Ik ben nog steeds een goed leesbare font aan't zoeken om mijn blogstukje te schrijven. 
Sinds ik deze nieuwe flatscreen monitor heb,  kan ik het lettertype dat ik voordien gebruikte amper lezen.
Het kan natuurlijk ook aan mijn ogen of mijn bril liggen, ik ben zoals iedereen tenslotte nu weer een jaartje ouder.

Bovendien ben ik eergisteren met een ferme smak frontaal, languit tegen de vlakte gegaan. 

Jullie hebben geen aardbeving gehoord, dat was ik die viel!
Niet bijster elegant zo neerkwakken en bovendien een vrij pijnlijke bedoening.
Daarom zit ik nu in het holst van de nacht aan de computer. 
Mijn pijnstiller was uitgewerkt en ik heb er net terug eentje ingenomen en ik wacht nu even tot het werkt dan kan ik misschien terug slapen.

Ventje wou eergisteren absoluut gaan shoppen, het zijn solden voor diegenen onder u die het nog niet moesten weten en ik ben waarschijnlijk de enige vrouw in België die door haar man meegesleurd wordt naar shopping centra.

Ik mocht wel kiezen, Wijnegem of Sint Niklaas. 
Wijnegem is qua kilometers dichter, maar als er geen file is in de Kennedy tunnel zijn we sneller in Sint Niklaas.

Ik koos voor Sint Niklaas.  Had ik geweten dat ik daar zo onelegant ging struikelen,  dan had ik ofwel Wijnegem gekozen ofwel geopteerd om thuis te blijven.

Soit.  We parkeerden de auto, na heel lang zoeken, ik stapte uit, struikelde en lap, daar ging madam de grond een kus geven zoals de vorige paus.
Ventje schrok zich rot.

Op zo’n momenten gaan de vreemste dingen door je hoofd tijdens die luttele seconden. 
Ik gooide mijn hoofd opzij tijdens de val want ik wou geen gebroken neus of gebroken voortanden.  Ik kwam dus met een ferme slag op mijn slaap terecht en riep: “oeioei mijn bril ... mijn dure bril is kapot”.  Ik lag nog steeds helemaal van mijn melk op de grond en ventje zei bezorgd: “met uw bril moet ge niets inzitten shoeke, hebt ge ergens pijn?”

Ergens pijn?  Dat was pas de ‘understatement of the year’ alles deed pijn.  Mijn slaap, mijn kaak, mijn beide polsen, mijn knieën. 
Ik moest even op de grond blijven zitten terwijl ik voorzichtig de schade opnam.

Toen ik van de eerste schok bekomen was probeerde ik al de bovengenoemde lichaamsdelen te bewegen en dat lukte nog net.

Moedig zei ik met een heel klein stemmetje: “ik heb niets voelen kraken en ik kan alles nog bewegen, dus ik ga er van uit dat ik niets gebroken heb, alleen mijn bril.”

Ventje trok me toen voorzichtig recht en ik moest terug in de auto een kwartierke zitten bekomen terwijl hij mijn bril min of meer terug ineen frutselde. 
Ik zie amper iets zonder bril en hij wou, nu ik toch niets gebroken had dan toch maar verder shoppen.

Ik was nog zo groggy en blij dat het zo goed was afgelopen dat ik meeging.

Ik had daarvoor al geprutteld dat ik ècht niets nodig had, maar ja, ik ben tenslotte een vrouw en er stonden zoveel zaken aan de helft van de prijs, wat kon ik anders doen dan iets kopen?

Ik kocht mezelf dan maar een prachtig halssnoer om mezelf te troosten.

Terug thuis begon alles ferm pijn te doen.  Vooral mijn linkerpols en linkerhand.

Omdat ik vandaag een afspraak had gemaakt met vrienden, dat ik absoluut niet wou missen,  smeerde ik een dikke laag Voltaren zalf over heel mijn hand en pols en deed er een goed steunverband rond.  Dan naar bed met een goede pijnstiller in de hoop dat het de volgende dag wat beter zou zijn.

Met de nodige pijnstillers lukte het vandaag ook vrij goed, dus ik denk dat mijn oude knoken nog tegen een stootje kunnen.

Ik heb dan vanmiddag kunnen genieten van mijn afspraak met een groep toffe vrienden.

Normaal gezien moesten we morgen samen met schoonma naar een nieuwjaarsfeest bij schoonbroer en zijn vrouwtje in Oostende, maar ik denk dat schoonma mij nog niet helemaal vergeven heeft voor mijn woedeuitbarsting.

Ze liet telefonisch aan schoonzus weten dat ze zich niet al te best voelde en niet mee kon komen.

Nu ja, ze had inderdaad een verkoudheid en misschien heb ik het mis en mag ik niet zo achterdochtig zijn, maar Freud zou er wel het zijne van denken.

We hebben het feest dan maar uitgesteld tot volgende week en dus heb ik onverwacht morgen een dagje vrij om mijn briefwisseling bij te werken.

Bon, nu nog een spelletje Bejuweled spelen in de hoop dat mijn pijnstillers snel zullen werken...

(jaja Hotlips – ge hebt me van mijn Chuzzles weggekregen, ik vind nu inderdaad Bejuweled ook een plezanter spelletje J )

aan al mijn lieve vriendinnen en vriendin die op dit ongoddelijk uur nog achter de computer zitten wens ik een zalige nachtrust.

Morgan Spurlock

Mijn eerste goed voornemen om vanaf dit jaar wat assertiever te zijn was, zoals jullie konden lezen,  al flink mislukt.

Ik mag me dan nog gelukkig prijzen dat schoonma geen longrifle bij had zoals die oude man die zijn schoondochter eergisteren doodschoot.

‘k zal in’t vervolg toch wat voorzichtiger moeten zijn.

Waar gaan we naartoe  als oude mensen nu ook nog beginnen agressief te worden en hun schoondochters neerknallen?

Maar ik had nog een tweede goed voornemen : 

- net zoals waarschijnlijk alle vrouwen op waarschijnlijk alle blogs, wil ik dit jaar wat afvallen. 

Vraag me niet waarom, ik weet het zelf niet meer.  Ik ben tenslotte bijna zestig, bomma van vier kleinkinderen en veel beter gaat het niet worden vrees ik.  

De natuurlijke graviteit trekt alles wat los hangt aan mijn lijf de dieperik in,  en ik wil vanaf nu bij het vrijen absoluut niet meer van boven liggen, ’t is echt geen mooi zicht meer.

Ge moet eens op onze leeftijd op uw buik boven een spiegel gaan hangen! Vreselijk...heel uw gezicht hangt als pudding te bibberen. 

Nee, vanaf nu enkel nog missionaris houding met mijnheer van boven.  Niet te doen!

Maar over dat dieët,  dat wil maar niet lukken. 

We zijn nogal een sociaal koppel en gaan van het ene diner naar het andere, er komt gewoon geen einde aan het gefeest.

Alhoewel.... na het bekijken van de filmdocumentaire “Supersize me” daarnet op Canvas ben ik toch flink gestimuleerd om ‘anders’ te eten.

Hebben jullie het ook gezien?   Het was de moeite.  Voor diegene onder u die het gemist hebben geef ik  hierna de korte inhoud, als ze het op een andere zender geven, zeker kijken, ’t is echt een aanrader.

