kommaneuker

Woensdag 16 oktober 2013

Bij gebrek aan inspiratie...

Enkele taalkronkels (oorsprong onbekend tenzij anders vermeld):
- een visser die bot vangt
- een vrouw die haar mannetje staat
- een raadsman die geen raad weet
- een wielrenner die erg achteruitgaat
- een bruggenwachter die niet over de brug komt
- een zeeman die zijn schaapjes op het droge heeft
- een kaalhoofdige die met zijn handen in het haar zit
"Keramiek van Picasso komt binnenkort onder de hamer" (De Gelderlander)
"Rembrandts moeder verkocht voor 28.000 euro" (NRC Handelsblad)
"Auto onwel geworden
man belandt in tuin" (Provinciale Zeeuwse Courant)
"Politie haalt arm jongetje uit maag alligator" (Waarmaarraar.nl)
"Vliegtuig maakt noodlanding door gat in dak" (website VRT)
"Of laat 15 gram boter smelten of gebruik een restje van de jus van uw eigen vlees"
(verpakking Unox-vleesjus)
"Hak de noten grof, maar niet te fijn!" (recept notentaart op AD.nl)
"Victoria Beckham slechts geklede vrouw" (De Telegraaf)
"Ook bij de 6de uitreiking van de Beau Monde Awards krioelde het natuurlijk weer van de winnaars, verliezers, afwezigen, sterren en verslaafden aan aandacht" (AD)

Geschreven door kommaneuker om 21:29 1 reactie Reageer op dit bericht

Donderdag 19 september 2013

GENT "verbiedt" Nederlandse woorden!

Het Gentse stadsbestuur heeft beslist, opnieuw enkele gewone Nederlandse woorden uit de gemeentelijke woordenschat te verwijderen. Eerlijk gezegd, ik zat er op te wachten. Nadat ik onlangs las dat Gentenaars het woord "allochtoon" niet meer mochten gebruiken, vreesde ik onmiddellijk dat nu ook wel vlug een verbod op een woord als "gehandicapt" zou volgen. En ja hoor, het is er al!
   Als het woord bij sommige mensen een negatieve perceptie oproept, dan is dat eigenlijk hun probleem; waarom moet de samenleving dan geforceerde pogingen doen om betere (?) alternatieven uit te vinden? Denken ze in Gent nu echt dat bv. chauffeurs met een handicap voortaan niet meer spreken over hun "gehandicaptenkaart" maar over hun "kaart voor personen met een beperking" (want zo heet die kaart voortaan!) ?... Politicus Siegfried Bracke reageerde zeer ad rem: "Personen met een beperking: mensenlief! Wie heeft er géén beperking, hè?" Of Herman Brusselmans, met een knipoog: "Noemen we een dwerg dan ook 'verticaal niet volledig volgroeide medemens'?" De Gazet van Antwerpen van vandaag 19.9 sloeg spijkers met koppen door een artikel aan het onderwerp te wijden onder de terechte titel "Woord schrappen is gewoon zelfbedrog".
   Ik ben geen helderziende maar ik denk dat er in de toekomst nog wel vaker nieuwe alternatieven zullen opduiken en weer verdwijnen. We kenden al "invaliden", dat moest toen "mindervaliden" worden, ook weer niet goed, dus werd het "andersvaliden", weer verkeerd, zelfs even "mensen met een bijzondere uitdaging" en nu dus sinds enige tijd "mensen met een beperking". Binnenkort is de cirkel misschien weer rond en mogen we personen met een handicap weer gewoon ..... "gehandicapten" noemen!
   Eigenlijk komt het gewoon hierop neer: het zijn niet het de woorden die belangrijk zijn maar de toon waarop en de context waarin we ze gebruiken (c'est le ton qui fait la musique!). Klinkt een smachtend "ik hou zo van je, mijn lieve klootzak" niet veel liever dan "schat, ik ben je al lang kotsbeu, ik ga definitief terug naar mijn moeder!" ?
   Ik heb soms de indruk dat men in Nederland minder verkrampt met zulke zaken omgaat. Tijdens een interview op Radio 1 (eergisteren?) bv. sprak een ernstig gehandicapte Nederlandse dame met een belangrijke functie in de maatschappij herhaaldelijk en zonder complexen over "mensen met een handicap"...

