Dinsdag 29 januari 2008
dichten op gedichtendag ....
gedicht
Archief
gedichtMaandag 28 januari 2008
mopje tussendoor....
Een 86 jaar oude man kwam de propvolle wachtkamer binnen en ging naar de receptioniste.
Die zei luid: "Ja meneer, en waarvoor wilt U de dokter vandaag zien?"
"Er is iets verkeerd met mijn lul", antwoordde de man even luid.
De receptioniste werd verbolgen en zei," U kunt hier niet binnen komen en zulke
dingen uitkramen in een volle wacht kamer."
"Waarom niet? U vroeg mij wat er verkeerd was en ik heb het u verteld", zei hij.
De receptioniste antwoordde, "U heeft de hele wachtkamer in verlegenheid gebracht. U had moeten zeggen dat er iets verkeerd was met uw oor of iets dergelijks en bespreek het probleem verder privé met de dokter "
De man antwoordde, " En U zou de mensen zo geen vragen moeten stellen in een wachtkamer vol met vreemden, als het antwoord ze in verlegenheid kan brengen."
De man liep vervolgens terug naar buiten, wachtte een paar minuten en ging weer naar binnen.
De receptioniste lachte zelfgenoegzaam en zei, "Ja???"
"Er is iets verkeerd met mijn oor," zei de man.
De receptioniste knikte goedkeurend, omdat hij haar advies had aangenomen.
"En... wat is er verkeerd met uw oor, meneer?" vroeg ze poeslief.
"Ik kan er niet uit pissen", antwoorde hij.
(de zilveren surfer)
Zondag 27 januari 2008
BUTTON JOHAN
BUTTONZondag 27 januari 2008
zaterdag, zondag en maandag...
de foto van deze Bink werd door mij weer gepikt bij HOTLIPS, waar vindt ze die prachtige foto's toch ?
Maar ach, Hotlips is zo'n schatje, ik weet dat ze niet boos zal zijn.
Opmerkzame lezers zullen gezien hebben dat op de foto 'maandag'staat, maar dat zal ik even verklaren.
Hotlips plakte deze foto op een maandag op haar blog natuurlijk 
Ik schreef daarentegen dit stukje op zaterdag, om te plakken op mijn blog op zondag, en op de foto stond spijtig genoeg maandag, nu had ik natuurlijk kunnen wachten om dit stukje te plaatsen op maandag om alles te laten kloppen, maar, zo zit ik niet in elkaar, waarom gemakkelijk als't moeilijk ook gaat? 
******
‘ t Is tijd om mijn dagboek even bij te werken. De dagen vliegen zo snel dat ik het niet kan bijhouden.
Zus Engeland is nu terug thuis maar heeft na haar operatie in het ziekenhuis nog een niercrisis gekregen. Haar niersteen was weer eens ‘on the move’.
De dokter die haar geopereerd had zei dat ze tijdens haar operatie wat ondersteboven heeft gehangen (?!) omdat ze anders niet aan het gezwel konden en dat zou de steen weer in beweging gezet hebben.
Leuk zo’n flinke niercrisis als je net opengesneden werd.
Enfin, met de nodige pijnstillers is het weer vergeten en mocht ze naar huis.
Ze kreeg de ‘goede raad’ om bij elke toekomstige niercrisis gewoon met een ambulance terug naar het ziekenhuis te komen. Ervaring heeft haar wel geleerd dat ze nu best vraagt dat er een paramedic meekomt die een spuit mag zetten.
Nu is het nog afwachten op de uitslag van de biopsie van het gezwel.
Omdat ik nu toch de medische toer opga (op onze leeftijd is gezondheid een belangrijk gespreksonderdeel) : bij mijn lieve vriendin begon het haar nu al in grote plukken uit te vallen en ze heeft dan maar besloten om drastisch alles te laten kortwieken en ze heeft nu een pruik.
De misselijkheid na de eerste chemo is voorbij, maar de volgende dosis staat haar volgende week te wachten. Psychologisch heeft ze het heel moeilijk, wat te begrijpen is.
We trekken er samen, zo lang ze dit kan, veel op uit, zo kan ze haar gedachten toch verzetten, thuis zitten piekeren is nog erger.
Mijn miserie verdwijnt in het niets bij het vorige, maar gisteren ben ik terug naar de tandarts geweest, weer voor diezelfde verdomde rotkies!
