Archief

Musical Leeuwenkoning: geslaagd!

In mijn blogs van 26.2 en 23.3 liet ik mijn enthousiasme over de naderende musical van mijn kleinzoon de vrije loop; ook de inbreng van "Oma Komma" kreeg mijn aandacht. De 3 uitvoeringen (begin mei) werden een grandioos succes en trokken telkens een volle zaal en een dankbaar publiek. Hieronder enkele fotootjes die ik van op mijn plaats heb kunnen nemen; let niet op de kwaliteit: ik kan (hopelijk) beter schrijven dan kiekjes maken.

De schermbeelden op de achtergrond zijn meestal projecties van tekeningen van oma

Ook de bek van het paard is een creatie van oma

Ook hier weer herkenbare hoofddeksels uit mijn vorige blogs

Regisseur Jascha dankt zijn enthousiast publiek

   In mijn blog van 26.2 beschreef ik hoe "oma" begonnen was met haar bijdragen aan de musical "De Leeuwenkoning" die onze kleinzoon Jascha binnenkort zal regisseren (+/-20 uitvoerders). Momenteel is zij bezig met het beschilderen van een groot aantal decor- en andere hulpstukken.
   Intussen is de verspreiding gestart van affiches en flyers; ook die bevatten elementen van oma haar artistieke medewerking, zoals de "hoofddeksels" (zie ook de afbeeldingen bij mijn vorige blog).
   N.B. Een van mijn andere kleinkinderen heeft de affiches en de flyers ontworpen.

X

Oma en "haar" 3de musical   
   Niet alleen onze vier kinderen maar ook heel wat van onze 13 kleinkinderen hebben onze belangstelling voor sport en/of muziek en/of cultuur blijkbaar "geërfd", en daar zijn we best wel trots op. Eén van onze kleinzoons (Jascha, 23), regisseert later dit jaar zijn derde musical: De Leeuwenkoning (de vorige heetten Aladdin en Hercules).
   En ook nu deed de regisseur weer een beroep op de vertrouwde artistieke talenten van zijn oma. Verzorgde zij de vorige keren de decors en de kostuums (zie mijn blogs van 30.3.2012 resp. 15.3.2013), in De Leeuwenkoning dragen de acteurs talrijke koppen en andere attributen, kleurrijk beschilderd door... alweer: oma!
   Hieronder enkele kiekjes, die ik genomen heb tijdens voorbereidende werkzaamheden van de voorbije weken.

Oma in haar atelier, bezig met een van "haar" koppen:

Koppen drogend op stokken
 

Het toeziend oog van regisseur Jascha

Oma is niet de enige medewerker

(de schilderijtjes tegen de muur hebben niks te maken met de musical; het zijn gewoon enkele van de honderden "omaproducties" in ons huis)

De regisseur en zijn twee assistenten:

Koppen liggen op zolder te drogen tussen pispot, vuilniszak, kookplaat en andere "curiosa"...

Ook Opa krijgt een taak: hij mag de producten naar elders verhuizen want  onze zolder en het atelier van oma zijn te klein!

   Als bestuurslid van een plaatselijke afdeling van de grote seniorenvereniging OKRA ontving ik - zoals alle medewerkers - een uitgebreide nieuwjaarswens van onze regionale coördinator. Daarin schreef hij o.m.: "(...) het succes van OKRA is niet in het minst te danken aan jouw inzet! (...)". Ik schrok even, want "niet in het minst" betekent immers: "helemaal niet", terwijl ik mij nochtans al sinds 1995 inzet als redacteur van onze maandelijkse nieuwsbrief; ik vermoed dus dat de regio-coördinator niet het minst (zonder "in" = "vooral ook) bedoelde, dus het tegenovergestelde van wat hij schreef.
(Het gaat om een veel gemaakte maar begrijpelijke fout, daarom heb ik het voor alle zekerheid opgezocht in de Dikke Van Dale...).

