Naar de inhoud

Mrs.Bo and Mr. Silver

akke.beakke.be

Archief

en we feesten lekker verder....











Ik durf het bijna niet schrijven, maar vanavond gaan we weer feesten. Een vriend van ventje wordt 65 jaar.

Dan is er één dag geen feest en zondag verjaart dan kleinzoon 2. Hij wordt drie jaar de lieve schattebol.

Ik mag de verjaardagstaart bakken. Sinds het bakken gelukt is voor mijn verjaardag, popelde (raar woord hé?) ik om een gelegenheid te hebben om weer een biscuit te bakken.

Dankzij de raad van Paz gebruik ik nu de juiste bloem en heeft ze me een handige tip geleerd om de biscuit in lagen te snijden, waar vriendinnen toch goed voor zijn hé.

Ventje is in de tuin aan’t zagen, letterlijk natuurlijk.

Handige Harry is een dakje aan’t maken zodat we niet nat worden als we van de keuken naar ons ‘kot’ gaan waar de diepvries staat.

Ik stond versteld van zijn blogstukje van gisteren. De man heeft echt verborgen talenten. Hij neemt bijna mijn schrijfstijl over zoals Chia opmerkte.

’t Ja we zijn al sinds 1964 samen en volgens sommige deskundigen begin je dan zelfs uiterlijk op elkaar te lijken.

Ik zie nog steeds geen gelijkenis maar die professoren zullen het wel beter weten zeker?

Ze zeggen zelfs dat ge op uw hond begint te gelijken. Awel, ik vind dat hij daar meer op trekt.

Ook vind ik dat hij meer en meer op zijn moeder begint te lijken, maar hij heeft niet graag dat ik dat zeg. Vooral omdat ik onlangs opmerkte dat haar neus blijkbaar met het ouder worden precies groter geworden is en op het einde wat ronder, met een ondiep gleufje erin, zo’n beetje zoals de neus van Gérard Depardieu, en die zijn neus heeft echt veel weg van een penis.

Enfin, waar was ik gebleven: ah ja, ventje aan de computer.

Hij kan het nu dus al aan en af zetten. Als ik ‘word’ open en alle instellingen juist zet dan kan hij een stukje schrijven zoals jullie gezien hebben gisteren. ‘k heb nog efkes moeten helpen om het op het blog te krijgen want dat vond hij een beetje te complex, maar ik denk dat het gewoon moedwilligheid is. Hij doet het niet graag en werkt een beetje tegen.

Maar allez geef toe, als onze kleinzonen van vijf en drie het kunnen dan moet Bompa het toch ook kunnen. Wat gaat hij doen als ik morgen doodval?

Trouwens de avond ervoor dacht ik dat het zover was, het doodvallen bedoel ik.

Het nieuws was gedaan en ik zat in de zetel terwijl ventje de keuken opruimde (‘k heb gezien dat hij daar ook over zaagde) en toen begon de kamer plots als een draaimolen rond te tollen.

Ik werd zo bleek als een platte kaas en ventje werd echt bezorgd, hij duwde me de trap op richting bed en legde er me met mijn kleren nog aan in.

“Gaat het shoeke?” vroeg hij bezorgd.

“Bweeeeuuuhhhhhh” was het enige dat ik nog kon zeggen. Alles draaide nog rond en ik had niets gedronken!

Ik denk dat ik toen bewusteloos ben geworden want ik herinner me niet dat ik in’t slaap viel, ’t was precies een licht dat uitging en ’t was nog maar acht uur. De telefoon staat op mijn nachtkastje en ik ben een hele lichte slaper. Blijkbaar hebben er drie mensen nog getelefoneerd en zijn er nog twee die aan de deur gebeld hebben en ik heb niets gehoord. Ik heb jullie al verteld dat ons huis meer traffic kent dan het Centraal Station.

Enfin, ik ben rond een uur of drie ’s nachts wakker geworden, nog volledig gekleed, met een snurkend ventje naast me.

Nu ben ik echt ongerust. Florence Nightingale is hij niet, dat wist ik al. Maar ik vraag me af of hij wel is komen kijken of ik nog leefde!

Ik betwijfel het sterk, zeker omdat hij verteld heeft dat er nog vrij lang bezoek is geweest.