Deze keer werd ik ontvangen door een tandarts die als twee druppels water op Mr. Bean leek.
Op mijn vraag waar mijn vertrouwde hyperkinetische folteraarster Juffrouw Hyperspraak was, antwoordde hij dat ze in bevallingsverlof was.
Mr. Bean boog zich over mij, bekeek aandachtig mijn kamikaze-kies met zelfmoordneigingen en zei dat hij er nog een deel van kon redden. Ik zou dan een ‘klein’ kiesje overhouden, net voldoende om nog te kunnen kauwen.
Hij zette me een spuit die spijtig genoeg pas na de middag de hele rechterkant van mijn aangezicht lamlegde, maar ach… de kies was ontzenuwd, dus ik heb de pijn moedig doorstaan en ben nu de trotse bezitster van een mini-kiesje. Volgens mij is het nog enkel een hoopje vulling dat rust op een tandwortel. Benieuwd hoe lang het zal duren vooraleer er enkel nog een tandwortel overblijft...
Ach....we shall see said the blind man.
Diezelfde dag, na de middag ben ik, nu met mijn gezicht half lam en een voze onderlip, met ventje behangpapier gaan kiezen voor onze slaapkamer.
Zilveren Handige Harry vond dat de muren genoeg gezweet hadden en hij is nu volop bezig met behangen.
Normaal fungeer ik als ‘papster’ - lekker dikke lijm op het behang klodderen, maar hij heeft deze keer mijn aangeboden diensten geweigerd. Ik pap volgens hem ‘te snel’.
Huh… hij plakt gewoon veel te traag ja! Hij kan me niet volgen.
Het zij zo: nu heb ik tijd om mijn blog-dagboekje bij te werken en me daarna rustig klaar te maken, want we gaan straks weer met vriendin op stap.
Ik 'overweeg' om seffens op de tonen van een flinke rock en roll de stofzuiger hier nog eens rond te laten dansen ( kwestie van wat lichaamsbeweging te hebben).
Wanneer het zonnetje schijnt zoals vandaag lijkt kuisen minder een klus.
Alhoewel…. er zijn leukere dingen om te doen nietwaar? 
Vrijdag 25 januari 2008
vandaag een sprookje....
|
Maar in dat krachtig pasteel woonde nog iemand: de biefstoeder, de moze biefstoeder van Weefsnitje. En iedere dag trok zij haar kloenste scheetje aan, en dan ging ze voor het wiegeltje staan, en dan zei ze: “Wiegeltje, Wiegeltje aan de spand, wie is de vroenste schouw van lans het gand?” En dan antwoordde dat wiegeltje: “Biefstoeder, je bent sheel hoon, maar Weefsnitje is muizendschaal honer dan jij.” En dan werd die moze biefstoder beeds stozer. En op dekere zag, ging zijn vrorgens smoeg naar de joze bager. “Joze bager” zei ze, ‘jij gaat Weefsnitje nidkappen en haar achterlaten in het wonkere doud.” En de joze bager, de leersmap, die had een klare zijk op de kaak. Hij was vroeger nog matroos geweest en had zeven jaren op zijn slip gescheten. De joze bager dus sprong op zijn perk staard, pakte zijn wietgescheer en met zijn klatte zoten smeet hij Weefsnitje in het wuikgestras. En Weefsnitje, ocharme, zat daar te schruilen van de hik. Het zat daar vol met woute stolven. Maar toen kwamen daar uit het heupelkrout de dweve zergjes die ergens wiep in het doud in een harig kutje woonden. Zij zagen Weefsnitje liggen en, met verkrachte eenden, brachten zij Weefsnitje naar een haddenstoelen puisje. Toen kwam daar opeens de prone schins voorbij, ook al pezeten op een perk staard, eigenlijk een pimmelschaard. Hij zag Weefsnitje liggen, want zij lag daar in een klazen gist. Zij had zich immers verslikt in een fut struik van de houte steks. En de prone schins werd natuurlijk zapelstot van Weefsnitje: hij streek haar kak in de ogen en muste haar recht op haar kont. Hij nam haar mee, zij trouwen veel en hadden lange kinderen en gaven een groot kannepoekenfeest. |
Donderdag 24 januari 2008
't moet niet altijd hetzelfde zijn hé?...
|
words gentle, soft, angry, bitter, loving, feelings, emotions, thoughts, frustrations
all that cannot be spoken out loud now written down drifting away finally on a cloud of relief poëzie begrijpen
woorden teder, zacht, boos, bitter, liefdevol, gevoelens, emoties, gedachten, frustraties alles wat niet luidop gezegd kan worden nu neergeschreven wegdrijvend eindelijk op een wolk van opluchting |
Donderdag 24 januari 2008
bob
fotoDonderdag 24 januari 2008
file
fotoDinsdag 22 januari 2008
Mr. and Mrs. Fonz....