Quote : http://www.canvas.be

 ‘Supersize Me is een documentaire met epische proporties over de westerse junk food-cultuur en de medische, financiële, economische en juridische gevolgen voor de maatschappij.

In Amerika hebben 37% van de kinderen en jongeren te veel vet in hun lichaam. Twee op drie Amerikanen hebben last van overgewicht of zijn ronduit dik.

Ligt dat aan hun gebrek aan zelfbeheersing of aan de alomtegenwoordige en dodelijk efficiënte promotiemachines van de grote fast food-ketens? En wat doet zo'n fast food-dieet met een mens?

Dat probeert reporter Morgan Spurlock proefondervindelijk te weten te komen door een maand lang alleen op McDonald's te gaan leven.

Hij neemt er elke maaltijd (ontbijt, lunch en avondmaal), weigert nooit een 'supersize' wanneer die hem wordt aangeboden, en probeert elk item op het McDonald's menu.

De gevolgen laten zich raden. En zien, want op vier weken tijd komt Spurlock 12 kilo bij.

Maar erger nog is wat we niet zien. Als proefkonijn laat Spurlock zich namelijk begeleiden door drie artsen en een diëtiste. Die stellen vast dat zijn junk food-dieet even schadelijk is voor zijn lever als verregaand alcoholgebruik. Morgan wordt ook lusteloos en verliest al zijn energie.

Maar de reporter doet meer dan 'veldwerk'. Hij praat met diëtisten, chirurgen, wetgevers, 'gebruikers' én leraars. Want ook de Amerikaanse scholen blijken niet vrijuit te gaan in de Amerikaanse 'body-boom'.

De schoolmaaltijden zijn vaak nauwelijks beter dan die in junk food-restaurants en de lessen lichamelijke opvoeding zijn een lachertje. Wat van deze weliswaar vermakelijke documentaire niet kan gezegd worden.

Een ontnuchterende ervaring na de eindejaarsfeesten. (de film werd in 2004 bekroond voor de Beste Regie op het Sundance Filmfestival en kreeg ook een Oscar-nominatie).’

Unquote.

Ik raak van mijn leven geen chicken nugget meer aan na het zien van het tekenfilmpje over de stokoude kippen met hangborsten.

En eigenlijk voel ik me nu na het zien van al die reusachtige Amerikaanse vetpoepen in spannende jeans nog vrij slank.

Nee...zo mag ik niet beginnen denken, mooi worden zal niet meer lukken, maar door minder te wegen zal ik misschien wat minder pijn in mijn rug en knoken hebben.

Een heel ‘Gelukkig Nieuwjaar’ aan iedereen, en voor mijn engelstalige familie ‘de seem’, ze vinden dat ik te weinig in’t engels schrijf, maar er zijn maar vierentwintig uren in een dag en ik kom er nu al op een bizarre manier enkele tekort.

Nog één feest te gaan en dan is’t weer even rustig voor een tijdje hoop ik. Mijn lever en maag hopen dit ook.
Ik heb de laatste week zoveel gegeten en gedronken dat ik bij de gedachte aan de arme, hongerige mensen in de derde wereldlanden al ambetant word.

Vanmorgen heb ik lang en lekker uitgeslapen, knus opgerold gelijk een bolleke onder mijnen dons. Ik ben wel verschillende keren wakker geworden, maar toen ik de regen en de wind tegen het raam hoorde zwiepen dook ik weer onder voor een tijdje.
Vanmorgen ook  geen pilleke nodig gehad tegen de hoofdpijn of voor de maag, wat de voorbije dagen al wel eens gebeurd is.

Al enkele jaren gaan ventje en ik niet langer echt feestvieren met oudejaar, het zegt me niets meer, de toeters,de bellen, het gedwongen lachen en plezier maken, ge krijgt er op de lange duur een kramp van in uw gezicht. Het moest toen ook altijd minstens vijf, zes uur ’s morgens zijn, want anders was het geen goed oudejaarsfeest geweest.
Maar wie zat er ’s morgens met de kater én de kindjes ? Just....dees treezebees.

Nu doen we het rustig, lekker tafelen met onze trouwe vrienden, een beetje hangen in de zetel en babbelen en zappen op de TV.
Om middernacht vanop het terras naar de huis-tuin en keuken-vuurwerkjes in de buurt kijken. Elkaar zoenen en omhelzen om kokslag twaalf uur.
Vervolgens, alhoewel onze kleppen dan al toevallen, vinden we het niet gepast om dan al te vertrekken, dus we houden het met vieren nog een beleefdheids-uurke vol met een glaasje champagne om dan uiteindelijk doodvermoeid in bed te vallen.
Zouden we oud aan het worden zijn?
Ja....zonder enige twijfel, op zo’n momenten voel ik me negen-en-negentig.

Ik zit ook weer te peinzen over mijn goede voornemens voor het nieuwe jaar, maar ik ben al flink fout gegaan vanaf de eerste.
Dat was:
“Ik ga vanaf nu op een beleefde, vriendelijke, charmante, doortastende manier wat assertiever worden.” (ik hoor nu al veel mensen die me kennen lachen, want de meeste vinden me al heel assertief, ikke mezelf dus niet).

Enfin, ik zal maar al te biechten gaan. Mijn eerste poging tot vriendelijke, beleefde assertiviteit is flink fout gelopen.

Vrijdag werden ventje en ik voor de eerste keer in vijfendertig jaar door schoonma uit eten gevraagd voor kerst-nieuwjaar.
Enfin, ik dacht dat het daarvoor was, maar toen ik haar bedankte verschoot ze en zei dat ze ons uitgenodigd had omdat ze zich schuldig voelde. Ze was de dag ervoor haar zoon, mijn ventje dus, compleet vergeten.
Hij had afgesproken om haar te bezoeken, hij was er naartoe geweest, maar zij zat bij een vriendin, ze was hem volledig vergeten...!
Tegen mij zei ze: “Mor enfin, as gaai denkt waai eete veur karstmis en niefjor is oek goe, kan dor oek veur diene Shaakie..” smak smak, kus kus....twee vliegen in ene slag.

Na het eten namen we haar nog mee uit voor een drinkje.
Schoonma begon na een tijdje zoals gewoonlijk ferm op mijn heupen te werken met haar opmerkingen. Ze was een kookpot kwijt. Dit was weeral de schuld van ventje. “Is maain zwart geschpikkelde kookpot, ich habe nog gehat en toeng is maain zeun keume roemelen in maain kassen”.

Ik zei: “ma, wij hebben uw verdomde gespikkelde kookpot niet, wij hebben zelf kookpotten, trouwens uw zoon is niet komen rommelen in uw kasten, hij is voor u, samen met zijn broer grote kuis komen doen in uw keuken en hoe durft ge hem nu zo beschuldigen? Waarom zijt ge altijd zo kwaad, kunt ge nu nooit eens iets vriendelijk zeggen, wees blij dat ge zo’n twee goede, lieve behulpzame zonen hebt, ’t zou op een ander verdorie niet waar zijn?”
Waarop zij dan weer met een venijnig lachje : “ahaa....naa koemt worhaaid aaindelak bove shaakie...du vindts maai shlechte moeder, daain moeder was veul beter as ik zeker?...”