Maar ik ben nogal nuchter: ik werd de volgende morgend springlevend wakker, er draaide niets meer rond, ik doe blijkbaar nog altijd even raar als altijd, niet minder, niet meer. Het zal dan wel niets erg geweest zijn.

Onkruid vergaat niet zeggen ze in Antwerpen!

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door BOJAKO om 13:20 12 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

kennismaking

















Hallo, even kennismaken;  ik ben ventje. Ons madam heeft het nogal druk de laatste tijd en zei: “zeg schrijft gij nu vandaag iets op mijn blogske, dan leren ze u ook beter kennen.”

Haar wens is mijn bevel dus hier zit ik. Het ventje van ons madam. Ik mag haar co-auteur zijn.

Ik zal wel heel voorzichtig zijn met wat ik schrijf want ze is nogal snel op haar tenen getrapt.

Ik mag al niet schrijven over haar lijn want dat is een heel gevoelig punt. Zij zegt tegen mij: “nu is er meer van mij om graag te zien” en ik knik dan heel braafkes ja maar denk er het mijne van.

Ik mag niet schrijven dat ze kan zagen, da’s nog zo’n gevoelig punt.

Ge ziet, ze maakt het me niet gemakkelijk. Trouwens ze beseft niet dat ik met mijn twee vingers ook veel trager tik dan zij met haar tien, dus dat stukje hier duurt al twee uur.

Schrijven is nooit mijn sterkste kant geweest, ik heb ooit naar mijn voeten gekregen omdat ik een liefdesbrief naar haar geschreven had op een rol WC papier. Madam vond dat niet romantisch. Vrouwen! Moeilijk om er goed voor te doen hoor.

Ze kan wel goed koken. Voilà daar ga ik al een goed punt voor krijgen. Maar ’t is een smospot, jongens toch. Mijn job is nadien de keuken (het slagveld) opruimen en daar ben ik bijna een uur mee bezig terwijl ons madam naar TV kijkt. Ons vader heeft dat nooit moeten doen, ik ben een generatie te laat geboren.

Ik moest gisteren zelfs een pamper verschonen van onze kleindochter en stinken man! Vies! en nu ik dat één keer gedaan heb voel ik al aankomen dat ik dat meer ga moeten doen.

Ons madam vindt ook dat ik moet leren met de computer werken. Zelfs op mijn werk weigerde ik om achter dat ding te kruipen. Ik heb 45 jaar gewerkt met pen en papier en dat ging heel goed.

Maar nu wil ze absoluut dat ik geen computeranalfabeet word in mijnen oude dag. Het woord alleen al geeft me de kriebels. Ik vond het al moeilijk genoeg om gewoon alfabeet te worden. Ik was linkshandig en ze hebben zodanig op mijn kneukels geslagen om me rechtshandig te maken dat ik zelfs van schrijven een degout gekregen heb.

Eerst maakte ons madam me wijs dat ik me goed zou amuzeren op het internet, maar dan zegt ze dat ze de porno sites heeft geblokkeerd. Vrouwen, ’t is toch een ander ras hoor.

Ik ga nu mijn nota’s nemen waar ik van haar heb moeten opschrijven hoe ik per computer moet bankieren.

Mijn takenpakket breidt zich elke dag uit, het begint met afwassen, dan kuisen en nu nog bankieren.

Seffens moet ik hier alles nog doen!

Nu ik toch van ons madam hier zit ga ik van de gelegenheid gebruik maken om de groetjes te doen aan Charlotje. Charlotje was jaren lang mijn secretaresse en ik weet dat ze soms dit blogje leest. Ze is thuis ziek en ik zend haar van hier uit een dikke kus!  
Charlotje, langs deze weg wil ik u ook bedanken voor de mooie foto's die ge mij gezonden hebt.  Op zo'n momenten denk ik met weemoed terug aan vroeger.  Ik mis u nu Charlot,  zeker nu ik zelf moet typen!

Waar gaat de wereld naar toe?

Hoe vind je dit bericht? 3 stemmen
Geschreven door BOJAKO om 14:32 11 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

A limerick a day keeps the doctor away!