"Mijn" Dictee...
   Vooraf dit: wie in het onderwerp geïnteresseerd is, leze maar beter eerst mijn twee vorige blogs.
   De meest gehoorde kritiek op het jaarlijkse Groot Dictee is dat het veel te veel "onmogelijke" woorden omvatte. Ja, wat zou je willen: als ze het te gemakkelijk maken, worden de organisatoren geconfronteerd met een hoop ex aequo's - hopelijk spel ik dat correct...! - met alle rangschikkingproblemen van dien.
   Wie mij kent, weet dat ik een spellingwedstrijd zie als een (voor sommigen leuk) "spelletje", dat in wezen nauwelijks iets te maken heeft met "Taal". Toch heb ik mij deze keer na jaren nog eens voor het scherm gezet, wetend dat Kees van Kooten, schrijver van de tekst, zijn grote liefde voor Taal niet zou verloochenen in een dictee van alleen maar onmogelijke woorden. Het resultaat vond ik geweldig!
   Wat mijn foutenaantal betreft: dat leek in eerste instantie lager te liggen dan het gemiddelde in Den Haag, hetgeen ik onmogelijk achtte, en inderdaad: toen ik daags nadien via Google nog eens rustig mijn tekst controleerde, kwam ik aan ongeveer het dubbele van mijn eerste totaal, dus nog steeds erg "goed". Mijn reputatie, dat ik (zelfs als 82-jarige "hoogbejaarde") naast liefde voor taal ook een spontaan gevoel moet hebben voor de spelling van idiote nutteloze woorden, leek bewaarheid.
   Een grappig beeld na de wedstrijd: bekende VRT-figuur Ann De Bie, die ook een van de ereplaatsen in het Dictee had bereikt, verscheen samen met Kees vK voor de camera: eindelijk nog eens "van Kooten en De Bie"!!
   Volgend jaar is het de beurt aan het 25ste Dictee. Uit de grond van mijn taalminnend hart hoop ik dat dat Jubileumdictee (veel) meer zal zijn dan een saai woord"spelletje".

TOE(kom)MAATJE: ik had hier een gescande kopie van mijn live geschreven huiswerk willen invoegen maar mijn gebrekkige technische gaven laten me volledig in de steek; overigens zou u aan mijn hanenpoten toch geen touw hebben kunnen vastknopen...

Ik kom binnen enkele dagen met een vervolg op mijn blog van 17.12 maar kan nu al zeggen dat ik de tekst van Kees van Kooten grandioos vond, in tegenstelling tot veel andere deelnemers, die hem overlaadden met bakken kritiek.

Het Groot Dictee: eindelijk iets anders?
   Er was een tijd dat ik mij één keer per jaar van de buitenwereld afsloot en (tegen mijn zin, geloof het of niet) voor het TV-scherm postvatte om te testen hoeveel gekke en nutteloze woorden ik "correct" zou kunnen spellen. Mijn score lag meestal rond het gemiddelde van de professionele spel(l)ers, wat ik (als leek) niet zo slecht vond. Ik heb toen ook een paar keer met succes meegedaan aan dicteewedstrijden van bibliotheken en culturele verenigingen, wat mij een aantal nuttige woordenboeken als prijs opleverde zoals de 3-delige Dikke Van Dale, die ik regelmatig raadpleeg om de juiste betekenis van woorden te kennen.
   Ondanks (of juist door) mijn liefde voor TAAL begonnen die dicteespelletjes mij danig de keel uit te hangen. Spelling van woorden is immers geen essentieel deel van een taal; er zijn op aarde enorm veel talen die alleen gesproken worden en dus zelfs geen spelling kennen.
   Zoals gezegd: ik doe dus al sinds jaren niet meer mee. Maar morgen woensdag 18 dezer maak ik een uitzondering. Ik was namelijk hoogst verbaasd en aangenaam verrast toen ik vernam dat taalkunstenaar en -virtuoos Kees van Kooten dit jaar "Hét Dictee" heeft geschreven. Ik kan me immers niet voorstellen dat deze echte taalliefhebber zich zou hebben geleend tot een herhaling van de bekende saaie dicteeprincipes. Maar ik ben razend benieuwd of en hoe hij het dilemma tussen die saaie "spel"regels van een dictee en een boeiende taal zal hebben opgelost...

