’Chinchilla Baardolie’, zo ongeveer klinkt haar naam als ze het op onze Klassieke Radiozender Klara hebben over deze succesvolle hedendaagse zangeres, tegenover wie geen enkele muziekliefhebber onverschillig staan kan staan: de enen zouden haar van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat willen horen zingen, anderen krommen hun tenen als ze naar haar ‘moeten’ luisteren.

   IK behoor tot die tweede categorie. Toegegeven, wat deze chinchilla (pardon: Cecilia) doet met haar stembanden, grenst aan het ongelooflijke: zet haar bij wijze van spreken een A4’tje voor haar neus, vol met zwarte noten (ik bedoel het A4’tje), en ze zingt ze feilloos van voren naar achteren, van boven naar onderen of vice-versa, desnoods van binnen naar buiten, werkelijk fantastisch. Maar desondanks, of juist daarom, kan ik er niet van genieten. Als echte muziekliefhebber wil ik emoties voelen als ik luister; welnu, die voel ik niet als madam Baardolie (sorry) me overdondert met haar vocale acrobatie, die – wat mij betreft – beter zou passen in een circus als onderdeel (voor mijn part de hoofdbrok) van zegmaar het spectaculaire trapezewerk.

TOE(kom)MAATJE

Scheldewandeling : fotosessie. Onze zondagwandeling liep vandaag in het Scheldegebied rond Temse en Tielrode en was georganiseerd door Wandelclub Temse. We hadden gekozen voor de «14,630» km (!!, het moeten in die clubs wel echte kommaneukers zijn om die afstanden tot op 10 meter nauwkeurig te willen bepalen…). Zoals Ukkel had voorspeld, begonnen we de dag met een flinke mist, die bovendien een tijdje bleef hangen. Maar toen de zon eenmaal doorbrak, kregen we prachtig nazomerweer. Ons tochtje leverde uiteindelijk enkele sfeervolle kiekjes op, waarvan ik er een vijftal heb geselecteerd voor mijn blog van vandaag.

  Deze foto (mist op de Schelde om 8.00 uur) en de volgende vier ziet u in chronologische orde; ik vermeld trouwens telkens het tijdstip van de opname en beperk mijn blabla tot het strikte minimum.

9.20 uur : Enkele van de duizenden spinnenwebben langs de Scheldedijk

hiernaast: een van de vele door mevrouw kommaneuker beschilderde kussens

   Ik stel vast dat het – tegen mijn gewoonte – alweer een week geleden is dat ik nog een blogje (19.9) gebaard heb: de dagelijkse drukte van een gepensioneerde, weet-u-wel! Ik overloop in telegramstijl enkele bezigheden van de voorbije dagen. En als het u niet interesseert (ik acht die kans groot), dan geef ik u een goeie raad: sla mijn blabla gewoon over. Bon, daar ga ik:
   Vrijdag beetje gecomputerd, wat verplicht administratief geklungel, vrouwlief computeroma moreel gesteund in haar kunstactiviteiten op computer en in haar schildersatelier, ’s avonds koorrepetitie.
   Zaterdag de wekelijkse boodschappen en na zo’n 20 jaar voor de allerlaatste keer “opgetreden” als zaterdagavond-organist van mijn parochiekerk (ivm de schrapping van die mis): van het kerkbestuur kreeg ik een mooi cadeau.
   Zondag om 6.30 uur opgestaan (veel mensen slapen ’s zondags uit, wij doen het tegenovergestelde!…) voor onze wekelijkse bewegwijzerde wandeling ergens in Vlaanderen. Deze keer was dat in de regio Overmere/Berlare

Hoe mijn schat het klaarspeelt om na elk wekelijks marktbezoek steeds weer beladen als een overvolle kerstboom veilig thuis te raken, ongeschonden en zonder verlies van lading, is mij een raadsel. Haar fietstassen puilen uit, evenals het fietsmandje, de rugzak en nog twee andere zakken, enfin één zak, want die tweede ben ikzelf: mijn rol bestaat in het uitpakken van het hele zootje (zie het plaatje hierna).

(himalaya-impressie, op computer getekend door computeroma)