Vandaag een vrij drukke dag gehad, veel kindjes en veel bezoek.  Spijtig genoeg te weinig tijd om aan mijn computerke te zitten, maar ik heb wel lekker in mijn grote knuffelstoel in de tuin kunnen zitten en de kindjes hebben weer eens echt goed  kunnen ravotten.
  

Ik moest lachen bij het blogje van Ludovicus en zijn ‘pelouse’, als die mijn gras zou zien kreeg hij een appelflauwte.

Wij zijn blij dat er nog wat mos wil groeien dan is er nog wat groen in de tuin met hier en daar een plukje gras. 

Een hond die overal plast en alle katten van de buren die onze tuin als verblijfplaats gekozen hebben,  een hoop rondrennende, shottende klein mannen..... gras wat is dat eigenlijk?

 

Dus geen tijd om zelf te schrijven, dan maar een leuke limerick.  Ik moest er zelf om lachen.  

 

 

The once was a young girl from Norway
Who hung by her feet from the doorway;
which worked out quite well,
'Cause when you rang her bell,
it actually turned out to be foreplay!

 

Scott Straub

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door BOJAKO om 02:25 4 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

een bezinnings moment....












Het artikel dat momenteel alle voorpagina’s haalt is het schrijnend verhaal over de jongen die doodgestoken werd om een mp3 speler. Gewoon onvoorstelbaar! Onvoorstelbaar was ook het feit dat niemand zich in het geschil heeft gemengd vooraleer het uit de hand liep.

Laat me nu even een paar maanden teruggaan in mijn blogje:

In’t midden van de nacht werd aan de deur gebeld door ‘een vreselijk panikerende jonge vader’ die met tranen in zijn ogen smeekte om twintig euro voor de dokter voor zijn ziek kindje. Hij beweerde dat hij wat verder in onze buurt woonde en de volgende ochtend het geld zou terugbrengen.

Ik was natuurlijk zo dom om dit te geven, tegen het advies van ventje in. Maar toen geloofde ik nog steeds in de oprechtheid en eerlijkheid van mijn medemens en vond ik dat ik een mens in nood moest helpen.

Nu moet ik tot mijn grote spijt toegeven dat zelfs indien er een bloedende jonge man op mijn drempel ligt in het midden van de nacht en smeekt om hem binnen te laten, ik de deur hoogstwaarschijnlijk zal sluiten, hem laten liggen en onmiddellijk de 100 bellen, maar ik zou hem niet durven binnen laten, het zou ‘ketchup’ kunnen zijn en er kunnen tussen het struikgewas in onze voortuin nog personen zitten.

Wat versterkt mijn wantrouwen nog meer?

Wel, verleden week hebben we weer eens mogen kennismaken met de ‘kleine criminaliteit’ – ge weet wel, diegene die ze niet meer willen straffen.

Ventje rijdt met de auto door de winkelstraat om me wat verder te komen ophalen.

Hij stopt om voorrang van rechts te geven aan een andere auto, wordt langs achter aangereden door een andere auto – niet erg, maar toch wat schade – hij stapt uit en de andere persoon ook, spijtig genoeg moet ik weeral zeggen: een allochtoon.

Bijna onmiddellijk komt er een andere allochtoon afgelopen die zegt: “ik heb gezien dat gij achteruit gereden zijt”. Ventje blijft kalm, de man die tegen onze auto gereden is vraagt of hij contant mag regelen en offreert 5 euro (!) – dit zou hij natuurlijk niet offreren indien ventje achteruit was gereden. Ventje weigert natuurlijk en stelt voor om de auto’s even opzij te zetten om de verzekeringspapieren in te vullen om verder het verkeer niet te hinderen. Vooraleer hij de auto verzet schrijft hij in de auto op een klein papiertje de nummerplaat van de andere wagen op en legt dit op de passagierszetel.

Wanneer de beide auto’s geparkeerd staan, de andere in een zijstraat en ventje in de winkelstraat, stapt ventje uit met zijn verzekeringspapieren, de andere man komt met zijn mede-passagier naar hem en ventje vraagt om even te wachten want hij moet mij telefoneren om te zeggen dat hij wat later zal zijn.

Hij staat tijdens dit telefoontje aan de achterkant van onze auto. Wanneer hij zich omdraait ziet hij de twee anderen weggaan, in hun auto stappen en wegrijden. Terwijl hij telefoneerde hebben ze het papiertje met de telefoonnummer uit onze auto genomen.

