Naar de inhoud

Mrs.Bo and Mr. Silver

akke.beakke.be

Archief

Loverboy














Als vrouw van achtenvijftig (‘k moet niet liegen want het staat linksboven in mijn blog) heb ik door de jaren heen al veel andere vrouwen leren kennen.

Voor sommige mannen blijven ze een enigma net zoals mannen dat voor ons blijven.

Maar als vrouw doorzie je veel sneller de truukjes van andere vrouwen dan mannen.

Ik ga proberen een lijstje op te maken, maar als je nog andere kent dan mag je ze gerust bij de reacties zetten.

  • Je hebt de bazige vrouw die haar willetje doordrijft tot ze krijgt wat ze wilt.
  • Je hebt de koppige vrouw die zwijgt en mokt tot ze krijgt wat ze wilt.
  • Er is de zeurende vrouw die hetzelfde doet,
  • de klagende vrouw,
  • de luie vrouw.
  • Maar de strafste vind ik de ‘sexy’ vrouw die via sex alles gedaan krijgt van mannen. Meestal zijn het kleine, fijne, knappe poppemiekes die ook nog op een kinderlijke manier praten.

Onlangs heb ik weer zo’n sexy poppenvrouwtje ontmoet.

Ik zat van op een afstand geamuseerd toe te kijken hoe ze haar truukjes toepaste om haar man als een marionet aan een koordje te laten dansen.

Het strafste vind ik nog dat die mannen dat niet doorhebben en zich laten vangen.

Terwijl haar ventje buiten in de kou bergen werk verzette zat zij binnen aan een warm vuur te nippen aan een porto.

Haar ventje kwam blauw van de kou even binnen en een blinde kon zien dat hij geen zin meer had om verder te werken.

Heel serieus zei ze: “Maar liefje toch....bijt nog efkes door, als ge nog een uurke werkt dan zal ik u vanavond nog eens lekker verwennen hoor schatje, geurkaarsjes en dan samen in een lekker warm bad en dan was ik uw haar en drinken we samen een glaasje champagne”.

Wij, de andere vrouwen dus, zaten met open mond toe te kijken naar de openbare vertoning, afwachtend of haar ventjelief er ging intrappen of niet.

En ja hoor, hij trapte erin, met zijn twee voeten tegelijk.

Toen hij zich omkeerde om terug naar buiten te gaan om verder te werken riep ze hem nog lief na: “dag loverboy !...” en toen kon ik plots niet meer en ik schoot in een onbedaarlijke lachbui. Ik zag aan haar reaktie dat ze niet goed wist of ik haar nu aan’t uitlachen was of niet.

Het was niet echt uitlachen, maar haar ventje heeft veel meer weg van een leuke kabouter dan van een loverboy. Maar wie ben ik om te oordelen hoe hij presteert onder de lakens?

Hij krijgt in elk geval aanmoediging genoeg maar moet er wel voor werken.

Zij doet het niet alleen voor zijn schoon ogen, hij moet voor de sex wel wat terug doen, maar het verbaast me steeds weer dat intelligente mannen het geloven en erin trappen.

Langs de andere kant probeer ik me dan in te leven in een mannenbrein die waarschijnlijk denkt: “hm....niet slecht, nog een uurke werken en straks lekker vertroeteld worden”.

Ik begrijp ook dat een man veel liever iets zal doen voor een vrouwtje die hem na zijn noeste arbeid zo lekker sexy verwent, dan voor een vrouw die hem de oren van zijn hoofd zeurt om hetzelfde werk gedaan te krijgen.

Enfin ik ben altijd al heel geïntrigreerd geweest door deze manier van werken.

Zelf dacht ik altijd dat humor de beste manier was om iets op te lossen, maar ik heb onlangs in een weekblad gelezen dat mannen eigenlijk niet vallen voor grappige vrouwen.

Ik kan het dus vergeten.

