De Post, uw vriend?????

Belspelletjes/Versteylen/Modderwandeling
   1) Ik had juist mijn commentaar op de debiele belspelletjes van VTM en 2BE blogklaar liggen toen de media mij vóór waren. Ik beperk mij nu dus tot het meest essentiële: ook al heeft “Basta” (programma van “De Neveneffecten”) met zijn ontmaskering van dit bedrieglijk “amusement” misschien bepaalde deontologische regels overtreden, maar dan zeg ik – tegen mijn geweten in – dat deze keer “het doel de middelen heeft geheiligd” (is dat geen spreuk van de Jezuïeten?…).  
   2) Over Jezuïeten gesproken: ik hoop dat het gerechtelijk onderzoek in de zaak van Jezuïet Luc Versteylen zo vlug mogelijk duidelijkheid schept over wat daar in zijn Vierselse brouwerij nu wel of niet gebeurd is. Hoe langer het duurt, hoe zwaarder de speculaties in de media. Zelfs de columnist van “Kerk en Leven” (19.1) loopt op de zaken vooruit en vermeldt in één adem het (bewezen) seksueel misbruik door kanunnik F. Houtart en het nog maar pas gestart onderzoek tegen Versteylen.
   3) Nu iets helemaal anders. Gisteren (21.1) met mijn seniorenclub een wandeling gemaakt in de bossen en weiden van het Waasland. Het weer van de voorbije weken en tractoren hadden er samen voor gezorgd dat zeker 90% van het parcours herschapen was in een regelrechte modderpoel (zie foto’s).
   Toen een van mijn clubgenoten tot aan zijn kuiten in het slijk weggleed maar – gelukkig voor hem -  terstond door enkele collega’s weer werd opgevist, vroeg ik hem om hetzelfde manoeuvre nog eens te herhalen zodat ik de scène op foto kon vastleggen; het slachtoffer kon er gelukkig om lachen maar zoals ik verwachtte weigerde hij in te gaan op mijn verzoek….
   Intussen had het hele gebeuren mij uit mijn concentratie gehaald en een seconde later was ik zelf de pineut, en niet zo’n klein beetje: ik gleed de berm af en om mijn camera te beschermen  steunde ik alleen op mijn vrije hand. Gevolg: ik gleed tot mijn linkerheup in het slijk, maar mijn camera had het overleefd. Dezelfde hulpvaardige handen van daarjuist hielpen mij weer op het “droge”, maar niemand nam een foto…..
   Thuisgekomen leverde ik de vuile ravage af aan oma, die er binnen de kortste keren via wasmachine en droogkast weer kastklare spullen van maakte, de schat! Mijn bottinen-met-modder (eigenlijk modder-met-bottinen) moest ik echter zelf onderhanden nemen, dedju toch!…

   Ik kan misschien wat komma’s neuken maar als het op koken of bakken aankomt ben ik een grote nul met twee linkerhanden, in tegenstelling tot mijn wederhelft: zij is inderdaad onbetwist en veruit mijn meerdere. Nu zouden er dat dus veel kunnen zeggen, maar oma is wel degelijk een echte keukenprinses met een ongebreidelde culinaire creativiteit waar weinigen aan kunnen tippen.
   Zeer onlangs dacht ze – tegen beter weten in?… - dat ze mijn volstrekte onkunde wel wat zou kunnen opvijzelen via een gepaste handleiding “Kookboek voor klunzen” als nieuwjaarscadeau.
   Een aantrekkelijk ogend werkje, maar toen ik begon te lezen, zakte de moed mij al vlug in de schoenen: al op de eerste bladzijde (“de basisuitrusting”) vroeg ik me bijvoorbeeld af wat het verschil is tussen een kookpan en een koekenpan. En ik had nog andere “kluns”-vragen, waarbij oma haar handen hulpeloos en theatraal ten hemel hief om zoveel domheid, volgens haar was het allemaal zo simpel als iets. Maar volgens mij heeft dit boek gewoon een verkeerde titel: die had moeten luiden: “Kookboek voor GEVORDERDE klunzen”.
  Ik gaf de “studie” al vlug op, maar helemaal voor niks was het cadeau toch niet: ik heb hartelijk kunnen lachen met de vele geestige tekeningen. Maar koken? Mijn hoop (en die van oma) is nu gevestigd op het mogelijk verschijnen van een “Kookboek voor BEGINNENDE klunzen”?….

TOE(kom)MAATJE. Ik vraag me dikwijls af of onze nieuwslezers zelf wel weten wat ze voorlezen en hoe ze dat (zouden) moeten doen. Op 23.12 ’s morgens klonk het op VRT-radio-1 zo: “Aartsbisschop Léonard stelt een solidariteitsfonds voor”. en dan klonk er een nieuwe “zin”(?):  “De slachtoffers van seksuele misbruiken voor.”  De (ongeïnteresseerde?) presentator las dit bericht voor als twee afzonderlijke items terwijl het uiteraard om één enkele zin ging. Blijkbaar voelde de man niet eens aan dat zijn “tweede zin” mank liep.

   Hallo bezoeker: bent u daar nog?… Zoja, bravo voor uw uithoudingsvermogen!

   Mijn (klein)kinderen kennen mijn passie voor taal en soms levert dat een leuk aangepast cadeau op. Zo kreeg ik van een van hen een collectie van 500 kleine “koelkastmagneetjes” met veel voorkomende woorden. Voordat ik de kans kreeg om zelf iets te verzinnen hadden mijn kinderen en hun kroost zich op mijn koelkastdeur al uitgeleefd met enkele poëtische ontboezemingen, die ik u niet wil onthouden:

   

(hier moest(en) de "dichter(s)" even naar "noodoplossingen" zoeken toen bleek dat niet alle gewenste stukjes in de collectie voorkwamen...)