Op dat moment weet ik nog van niets, maar ik zie van ver dat het gezicht van ventje op donderwolken staat. Hij vertelt het hele verhaal en ik zeg dat – alhoewel de schade miniem is – dit toch vluchtmisdrijf is.

Hij kent het merk van de auto : een zilvergrijze Mercedes en hij herinnert zich nog de eerste en derde letter N..M van de nummerplaat, maar niet het nummer.

We bellen broer 2 die bij de politie is om raad. “’t ja ge moet het toch gaan aangeven hoor want stel je voor dat die andere mannen – die meer schade aan hun auto hadden – zich op die valse getuige beroepen en het toch gaan aangeven, dan zijn ze nog in staat om jullie van vluchtmisdrijf te beschuldigen.”.

Goei raad, dus wij op zoek naar een politiekantoor. Wegens de omleidingen doen we er een kwartier over om bij het politiekantoor van de negende wijk te geraken.

Daar hangt een nota: wend u tot het politiekantoor op de Kleine steenweg in Wilrijk.

Wij naar Wilrijk.

Daar zien we weer een bord: Politiekantoor sluit om 19 uur, wend u dan naar Politiekantoor Hoboken – Berkenrodelei. ’t Is nog maar kwart voor zeven dus ik spring uit de auto, loop naar binnen en zeg puffend: “ik ben toch nog op tijd om hier iets aan te geven zeker?”. De politieman kijkt me verwonderd aan en zegt, “maar madammeke, voor aangiftes moet ge in Hoboken zijn!”. Ik vertel hem dat kantoor Kiel doorverwijst naar Wilrijk en niet naar Hoboken.

Op zo’n momenten krijg ik altijd de slappe lach. Gelukkig kan de politieman meelachen. “Allez man, zeg dat het niet waar is” zeg ik, “stel je voor dat ik geen auto had” hoe lang zou ik nu al onderweg zijn?”, de arme man kan er niets aan doen, laat me zelfs het lege kantoor zien waar hij zelfs al zou hij het willen niets zou kunnen noteren omdat er geen meubels of computer staat, en zegt dat we spijtig genoeg toch naar Hoboken moeten.

En wijle terug op weg...

Hoera, politiekantoor Hoboken is open en er is beweging en licht. We zeggen aan het loket dat we een vluchtmisdrijf komen aangeven en moeten even wachten.

Ventje vertelt in’t kort aan de politieman wat er gebeurd is. Hij zegt dat de kans om die mannen te vatten bijzonder klein is en vraagt of het de moeite is om daar een PV voor op te stellen.

Ik vertel hem dat we dit enkel doet op aanraden van ‘broer Politie’ en bij dat magisch woord begint hij in de computer te tokkelen.

Wat later staan we met onze ‘nutteloze PV’ terug buiten. We weten dat we de daders nooit zullen vinden. We weten dat dit niets is vergeleken met messteken voor een mp3 speler, maar waar is het begin van criminaliteit?

En nu wordt er overwogen om deze kleine criminaliteit gewoon te seponeren. Moeten wij burgers dit nu aanvaarden. De politie zou teveel tijd verliezen met al het schrijfwerk. Laat ze dan voor het schrijfwerk werkloze secretaresses aannemen!

Enfin zeg, waar gaan we naartoe ? Kan iemand het me uitleggen?

Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door BOJAKO om 21:37 7 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

vandaag de Belgische kust....












Vandaag zijn we naar Oostende geweest want schoonbroer verjaarde. Schoonma (zijn moeder) gaat mee, dus eerst telefoon: “ma, om kwart na tien staan we er, kom je naar beneden?”

“Ies goe, ikke kom”. Ze staat inderdaad gepakt en geladen te wachten als we aankomen.

’t Is bewolkt weer, maar ach...we gaan toch lekker binnenzitten, dus dat trekken we ons vandaag niet aan.

We installeren schoonma in de auto en vertrekken richting kust.