Daarom besloot ik wat later het ‘sexy systeem’ even toe te passen bij mijn ventje, hij had de subtiele, manipulatieve verleidings scène die eraan vooraf ging niet gezien.

Toen hij wat later de kamer in kwam en iets vroeg antwoordde ik: “zeker loverboy, met veel nadruk op het sexy woord loverboy” – zijn gezicht was een fortuin waard.

Ik zag aan zijn ogen dat hij dacht: “die van ons is eindelijk geflipt”. Nog enkele ‘loverboykes’ later vroeg hij me vlak af of ik me wel goed voelde en toen heb ik hem uitgelegd dat deze vrouwelijke manier van mannen bewerken heel goed scheen te functioneren en dat ik van plan was om het in de toekomst te gebruiken.

Fout één natuurlijk want een echte sexy manipuleerster legt haar tactiek niet van tevoren uit aan haar man.

Ik kreeg natuurlijk zoals verwacht als antwoord : “zeg doe maar gewoon da’s al onnozel genoeg”.

Ik zal mijne string dan maar best terug in de schuif steken zeker?

Hoe vind je dit bericht? 4 stemmen
Geschreven door BOJAKO om 17:05 11 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

and now for something completely different....

een van de mooiste liedjes ooit...
Michel Sardou - Les Lacs du Connemara


Terre brûlée au vent
Des landes de pierre,
Autour des lacs,
C\'est pour les vivants
Un peu d\'enfer,
Le Connemara.

Des nuages noirs
Qui viennent du nord
Colorent la terre,
Les lacs, les rivières :
C\'est le décor
Du Connemara.

Au printemps suivant,
Le ciel irlandais
Etait en paix.
Maureen a plongé
Nue dans un lac
Du Connemara.

Sean Kelly s\'est dit :
\"Je suis catholique.
Maureen aussi.\"
L\'église en granit
De Limerick,
Maureen a dit \"oui\".

De Tiperrary
Bally-Connelly
Et de Galway,
Ils sont arrivés
Dans le comté
Du Connemara.

Y avait les Connor,
Les O\'Conolly,
Les Flaherty
Du Ring of Kerry
Et de quoi boire
Trois jours et deux nuits.

Là-bas, au Connemara,
On sait tout le prix du silence.
Là-bas, au Connemara,
On dit que la vie
C\'est une folie
Et que la folie,
Ça se danse.

Terre brûlée au vent
Des landes de pierre,
Autour des lacs,
C\'est pour les vivants
Un peu d\'enfer,
Le Connemara.

Des nuages noirs
Qui viennent du nord
Colorent la terre,
Les lacs, les rivières :
C\'est le décor
Du Connemara.

On y vit encore
Au temps des Gaels
Et de Cromwell,
Au rythme des pluies
Et du soleil,
Au pas des chevaux.

On y croit encore
Aux monstres des lacs
Qu\'on voit nager
Certains soirs d\'été
Et replonger
Pour l\'éternité.

On y voit encore
Des hommes d\'ailleurs
Venus chercher
Le repos de l\'âme
Et pour le cœur,
Un goût de meilleur.

L\'on y croit encore
Que le jour viendra,
Il est tout près,
Où les Irlandais
Feront la paix
Autour de la croix.

Là-bas, au Connemara,
On sait tout le prix de la guerre.
Là-bas, au Connemara,
On n\'accepte pas
La paix des Gallois
Ni celle des rois d\'Angleterre...

Hoe vind je dit bericht? 11 stemmen
Geschreven door BOJAKO om 04:03 Reageer op dit bericht Stuur door

een weekend Ardennen

















Héhé, we zijn terug thuis .... lekker voldaan en volgegeten (broer 1 kookt zoals ons moeder het ons geleerd heeft, heel lekker dus), we hebben ook de goede zuivere Ardense lucht opgesnoven, alléé een beetje toch want het was er al even slecht weer als hier waarschijnlijk.

