Mijn zus woont in Engeland. We zien elkaar niet dikwijls, maar we telefoneren toch heel regelmatig met elkaar.
De voorbije zes weken had ze last van een blaasontsteking en knagende pijn dat zich naar haar nierstreek verspreidde.
Ze had me verteld dat haar huisarts antibiotica had voorgeschreven maar dat er weinig verbetering te merken was.
Gisteren kreeg ik van haar volgende mail (vrij vertaald uit het engels)
Lieve zus,
Ik ben nu terug thuis na een kort bezoekje met de 999 (100) naar het ziekenhuis maandag avond omstreeks 19.30 uur.
Rond 19 uur voelde ik plots een beginnende pijn in mijn linker nierstreek, alhoewel de rechter nier al zes weken lastig deed, samen met mijn andere water-werk-loodgieterij problemen.
Tien minuten later lag ik plots van de pijn te kronkelen, het was zo vreselijk dat we besloten om een ambulance te bellen.
Ik had wel tegenslag, de twee ambulanciers waren geen paramedics dus ze mochten me geen pijnstillers toedienen, enkel 'gas and air' (lachgas??). Ik weet uit ervaring dat 50% van de ambulances geen paramedics aan boord hebben, dus stelde ik voor, toen ik eindelijk even naar adem kon happen tussen de vreselijke pijnscheuten in, dat ze toch best snel een cursus van twaalf weken zouden volgen om dan een opleiding als paramedic te hebben, voor't geval dat ik ze in de toekomst nog nodig zou hebben.
Op spoed was het heel druk, er waren geen onderzoek-kamers vrij en er waren geen dokters beschikbaar.
Zie je me daar al liggen op een brancard in de receptie, draaiend, kreunend en kotsend van de ongelooflijke pijn (geen fraai gezicht) en met heel veel toeschouwers om me heen.
Men zegt dat lachgas na ongeveer vijf minuten begint te werken, juist, maar de werking ervan stopt na twintig seconden.
Toen we in het ziekenhuis toekwamen bleef de lachgas achter in de ambulance. Ik was ervan overtuigd dat men me in het ziekenhuis van de pijn zou afhelpen.
Nee hoor, er moest tot de dokter kwam toch gewoon verder lachgas toegediend worden.
Weer volgde een kleine verbetering, maar niet voor lang, het gas was op, dus er moest bijgehaald worden.
Uiteindelijk kwam er een onderzoekkamertje vrij, ik wachtte daar op een dokter die me eindelijk morfine zou toedienen.
Ik heb geen idee hoe lang dit geduurd heeft, het leek een eeuwigheid.
Eindelijk, tien mg. morfine later zei de verpleegster die me de spuit gaf dat de pijn wel zeer erg moest zijn om deze hoeveelheid morfine te verantwoorden.
Nee hoor, vijf minuten later kwam de pijn even fel terug opzetten dus ik kreeg nog een extra dosis van 10 mg. ....EXTASE ...
Vervolgens kreeg ik intraveneus antibiotica toegediend, er werden RX foto’s genomen, bloed en urine stalen werden genomen en vervolgens werd ik rond middernacht naar de evaluatie afdeling gebracht om daar de uitslag af te wachten.
Hier lag het vol met ernstig zieke mensen, alarmbellen rinkelden de hele nacht door, dus slapen was er niet bij, maar godzijdank geen pijn meer en ik kreeg de belofte dat er de volgende ochtend een echografie ging genomen worden.
De volgende ochtend zei de specialist van dienst dat ik best nog een dagje zou binnen blijven.
Tien minuten later : verandering van plan.
Er was geen echo-machine beschikbaar, dus ik moest naar huis en aan mijn huisarts vragen om ervoor te zorgen dat een echografie kon genomen worden.
Ai...zo dichtbij en toch zo ver!
Diagnose: nog steeds een vraagteken.
Het kan een niersteen zijn of een nier infectie. De toekomst zal het uitwijzen.
Ik ben nu terug thuis en mijn buurvrouw, een verpleegster, komt af en toe kijken hoe het met me is.
Ik heb daarnet de post ontvangen. Joepie...ik mag een echografie laten nemen op 23 november as.
Ik hou je op de hoogte!
Kus van Zus.
Toen ik haar daarna onmiddellijk telefoneerde was alles nog goed, alhoewel ze nog steeds zware antibiotica neemt en pijnstillers.
Zij denkt zelf dat het nierstenen zijn, maar ze zal dit maar zeker weten als ze ‘eindelijk’ een echografie kan laten nemen.
Wanneer ik haar hoor vertellen hoe het er in Engeland aan toe gaat in de medische sector, dan ben ik toch ongelooflijk blij dat wij hier het Belgisch systeem hebben en ik hoop uit de grond van mijn hart dat het zo blijft.
Ik kan me niet voorstellen dat men je hier in een volle wachtzaal op spoed op een brancard laat liggen creveren en je daarna met een kluitje in het riet terug naar huis stuurt.
Wat zijn we hier toch rot verwend hé? En toch blijven we altijd maar klagen.
Op het einde van ons gesprek zei zus: “zeg, ge gaat dit toch niet op uw blog zetten hé? “ en ik antwoordde: “ maar allez gij, natuurlijk gaat dat op mijn blog, de mensen hier in België moeten eens beseffen hoe goed het hier is!"
mijn lieve vriendin....
5 reacties op dit bericht
...
Knuf van
lieve Bo,
En ook voor jou heel veel sterkte en gewoon naar haar toe gaan hoor, ook als je daarom moet huilen. Met z'n tweéën huilen kan ook heel goed doen.
...
erg
ik brand morgen een kaarske voor die zachte, lieve M en hoop dat het zo goed komt als maar kan.
word zelf ook maar gauw helemaal beter hé zoeteke. Dikke, dikke kus
..
Wij hebben ook zo'n Axellemenace in huis vandaag, had nooit gedacht dat één klein meisje het huis zo danig op stelten kon zetten. Ik heb nog nooit zo vroeg in de avond aan mijn pc gezeten. Op de vlucht geslagen, down. Groetjes en kus.