Ik bel onderweg zoon 1 om te horen hoe hij en zijn familie het gisteren gehad hebben in onze caravan: “wow, goe zenne mama. ’t Heeft wel de hele nacht gegoten, maar de kindjes hebben geslapen als roosjes en we hebben gisteren toch de hele dag buiten kunnen zitten en we zijn zelfs aan’t strand geweest, ’t is voor herhaling vatbaar!”.

Oef, gelukkig ze zijn niet uitgeregend geweest, dat had voor de kindjes zo’n desillusie geweest, ze waren er zo op uit om eens in de caravan van bomma en bompa te slapen. Vandaag moesten ze spijtig genoeg al terugkomen want schoondochter 1 had een vroege shift.

In de auto slaapt schoonma al tegen dat we aan de Kennedytunnel zijn. Ik heb nog nooit iemand gekend die zo goed sliep in een auto.

Het verkeer naar zee verloopt vlotjes, maar ik vraag me af hoe het straks zal zijn als we terugkomen: einde van de paasvakantie, uittocht van de Belgische kust!

Maar eerst onze dag: we arriveren netjes op tijd bij schoonbroer en schoonzus voor de aperitief. Schoonma ligt nog steeds te snurken op de achterbank.

De deugniet in ons allemaal doet ons even twijfelen of we ze daar nog lekker wat in de auto zullen laten slapen, maar we besluiten om haar toch wakker te maken.

Wederzijdse geschenkjes worden uitgewisseld, wij paaseikes aan schoonma, cadeau aan schoonbroer, bloemen aan schoonzus. Schoonma idem, dito en aan ons ook een wederzijds doosje pralines voor Pasen ( MIJN DIEET, aaaargghhhhh). Bij de weight watchers hebben ze me ooit geleerd dat je pralines best onmiddellijk de diepvries inkiepert, dan blijf je eraf. Haha, die hebben nog nooit gehoord van ijspralines zeker.

Bij schoonbroer en schoonzus weer lekker gegeten en wat later kwamen de twee nichtjes voor de koffie met gebak. (Seffens toch dat water dieet van Chia terug zoeken!)

Nichtje 1 is onlangs gehuwd en haar ventje kennen we intussen al goed, maar de nieuwe vriend van nichtje 2 ontmoeten we nu voor de eerste keer.

Een knappe gast van een dubbele meter, hij bekijkt nichtje 2 met ogen waar de liefde gewoon uitdruipt en zij bekijkt hem wederzijds alsof de zon uit zijn poep schijnt (uitdrukking van mijn gelieve vader). Dat wordt vast en zeker een stelletje.

“Hoe ies naam vraaier?” vraagt schoonma. Nu weten we dat ze met de uitspraak van namen het vrij moeilijk heeft, onze hond Flor wordt al vijftien jaar Fleur genoemd. We houden ons hart dus vast en zeggen : “Stijn”. “Joah....ich snap: Stien!”, “nee Bobonne: Stijn!” en nichtje schrijft de naam op een papierke. “Ach joa: ich zie Stiiiiieeeeeennnnn!”. We rollen allemaal bijna onder tafel (de nodige wijn zat al in de man/vrouw).

Ik zeg: “ zeg eens Einstein, zweistein en dreistein en laat het eerste eraf en zeg dan Stein, dan ben je er bijna!.” “Stein! Ich weit et ! Stein, is goed, dag Stein”. Stijn is een lieve gast en knikt vriendelijk terug naar schoonma. Ziet er een goei aanwinst uit voor onze familie.

De zon schijnt de hele dag, prachtig weer, iedereen ‘fleur’t er gewoon van op.

Gelukkig had ik me in lagen gekleed, met dit klimaat kan je dan aan- en afstropen naarmate het weer verandert.

Om vijf uur is het weer tijd om te vertrekken. Vijf minuten verder staan we al aan te schuiven in de file maar het valt mee, de file beweegt stilletjes tot in Gent en schoonma slaapt de hele weg terug de slaap van onschuldige mensen tot aan haar voordeur. Daar maken we ze weer wakker, geven de nodige kusjes en bye bye’s en dan kan ze lekker thuis gaan verder slapen want ze is dat niet gewoon zo vroeg opstaan!

Morgen ga ik zeker op dieet neem ik me voor maar dan bedenk ik net dat morgen zoon 1 en de kindjes blijven eten, het zal dus voor overmorgen zijn.

en nu rap rap naar beneden want sebiet is\'t Lost met \"Sayid\" zucht....aaaahhhh....