Kleine euromuntjes afschaffen? Graag!

   Ik ben niet de enige die zich al jaren constant ergert aan die hinderlijke dingetjes van 1 en 2 eurocent in de portemonnee. Ik heb er lang geleden trouwens al eens in een blogje voor gepleit om ze af te schaffen. Ik las in Gazet van A'pen van 7.12 dan ook met veel genoegen dat men (opnieuw) denkt aan een wet die muntjes van 1 en 2 eurocent overbodig moet maken. Dat gebeurt via het correct afronden naar 5 centvan het cash te betalen eindbedrag van uw rekening.
   Voorbeeld: koopt u maar één artikel van bv. 12,99 euro, dan betaalt u aan de kassa 13 euro; koopt u drie stuks à 12,99 dan betaalt u geen 38,97 euro (3x12,99) maar slechts 38,95 euro enz. Sommige landen passen het systeem al toe tot algemene tevredenheid (Nederland sinds 2004). U zal makkelijk begrijpen dat deze afrondingswijze in de praktijk neerkomt op feitelijke nul-operaties voor het totaal van uw verschillende cashverrichtingen.
   Dat die plannen bij ons destijds toch mislukten, kwam ongetwijfeld mede door de slechte voorlichting door overheid en media, zodat de vrees ontstond dat het systeem zou leiden tot systematische afronding naar BOVEN van eenheidsPRIJZEN.
   De voorlichting over het systeem zal deze keer dus beter moeten gebeuren dan destijds. Wat dat betreft, ben ik niet helemaal gerust: voornoemd artikel in GvA is alvast weinig hoopgevend, door ook nu weer alleen te spreken over "afronding", zonder te preciseren dat het niet gaat over PRIJZEN...
   Enfin, we zullen zien, zei de blinde

   Zopas verscheen een dubbel-cd met vioolsolo's van J.S.Bach. Niet direct iets uitzonderlijks, ware het niet dat het - voor zover bekend - de eerste opname is met dansmuziek, door Bach geschreven, waarbij de speciale sfeer wordt geaccentueerd door castagnetten! Bovendien zijn drie generaties uit onze "familiestam" bij de realisatie van de cd betrokken: allereerst de solist zelf (onze zoon Nico), diens zoon (dus onze kleinzoon) Jonathan (opnametechnicus, hij werkte twee jaar in zijn vrije tijd aan de montage) en ten slotte mijn kunstzinnige echtgenote/schilderes Chris, die haar bijdrage leverde voor de cover.
   Hieronder staan enkele foto's die ik - met mijn bescheiden camera en dito "talent" - heb genomen uit het boekje en de hoes.

    Voor wie het album zou willen aanschaffen en voor alle verdere informatie: ga naar nico.baltussen@gmail.com

Wie de hoes openslaat, ziet allereerst de solisten Nico Baltussen en Ludovica Mosca:

Het volledige programma (onderstreepte titels: met barok-castagnetten):



Uit het programmaboekje: Nico, onder "toezicht" van Bach himself (Middelheimpark Antwerpen) en daarnaast een toelichting op de uitgevoerde werken:


(vervolg:)


(vervolg:)


Curriculum van de uitvoerders:


Dankwoord aan de medewerkers:



Voor de cover heeft typograaf Laurens Teerlinck zich geïnspireerd op een tekening van Nico's mama (zijnde mijn lieve echtgenote...); de kleur werd aangepast aan het grafisch ontwerp van het hele album:


En hier ten slotte die oorspronkelijke tekening van Chris Baltussen-Blancquaert

Toe(kom)maatje: een volgende keer hoop ik een blogje te wijden aan een zojuist verschenen zoveelste (dubbel-)cd van onze zoon met muziek van Bach voor vioolsolo en .... castagnetten!! Geen gemakkelijke muziek maar wel schitterend voor echte Bach-liefhebbers.