Dinsdag 28 december 2010
De mooie kanten van sneeuwellende.
De mooie kanten van sneeuwellende.
Eindelijk nog eens een (inter)nationale "ramp" waarvoor we onze politiekers (helaas?) niet de schuld kunnen geven. En vermits we de seizoenen zelf niet kunnen beïnvloeden, kunnen we de rollen maar beter omkeren en ons zo goed mogelijk aanpassen aan de huidige winterellende. Maar laten we allereerst begrip hebben (en tonen) voor daklozen en andere slachtoffers, zonder ons direct af te vragen of zij soms misschien ook zelf voor een deel schuld hebben aan hun onmenselijke situatie. Maar vervolgens is er niets dat ons mag beletten, te genieten van mooie landschappen en winterpret voor jong en oud.
En er is nog iets dat me aangenaam heeft verrast en dat zijn de toegenomen sociale contacten dankzij de dagelijkse “sneeuwruim”-verplichtingen van zowat iedereen. Een soort saamhorigheidsgevoel van “jij en ik, we zijn allebei slachtoffer van hetzelfde kl..-weer en zullen ermee moeten leren leven”. En het doet toch plezier als een voetganger je vriendelijk bedankt terwijl je bezig bent om hem/haar voor een glijpartij te behoeden. Praten over het weer is niet eens zo banaal meer.
TOE(kom)MAATJE. Twee van onze kleindochters vonden oma's peperkoekenhuisje van Kerstmis 2009 erg mooi maar wilden absoluut een poging doen om dat voor Kerstmis 2010 nog beter te doen; voorwaarde was wel dat ze "carte blanche" kregen en (uiteraard...) de rekening van de ingrediënten achteraf aan oma mochten presenteren.... (Onnodig te zeggen dat oma zo'n verzoek niet kon weigeren!)
N.B. Gelukkig heb ik het kunstwerk nog net vóór de "afbraak" kunnen fotograferen, want even later stonden praktisch alleen de "muren" nog recht, de rest was al opgepeuzeld!!)
Eindelijk nog eens een (inter)nationale "ramp" waarvoor we onze politiekers (helaas?) niet de schuld kunnen geven. En vermits we de seizoenen zelf niet kunnen beïnvloeden, kunnen we de rollen maar beter omkeren en ons zo goed mogelijk aanpassen aan de huidige winterellende. Maar laten we allereerst begrip hebben (en tonen) voor daklozen en andere slachtoffers, zonder ons direct af te vragen of zij soms misschien ook zelf voor een deel schuld hebben aan hun onmenselijke situatie. Maar vervolgens is er niets dat ons mag beletten, te genieten van mooie landschappen en winterpret voor jong en oud.
En er is nog iets dat me aangenaam heeft verrast en dat zijn de toegenomen sociale contacten dankzij de dagelijkse “sneeuwruim”-verplichtingen van zowat iedereen. Een soort saamhorigheidsgevoel van “jij en ik, we zijn allebei slachtoffer van hetzelfde kl..-weer en zullen ermee moeten leren leven”. En het doet toch plezier als een voetganger je vriendelijk bedankt terwijl je bezig bent om hem/haar voor een glijpartij te behoeden. Praten over het weer is niet eens zo banaal meer.
TOE(kom)MAATJE. Twee van onze kleindochters vonden oma's peperkoekenhuisje van Kerstmis 2009 erg mooi maar wilden absoluut een poging doen om dat voor Kerstmis 2010 nog beter te doen; voorwaarde was wel dat ze "carte blanche" kregen en (uiteraard...) de rekening van de ingrediënten achteraf aan oma mochten presenteren.... (Onnodig te zeggen dat oma zo'n verzoek niet kon weigeren!)
N.B. Gelukkig heb ik het kunstwerk nog net vóór de "afbraak" kunnen fotograferen, want even later stonden praktisch alleen de "muren" nog recht, de rest was al opgepeuzeld!!)