Bij mezelf dacht ik: “Assertief zijn Bo’ke, denk aan uw goede voornemens, u niet meer laten doen”, maar ik ben verschoten van mezelf. Ik werd vreselijk kwaad en toen ik even bits op elke bitse opmerking van haar, antwoordde, begon er een strijd zonder einde.

Diezelfde avond had ik geen enkel schuldgevoel. Ik sliep als een roosje. Ik kreeg zelfs een dikke kus en knuffel van mijn ventje. Ik denk dat hij me bewonderde, want hij durft of wil niet argumenteren met zijn moeder. Het is inderdaad een hopeloos geval. Ze is altijd al zo geweest en zal nooit veranderen.

De volgende dag had ik nog steeds geen schuldgevoel, maar ik dacht wel bij mezelf: “ allez, ’t is toch onnozel, ge hebt nu al vijfenveertig jaar uw mond kunnen houden, waarom niet een paar jaar langer”.

Ik ben niet rancuneus of koppig. Ik heb haar, toen we haar thuis afgezet hebben, een dikke zoen gegeven en gezegd dat we vanaf 2007 wat vriendelijker tegen elkaar moeten zijn. Ik heb haar op nieuwjaarsdag aan de telefoon ook nog een gelukkige nieuwjaar gewenst.

Ik was vriendelijk, zij was vriendelijk. Vriendinnen zijn we nooit geweest en zullen we nooit worden, maar mijn nieuw goed voornemen is dan maar:

Niet al té assertief zijn want daar komt precies ambras van.

Ons madam is precies niet goed gezind op mij en dat is nog zachtjes uitgedrukt! 

Ik zit me al de hele tijd af te vragen waarom nu weer.
  

Ze weet toch dat ik er altijd goed invlieg met een feest...waarvoor dienen anders feesten? 
Voor het feest doe’k nog zo mijn best, ik schil verdorie bijna een emmer vol patatten, ik strijk de tafellakens en de lopers die madam aanwijst, ik gebruik het servies dat madam aanwijst – die ‘baai de wee’ met de hand moet afgewassen worden want het is te fragile.  
Idem dito met de kristallen glazen, allemaal handwerk!  
Goed, ik doe het pas de volgende dag, maar het wordt toch gedaan. 
Ik geef ook grif toe dat het ’s morgens precies een slagveld is. Ik ben eerlijk.

Ik geef ons madam dan nog een hele dag om te bekomen van het feest,  maar dan is het nog niet goed.  Neeje...nu is madam weeral kwaad op mij.

Ik zal u eens uitleggen waarom en dan moet ge mij eens vertellen of ik het nu mis heb of niet.

Onze vloer van de middenste kamer is terug aan’t verzakken, de planchee dus, ’t is tenslotte een heel oud huis.   

Onze jongste en onzen oudste hebben nu congé,  dus ik schaar ze alletwee bij hunne schabbernak op het feest en vraag poeslief:  “joenges...gulle ziet dat toch zitten om ulle ouwe vader wat te helpen morgen zeker...iemand moet in de kruipkelder om een losgekomen balk terug vast te maken en ’t moet nogal ne smalle zijn want er is niet veel plaats.” 
‘k hem brave zonen al zeg ik het zelf want onze jongste wou erin kruipen.   Den oudste moet ook al een beetje wringen.

Gisteren stonden ze daar paraat in gevechtskledij, klaar voor de strijd.  
Onze jongste kwam al vanaf acht uur ’s morgens.   Hij had wel zijn twee klein mannen bij want zijn madammeke moest gaan werken. 

Dat klein detailke was ik wel vergeten te vertellen aan mijn madam.

Maar enfin, ’t groot werk begon pas in de namiddag, want eerder konden ons gasten zelf niet komen, den oudste moest hout voor zijne kachel gaan halen en de jongste ging het gerief inkopen dat hem nodig had voor onze kelder.  

Tot dan heb ik mij ook nuttig gemaakt terwijl ons madam met de klein mannen bezig was, ik heb :

-         het afwasmachien leeggemaakt

-         ‘t wasmachien gevuld

-         de droogkast opgezet

-         ne pamper verschoond

en toen ben ik begonnen met alles uit de middenste kamer te halen en op dat moment werd ons madam heel kwaad.

“Wà zijde gij van plan” riep ze heel hard, helemaal over haar toeren!  

“euh...’k moet hier toch alles uit de kamer halen, want ze moeten de planchee vanonder terug naar boven duwen, da’s toch logisch!” zei ik terug.

“Logisch???? zijde gij op uwe kop gevallen!  En waar ga ik zo lang de kinderen dan steken?   In een zak en op mijne rug zeker?”

Amaai was die kwaad zeg.  
Ik heb dan maar heel stillekes alles uit de kasten gehaald, het gerief goe ver weg gezet zodat die klein er niet aan kon, de zware kast verschoven naar de keuken met hulp van onze jongste die ondertussen aangekomen was, de living tafel en de stoelen ook, enfin alles wat in de middenste plaats stond.
  

“En ....waar en hoe ga ik nu de kinderen verschonen, ik kan amper door naar de keuken!”  zei ze, nog altijd met een heel kwaad gezicht, “en hoe en waar moet ik hun fruitpap maken?”

Ik moet eerlijkheidshalve toegeven dat de indeling van onze beneden op dat moment niet bijzonder praktisch was voor klein mannen, want eigenlijk feitelijk mochten ze ook best niet over die planchee lopen, ons madam niet, en ook ons klein tornadooke niet.

Maar mijn vrouw is niet te kloppen.  
Geen kwaad woord kwam er heel de dag lang over heur lieve lippen.  
Ik vond wel dat ze nogal een verbeten blik had als ik af en toe efkes mijne kop liet zien.

Toen onze jongste tijdens een korte rustpauze zegde: “zeg pa, dat had ge toch beter ineens vorig jaar gedaan toen ge de vloeren hebt afgeschuurd” moest ik hem een stoemp geven om te zwijgen, maar ze had het gehoord.  Doof is ze nog niet!

“Voilà – ik had toen just hetzelfde gezegd, maar wie luistert er naar een vrouw?   Niemand? “ en zij weer weg,  met de slapende Seppe op haar arm en ons kleindochter aan heur hand.

Straf grootmoederke zenne,  die van ons, bij een ander zou het niet pakken!

Maar om nu voort te gaan, gisteren toen het werk gedaan was en ze allemaal naar huis gingen,  draaide ik mij om naar ons madam en amaai – ‘k ben verschoten, als blikken hadden kunnen killen dan was ik nu zo dood als ne pier.

Razend dat die was, en beeld zonder klank.   Ik wou just lief vragen wat we gingen eten toen ze naar de ijskast ging en alleen voor heurzelf een smak kouwe kalkoen op nen boterham smeet, een fameus glas wijn alleen voor heurzelf uitschonk, alles op een tableauke zette en met heur voeten oep de poef voor den TV ging zitten.

Geen gebenedijd woord kwam er nog uit.  Oep zo’n momenten besluit ik altijd wijselijk om mijn teut te houden want dan krijg ik de indruk dat ze een beetje over haar toeren is.

Ik geef eerlijk toe dat ons huis er uit zag als na een bombardement.  Misschien was het voor haar een beetje te rap na die rommelmarkt.  Ze had gevraagd om efkes geen rommel meer te maken, maar ja...wat is rommel, die planchee moest toch gefixt worden nietwaar?