Hoe vind je dit bericht? 3 stemmen
Geschreven door BOJAKO om 21:09 4 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Feesten....















We zijn gisteren uitgeregend teruggekomen van onze caravan in Cadzand.

We gingen eens zien of we de voortent al konden rechtzetten en inrichten. Al goed dat we de voortent thuis vergeten waren. (kleine vergetelheid – we worden allebei een dagje ouder).

Zoon 1 belde op mijn GSM toen we op weg naar ’t zeetje waren om te vragen of ze mochten afkomen en er eventueel een nachtje slapen met de kindjes vermits wij toch niet gingen blijven.

Of course, wij kwamen toch terug naar de koekenstad omdat we vandaag uitgenodigd zijn om te komen eten en Pasen te vieren bij zoon 2.

Ze arriveerden in de gietende regen en mijn hart bloeide omdat ik ze echt een mooi dagje aan zee wenste met de kindjes.

Tijdens de nacht werd ik wakker en hoorde op ons dak d’ouw wijven naar beneden vallen en ik dacht altijd maar: ocharme die schaapjes en die liggen nu in de caravan. ’t Is er wel droog en er is verwarming maar we hebben de TV en zo nog niet terug gezet.

Een moederhart bloedt gemakkelijk.

Als het vandaag zo blijft gieten zullen ze ofwel kennismaken met binnenzitten in een vrij krappe ruimte met kinderen, zonder TV, ofwel – en dat is natuurlijk het meest evident – gewoon terug naar huis komen. Zou ik ook doen.

Ventje is nu bloemekes gaan kopen voor schoondochter 2, voor schoonma en voor schoonzus aan zee.

Morgen verjaart de broer van ventje en is het familiefeest in Oostende.

Feest vandaag, feest morgen, ik krijg de indruk dat we heel veel feesten. Misschien daarom dat alles weer serieus begint te spannen.

Ik zal nog eens het ‘waterdieet van Chia’ moeten doen.

Bij de nonnekes hadden we wel geleerd dat Paastijd een periode van bezinning en boete en vasten is.

Ik bezin me op een ander manier. De korte tijd die we hier nog op deze aardbol zijn maak ik ‘naastenliefde’ mijn prioriteit en ik begin thuis bij mijn familie.

Ik heb ze allemaal ontzettend lief en veel samenkomen, samen aan tafel lekker eten en samen praten en lachen....als er een God bestaat dan denk ik dat hij dit wel zou goedkeuren.


PS: bericht aan \'Cybele\' - ik vind je blogje niet meer terug, zeg me eens waar het staat aub.

Hoe vind je dit bericht? 4 stemmen
Geschreven door BOJAKO om 12:13 7 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

DEN TIR





Feestelijke opening Den Tir

 

De nieuwe grote luifel op de Sint-Bernardsesteenweg doet het al enkele weken vermoeden: op het Kiel is de heropening van ‘Den Tir’ nabij. In de vroegere schietstand van de plaatselijke burgerwacht opent op 13 april een nieuw winkelcentrum.




\"Image 


(dank aan Bomma voor de foto van den Tir)


Voilà – hier gingen ventje en ik gisteren even kijken.  Ik wou er een mooie foto boven zetten van de Tir en de luifel aan de sint Bernardsesteenweg maar vond er geen op ’t net. 

Dan maar eentje van ons nieuw justitiepaleis.  Die staat op de plaats op het zuid waar ik als kind ging zwemmen in een openluchtzwembad.

Ik ben er nog niet uit of ik het nieuw paleis mooi vind of niet.  ’t Is zo’n beetje zoals het centre Pompidou in Parijs.  Je vindt het mooi of lelijk, er is geen tussenweg.

Opvallend is het zeker met zijn piekjes.  Ik hoor dat het ‘het vlinderpaleis’ genoemd wordt maar ik ben ervan overtuigd dat binnenkort de Antwerpenaars er wel een sappiger naam aan zullen geven.  ’t Piekenpaleis of zo iets.

Maar ik was eigenlijk aan’t vertellen over de opening van shopping centrum  ‘Den Tir’ op de Sint Bernardsesteenweg.   Ik wou het absoluut zien,  want ik kon me met de beste wil van de wereld niet indenken hoe ze dit gingen combineren met de winkelstraat er tegenover: de Abdijstraat. 

