Grasmaaier – perikelen

   Misschien is het iets van alle tijden en is het me nooit eerder opgevallen, maar tegenwoordig hoor ik allerlei mensen van de meest uiteenlopende leeftijden en sociale status regelmatig en totaal overbodig het woord “eigenlijk” gebruiken. Ik betrap mezelf er op dat ik ze begin te tellen: soms kom ik wel tot zo’n 5 à 10 in een minuut. Wie me niet gelooft moet maar eens een paar interviews op radio of tv beluisteren, al is dat euh… eigenlijk niet zo’n goeie raad: ik heb al ondervonden dat ik soms meer gefixeerd ben op dat aantal “eigenlijks” dan op de inhoud van de betrokken interviews en dat is natuurlijk niet de bedoeling…

TOE(kom)MAATJE. Toen onze artistieke duizendpoot Jan Fabre een eredoctoraat van de Universiteit Antwerpen kreeg, zei hij: "vanaf nu ben ik een doctor en kan ik tegen een vrouw met hoofdpijn zeggen: kleed u maar uit!".

   Een van mijn kleine ergernissen in dit leven zijn de voortdurende versprekingen van VRT- radiopresentatoren, volgens mij het gevolg van hun jachtige manier van presenteren (bedoeld om “vlotjes” over te komen?). Wie ’s morgens vroeg radio1 (“de ochtend”) of het nieuws op Klara op zet, hoeft hooguit enkele minuten te wachten om de spreker (M/V) over zijn/haar woorden te horen struikelen.
   Na zo’n struikelblok zijn er verschillende mogelijkheden: ofwel gaat de hakkelaar van dienst gewoon verder – da’s soms nog het beste als de “fout” daardoor minder opvalt – maar vaak krijgt de verspreking juist extra aandacht als ze gevolgd wordt door de correcte variant, zeker als die juiste versie ook nog eens het label “beter” of “liever” opgekleefd krijgt (zie de titel van dit blogje). Helemaal te gek wordt het, als de spreker ten onrechte denkt gestruikeld te zijn en daarom de juiste versie nog eens nadrukkelijk ”verbetert”: tijdens het korte nieuws van 7.30 uur op 17 mei (dag van de beslissende voetbalfinale Genk-Standard) zei de (Klara-)nieuwsklepster letterlijk: “Standard moet winnen, Standard moet winnen liever (…. om kampioen te worden”)
   Ik geef toe: er zijn ergere dingen om kritiek te spuiten, eh.. spuien beter maar het ligt al zo lang op mijn liever, eh.. lever liever.

   (Wegens gebrek aan inspiratie, en om nog eens een teken van leven te geven, een tekstje dat ik al eens eerder heb geblogd:)
   Iedereen heeft het misschien al wel eens meegemaakt. Je nodigt goede vrienden of familie uit voor een gezellig etentje bij je thuis, maar je hebt het zóóó gezellig gemaakt dat ze véééél langer blijven plakken dan je eigenlijk lief is, waardoor een deel van je eigen plezier eigenlijk verloren gaat. Om niet onvriendelijk of onbeleefd over te komen, laat je niks merken maar kijk je toch hoopvol uit naar het moment waarop ze het zelf ook welletjes vinden en uit eigen beweging rechtstaan. 
  
   Daarom een tip uit mijn eigen zeer recente ervaring. Een van mijn drie zussen had ons telefonisch uitgenodigd voor een Kerst-diner, met het volgende programma: “aperitief, voorgerecht, hoofdgerecht, dessert, koffie en … opdonderen”.  Het werd zoals verwacht een “kei”-gezellige en gastronomische belevenis, we hielden ons uiteraard aan het programma en waren dus op tijd weer weg.

   Ik geef toe: de “formule” is niet aan te raden als u de Koning of president Huppeldepup van een belangrijk land uitnodigt op een vretentje bij u thuis: in dat geval werkt de truc niet, of misschien juist wel: die mannen komen immers toch niet en dan is er dus ook geen probleem van “blijven plakken”.

   Nog een goede raad: kom nooit in de verleiding om na zo'n geslaagde avond bij uw gasten aan te dringen om “toch nog maar een tijdje te blijven”, het zou u bij een volgende gelegenheid ongeloofwaardig maken.

TOE(kom)MAATJE. Uit de school geklapt (bron onbekend):
* We gingen naar Oostakker met een hele bende bedevaartgangers en -gangsters.