Z’is 's avonds héél vruug in haren tram gekropen, enfin bij manier van spreken, want ze kijkt van daar uit naar den andere TV .    

Ik ben dan beneden maar op mijn eentje grote kuis beginnen doen want ik denk dat ze niet veel goesting had om mee te helpen.

Vrouwen....’k zal ze nooit écht verstaan, de meeste klagen dat hunne man nooit iets doet, ik doe dan vanalles en dan is ze nog kwaad!

“Hiel, hiel diepe zucht......”

van 

‘t ventje

“Tante Bo, hoe komt het dat gij dezelfde achternaam hebt als ik en uw eigen kleinzonen niet?” vroeg Daan, mijn zevenjarig achterneefje op wie ik af en toe pas als zijn mama en papa belet zijn. Zijn grootouders wonen allen ver weg.

Ik moest wel even goed nadenken hoe ik dit best kon uitleggen, want dit is inderdaad een vrij ingewikkelde uitleg voor zo’n jong kind. Toch probeerde ik het.

“Wel ventje, uw grootvader is mijn broer en wij hebben dezelfde achternaam, want wij hadden dezelfde papa. Uw grootvader, mijn broer dus, heeft een zoon - uw papa, en die krijgt ook die achternaam en dan heeft die een zoon, dat ben jij en jij hebt dan ook die achternaam. Maar mijn kleinzonen krijgen mijn achternaam niet, maar die van hun papa, die het dan weer kreeg van zijn papa...” Oef...ik moest er zelf even bij nadenken.

“Dus Tante .... jij bent mijn oma niet, maar jij en ik hebben wel dezelfde achternaam, da’s wel tof hé, maar wel raar?” zei hij, terwijl hij nog piekerend zat te dubben.

Hij ging toen verder en zei heel ernstig: “mijn papa zegt dat onze achternaam al héél oud is, èn van een ridder!!!”

Ik zei hem dat ik dat verhaal ook al heel mijn leven had gehoord van mijn vader, maar ik wist niet of het waar was.

“Weet ge wat” stelde ik voor, “laten we onze naam eens op Google intikken en kijken wat er staat”.

Gebruikmakend van dit vrij nieuw medium tikte ik onze achternaam en drukte op Search en tot mijn grote verbazing zag ik veel sites die onze achternaam vermeldden. Er zijn blijkbaar heel wat mensen die veel meer tijd hebben dan ik om dit allemaal op te zoeken en op het internet te zetten.

Ik pikte de simpelste site eruit die gewoon onze achternaam vermeldde met wat uitleg.

Tot mijn grote verbazing klopte er heel veel van wat mijn vader me vroeger ooit verteld heeft, heel lang voor er ooit sprake was van het internet.

Blijkbaar stammen we af van een Clan in het twijfelachtig grensgebied dat Engeland van Schotland scheidt. Ik ben daar inderdaad geboren.

De allereerste keer dat onze naam vermeld wordt is naar het schijnt in 1130. De man had zelfs dezelfde voornaam als mijn vader, mijn grootvader en mijn oudste broer. Vader zei altijd dat de voornaam ook altijd werd doorgegeven aan de oudste zoon. Mijn vader vond het verschrikkelijk toen mijn oudste broer, zijn oudste zoon, met die eeuwenoude traditie brak.

De historische uitleg zou (volgens de internet site) zijn dat één van mijn verre voorouders ooit het leven van Koning Robert Bruce zou gered hebben toen die aangevallen werd door een wilde everzwijn. Hij (mijn voorvader) gooide zich op het dier en hield hem stevig vast tot jagers het dier konden doden. (dit was me vroeger thuis ook altijd zo verteld)

Uit dankbaarheid werd de voorvader door de koning beloond met veel bezittingen, hij kreeg een wapenschild waarop stond: "I Saved The King" en de koning gaf hem toen ook onze achternaam.

Er werd zelfs een gedicht over gemaakt.

His arms robust the hardy hunter flung

Around his bending horns, and upward wrung,

With writhing force his neck retorted round,

And rolled the panting monster to the ground,

Crushed, with enormous strength, his bony skull;

And courtiers hailed the man who turned the bull.

Verder blijkt dat we zelfs onze eigen Tartan hebben : (Schotse ruit). Ik moet dus dringend een kilt kopen als ik ooit nog eens in de buurt kom

dress tartan

hunting tartan

Na het lezen van al deze informatie zei ik tegen mijn neefje dat zijn papa hem blijkbaar het juiste verhaal had verteld, en ik printte de tekst af en gaf dit mee zodat hij het aan zijn mama kon laten zien. Hij was zo fier als een gieter. Wat kan je als zevenjarige jongen nog meer wensen dan afstammen van een Ridder.

Toen zijn mama hem wat later kwam halen stond hij voor de kast waarop al de foto’s van onze kleinkinderen staan en hij vroeg teleurgesteld: “waarom staat er geen foto van mij bij, ik heb toch ook uw naam?”

Ik heb hem beloofd dat, zodra hij me een foto bezorgt, hij mee op de kast tussen onze kleinkinderen mag prijken.

Tenslotte ... hij heeft mijn naam en zij niet....ik fluisterde hem zachtjes in zijn oor: “ge ziet zoeteke,  gij zijt vast en zeker evenveel, misschien zelfs meer familie van mij dan uw neefjes”

Heel trots en getroost is hij wat later met zijn mama vertrokken.

Zo ziet ge maar, door onze kleinkinderen ontdek ik nog wat van mijn verleden.

Spijtig genoeg is al die rijkdom die de koning ooit schonk blijkbaar naar een heel andere tak van de familie gegaan in de loop van de geschiedenis, want mijn vader was een heel arme, maar wel een heel trotse en sterke mijnwerker!

Bovendien er zal wel een beetje waarheid in het verhaal zitten want de mannen in mijn familie zouden nog met gemak een everzwijn tegen de grond kunnen smakken, het zit in hun genen

Halleluja....eindelijk is één van de meest frustrerende, vermoeiende weken van mijn leven achter de rug.

Gisterenavond toen we van de rommelmarkt thuiskwamen heb ik nog net iets uit de diepvries kunnen opwarmen en opeten en dan ben ik als een blok in’t slaap gevallen.

Vanmorgen moest ik weer vroeg op want Seppe is er vandaag.   Hij heeft net zijn papje binnen, is verschoond en ligt nu babyzacht te snurken in zijn bedje hiernaast in de kamer.

Ik heb aan ventje gezegd dat ik een hele dag niet uit mijn pyama kom en niets, maar dan ook niets ga doen.   Niemand mag er vandaag door de voordeur,  tenzij in uiterste nood en straks, wanneer Seppe terug naar huis gaat, ga ik een uurlang weken in een luxueus badje met een lekker tasje koffie en mijn boek verder uitlezen.

Seppe is godzijdank aan de beterhand en zijn nichtje is uit het ziekenhuis ontslagen.  Ze hadden allebei het RSV virus.  Kleindochter is terug naar de kribbe.

Ik wil hier ook even mijn goede, lieve vriend Milo bedanken voor het doorzenden van de informatie over het RSV virus.   Zoonlief zei me vanmorgen dat hij en zijn vrouwtje er heel veel aan hadden gehad!