Geschreven door kommaneuker om 18:57 Reageer op dit bericht

Woensdag 11 september 2013

Zwitserse bergen (vervolg)

Mijn P.S.-hulpkreet op het einde van mijn vorige blog werd vrijwel onmiddellijk beantwoord: een van mijn favoriete bezoekers (blogster BOJAKO) bracht me op het goeie spoor (nogmaals dank, Bo!) En zo kan ik hier enkele details uit mijn vorige tekst alsnog met foto's ondersteunen:

onze geliefde Val d'Anniviers met uitzicht op enkele van de vierduizenders, waarvan we er in een ver verleden verschillende hebben beklommen en onze kinderen destijds de namen van links naar rechts uit het hoofd konden opdreunen:

de Matterhorn zoals we ze met het blote oog zagen vanuit de drukke winkelstraat van Zermatt:

dezelfde Matterhorn, maar dan uitvergroot naar haar volle glorie:

hier een heel oude dia-opname van oma (toen nog gewoon "mama") die tijdens een rotsbeklimming door Gids Gabriël "gezekerd" wordt:

hier onze onverwachte ontmoeting met diezelfde Gabriël nu amper tien dagen geleden!

Geschreven door kommaneuker om 14:33 2 reacties Reageer op dit bericht

Maandag 9 september 2013

Herinnering aan de Zwitserse bergen

   Mijn vorige blog dateert van een maand geleden, maar wij zijn pas sinds enkele dagen terug van een reis met zo'n 250 andere OKRA-oudjes naar Zinal, een prachtig gelegen plaatsje aan het einde van de Val d'Anniviers, volgens ons de mooiste vallei ten Zuiden van de Rhone in Zwitserland. Niet alleen die vallei zelf is adembenemend mooi (ondanks - of juist mede dankzij - de 17 haarspeldbochten), op heel wat plaatsen heb je een prachtig zicht op verschillende "vierduizenders" (in de Saasvallei daarnaast moet je in Zermatt al zoeken naar een plekje waar je de - overigens indrukwekkende - Matterhorn kunt aanschouwen...)
   Het is bijna veertig jaar geleden (om precies te zijn: in 1974) dat we de Val d'Anniviers en andere valleien ontdekten, toen nog samen met onze vier kinderen. Het duurde destijds niet lang of we kregen alle zes de microbe van het alpinisme te pakken; we volgden cursussen ("en passant" goed voor ons Frans!), sliepen in talloze berghutten, en trokken dan van daar uit onder leiding van berggids Gabriël naar een of andere top...
   We hebben daarna nog verschillende keren (met of zonder de kinderen, van wie de partners niet steeds dezelfde ambities hadden...) in dezelfde of andere valleien van Valais (Wallis) geklommen. Na heel wat jaren onderbreking zijn Oma en ik in 2009 nog eens naar de streek getrokken; we huurden een deel van de chalet van onze vroegere gids Gabriël, maar van alpinisme was uiteraard - gelet op onze leeftijd! - geen sprake meer en beperkten we ons tot (stevige) wandelingen..
   Stom toevallig - "de wereld is klein" - kwamen we vorige week op een van onze wandelingen Gabriël tegen. We wilden onze groep niet ophouden en dus bleef het weerzien beperkt tot een korte begroeting, net genoeg voor een "hé comment ça va?!" en een fotootje....)

P.S. ALLICHT DOMME MAAR DRINGENDE VRAAG: IK WOU HIER ENKELE FOTO'S VANUIT MIJN HARDE SCHIJF TOEVOEGEN MAAR HET LUKT ME NIET OM ZE BINNEN DE DOOR SENIORENNET TOEGELATEN GROOTTE TE VERKLEINEN. WIE GEEFT MIJ EEN GOUDEN TIP? (IK WERK SINDS KORT MET WINDOWS 7 MAAR DE HANDBOEKEN MAKEN WE NIET WIJZER)

Zie mijn volgende blog van 11.9)

Geschreven door kommaneuker om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht

Woensdag 7 augustus 2013

Luister naar je lichaam!, en andere (on-?)waarheden

- Als hoogbejaarde van bijna 82 herken ik maar al te goed sommige fysieke signalen. Als ik tijdens een partijtje tafeltennis bij dit hete weer al na een halfuur moe word, is het niet zozeer mijn lichaam maar eerder mijn gezond verstand dat me doet stoppen en me naar de clubcafetaria verwijst om iets fris te gaan drinken.
Ander voorbeeld. Als rond etenstijd heerlijke geuren vanuit oma's keuken mij bereiken, zegt mijn lichaam: "komma, tijd voor een lekker fris aperitiefje" en gehoorzaam ik zonder morren en haal me een Hasselts "witteke" uit de koelkast. Ik heb trouwens geen lekker eten "nodig" om te kunnen genieten van een borrel; maar als ik alleen naar mijn lichaam zou luisteren, bleef het niet bij die ene borrel maar was ik binnen de kortste keren misschien een echte alcoholicus...
Kortom: die leuze "luister naar je lichaam" vind ik flauwe kul en zelfs erg bedrieglijk. De tragiek van bv. alcohol-, drug- en andere verslaafden zit immers in die exclusieve gehoorzaamheid aan hun lichamelijke "bevelen", met uitsluiting van verstandelijke of morele overwegingen.