De volgende was een vondst van een van mijn kinderen en verwijst naar de moeilijke toiletgang waarmee ik de eerste dagen van elke vakantie steeds euh.. “worst”elde (sorry voor deze goedkope woordspeling, maar ze ontsnapte me…)



En wat dacht u van deze:

N.B. Wie meer wil weten over dit leuke tijdverdrijf vind de nodige info op www.koelkastpoezie.com

   Als je tegenwoordig nog "IN" wil blijven, moet je woorden als “volledig, helemaal, integraal, geheel en al, ….” enz. uitdrukken in een percentage ver boven de 100%. Ik zal wel te dom of te nuchter zijn om het te snappen maar vroeger dacht ik dat “volledig” gelijk is aan 100%. Als bestuurslid van een OKRA-afdeling (seniorenvereniging) probeer ik me volledig in te zetten voor mijn taak (als redacteur van onze maandelijkse nieuwsbrief) maar als ik dat met “100 %” zou uitdrukken, zou een collega-bestuurslid misschien wel eens kunnen opmerken: “tiens, Komma, mag het niet wat meer zijn dan 100%?” – Kort geleden hoorde ik een sportfiguur in een interview verklaren dat hij zich voor duizend procent zou inzetten voor de overwinning van zijn ploeg. Hallo hallo, wie biedt meer?!

 TOE(kom)MAATJES: “Uit de school geklapt”:
* Eerst vulden we onze buik en toen onze emmertjes met zand.

* "We zullen hem de kop inslaan", siste de bandiet, "of als dat niet helpt, een andere  remedie."

 * .... en opeens begon mijn hart te kloppen ...

 * Ze schoten hem dood, juist toen hij een nieuw leven wilde beginnen.

* "Schiet eerst het licht uit", snauwde de boef, "dan zullen we zien!"

Het “Nederlands” van onze Vlaamse Onderwijsminister
   Ik blijf me er over verbazen dat belangrijke Vlaamse politici van wie de burger correct Nederlands verwacht, vaak zwaar in de (taal)fout gaan. Zo nam ik in mijn blog van 13.9 Bart De Wever op de korrel, en nu is het de beurt aan niemand minder dan onderwijsminister Pascal Smet.
   Hij zou het verschil toch moeten kunnen (pardon: kennen!) tussen “kennen” en “kunnen”. Tijdens een spreekbeurt voor de laatstejaars van een middelbare school in Sint-Niklaas zei hij bv. letterlijk: “Als iedereen in Europa goed Engels kan (in plaats van kent), kunnen we beter met elkaar praten” en “het is niet omdat je kunt zeggen ‘I wanna make love’ dat je Engels kunt” (ipv kent). Het is een veelgehoorde fout, die ik de doorsnee taalgebruiker daarom graag wil vergeven, maar voor een minister (van Onderwijs nota bene!) is het een onvergeeflijke blunder.
   Overigens vind ik zijn hele pleidooi voor het Engels als tweede taal in Vlaanderen – want daarover ging het – een domme uitschuiver. Uitgerekend nu onze Franstaligen (uit eigen belang!) het Nederlands als tweede taal beginnen te promoten, zouden wij Vlamingen onze traditionele troef op dat vlak (het Frans als tweede taal) moeten prijsgeven!! Bovendien moet Smet toch weten dat “de jeugd van tegenwoordig” toch al genoeg uit de voeten kan met Engels, ook zonder dat het de tweede taal in het onderwijs wordt. Intussen is Smet teruggefloten door minister-president Kris Peeters, gelukkig maar.

TOE(kom)MAATJE. Uit de school geklapt (bron onbekend):
* Eerst vulden we onze buik en toen onze emmertjes met zand.

* "We zullen hem de kop inslaan", siste de bandiet, "of als dat niet helpt, een andere  remedie."

 * .... en opeens begon mijn hart te kloppen ...

 * Ze schoten hem dood, juist toen hij een nieuw leven wilde beginnen.

* "Schiet eerst het licht uit", snauwde de boef, "dan zullen we zien!"

   In het TOE(kom)MAATJE van mijn vorig blogje stond een joekel van een spelfout: hoe ik weiden kon schrijven terwijl ik wijden bedoelde, is een raadsel dat ik tot in lengte van dagen zal moeten meetorsen… Maar terzake: ik beloofde mijn wederhelft dat ik nog eens enkele van haar vele schilderijen op mijn blog zou zetten.
   Hieronder ziet u uit haar omvangrijk oeuvre een selectie uit recente werken waarvoor ze zich inspireerde op (meestal zwart/wit-)foto’s uit “True Crime”, een boek over “de meest spectaculaire misdaden uit de geschiedenis”.
   (Opmerking: computeroma heeft – voorlopig?… - het tekenen op computer vaarwel gezegd – volgens mij heeft ze ongelijk - en wIJdt (!) zich volledig aan het schilderen met verfjes, was en ander stinkend spul; ik raad mijn bezoekers aan om toch eens te gaan kijken naar haar laatste tekeningen op https://blog.seniorennet.be/computeroma  )

* De vissen namen vlug de benen, toen ze de vissers hoorden aankomen. 
 * waar niks meer overgebleven is van al wat er te zien is.

 * We zagen in de dierentuin apen, olifanten, giraffen en ook twee zustertjes waar ik nog bijgezeten heb in de kleuterschool. 
 * Het was een goede chauffeur. Met zijn ene hand stuurde hij, en met zijn andere zong hij liedjes.

 * Tegen de avond kwamen we aan onze laatste rustplaats.

 * Door de grote droogte zagen we overal lege plassen staan.