Ik beschik namelijk niet over genoeg ruimtelijk voorstellingsvermogen, dat ligt aan de vrouwelijke hormonen, - herinner u de korte ringvinger ?! -.   

Maar tot mijn verbazing bleek het heel simpel.  Ze hebben gewoon boven de steenweg waar de trams en de auto’s rijden een soort metalen dak (luifel)  gezet.

Aha, geniaal!  In uw verbeelding moet ge dan gewoon al die auto’s en trams wegdenken en dan loopt ge gewoon de winkelstraat door en ge steekt over naar het shopping center en ge hoopt ondertussen dat ge daar op die drukke rijbaan niet terplekke doodgereden wordt.

In het shopping center is het de bedoeling (denk ik) dat we de ‘betere’ winkels gaan vinden want die zijn bijna allemaal uit de Abdijstraat verdwenen en die straat heeft nu een bepaalde Noord-Afrikaanse sfeer gekregen.  Ge kunt het vergelijken met de Chinese sfeer die ge vindt in de Van Wezembeekstraat  in’t stad, of de antieksfeer in de Kloosterstraat en omgeving.

Maar ja, kleindochter 1 was de hele dag bij ons en inplaats van haar in bed te leggen voor haar middagdutje staken we haar dan maar in haar poussette en  trokken we de lustig naar Den Tir,  met in ons achterhoofd toch het idee om halfweg iets te gaan drinken. Ik moet nog steeds rekening houden met mijn ‘wonky’ rug. – ( Probably alteration of dialectal wanky, alteration of wankle, from Middle English wankel, from Old English wancol, unsteady.)- wankele rug dus.   Ik kon er niet onmiddellijk opkomen, maar ik leer weer bij : uiteindelijk zijn vlaams en engels verwant: ’t is ‘wankel’ in beide talen.

Kleindochter werd echter na een goed half uurke slaap op slag klaarwakker van het enorm lawaai dat geproduceerd werd door de muziekboxen van een nieuwe zaak in het winkelcentrum.  Zucht....geen halte of pintje dan maar  stante pede terug naar huis want ik moest nog koken,  beide zonen met familie kwamen eten. 

Ik probeer dit familiaal samenkomen te blijven volhouden omdat ik weet uit ondervinding hoe plezant het was als wij allemaal bijeen waren bij ons moeder en vader.  Sinds ze overleden zijn komen we zelden of nooit meer samen.

Ik zal wel in de toekomst moeten overwegen om er een ‘frikadellendag’ van te maken als de familie blijft uitbreiden.  De schoonmoeder van mijn ex-bazin deed dit ook en ik vond dit een toen al een heel goed idee.  Er zijn heel veel recepten voor frikadellen,  dus dat zal wel lukken. 

Gisteren kregen ze voor de gelegenheid toch nog eens een lekkere biefstuk voorgeschoteld – net gehaald bij de biologische boer in de Ardennen. Toen ze voldaan en gelukkig allemaal naar huis gingen om hun kroost te slapen te leggen zakte ik ook onderuit.   Ik kon nog net met moeite even de blogjes bekijken en dat was het.

Mijn pijp was uit.

 

Hoe vind je dit bericht? 4 stemmen
Geschreven door BOJAKO om 14:29 11 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

kuisen - bjeuch!...










Kuisen: bjeuch!... ’t is echt omdat het moet en omdat ik niet wil dat er nog andere beesten buiten mijn hond in huis rondlopen, maar kuisen vind ik echt één van de meest afstompende jobs die er zijn.

Vandaag was het weer zo ver. Er moest dringend gekuist worden anders konden we patatten planten in de living.
Onze zwarte langharige, oude hond loopt voortdurend over en weer en na een paar dagen ligt er meer tuin in de living dan buiten.

Ventje draagt nu ook sinds hij op pensioen is zijn steentje bij.
Hij doet de volledige beneden en ik doe boven de kamers, de trap, de badkamer en den entresol.