- "Minder maar nog te veel doden op de weg" bloklettert Gazet van Antwerpen van 6.8.2013. Pardon?! Hoeveel wegdoden vindt GvA dan wel aanvaardbaar? Ik dacht altijd dat ELKE verkeersdode er één te veel is. (Of ben ik hier nu een echte kommaneuker?...)

- "De organisatoren van het na-Tourcriterium van Sint-Niklaas hebben niemand minder dan Chris Froome kunnen strikken" schreef de Streekkrant (Waasland) van 17.7.2013. Kom kom, organisatoren, zoiets kon toch niet moeilijk zijn: zelfs onder beroepsrenners vind je er ontelbaren die "minder" zijn dan de latere Tourwinnaar. En als dat echt niet gelukt was, hadden jullie mij "kunnen strikken": voor een zacht prijsje had ik gerust willen meedoen, maar dan wel op mijn gewone huis- tuin- en keukenfiets.

- Vóórdat u mij al te kommaneukerig vindt, bij de redactie van "Onze Taal", uitgever van een scheurkalender 2013, kennen ze er ook wat van. Op 23 juli las ik de volgende taalkronkel uit het (Nederlandse) Algemeen Dagblad: "De poep op de stoep schoot menig inwoner van het Noord-Brabantse Eersel in het verkeerde keelgat."

Geschreven door kommaneuker om 10:11 Reageer op dit bericht

Woensdag 24 juli 2013

OEF! Bravo seniorennet!

Als hopeloze amateurknoeier was ik ten einde raad, toen ik na vervanging van mijn pc door een nieuw exemplaar mijn eigen blog ALLEEN NOG KON BEZOEKEN maar GEEN NIEUWE TEKSTEN kon schrijven. (Zie mijn vorige blog...) Ik had me al neergelegd bij de gedachte dat ik helemaal opnieuw zou moeten beginnen, met een ANDER blog dus. Tot ik op het lumineuze idee kwam (enfin, lumineus was het eigenlijk niet, een kind zou er onmiddellijk opgekomen zijn...) om mijn probleem voor te leggen aan support@seniorennet.be , dat ik op de site gevonden had.. En vrijwel onmiddellijk kreeg ik antwoord met de te volgen (zeer eenvoudige) procedure.
Et voilà! Hier ben ik dus weer, tot spijt van wie het benijdt.

Geschreven door kommaneuker om 11:45 Reageer op dit bericht

Dinsdag 9 juli 2013

nee nee, ik leef nog!

Mijn computer vertoont sinds kort ouderdomsverschijnselen – zoals zijn eigenaar zeker?… en zal binnenkort vervangen worden. Als het even lukt, zal ik mijn blogbezoekers binnenkort weer met mijn gezever overvallen; maak u dus geen illusies: ik kom terug!

Toe(kom)maatjes (uit scheurkalender 2013 van Onze Taal)

- De lijst van rijkste vrouwen in China wordt dit jaar voor het eerst aangevoerd door een vrouw (NRC Handelsblad)
- Nederlanders gek op gefrituurde Chinees (de Volkskrant)

- Hulp burgers gevraagd bij lek steken autobanden (De Trompetter)

Geschreven door kommaneuker om 14:30 Reageer op dit bericht

Woensdag 19 juni 2013

Voetgangers zijn GEEN “zwakke weggebruikers”!!

Voetgangers en fietsers worden steevast in één adem “de zwakke weggebruikers” genoemd. Voor fietsers klopt dat: waar vrije fietspaden ontbreken (helaas is dat vaak het geval), kunnen zij alleen maar hopen dat passerende automobilisten hen voldoende ruimte (kunnen) laten. Bovendien hebben ze bij onverwacht opduikende situaties vaak geen tijd meer om nog passend te reageren.
Voetgangers daarentegen hebben – zeker in stedelijke omgevingen – hun veiligheid in eigen hand door gebruik te maken van de aanwezige voetpaden. En waar die ontbreken, zal de voorzichtige voetganger bij voorkeur de LINKERkant van de weg houden om tijdig en adequaat te kunnen inspelen op het tegemoetkomend verkeer. Kortom: voetgangers zijn veel “wendbaarder” dan fietsers, kunnen zich dus snel en gemakkelijk aanpassen aan de meeste verkeerssituaties.

TOE(kom)MAATJE. Ik vraag me af of ook FIETSERS, naar analogie van VOETGANGERS, in bepaalde situaties niet beter LINKS zouden rijden. Een kluif voor (echte!) verkeersdeskundigen?