Broer 1 en ventje komen heel goed overeen en zijn allebei fervente doe-het-zelvers.

Als we daar in de Ardennen zijn maken we altijd van de gelegenheid gebruik om even naar Luxemburg te rijden om onze naftbak te vullen (jaja Belgen kunnen ook zuinig zijn).

Maar op weg naar de grens stopten we ‘eventjes’ aan een grote Brico omdat broer 1 een nieuwe WC nodig had. Hij is zijn huis nog aan’t verbouwen.

Ik denk toch dat dit de reden was, want de ‘Brico’ is voor mannen wat het ‘Shopping Center’ is voor vrouwen.

Ze beginnen te kwijlen voor ze de draaideur door zijn.

Schoonzus en ik sleften er achteraan want voor vrouwen is de Brico nèt niet het aardsparadijs.

In’t Shopping Center hebben ze tenminste terrasjes waar de mannen lekker een pintje kunnen zitten drinken terwijl de vrouwtjes shoppen, maar in den Brico zijn ze nog niet op dat gedacht gekomen.

Broer 1 kreeg van zijn dochter een nieuwe WC als geschenk voor zijn verjaardag (’t ja .... wat moet ge kopen voor een man die alles heeft ?) - en die aankoop duurt wat langer dan de aankoop van een paar schoenen.

Ventje en broer hum’den en haa’den bij elke pot, vergeleken en keken en na verloop van tijd hadden ze dan toch de geschikte troon gevonden.

Daarna reden we wat verder naar de grens en werd ons wagentje volgetankt, een fles goedkopere cognac (in Luxemburg is’t goedkoper?!) gekocht en dan terug huiswaarts.

Broer 1 heeft een speciale verhouding met auto’s, hij heeft dit al sinds hij kon lopen, hij is om het zacht uit te drukken verzot op alles wat met auto’s te maken heeft; mekaniek, rijden en autokoersen, noem maar op, als’t vier wielen heeft ligt hij ofwel eronder ofwel zit hij achter het stuur.

Maar...eens achter een stuur dan wordt hij ook op slag Schumacher of Jacky Ickx....

Hij nam dan ook om ons een plezier te doen ‘the scenic route’ naar zijn huis, door berg en dal maar tegen een snelheid dat niet zou misstaan in de Rally van Monte Carlo.

Ik hield me verbeten vast aan mijn handvatje achter in de auto en prevelde met mijn ogen stijf toegknepen het ene schietgebedje na het ander.

De Ardense bomen, valleien, rivieren en al dat moois suizden ongezien aan me voorbij.

Broer genoot zichtbaar, ik zag het aan de achterkant van zijn oren toen ik even in een trage bocht durfde piepen.

“Héhé” zei hij heel ontspannen: “plezant als ge hier wat beter uw weg begint te kennen hé?”

Ik mompelde verbeten iets tussen mijn tanden terug maar dat durf ik hier niet neerschrijven want af en toe leest hij mijn blog.

Met knikkende knieën en een toegeknepen keel was ik heel blij toen ik hun huisje in de verte zag opdoemen.

De volgende dag was het karnavalstoet in Laroche en neef 1 – ook op bezoek voor de verjaardag - vroeg of ik geen zin had om met hen mee te rijden.

Ik heb nog niet in de auto gezeten met neef 1 en weet niet hoe hij rijdt; maar ik was nog niet bekomen van de bergrit van de vorige dag en heb ventje alleen met hen weggestuurd. Ze hebben zich reuze geamuseerd en ventje bracht met een stralend gezicht een zakje snoep voor me mee dat hij van straat opgeraapt had.

Hij heeft tijdens dit weekend wel een bijnaam gekregen ‘Loverboy’ maar da’s een ander verhaal....

Hoe vind je dit bericht? 3 stemmen
Geschreven door BOJAKO om 16:06 7 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

cursus zelfverdediging

Chia beschrijft het, ik demonstreer het...