* Mijn zus is nog wel in het klooster, maar ze heeft geen kleren meer aan.

* Voor kippen is eieren leggen een hoofdzaak.

* De rijken komen met hun auto, maar de gewone mensen met een paraplu.
* Hij is uit het venster op de vierde verdieping gesprongen, omdat hij te diep in de put zat.

   Mijn stad organiseert binnenkort een "workshop" met als titel: "OMGAAN MET BEJAARDE OUDERS". Ik vermoed dat de workshop bedoeld is voor volwassen kinderen die zich vragen stellen over hoe ze zouden moeten (kunnen) omgaan met hun bejaarde ouders.
   Als ik denk aan de traditionele “bejaarden”-grens” van 65 jaar dan ligt die al bijna 15 jaar achter ons en zijn we volgens die norm dus eigenlijk meer dan “bejaard”, zeg maar gerust “HOOGbejaard”. Desondanks voelen oma en ik ons nog lang niet bejaard, laat staan hoogbejaard. We doen intensief aan sport (zie mijn blog van 30.4), maken wekelijks een wandeling van 10 à 15 km, hebben nog talloze andere hobby's en engagementen en hebben een uitstekende wederzijdse verhouding met onze kinderen, die momenteel dus zeker geen interesse hebben voor zo’n “workshop”. Precies daarom vond ik het wel leuk idee, hen het volgende mailtje te sturen:

””Een "TIP"?.................... 

We lezen zojuist dat er te Sint-Niklaas op 16 mei een "workshop" plaats heeft met als titel: "OMGAAN MET BEJAARDE OUDERS".

't Is maar dat jullie 't weten...

Groetjes,

Pa en Ma””

   Ik wist dat zij de humor van mijn “tip” zouden inzien, en inderdaad: prompt reageerde onze jongste zoon al direct met volgend antwoord:

“” Is nie voor ons...
Wij wachten op workshop  "WAT MET OUDERS DIE NIET BEJAARD GERAKEN?"  “”

-------------------------------------
TOE(kom)MAATJE. Het zaad van de Ooievader. Een heel oud mopje uit die heerlijk-romantische tijd toen de kindjes nog uit de bloemkool kwamen of door een ooievaar gedropt werden. Klein Jantje wil er meer over weten en vraagt het aan Papa. Die legt uit: “als we een kindje willen, dan strooit papa elke dag wat zaadjes op het dak, de ooievaar pikt die op en brengt na een tijd een kindje”. Een tijdje later vertelt Jantjes buurmeisje in de kleuterklas dat zij die nacht een broertje erbij heeft gekregen. Jantje reageert verrast en zegt: “dat is vast van het zaad van mijn vader!”

Tafeltennis
   Naast een aantal sterk uiteenlopende belangstellingen hebben oma en ik ook gemeenschappelijke hobby’s (zie ook TOE(kom)MAATJE). Zo’n 2 à 3 keer per week bv. “tennissen we tafel” in de lokalen van de Sint-Niklase tafeltennisclub (SNTTC), waarvan we de twijfelachtige eer “genieten” de oudste leden te zijn. Onze club kan bogen op een actieve bestuursploeg, die voortdurend blijk geeft van creativiteit en originaliteit, ook als het gaat om het organiseren van “nevenactiviteiten”, die slechts zijdelings of zelfs helemaal niet met tafeltennis te maken hebben.
   Zo was er onlangs een “eetfestijn”, waarvoor de leden de volgende uitnodiging kregen:

(…..) Je kan komen eten met familie en vrienden tussen 18u en 21u. Daarna kan je gezellig de

avond doorbrengen met muziek van onze discobar, gebracht door SNTTC guest dj’s.

Je kan kiezen uit verschillende maaltijden. Alles wordt geserveerd met rauwe groenten

en frieten.

• steak natuur, béarnaise, Provençaal, archiduc of peper: €15

• stoofvlees: €13

• vol-au-vent: €13

• vegetarische burger: €15

• kindermenu (tot 12 jaar): kipfilet met appelmoes: €8

• kindermenu (tot 12 jaar): vol-au-vent: €8
(…..)

   De menukeuze moest gebeuren bij de inschrijving maar ter plekke konden we zelfs nog kiezen hoe we de steak gebakken wilden hebben. Ondanks al deze organisatorische valkuilen verliep de bediening (door vrijwillige, niet-professionele medewerkers) vlekkeloos.
   Het bestuur was verder zo attent geweest, een tafel te reserveren waar we samen met nog een tiental anderen uit onze groep “recreantenspelers” (de club telt ook heel wat competitiespelers en een flinke groep mindervaliden) konden genieten van een gezellige en smakelijke avond.