Verder wil ik de groetjes doen aan mijn lieve blogvrienden die ik zaterdag ontmoet heb toen we samen naar de voorstelling van Shirley Valentine zijn gaan kijken,  met mijn vriendin Paz in de hoofdrol.  (Het blog van Paz vind je links bij mijn favorieten)

Zij zullen beamen dat Paz een onvergetelijke voorstelling heeft neergezet.  Onovertrefbaar en zo professioneel dat ze meermaals de grote schouwburg hier in Antwerpen zou kunnen volkrijgen.  Er zijn geen superlatieven voor hetgeen zij zaterdag gepresteerd heeft.  Ik kan niet begrijpen dat het Dion theater de voorstelling in de kleine bovenzaal liet doorgaan.  Ik begrijp ook nog niet waarom er slechts twee voorstellingen voorzien zijn.

Misschien kan iemand van het Dion theater het verklaren.

Ik vond het ook prachtig dat ik daar blogvriendin Lieve heb ontmoet, ze was helemaal van Gent naar Antwerpen gekomen om Paz te zien.   Ze was net zoals ik me haar had voorgesteld.  De naam Lieve werd voor haar persoonlijk ontworpen vind ik!   Een lieve, charmante, vriendelijke lady.   Ik hoop dat ik haar nog dikwijls mag ontmoeten.

Wie heeft er ooit geschreven dat het internet zou leiden tot vervreemding?  Wel, die had het helemaal mis, geloof me vrij. 

En nu: “de apotheose”....de Rommelmarkt van mijn teerbeminde.

Weken zat ik hier thuis tot aan mijn kniekes tussen dozen mooi, proper afgewassen, blinkende rommel.   Vrijdag late namiddag was het zo ver en mochten we het rommelstalletje gaan klaarzetten.

Zonder probleem vonden we ons plaatsje en ik begon de dozen te openen.  Ik was niet voorbereid op hetgeen dat volgde.   Een massa volk kwam afgelopen (de rommelmarkt was dus nog niet open!) en begon in onze dozen te snollen.   Van alle kanten werd er geroepen: “heb je juwelen? Heb je boeken?  Heb je dit...heb je dat....” ik dacht bij mezelf,  ‘als het zo voortgaat dan heb ik niets meer over om morgen en overmorgen te verkopen!’.   Ik ben natuurlijk een leek,  want de professionele rommelmarkt verkopers kochten mijn rommel voor een peulschil en de volgende dagen lagen die zaken op hun stalletjes aan driedubbele prijs te koop.

Ventje,  broer 1 en schoondochter  waren in hun element.  

Mijn verborgen gen van ‘marktkramer’ stak toch ook zijn hoofdje op.  

Mijn grootmoeder en tantes van moederskant,  hebben altijd op de markt gestaan in Blankenberge en zij hebben ook altijd kruidenierswinkels gehad.   Toen ik tiener was,  ben ik ooit daar twee maanden een vakantiejob gaan doen en ik moet toegeven dat ik verkopen wel heel leuk vind.

Ik was net flink op dreef, met op mijn hoofd een diadeem met twee flitsende kerstmannetjes, toen  Huismusje voorbijkwam met haar Knuffel (een schat van een vent Musje, draag er zorg voor!), voor ik  goed en wel onder onze tafel kon duiken, had ze me al gefotografeerd, ik had het moeten weten!

En ja Musje...mijn kristallen vaas is mooi terug mee naar huis gekomen, ik kon er echt niet van scheiden.

Ventje heeft woord gehouden en we zijn zonder rommel terug naar huis gekomen, hij had me dat plechtig beloofd.

Broer 1 daarentegen is met al onze overschot terug vertrokken naar de Ardennen en hij heeft zo de smaak te pakken dat hij al een volgende rommelmarkt gaat vastleggen (ik zei het u al – het zit in onze genen).   Ventje, die me ook beloofd had dat ik dit nooit meer zou moeten doen,  heeft broer 1 wel beloofd dat hij de volgende keer gaat meehelpen (!) – :  ‘da’s niet hetzelfde hé shoeke?’.... ieder zijn hobby,  denk ik dan maar!

Ik sta nu wel hopeloos achter met mijn favoriete blogs lezen, ik ga dit stukje er dan maar snel opzetten zodat jullie weten dat ik het weekeinde overleefd heb, en dan ga ik snel lezen hoe het met iedereen is vooraleer Seppe wakker wordt!

Bedankt lieve, bezorgde blogvrienden, jullie reakties geven me altijd weer een serieuze opkikker. 

Gisteren zijn we dan bij zoon 2 thuis gaan oppassen op de kindjes.   Kleindochter was finaal uitgesch...t..n en terug lekker levendig zoals het hoort.   Seppe daarentegen is helemaal nog niet zoals het hoort.   Hij is stil, eet niet goed, braakt veel en begint nu ook weer te hoesten.  Zoon 2 en schoondochter zijn heel ongerust want het nichtje van Seppe, slechts één week jonger, ligt nu ook in het ziekenhuis met het RSV virus, de ziekenhuizen liggen overvol.  Seppe was de week ervoor bij zijn nichtje geweest.

Gisterenavond zijn de kinderen dan  met Seppe naar het ziekenhuis geweest en is er een slijmstaaltje genomen om te zien of hij ook met het virus besmet is.   Dit RSV-virus schijnt vrij gevaarlijk te zijn voor jonge babies en oudere mensen.   We houden onze vingers dus gekruist dat het een gewone verkoudheid zal zijn.

Deze ochtend is ventje kleindochter gaan halen en heeft haar naar de kribbe gedaan zodat zoon thuis bij Seppe kon blijven.  Ik mocht eens uitslapen want tussen de soep en de pattatten hebben we gisteren nog de kerstboom versierd en de voortuin.

Als ik hier vandaag snel even mijn blogronde doe dan zie ik dat er bij mijn goede vrienden nog veel ergere dingen zijn dan bij ons.

De man van Hotlips gaat vandaag onder het mes en om haar te steunen zet ik boven dit stukje vandaag de kaars die ook op haar blog brandt.   We hopen,  samen met u Lipske,  dat alles vandaag goed gaat met je ventje.

Gelukkig gaat het met Annick, de dochter van Ludovicus en Lea al wat beter, dus dat is goed nieuws.

De zoon van Thea ligt nog steeds in het ziekenhuis en ik hoop dat het met hem ook gunstig evolueert.  Een mailtje volgt lieve Thea zodra ik een ogenblik tijd krijg, ik volg alles op je blog en blijf dus op de hoogte!  Mijn hart gaat ook naar jullie uit.

Ria, beter bekent als Miekemuis, herstelt van een duimoperatie en haar wens ik ook een snelle genezing toe.

De twee blauwe ogen van Huismusje zal ik morgen zelf inspecteren en jullie daarvan binnenkort verslag uitbrengen.
 

Ik wou wel nog even iets schrijven ter verdediging van de andere grootouders van mijn kleinkinderen.  

Misschien denken jullie dat ventje en ik steeds de volle lading krijgen, maar dat is enkel wegens omstandigheden.   Ik zou niet graag ruilen met de andere grootouders.