\"Free 
en pijn dat het deed en niet goed voor mijn hernia

\"Free aaaarghhh....



ik moet toch wel dringend een opfris cursus volgen denk ik want het is nu al enkele jaartjes geleden.

Hoe vind je dit bericht? 3 stemmen
Geschreven door BOJAKO om 09:17 7 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Boer Wortel













Een paar dagen geleden zong ik uit volle borst een serenade aan mijn ventje in de auto; met den Barry op de achtergrond zei ik : “dit liedje zullen we als openingsdans spelen op onze gouden jubileum”.

Tot mijn grote verbazing kreeg ik als antwoord: “als ik het niet afbol”.

Ge zult wel verstaan zeker dat ik efkes geen woord meer kon zeggen/zingen. ‘k was van mijn melk zeggen we hier.

“Heu????watte gaat ge me nu na al die jaren nog laten zitten, allee manneke, ge hadt zo lang niet moeten wachten zenne, nu geraak ik niet meer van straat!”

“Nee onnozel ding (toch lief hé zo’n koosnaampje) op ’t feest!!! – zie da’k het maar niet afbol op het feest, weet ge dat niet meer?”

Ineens viel mijne vierkante euro. Ik wist waarover hij het had en ik ga u dat ook eens vertellen sé want ik ben zeker dat ge nu ook een beetje kurieus zijt.

Een vijftiental jaren geleden vroeg een medewerkster op de fabriek waar ik werkte of ik het niet zag zitten om te komen tappen op het gouden huwelijksfeest van haar ouders.

Die medewerkster en haar ouders waren net zoals ik van heel bescheiden komaf.

Zijzelf had als enige dochter haar moeder eindelijk zo ver gekregen om de ganse familie uit te nodigen en een feest te geven in de nabijgelegen parochiezaal.

De organisatie van het feest vertoonde hier en daar kleine gaten. Eén telefoontje werd gedaan naar iemand in de familie die zou doorbellen naar de andere familieleden tot iedereen wist dat er op die bepaalde datum een feest zou zijn.

De dochter en moeder hadden op een papierke zitten uitrekenen hoeveel leden hun familie telde tot in de vierde graad en samen kwamen ze op een tweehondervijftig man, nichten- achternichten en neven bijgerekend.

Dus ze bestelden de grote parochiezaal, bestelden bij een traiteur een koud buffet voor tweehonderdvijftig mensen, maar dan wel dubbel want het waren boerenmensen en die konden goed eten! Dit alles zonder te weten wie er uiteindelijk zou komen want ze hadden geen bevestiging gevraagd.

Er werd ergens via via een ‘DJ’ gevonden en ventje en ik werden gevraagd om de Tap te doen. Ik kende mijn medewerkster al zo lang dat ik het niet durfde te weigeren.

Tegen het afgesproken uur stonden wij paraat achter de tapkast en sijpelden er wat mensen de zaal in, de naaste familie van het jubileumpaar, ongeveer tien man, en toen de jubilarissen zelf. Mevrouw mooi op z’n zondags, een mooi bloempjeskleed en een nieuwe permanent met zo van die lekker vaste krulletjes.

Haar echtgenoot had minder moeite gedaan. Hij zag eruit als Boer Wortel in het verhaal van Felix Timmermans; geen gebit, een zelfgerolde sigarettenpeuk opzij tussen zijn lippen geklemd, een klak op zijn hoofd, een versleten sjal rond zijn hals en op zijn sloefen. Nu wist ik pertinent zeker dat hij niet ziek of dementerend was, want dan had ik het begrepen.

Er kwamen nog enkele familieleden binnen en ik kon dit onmiddellijk zien, want de vrouwen hadden allemaal dezelfde mond, een dunne opeengeknepen streep, ’t was een duidelijke familietrek. Ze waren ook allemaal even groot en droegen allemaal hetzelfde bloemenjurkje en de krulletjes permanent.

