig! – een walgelijk idee. Onze eigen zoon heeft zelf een half jaar moeten wachten tot knappe specialisten na uitgebreide testen eindelijk een donor hadden gevonden om hem een nieuw hoornvlies te bezorgen; ik kan dus met enig recht stellen dat het spelen met vitale menselijke organen niet thuis hoort in een TV-show. Kortom: ik heb dus uiteraard niet gekeken naar dit sensatie-programma.

’s Anderendaags ben ik echter “bijgedraaid”, toen ik de ware bedoelingen vernam van het spektakel, dat bijna volledig nep, fake, vals was: het enige echte was, dat de drie kandidaat-ontvangers weliswaar echte nierpatiënten waren maar voor de rest hadden zij bewust aan het complot meegewerkt. De “donor” was geen donor maar een actrice die deed “alsof”. De bedoeling van de programmamakers was: de kijkers wakker schudden voor het grote probleem van het donorentekort, en dat doel werd in eerste instantie alvast bereikt: nog vóórdat het nepkarakter van de show werd onthuld, hadden zich duizenden kandidaat-donoren gemeld. Bravo dus voor BNN!!

Maar wat ik in deze hele zaak zo jammer vind, is het feit dat er een amusementsshow voor nodig is om een breed en op sensatie belust publiek te lokken voor een op zichzelf prachtig en nobel doel. Anders gezegd: SOMS heiligt het (goede) doel de (slechte) middelen.

TOE(kom)MAATJE. Zoals iedere andere Belg die niet uitdrukkelijk weigert, ben ik zelf ook bewust kandidaat-donor, al was het maar uit respect voor die anonieme donor met wiens hoornvlies onze zoon nu al jaren rondloopt. Al twijfel ik eraan of ze ooit nog iets kunnen doen met mijn organen: ik vrees dat de houdbaarheidsdatum van mijn wisselstukken allang voorbij is…

Geschreven door kommaneuker om 14:54 1 reactie Reageer op dit bericht

Zondag 3 juni 2007

Kluns van de eeuw...

(hiernaast “tante germaine”, getekend op computer, naar een oude foto uit het familie-album)

   Volgens sommigen kan ik af en toe wel eens een leuk stukje schrijven. Ik hoop maar dat het waar is, want buiten dat eventuele schrijf”talent” (?) heb ik maar weinig andere (of geen?) kwaliteiten.

   Laat mij geen spijker in een muur slaan want dan is de muur om zeep. Een deksel van een pot losmaken, het mislukt gegarandeerd: ofwel trek ik terwijl ik had moeten draaien, ofwel draai ik in plaats van te trekken. Ik kan nog steeds niet zonder hulp de elektrische piano van “mijn” salon-orkestje aan- of loskoppelen, hoewel ik er al vijfentwintig jaar op speel.

   Klusjes uitvoeren bij mijn kinderen?, forget it: als ik het nog maar suggereer (wat ik dus al jaren niet meer doe), krijg ik steevast als bezwerend antwoord: “A.u.b. pa, blijf er af!”. Ik heb uren lang geprobeerd mijn huisthermostaat naar zomerregime om te schakelen; volgens de handleiding is dat een fluitje van een cent, jawadde, niet voor kommaneuker dus: het ding is nu compleet tilt geslagen en mijn alles kunnende en –wetende schoonzoon zal ons moeten depanneren.

   Vraag me niet om een ei te bakken: het ei breken op de rand van de pan zal nog wel gaan, maar veel kans dat ik de inhoud naast i.p.v. in de pan laat vallen (echt al eens gebeurd!). Ik zou mijn blogs nooit hebben kunnen schrijven als mijn zoon (“IJzerwinkel”) niet had gezorgd voor de passende “infrastructuur”.

   Enfin, ik kan zo nog wel een tijdje voortgaan. Kortom, als er ooit een “prijs” voor de grootste kluns wordt uitgeloofd, dan zal ik heel beslist mijn kandidatuur stellen. Alleen acht ik mijn kans op “succes” erg klein: niet omdat ik geen kluns zou zijn (het tegendeel is wel duidelijk) maar omdat ik er zeker van ben dat ik het aanmeldingsformulier wel verkeerd zal invullen waardoor mijn kandidatuur ongeldig wordt

TOE(kom)MAATJE (gepikt uit: “Taalpost”): De 15-jarige Nikki Allers uit Haelen heeft de prijs gewonnen voor het beste smoes-sms'je: "B&iw! srry dak 2L8 b&: b& mt mn nwe gbrde trui Rgns 8ter blyvn Hkn: mst ds 1st nr Oma, om 'm te ltn mkn!"
Bron: Stichting 4 D Nwe Taal, http://nieuwsbrief.taalpost.nl/r/tp.plx?1998-670
(kan iemand mij zeggen wat dat “jw!” betekent?, de rest heb ik – met enige moeite – kunnen ontcijferen; kommaneuker)

Geschreven door kommaneuker om 19:48 3 reacties Reageer op dit bericht

2 reacties op dit bericht

Reageer op dit bericht

Meer van kommaneuker