De vader van schoondochter 1 is volledig invalide en alle werk wordt door haar moeder gedaan.   Zij tracht zoveel mogelijk al haar kleinkinderen toch nog zoveel mogelijk op te vangen, ze heeft er inmiddels zeven.   Zoals jullie konden lezen moesten ventje en ik maar telefoneren en we mochten onmiddellijk de twee oudste kleinzonen brengen eergisteren.

De moeder van schoondochter 2 steekt normaal gezien ook flink de handen uit de mouwen als het op kinderoppas aankomt, maar zij heeft nu een gescheurde schouder pees en moet aanstaande dinsdag onder het mes.   Ze mag helemaal niets meer heffen.   Onmogelijk dus om op babies en kleuters op te passen, want die moeten nog steeds verschoond worden.  Haar man werkt nog voltijds.

Mijn kinderen en schoonkinderen stellen wat we voor hen doen zeer op prijs en vinden het helemaal niet vanzelfsprekend.   Moest dit wel zo zijn dan zou ik me er niet goed bij voelen.

De andere grootmoeders vinden het vreselijk dat ze zelf niet meer kunnen helpen en doen wat ze enigzins kunnen om te helpen.

Ik heb zelf als kind nooit de liefde van grootouders gekend.   De ouders van mijn vader waren al lang dood, vader was een nakomertje,  en de ouders van mijn moeder woonden te ver weg.

Mijn moeder heeft zelf voltijds gewerkt met een huishouden van vier schoolgaande kinderen, vergeleken met wat zij ooit deed is wat ik doe dus gewoon peanuts.

Omdat zij werkte kon ze ook moeilijk op onze kinderen passen, ze was slechts één dag op de week thuis, maar zelfs dan nog probeerde ze me af en toe te helpen.

Schoonma was huisvrouw, maar die maakte het vanaf het begin heel duidelijk: zij had zelf haar kinderen moeten opvoeden, ik moest dit ook maar kunnen, zij vond dat ze recht had op haar privé leven.

Begin jaren zeventig waren er nog bijna geen kribbes en zeker geen onthaalmoeders.  

Ik had ook graag blijven werken, maar ben toen, omdat het niet anders ging,  zes jaar thuisgebleven.

Maar toch, jullie reakties deden toch een belletje rinkelen en ik realiseer me dat ik moet oppassen en ervoor moet zorgen dat ik ook nog in roulatie blijf,  want anders zijn de kinderen er de dupe van. 

Ik nam daarnet even mijn dagboek van vroeger en sloeg het open op: 18 februari 1976 en las wat ik die dag had geschreven:

Denk aan dit als je zelf ooit grootmoeder wordt:  (Dit waren dus raadgevingen aan mezelf voor de toekomst!)

• De eerste maand geeft een nieuwe mama haar kind niet graag uit handen, ze doet het graag zelf en wordt graag geprezen!
• Zeg NIET hoe jij het vroeger deed, geef enkel raad indien erom gevraagd wordt.
• We vinden het niet leuk om steeds te vragen om te babysitten, het wordt dus heel erg op prijs gesteld als jullie dit zelf af en toe eens aanbieden.
• Onthou later dat je niet aanbiedt om je kleinkind voltijds bij te houden, enkel wanneer ze ziek zijn of wanneer hulp echt nodig is.
• Wanneer een mama lange tijd thuis binnen moet blijven met zieke kindjes, bied dan aan om te komen oppassen zodat ze eens kan gaan winkelen of eens naar de kapper kan gaan want na negen weken binnenzitten begin je gek te worden.
• Een nieuwe mama is altijd ongerust wanneer haar kindje bij haar weg is, telefoneer veel en stel haar regelmatig  gerust.
• Indien de kindjes lastig of stout zijn geweest, hou dit dan voor jezelf, ze hoeven dit allemaal niet te horen.
• Overdrijf niet en beperk het babysitten enigzins want anders wordt het iets vanzelfsprekend en wordt het niet meer op prijs gesteld.
• Denk ook aan je eigen leven, je hebt het verdiend!

En nu moet ik heel snel dit stukje op mijn blog zetten en maken dat ik klaarsta, want ventje staat al te trappelen om de stand op de Rommelmarkt te gaan opzetten!

Morgen en overmorgen zijn we voor de verandering ‘voddenverkopers’ de ultieme droom van mijn teerbeminde.

Gisterenavond laat zaten we nog steeds te wachten op een telefoontje over de gezondsheids toestand van Seppe.   De ziekenhuizen zitten blijkbaar overvol en schoondochter kreeg de raad om Seppe nog even thuis te houden, hij was blijkbaar nog niet voldoende uitgedroogd (?!)  Zijn lippen waren nog niet gesprongen en hij plastte nog en er bleef nog af en toe wat  in zijn maagje. 

Er werd toen besloten om dan maar de volgende ochtend af te wachten en met Seppe op controle naar de kinderarts te gaan, zijn zusje zou dan bij ons komen,  want bij haar was de maag-darm infectie al een beetje beter, maar nog niet goed genoeg om terug naar de kribbe te gaan.

Op mijn agenda stond ook dat de twee andere kleinzonen van school dienden gehaald te worden en omdat het woensdag was, in de namiddag bij ons zouden zijn tot hun mama wakker was.

Wakker, maar nog niet heel fris of monter sprong ik dus vanmorgend om vijf voor acht mijn bed uit.  Ik had me wat overslapen en deed in nachtkledij de deur open voor zoon 2 en kleindochter.  Ik was net op tijd beneden.

Kleindochter plus bagage werd afgeleverd met de uitleg dat zij nu terug aan de beterhand was, de dag ervoor had ze nog slechts één keer stoelgang gehad en die was vrij normaal geweest.

Oef...

Zoon 2 dan aan de deur uitgezwaaid en met kleindochter naar binnen.   Om mijn hersenen even de kans te geven om ook te ontwaken een DVD van Barbapapa opgezet voor kleindochter.  Kleindochter was helemaal niet geïnteresseerd in Barbapapa en zijn familie en begon liever met het uitladen van de speelkoffer.

Ventje strompelde uiteindelijk wat later ook naar beneden en nam zijn tas koffie en de krant.

Kleindochter keek plots heel zorgelijk naar ons en zei klagend ....”kakaaaaa”.....

Met kleindochter de trap op naar de badkamer om haar te verschonen, inderdaad ‘kakaaaaa’, veel, héél veel  ‘kakaaaaa’....nèt wat je nodig hebt ’s morgens vroeg op een nuchtere maag. 

Kleindochter werd gewassen en kreeg een mooie, verse pamper aan.

Vijf minuten later terug......”kakaaaaa”...... en wij terug naar boven, inderdaad, terug een pamper vol en nu was de substantie al iets minder vast.   Ze werd weer netjes verschoond en we gingen de trap weer af naar beneden.   Ik was even later met haar in een boekje aan’t lezen en terug.....”kakaaaaaa”..... Om een lang verhaal kort te maken, acht pampers VOL met een steeds vloeibaarder en steeds meer onwelriekend wordende substantie,  op een uurtje tijd.   Het kind liep gewoon leeg.   We hadden het verschoonkussen en de pampers uit de badkamer al naar beneden gehaald en op de tafel gelegd.

Omdat ik wist dat haar mama naar de dokter ging met Seppe,  probeerde ik haar te telefoneren,  want ik vond dat zusje ook best terug onderzocht moest worden.  

Ik belde naar schoondochter: die nam niet af.