Al met al zat er uiteindelijk in die zaal een vijfentwintig man inplaats van de voorziene tweehonderdvijftig. Het buffet strekte zich eindeloos uit en ventje en ik vroegen ons af wie in hemelsnaam dat allemaal ging opeten.

De DJ was al lekkere walsjes aan’t draaien en de bloemetjesdames dansten met elkaar, met verbeten mond, borst tegen borst, cirkeltjes rond de dansvloer.

Breughel had er een prachtig schilderij van kunnen maken.

Maar toen kwam de pièce de résistance: de DJ riep door zijn slechtwerkend micro’ke :

“en nu gaan de Jubilarissen de openingsdans inzetten” en hij zette één of ander muziekje op.

Tot onze grote verbazing stond Boer Wortel recht, zijn peukje sigaret nog steeds op diezelfde plaats in de hoek van zijn mond, kwam naar ons toegelopen inplaats van naar zijn vrouw die al op de dansvloer stond en hij zei op weg naar de uitgang:

” ‘k gon nor hois verdoeme, ’t is negen uur en dan begint men program oep den tv” en weg was hij.

De muziek draaide nog maar het werd even muisstil in de zaal. Ventje en ik kregen van ambetantigheid bijna de slappe lach en zakten op ons hukken onder de toog.

De schoonzoon redde het feest voor zover dat nog ging door recht te staan (na véél gepor van zijn vrouw, de dochter) en zijn schoonmoeder ten dans te vragen.

Al met al heeft dat kleine groepje zich van het vertrek niet veel aangetrokken en zijn er die avond toch enorme hoeveelheden drank verzet en werd er goed gegeten.

Iedereen die naar huis ging, wij ook trouwens, kreeg volledige onaangeroerde schotels vis en vlees mee naar huis en dan is er nog heel wat blijven staan.

Het was inderdaad een feest dat we niet snel zouden vergeten.

Ik begreep nu zoveel jaar later de opmerking van ventje; “als ik het niet afbol!”.



schilderij:
French Farmer geschilderd door Henry ZAR


 

Hoe vind je dit bericht? 4 stemmen
Geschreven door BOJAKO om 11:08 10 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

kameelke









klik op de foto om het groter te zien

om aan mijn kleinkinderen te bewijzen dat bomma echt op een kameel heeft gezeten.
Zo'n schoolfoto's maken ze niet meer hé?
Hoe vind je dit bericht? 6 stemmen
Geschreven door BOJAKO om 21:51 5 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Het verhaal van de drie zwangere vrouwen.





 




Er waren eens drie jonge vrouwen die tegelijkertijd bezwangerd werden door hun liefhebbende echtgenoten.

Ze kenden elkaar niet.

Het was nog in die lang vervlogen tijd dat men met pijn en smart zijn kinderen op de wereld moest zetten en nog niet op TV kon bevallen.

Toen ze alledrie ongeveer zes maanden zwanger waren zeiden hun respectievelijke dokters dat ze naar een kinesist moesten in het ziekenhuis om ademhalingsoefeningen te leren die de pijn zou wegnemen. Toevallig werkten de dokters allemaal in hetzelfde ziekenhuis.

De vrouwen hadden alle drie al een kindje op deze wereldbol gezet en moesten eens hard lachen toen hun dokter deze stelling weer verkondigde.

Maar omdat ze nu wisten hoeveel pijn het écht ging doen besloten ze alledrie om toch een opfris cursus te doen in puffen en hijgen.

Ze wisten dat die lessen gewoon een afleidingsmaneuver was van dokters en dat al dat puffen en hijgen totaal niets veranderde aan de pijn, maar enkel diende om hen te doen zwijgen zodat ze niet tegen hun man of dokter begonnen te brullen en tieren tijdens ‘de arbeid’ zoals het toen genoemd werd.