Geschreven door kommaneuker om 22:23 Reageer op dit bericht

Zaterdag 8 juni 2013

Levende kunstwerken uit buxus-planten (topiary work)

Tijdens een recente „lente“(?!)-vakantie in de Ardennen profiteerden oma en ik van een zeldzame droge dag, om in Durbuy (naar het schijnt het kleinste stadje van België?...) het park „Topiaires“ te bezoeken. Daar zijn knappe tuinkunstenaars al vele tientallen jaren dagelijks bezig met het verzorgen (en creëren) van levende figuren uit buxus-planten. Momenteel staan er zo’n 40 à 50, die mij zo fascineerden dat ik ze bijna allemaal gefotografeerd heb. Wie ze nauwkeurig bekijkt, zal begrijpen dat sommige kunstwerken pas na vele jaren hun huidig uitzicht hebben kunnen krijgen en soms zodanige subtiele details vertonen dat ze tijdens het seizoen vrijwel dagelijks bijgesnoeid moeten worden.

Een gedeeltelijk totaaloverzicht van een der 2 parken:

Eekhoorntjes:

Pauw:

Kayakker (let op gezicht!):

Olifant:

Jumping:

Groetend koppel:

Pamela Anderson? (let op "details"!...):

Geschreven door kommaneuker om 20:54 Reageer op dit bericht

Zondag 26 mei 2013

Mijn jeugdherinneringen aan DELFT (Ndl)

   Vorige week maakte ik met mijn OKRA-afdeling een busuitstap naar het Nederlandse Delft, niet alleen “de stad van Vermeer” maar ook een beetje “mijn” stad. Vóórdat ik – in 1946 - van mijn geboorteplaats (Haarlem) verhuisde naar Vlaanderen, bracht ik regelmatig een of meer dagen door bij mijn oma van moederskant in Delft, geboorteplaats (1905) van mijn moeder. Ik herinner mij nog vrij veel uit die jaren ’30 en ‘40.

   Toen ik voor het eerst Vermeers beroemde werk “zicht op Delft” zag, besefte ik dat zijn schildersezel heeft gestaan op de “Hooikade”, waar ik zo vaak bij mijn oma gelogeerd heb! In 1892 opende mijn grootvader Voskuil daar een kappersbedrijf, dat later voortgezet werd door zoon Bertus Voskuil (broer van mijn moeder), die op zijn beurt werd opgevolgd door 3 dochters Voskuil, sinds kort allicht ook met pensioen. “Kapsalon Voskuil” bestaat na 120 jaar trouwens nog steeds op ongeveer dezelfde plaats op de Hooikade, en geniet in Delft een grote reputatie. Vanuit de trein zie je de zijgevel met de tekst “O Jan, wat zit je haar mooi!”, voor elke Delftenaar een bekende slogan. Er is ook een leuke website, die naar mijn familie verwijst:
                   http://www.delfia-batavorum.nl/gpEasy/Voskuil

   Een andere herinnering uit mijn kinderjaren. ’s Zondagsmorgens vroeg hoorde ik vanuit mijn bedje de vele (door paarden getrokken) koetsen over de straatkeien daveren waarmee het chique volk zich naar de kerk haastte. Volgens mijn moeder was het een echte wedstrijd om vooral bij de eersten te zijn!

   En ten slotte een echt strontverhaal (letterlijk!) om duimen en vingers euh… bij af te likken. De sanitaire voorzieningen in de Hooikade-huizen lieten destijds immers – naar onze huidige normen – nogal te wensen over. Ik herinner me nog levendig het afvoerloze “toilet” op de eerste verdieping (beneden was de kapsalon), dat bestond uit een brede losse plank met een gat in het midden; daaronder stond een ton(netje). Die tonnen werden regelmatig opgehaald door de schippers van de “reinigingsdienst” (de echte naam weet ik niet meer) en vervangen door een “proper” exemplaar.

   In mijn familiealbum heb ik nog een tweetal fotootjes gevonden waarop ik sta op dezelfde plaats die de voorgrond vormde van Vermeers “zicht op Delft”. Zie bijlagen. Op de bovengenoemde site vond ik ook een vrij recent beeld van het kapsalonpersoneel (onder wie 3 van mijn nichtjes Voskuil).

          Johannes Vermeer: Zicht op Delft

Zelfde plaats, enkele eeuwen later en met mij op de voorgrond

Idem als de vorige (ik zit rechts):

Het huidig team van kapsalon Voskuil. Vlnr 1, 4 en 5 mijn 3 nichtjes Voskuil.
(Foto Marianne van Es)

Geschreven door kommaneuker om 20:37 1 reactie Reageer op dit bericht

Archief