Zoon 2 moest ik niet bellen,  want zijn telefoon staat af in de klas.

Nu zaten we nog met het probleem van de twee andere redelijk gezonde kleinzonen,  die na de middag ook gingen komen.   Kleinzoon 2 had een lichte oorontsteking.  Nu was de dringende vraag: gingen we hem en zijn broer ook besmetten, of was er voor hen eventueel een ander opvang mogelijk?  Trouwens kleindochter kon nu ook best een ooronsteking missen.

Hun mama kon ik niet bellen want die sliep na een nachtshift.

Ik belde dan maar naar zoon 1 op zijn werk,  maar hij was in vergadering en vroeg om terug te bellen.   Ik liet me niet afschepen en zei hem dat het dringend was, ik had raad èn extra hulp nodig.   Hij kon zich niet vrijmaken en er werd besloten,  na nog enkele telefoontjes,  dat ventje de twee kleinzoontjes van school zou halen en die naar de andere grootouders zou voeren.

Toen belde de mama van Seppe.   Ze was net bij de dokter geweest en Seppe moest nog niet naar het ziekenhuis, zijn vochtgehalte was nog niet op een alarmerend laag peil.  Nog wat afwachten had de dokter gezegd.   Ik legde haar uit dat kleindochter nu ook terug de Spaanse Spetter had en ze ging terug binnen om raad te vragen aan de dokter.   Zij belde me enkele minuten later terug  op en zei: “ de dokter adviseert om haar geen eten te geven,  enkel laten drinken en er moest  iets in het drinken gedaan worden.

Zoon 2, de papa van Seppe en kleindochter,   komt gewoonlijk  woensdag tussen de middag bij ons een boterhammetje eten.  Hij had inmiddels al telefoon gekregen van zijn vrouwtje en had het product mee om in het drinken van kleindochter te doen.

Ventje kwam terug van zijn vervoer van de twee kleinzonen van school naar de andere grootouders.

Wat later verliet zoon 2 ons,  met kleindochter.

Ik probeerde dan toch om mijn andere schoondochter te telefoneren om haar te zeggen dat ze niet naar ons moet komen om haar zoontjes af te halen,  maar naar haar ouders moest gaan, maar ze sliep nog steeds en dan staat de telefoon af.

Een half uur later stond ze met de fiets aan onze voordeur. Ze zei dat we haar,  indien er zich nog zo’n situatie mocht voordoen,  maar moesten wakker bellen met de deurbel.   Die zet ze niet af omdat er altijd iets kan gebeuren.  Na een tasje koffie en wat uitleg ging ze terug naar huis om haar auto te halen om naar haar ouders te gaan. 

Ventje en ik vielen daarna  steil achterover in de zetel.....volledig uitgeblust, maar de twee oudjes hadden het toch weer mooi voor elkaar gekregen.

Daarnet was er weer telefoon van zoon 2.  
“ Euh....mama voor morgen....vrouwtje moet werken maar ik moet slechts een paar uur op school zijn, is het dan misschien niet gemakkelijker dat ge naar ons komt tegen acht uur,  want dan hoef ik de hele verhuis niet te doen van de kindjes en dan kunnen ze eventueel rustig blijven doorslapen....   Ik zal terug thuis zijn om elf uur.”

Dus....morgenvroeg  om zeven uur opstaan, het gezicht van ventje was geld waard toen ik het hem daarnet vertelde.

....en ik die dacht toen ik stopte met werken dat ik nooit meer een wekker zou moeten opzetten of door het donker zou moeten rijden....verkeerd gedacht!

Het is zover, ventje heeft het uiteindelijk klaargespeeld om mijn huis te veranderen in een stort.
Alles, maar dan ook alles uit zijn kelder staat nu uitgestald in mijn living, keuken, veranda en hall. De ‘rommelmarkt’ waar hij al jaren naar uitkijkt is in aantocht. Vrijdag is het zover en mag hij zijn goederen gaan uitstallen om ze dan zaterdag en zondag te verkopen.
Zijn ogen glinsteren al bij de gedachte. Hij loopt al een hele tijd met een gelukzalige glimlach rond.

Al twee weken lang sluipt hij elke avond stiekem naar zijn kelder en brengt iedere keer iets meer mee naar boven.
Hij denkt dat ik het niet merk omdat hij het ’s avonds doet en omdat het beetje bij beetje gebeurt. Een trage, sluipende invasie van rommel.

Toen ik twee weken geleden vroeg wat hij van plan was zei hij: “ik moet het toch allemaal eens bekijken en proper maken, ik kan het toch niet vuil verkopen.”

Ik baan me nu een weg tussen dozen met afgedankte borden, tassen, glazen, bandopnemers die veertig jaar oud zijn, stofzuigers, boeken, kaders, prenten, bankvijzen, telefoons, vuilbakken, tapijtjes, noem het op : het staat nu in mijn living.
Zaken waarvan ik dacht dat hij ze al jaren geleden naar het containerpark had gedaan zien nu terug het daglicht.

Alsof dat van hem nog niet genoeg is bracht hij enkele dagen geleden ook nog een koffer vol rommel mee uit de kelder van zijn moeder.

Vreselijk, ik krijg er de williewobbels van. Ik durf niemand meer binnenlaten want ik kan zelfs niet meer kuisen.

Schoondochter en broer 1 nemen ook deel aan de rommelmarkt. Het is een (hopelijk) éénmalige aktie om van al hun gezamenlijk bijeengespaarde rommel af te geraken.
Toen ik daarnet even bij schoondochter was zag ik echter nergens iets staan.
“Waar staat uw rommel dan?” vroeg ik verwonderd. Zij keek mij al even verwonderd terug aan en zei: “in de kelder natuurlijk, waar het altijd staat, waarom?”
Ik legde haar uit dat haar schoonvader ‘zijn rommel’ netjes had afgewassen en opgepoetst.
“Moet dat dan? Ik dacht van het met vuil en al te verkopen!” antwoordde ze.

Ik dacht ook dat hij de rommel rechtstreeks vanuit de kelder mee zou nemen en er gewoon het meeste stof zou afvegen, maar nee hoor, mijn ventje is een proper manneke!

Enfin, hij heeft me daarnet beloofd – waarschijnlijk omdat ik zo hard gezaagd heb – dat hij morgen al de rommel in zijn aanhangwagentje zal laden en het tot vrijdag in de garage zal zetten. Vandaag regende het te hard en o wee....zijn kostbare ‘rommel’ mocht niet nat worden. Oeioeioei toch... stel je voor!

Gelukkig maar, want zoon 2 heeft net telefonisch laten weten dat Seppe en zijn zusje weer ziek zijn. Seppe heeft weer een maag- darminfectie en de kinderarts heeft gezegd dat indien er vannacht nog steeds alles uit komt, dat het arm schaapje weer naar het ziekenhuis aan een infuus moet.

Ik moet me dus vanaf nu paraat houden om kleindochter op te vangen indien ze naar het ziekenhuis moeten, morgenvroeg weet ik iets meer.

Ik ga me deze week weer niet vervelen denk ik! Maar eerst moet al die verdomde rommel mijn huis uit.....