Aldus leerden Rita, Anita en Jackie elkaar kennen op deze opfris cursus, alle drie getooid in een zelfde modieuze zwarte kousenbroek en een T-shirt, met hun dikke buik pertinent zichtbaar.

Het was toen helemaal geen mode om je dikke buik te tonen en alle moeite werd gedaan om dit te verbergen onder speciaal daarvoor ontworpen zwangerschaps jurken, meestal met een diepe plooi vooraan in het midden.

Zwangere buiken en borsten moesten in die tijd zoveel mogelijk verborgen worden om mannen en kinderen en oude van dagen niet van hun stuk te brengen.

Toen de drie elkaar voor het eerst zagen in die zwarte collant met die vooruitstekende buik kregen ze alle drie de slappe lach.

Samen met de andere zwangere vrouwen in de groep oefenden ze als dartele zwangere eenden in de daartoe bestemde ruimte in het ziekenhuis.

Van toen af kon het niet meer stuk en werden de drie boezem-, enfin beter gezegd : buikvriendinnen.

De lessen puffen, hijgen en persen werden elke week een heel vrolijke bedoening door hun constant schaterlachen.

Afspraken werden gemaakt om elkaar te bezoeken in het moederhuis na de bevalling.

Eerst beviel de vrouw van Willy 1, kort daarna de vrouw van Willy 2. Een paar dagen later waggelde de vrouw van Bobitschki hun kamer binnen om te zeggen dat zij ook eventjes kwam bevallen.

Ze baarden alle drie een pracht van een zoon: Miguel, Ken en Michael.

De vrouwen sloten toen een pact om elke maand, met kind, elkaar te blijven bezoeken.

Bij deze maandelijkse bezoeken werd de vooruitgang van de jongens vergeleken en werd de band tussen de drie vrouwen steeds hechter.

Ze besloten na een tijdje om hun respectievelijke echtgenoten in hun kring toe te laten en wonder boven wonder, de drie mannen konden het ook uitstekend met elkaar vinden.

Sinds 1975 komen de drie vrouwen bijna alle maanden één keer samen.

Miljoenen oude Belgische franken werden uitgespaard aan psychiaters tijdens deze bijeenkomsten. Alle mogelijke problemen werden daar besproken; schoonmoeders, kinderen, mannen, gezondheid...

En nu in het jaar des Heren 2006 zijn de drie vrouwen nog altijd boezemvriendinnen en de mannen mogen, als ze zich goed gedragen, nog steeds af en toe meekomen.

The end.

Hoe vind je dit bericht? 4 stemmen
Geschreven door BOJAKO om 21:05 7 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Spring is in the air....











Impressionist artist, Barry Thomas, floods his canvases with light, vibrant energy and vivid color

Zaterdag was een prachtige zonnige dag, ietsie pietsie aan de frisse kant, maar die blauwe lucht en dat heerlijk zonnetje is al een belofte dat de lente eraan komt.

Niets kan tippen aan die eerste zonnestralen op je gezicht, de eerste keer dat je echt buiten kan na na die ellenlange winterperiode.

De bomen die terug tot leven komen, de krokusjes....aaahhhh....zalig.

Om hoogtes te kennen moet je ook dieptes gekend hebben, die vreselijke winter is nodig om je zo intens te laten genieten van de weerkerende lentezon.

Als je in een land woont waar de zon altijd schijnt dan heb je er toch veel minder aan, geef toe, je vindt het gewoon vanzelfsprekend en koestert het op de lange duur niet meer.

Dan, als de lente en daarna de zomer met zijn zwoele hete dagen weer teneinde loopt, kijk je weer uit naar de pracht van de herfst en de koude en de sneeuw van de winter.

Allee, ikke toch, sorry mensen maar ik werd zowaar even poëtisch bij het zien van zoveel zon in een prachtige blauwe lucht.

Zaterdag avond waren we uitgenodigd voor een gezellig en lekker etentje bij de dochter en schoonzoon van onze vrienden, dus besloten ventje en ik om zondag (we waren er van overtuigd dat het goed weer ging blijven) eens naar Cadzand by the sea te rijden om te gaan kijken of onze caravan de winterstormen getrotseerd had.