   Het gebeurt nogal eens dat iemand eerst voor iets veroordeeld wordt en nadien in beroep door een andere rechter voor dezelfde feiten vrijgesproken (of omgekeerd, want dat kan ook). Telkens als ik zoiets lees of hoor, heb ik twee bedenkingen:
1) als een “veroordeelde” zich geen hoger beroepsprocedure kan/wil veroorloven, dan is hij/zij dus “definitief” de pineut
2) hoe kan het nu dat iemand voor dezelfde feiten zowel veroordeeld als vrijgesproken wordt? Is een van die twee rechters dan niet onbekwaam?
   Ik heb het nooit gewaagd om die eigenaardige dubbelzinnigheid (die overigens ook in andere landen bestaat) via een of ander kanaal aan te klagen, want wie ben ik tenslotte om – als gewone leek – het beter te willen weten dan al die geleerde juristen...
   Maar tot mijn aangename verrassing krijg ik nu toch een stukje gelijk uit onverdachte hoek. In mijn krant (GvA 16.4) lees ik letterlijk: “De Brusselse stafhouder Dirk Van Gerven wil het hoger beroep afschaffen (…) .Als de eerste rechter zijn werk goed doet, is er geen enkele reden voor hoger beroep”….

TOE(kom)MAATJE. Uit de school geklapt (Bron:  http://www.onzetaal.nl/tijdschr/1010.php )

* Ik denk later ook te trouwen met een vrouw die veel houdt van beesten zoals ik.
 * Vader speelt het liefst met moeder, maar hij verliest dan altijd.

   Begin jaren ’70 mocht ik dankzij een puur toeval enkele keren samen met Jef Burm optreden als tijdelijke pianist-begeleider ter vervanging van zijn zieke vaste pianist (Vandenbergh).
   Dat kwam zo. Samen met enkele bevriende Antwerpse gezinnen brachten wij en onze vier kindjes onze vakantie door in een van de populaire Zwitserse CM-vakantiehuizen (ik meen in Leysin). Jef Burm maakte daar deel uit van de “animatieploeg”; tijdens een gesprek met enkelen van onze “groep” in de cafetaria vertelde hij dat hij onverwachts zonder zijn vaste begeleider was gevallen. Hij had ter plaatse wel een goeie Zwitserse pianist gevonden, maar die had nogal moeite met het typische karakter van dat Vlaamse Burm-repertoire. Mijn vrienden zeiden hem dat er in “de groep” een amateur-pianist was die hem misschien uit de nood kon helpen; en zo zat ik dan een uurtje later achter de piano met de partituren van Jef voor een soort proef-auditie.
   Tot ons beider tevredenheid “klikte” het onmiddellijk en na de nodige aanwijzingen en afspraken waren we klaar voor “ons” eerste avondoptreden. Ook de rest van mijn verblijf mocht ik ’s avonds (uiteraard “zo fier als een gieter”) een beetje delen in het applaus. Vooral met zijn nummer “Harlekijn” oogstte Jef – en ik dus ook een beetje… - veel succes.
   Een tijd later belde Jef mij met de vraag of ik hem nog eens kon begeleiden voor twee optredens op dezelfde dag, eerst ergens in het Brusselse en daarna in Hasselt. Ik hoefde geen moment na te denken (zou desnoods alles hebben laten vallen!) en zegde onmiddellijk enthousiast toe. Om praktische redenen nodigde Jef mij te eten bij hem thuis in Meise en daarna reden we samen naar de places to be.
   Onnodig te zeggen dat die onverwachte contacten met Jef Burm altijd in mijn geheugen gegrift zijn gebleven.

TOE(kom)MAATJE. Het Groot Woordenboek der Nederlandse Synonieten verzamelt de synonieten van de Nederlandse taal en biedt uren taalamusement.