Hij kuist veel beter en grondiger dan ik alhoewel hij het vroeger nooit heeft gedaan.
Bij mij moet het snel gaan en bij ventje moet het goed gaan. Hij ligt zelfs plat op zijn buik om met de stofzuiger in alle hoekjes te geraken. Dat heeft hij zeker van zijn moeder.

Ik herinner me nog dat mijn vriendin en ik haar ooit geholpen hebben om hun appartementje op te kuisen na een overstroming in Spanje veel jaren geleden.

Na twee dagen modder kuisen lieten wij een zucht van voldoening en dachten we dat het gedaan was, en toen stopte schoonma ons elk een stekje (lucifer for ze dutch) in onze handen en zei: “ies nok nie kedaan, noe in de hoekjes met stekje, is nok veul modder da gots doe zien und dornaa nok ies koisen mè nat”. Gezellige vakantie! Eerst overstroming en dan drie dagen kuisen.
Nu weet ge waarom ik niet graag op reis ga.

De appel valt dus niet ver van de moederlijke boom, maar toch ben ik blij dat hij zelf ook zo grondig kuist.
Hij durft aan mij geen opmerkingen maken over mijn heel snelle en efficiënte, maar veel minder grondiger manier van kuisen,  want hij weet dat de opneemvod dan onmiddellijk in zijn richting wordt gegooid met erbij de commentaar: “als ge het beter kunt dan moet ge het zelf maar doen!”.

Maar als alles dan eindelijk gedaan is en er fris en netjes bij staat, dan ben ik wel blij en snuif ik diep de lucht van Ajax, Pledge en Cif op.

Tegen morgenavond zal er wel niet veel meer van te merken zijn want de kleinkindjes komen. Kleindochter 1 komt de hele dag want haar mama en papa gaan alles in orde brengen voor  ‘Joske’ die verwacht wordt rond 11 juni. Geboortekaartjes kiezen, suikerbonen, de geboortelijst....er komt wat zien bij zo’n nieuwe baby.

In de late namiddag kon ik dan eindelijk even terug op de computer want ik probeer al een hele tijd mijn fotobewerkingsprogramma onder de knie te krijgen. Ik vind mijn eerste probeerseltje hierboven niet slecht. ’t Is zoon 2 en kleindochter 1.
‘k heb ook efkes geprobeerd om dia’s in te scannen, maar da’s niet gelukt. Dat zal voor een andere keer zijn.

Toen was het hoog tijd om te koken want ventje moest naar een vergadering – voorbereiding van de Vlaamse Kermis in de parochie.

Nu nog even snel mijn blogje bijwerken en dan do-do....

Hoe vind je dit bericht? 3 stemmen
Geschreven door BOJAKO om 00:03 8 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

uitslag poll schaamhaar.











En hier dan de uitslag van ‘het schaamhaar poll’

 

32%     knipt het hier en daar wat bij

16%     onderhoudt zijn geschoren gazon

11%     scheert het nooit

8%       is kaal omdat de partner het graag heeft

8%       is kaal omdat ze het zelf graag zo hebben

8%       laat het verwijderen tot aan de bikinilijn

8%       is al jaren kaal ( uitgevallen of geschoren? Die vraag  had ik wat beter moeten formuleren.)

8%       is niet kaal – maar de partner zou het wel liever hebben.

5%       laat alles staan omdat partner een weelderig gewas verkiest.

5%       verkiest een dun Braziliaans streepje

3%       laat het verwijderen met was

3%       verwijdert  nooit omdat de nagroei pikt en jeukt.

 

Besluit:

De meeste vrouwen knippen hun schaamhaar ‘hier en daar wat bij’.

 

Terwijl ik dit schrijf zit ik me nu weer af te vragen hoe dit gebeurt. 

Doe je dat gewoon op de tast,  met af en toe eens een venijnig knipje in je schaamlippen?

Hurk je over een spiegel en doe je het netjes in model?

Sta je voor een grote spiegel en probeer je er een kunstwerkje van te maken?

Vraag je het aan je partner?

 

Ge ziet, soms ben ik echt bezig met serieuze ‘bedenkingen’ wat toch moet af en toe in deze categorie hé?

 

 

Hoe vind je dit bericht? 4 stemmen
Geschreven door BOJAKO om 00:00 11 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Meer van Mrs.Bo and Mr. Silver

↑ Terug naar de berichten