We gingen er voor ‘vaderkesdag’ een dagje uit van maken.

Zondag ochtend stond ik goedgezind op, trok met een brede smile de gordijnen open van de slaapkamer en ik zag een vieze, grijze, mistige lucht en mijn opgeruimd gevoel zakte ter plekke in mijn sloefen.

Potvernondedekke toch....en zaterdag was’t zo mooi geweest.

Enfin na een paar tassen straffe koffie besloten we om toch maar naar zee te gaan. Ingeduffeld voor een siberische winter zijn we vertrokken. Tegen Zelzate aan , - ik was net uit volle borst aan’t meezingen met Barry White – en wat zag mijn lodderig oog, jaja.....ons Laura, de zon, ze was er. Toen we Cadzand binnenreden scheen ze in al haar glorie en pracht. Zaaaaaaalig.

’t Caravanneke stond nog recht, ongehavend en maar een klein beetje bekeuzeld.

Nog even wachten en als het iets warmer weer is kunnen we daar overnachten en alles in orde brengen voor ‘The Long Hot Summer’ - strandwandelingen maken en fietsen als mijn rug het toelaat. Of gewoon lekker buiten zitten in de zon en picnicken en de frisse zeelucht diep inademen. Ne mens is toch rap gelukkig hé?

We zijn dan lekkere verse vis, garnaaltjes en kreukeltjes gaan kopen in Breskens en dan vrolijk nog altijd uit volle borst Barry White zingend terug huiswaarts.

Hoe vind je dit bericht? 5 stemmen
Geschreven door BOJAKO om 01:38 8 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Ik wil donor zijn....















Mijn galgenhumor van gisteren wijt ik aan mijn Britse afkomst.

Als er iets heel erg gebeurt heb ik de neiging om daardoor mijn angst en pijn te verbergen.

Een goede vriendin van me, jonger dan ik en heel sportief, heeft net te horen gekregen dat ze een grote tumor in de lever heeft en een levertransplantatie zal moeten ondergaan. Ze staat nu op de Europese wachtlijst.

Ik ben nog steeds niet bekomen van de schok want ze blaakte van gezondheid en was nog niet lang terug van Nepal waar ze was gaan klimmen.

Vannacht lag ik na te denken over het ‘donor’ zijn.

Ik dacht dat er een wet in België bestond dat stelde dat iedereen potentieel donor was tenzij men een kaart aanvraagt om het niet te zijn, net het omgekeerde van andere landen waar men zich als donor moet melden en een donor kaart moet aanvragen.

Van mij mogen ze alles hebben en gebruiken wat er nog te gebruiken valt als ik moest sterven, alhoewel ik denk dat met het ouder worden steeds minder onderdelen nuttig zijn.

Toen ik dit aan mijn schoondochter vertelde die verpleegster is, zei ze dat men toch nog altijd aan de familie toestemming vraagt en dat dit nog heel dikwijls geweigerd wordt.

Ik kan me voorstellen dat je bij de plotse dood van een familielid zo overstuur bent dat je daar echt niet van wil horen.

Maar stel je nu even voor dat iemand die jij liefhebt daar doodsbenauwd ligt te wachten op een orgaan, wetende dat dit orgaan hem/haar zou redden, zou je dan ook niet graag hebben dat er snel een donor gevonden wordt?

Ik heb in elk geval na het vernemen van het vreselijk nieuws onmiddellijk aan ventje en zonen gezegd dat – moest ik plots overlijden – alles mag/moet gebruikt worden.

Misschien is het nodig dat we dit uitdrukkelijk even zeggen tegen onze familieleden.

Doen hé!

Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door BOJAKO om 00:26 5 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Meer van Mrs.Bo and Mr. Silver

↑ Terug naar de berichten