Mijn vader zaliger zei altijd : “dochter...er zijn drie dingen waar je in gezelschap nooit mag over spreken: dat zijn politiek, seks en stront.”
Ik zag mijn vader doodgraag maar ik kan soms echt mijn teut niet houden.
Daarom waag ik me vandaag ook even aan de politiek.
De seks en de stront houden jullie dan maar tegoed.

Ik heb net gekeken naar “De zevende dag” een programma dat ik elke zondag probeer te bekijken maar wat me zelden lukt omdat er rond dat uur meestal ofwel iemand telefoneert, ofwel op bezoek komt.
Vandaag had ik besloten om de telefoon af te leggen en de rolluiken gesloten te laten.
Ik moest en zou meer weten over .... natuurlijk, ge kunt het al raden:
de beruchte "Jean-Marie", hij is al zo bekend dat ik zijn achternaam niet hoef te vermelden.

Als er nu één ding is dat ik mateloos bewonder bij zowel vrouwen als mannen, dan is het oprechtheid en moed, ongeacht of ik het met hun standpunt eens ben of niet. Niettegenstaande ik Jean-Marie nooit gevolgd ben op politiek vlak, heb ik een mateloze bewondering voor de man zelf.

Gewoon in deze wereld, in dit land, in het klimaat dat nu heerst, nog durven uitkomen voor je mening daar is moed voor nodig en dat heeft hij, naar mijn mening, in overvloed.

Hij heeft nu weer de zoveelste politieke match verloren omwille van zijn uitgesproken mening en toch veert hij net zoals vroeger bij judo weer recht en toont hij terug dezelfde strijdvaardigheid.
Hij gaat nu eerst bekomen van de zoveelste uppercut en onder de kerstboom nadenken, zei hij daarnet.

Zelfs als je anti-Jean-Marie bent moet je toch toegeven dat hij ervoor zorgt dat zelfs politiek in Vlaanderen nog een beetje spannend blijft.
Ik kijk in elk geval al reikhalzend uit naar zijn volgende match.

Terwijl ik dit hier neerpen voel en hoor ik ons vader zaliger zeggen: “kindje toch, kindje toch...zeg niet dat ik u niet verwittigd heb! Ge gaat bakken kritiek over u heen krijgen.”
Maar net zoals Jean-Marie heb ik tijdens mijn leven al tegen menige stroom opgevaren omdat ik mijn pincipes had die ook niet altijd strookten met wat de meerderheid dacht. 
Ik wens zelf ook geen schaap te zijn die gewoon mooi,  mekkerend meeloopt met de massa.

Dat is nu net zo leuk aan bloggen, ik kan hier ongestoord mijn mening neerpennen over eender wat, of men dit nu leuk vindt of niet.
Nooit zal ik bewust mensen krenken, dat is wel volledig tegen mijn principes.
Maar op dit ogenblik voel ik me genoodzaakt om tegen de mens Jean-Marie te zeggen: “Moed houden vent! Blijf achter uw principes staan en blijf er voor uit komen. Liever dat,  dan het zoveelste mekkerend schaapje.”

Enkele dagen geleden waren we uitgenodigd op de koffie bij nichtje, petekind van ventje.  

Zij en haar vriend wonen nu samen op een prachtig nieuw appartement in Gent. 

Zo te zien gaan ze daar allebei heel gelukkig worden, de liefde straalde uit hun ogen.

Nu kennen we al vrij goed de weg naar Gent, niet moeilijk trouwens, ge rijdt gewoon richting kust en gaat halverwege van de snelweg.

Om het nieuwe adres te vinden had ventje zijn Tom-Tommeke ingesteld.   Gewoon voor de lol, want nichtje was achter de hoek verhuisd waar ze vroeger woonde en ventje had de verhuis mee gedaan.  Hij wist het dus zijn.

Een beetje voor Gent zei de vriendelijke, lieve vrouwelijke stem van Tommeke op haar gewone assertieve manier: “neem de volgende afslag, neem de volgende afslag...” 

Ik heb voordien jaren als navigator naast ventje gezeten maar indien ik deze zelfde woorden  zei dan vroeg hij elke keer weer: “zijt ge wel zeker?”  Bij Tommeke niet.... geen enkel argument, zij zegt dat hij eraf moet en hij doet het braaf zonder tegenpruttelen.

Hij zei wel terwijl hij van de autosnelweg reed : “ hm,  da’s raar, want volgens mij was het de afrit na Gent en niet die ervoor, maar ja, ze zal een andere, kortere weg weten zeker?”

Ik zwijg braaf,  want ik ben al lang blij dat ik niet meer bij elke trip met een landkaart op mijn schoot zit.

Enfin, we zien een heel nieuwe kant van Gent en omstreken maar na een tijdje begin ik toch nattigheid te voelen.

Jarenlang heb ik route planning gedaan voor onze chauffeurs in België en de namen van de dorpen waar we voorbij rijden geven me visuele kaart flashbacks.

Als bijrijder in een auto moet je echter lang kunnen zwijgen anders is het : “rij jij of rij ik?” 

Toen we Aalst voorbijreden zei ik toch heel voorzichtig tegen mijn chauffeur, “ahem...Aalst ligt niet bepaald vlak bij Gent hoor shoeke, en nichtje woont in Gent....”

Maar Tommeke bleef aanduiden om verder te rijden en Tommeke is bijna zo heilig als de vorige paus.

Ik deed nog een ultieme poging: “ euh... shoeke...als ge nog veel langer blijft in deze richting rijden denk ik dat we seffens Oudenaarde gaan tegenkomen en da’s al serieus ver van Gent hoor! “

Met een zucht zette ventje eindelijk de auto wat verder aan de kant en zei : “kijk eens op de kaart”.   Ik vond het gehucht waar we uiteindelijk beland waren  en duidde hem dit zwijgend met mijn wijsvinger aan. 

Een man geeft niet graag zijn vergissing toe, maar nu kon hij niet anders.

“Euh...ja, ge hebt gelijk denk ik, we gaan de verkeerde kant op, ik dacht het nog....hoe kan dat nu? ”  sputterde hij met tegenzin.

“Hoe zou dat nu komen, ik heb toch het juiste adres ingetikt!”.  

Ik antwoordde braafkes : “’t ja, ik ken niets van de technische kant van zaken, maar misschien moeten we een computer update doen, ik weet het niet hoor” en om hem te troosten zei ik: “ ze is tenslotte maar een machientje hé shoeke, ze kan het niet altijd bij het juiste eind hebben”.

Enfin, uiteindelijk snorden we in de tegenovergestelde mooi terug op Gent af. 

We waren gelukkig op tijd vertrokken omdat er meestal file is op de snelweg richting Kust.  We waren uiteindelijk maar vijf minuutjes te laat.

Toch misschien een goed idee om altijd een kaart bij de hand te hebben want Tommeke is blijkbaar ook niet onfeilbaar.

Bij nazicht bleek wel dat het nieuw adres: “.............steenweg”, dus één woord was,  en ventje had het er met twee woorden ingetikt “..............-steenweg” en dat was blijkbaar al voldoende om zijn Tommeke tilt te doen slaan.

Al goed dat hij zijn oude vertrouwde navigator nog naast hem had zitten.

Ik vraag me wel af wanneer hij zelf uiteindelijk zou besloten hebben om te stoppen. 

Tenslotte kan je ook over Parijs naar Gent rijden als je het echt wilt nietwaar?