Parageinen, pleziekwoorden of synonieten zijn bestaande woorden (bij voorkeur te vinden in een woordenboek) waarvan één letter is verwijderd, toegevoegd of vervangen, en voorzien van een nieuwe definitie.
Ook ou, au, ui, ij, ei, eu, ch, ck, aa, oo, ee, uu, ng mogen als één teken worden gebruikt

(Kleine!) selectie:

   Ruud Hendrickx is sinds jaren taaladviseur bij de VRT. Zijn taak bestaat er ondermeer in, het dagelijks taalgebruik van nieuwslezers en andere VRT-presentatoren te beoordelen en waar nodig te corrigeren. Ik heb hem al vaak gevraagd hoe het komt dat die medewerkers desondanks hardnekkig dezelfde taalfouten blijven maken. Hij kan mij moeilijk schrijven, niks te vertellen te hebben, hoewel…. Toen hij onlangs reageerde op een van mijn opmerkingen over een van die voortdurende taalfouten van zijn collega’s, voelde ik in zijn antwoord een zekere berusting en ik schreef hem dat. Hij antwoordde mij letterlijk: Berusten doe ik niet. Het was eerder een zucht van "jongens, hoe vaak zal ik het nog moeten zeggen". Van machteloosheid gesproken…
   Gelukkig vervult R.H. bij de VRT nog een andere opdracht, die hem hopelijk wel voldoening geeft, nl. de verzorging van een 2x per week via internet verschijnende gratis “taalmail” met uitstekende eenvoudige taaltips, geïnspireerd op reële taalfouten uit de dagelijkse actualiteit. Ik raad iedere taalliefhebber aan, zich voor een gratis abonnement in te schrijven via http://taalmail.net .

TOE(kom)MAATJES, “uit de school geklapt” (uit http://www.onzetaal.nl/tijdschr/1010.php ):
* Het wordt stilaan warmer, ik voel dat aan de kleren die ik uitgelaten heb.

 * Mijn vriend houdt parkieten, kippen, Spaanse ratten, vier zussen en een motorboot.

 * We hebben een huis van ongeveer drie verdiepingen.

 * Ik lees het liefst sprookjes die echt gebeurd  zijn.

Belspelletjes/Versteylen/Modderwandeling
   1) Ik had juist mijn commentaar op de debiele belspelletjes van VTM en 2BE blogklaar liggen toen de media mij vóór waren. Ik beperk mij nu dus tot het meest essentiële: ook al heeft “Basta” (programma van “De Neveneffecten”) met zijn ontmaskering van dit bedrieglijk “amusement” misschien bepaalde deontologische regels overtreden, maar dan zeg ik – tegen mijn geweten in – dat deze keer “het doel de middelen heeft geheiligd” (is dat geen spreuk van de Jezuïeten?…).  
   2) Over Jezuïeten gesproken: ik hoop dat het gerechtelijk onderzoek in de zaak van Jezuïet Luc Versteylen zo vlug mogelijk duidelijkheid schept over wat daar in zijn Vierselse brouwerij nu wel of niet gebeurd is. Hoe langer het duurt, hoe zwaarder de speculaties in de media. Zelfs de columnist van “Kerk en Leven” (19.1) loopt op de zaken vooruit en vermeldt in één adem het (bewezen) seksueel misbruik door kanunnik F. Houtart en het nog maar pas gestart onderzoek tegen Versteylen.
   3) Nu iets helemaal anders. Gisteren (21.1) met mijn seniorenclub een wandeling gemaakt in de bossen en weiden van het Waasland. Het weer van de voorbije weken en tractoren hadden er samen voor gezorgd dat zeker 90% van het parcours herschapen was in een regelrechte modderpoel (zie foto’s).
   Toen een van mijn clubgenoten tot aan zijn kuiten in het slijk weggleed maar – gelukkig voor hem -  terstond door enkele collega’s weer werd opgevist, vroeg ik hem om hetzelfde manoeuvre nog eens te herhalen zodat ik de scène op foto kon vastleggen; het slachtoffer kon er gelukkig om lachen maar zoals ik verwachtte weigerde hij in te gaan op mijn verzoek….
   Intussen had het hele gebeuren mij uit mijn concentratie gehaald en een seconde later was ik zelf de pineut, en niet zo’n klein beetje: ik gleed de berm af en om mijn camera te beschermen  steunde ik alleen op mijn vrije hand. Gevolg: ik gleed tot mijn linkerheup in het slijk, maar mijn camera had het overleefd. Dezelfde hulpvaardige handen van daarjuist hielpen mij weer op het “droge”, maar niemand nam een foto…..
   Thuisgekomen leverde ik de vuile ravage af aan oma, die er binnen de kortste keren via wasmachine en droogkast weer kastklare spullen van maakte, de schat! Mijn bottinen-met-modder (eigenlijk modder-met-bottinen) moest ik echter zelf onderhanden nemen, dedju toch!…