.
blogbink van 'Florentine'
Eentje van de Fons had een sparadrapke nodig en niet omwille van ’t snijden, maar bij de demonstratie van ’t slijpen.
Zijn soepje van vandaag bevat de nodige eiwitten, laat ons het daarbij houden.
Gastvrij ontvangst in een héél mooi huis in een héél mooie straat in een héél mooie stad, door ‘de Fonz’ himself en zijn lief, knap vrouwke.
De Fonz kan’t heel goed uitleggen, ik kan mijnen tetter niet houden en zijn vrouwke is ook niet op haar mond gevallen, dus het was er niet stil, zeker niet na enkele glazen lekkere witte wijn om op dreef te geraken.
De eega van Fons is het droomvrouwtje van mijne zilveren: klein, koket, precies gemaakt van kwikzilver en bovendien als kers op de taart :
“bijzonder avontuurlijk”.
Ik gebruik dit woord niet klakkeloos. Ze is een dame die ook al enkele jaren de seniorenleeftijd bereikt heeft, maar meerdere keren per jaar moet ze een paar avontuurlijke reizen achter haar kiezen hebben.
Ze is volledig mijn tegenpoool, maar uitersten trekken aan en we konden het heel goed met elkaar vinden.
Binnenkort vertrekt ze met een karavaan van enkele Jeeps en wat knappe Oosterse binken weer op reis door Egypte (Ollie’ke, troost u, mijne zilveren zit hier ook tranen met tuiten te bleiten) .
Mevrouw Fonz gaat niet in een vijfsterren hotel, nee hoor, in een slaapzak op de blote grond astemblieft! Ik zou van mijn leven niet meer rechtgeraken.
Enfin, uiteindelijk waren we dan toch aan de messen-demonstratie toe, ik hoop dat ik me alles nog duidelijk herinner na de glaasjes wijn, alles werd zo’n beetje flou na een tijdje.
Ach, indien ik iets niet goed meer weet dan ga ik het nog maar even opzoeken op zijn blog KEUKENWEETJES, of ik zend hem de vraag via een mail!
Ik kreeg niet enkel les maar ging na afloop nog naar huis met een gratis zak vol mooie kookboeken!
Mevrouw Fonz wou me ook nog een prachtige Tagine cadeau doen, maar ik moest met de tram nog terug thuis geraken. ’t Zal voor een volgende keer zijn.
Via Seniorennet heb ik toch al veel heerlijke mensen mogen ontmoeten. Zeg nu nog dat het internet geen sociaal gebeuren is!
***
Terug thuis was er eindelijk nieuws van mijn zus in Engeland.
De operatie is 'finally' achter de rug, nu is het nog afwachten om te weten wat er allemaal fout was.
Het gezwel werd verwijderd, zei mijn schoonbroer en ook nog wat andere stukken van haar anatomie, maar er zou ook nog ergens een niersteen vastzitten en die hebben ze voorlopig maar laten zitten ???? Je zou toch denken dat ze dat er ook ineens uitgehaald zouden hebben! Als’t er dan toch maar voor te rapen ligt.
Enfin, de dokters zullen het wel beter weten dan ik veronderstel ik.
Ik kan ze zelf nog niet telefoneren, want Britse ziekenhuizen zijn niet zoals die van ons. Luxe moet je daar héél ver gaan zoeken!
Toen ik de Ward Sister opbelde om te vragen of alles OK was met mijn zus zei ze heel vriendelijk dat de draagbare telefoon kapot was, maar ze zou de groeten doen en zeggen dat ik gebeld had.
Als ik het dan goed begrijp is er op elke zaal een draagbare telefoon die naar de patiënt gedragen wordt (indien het werkt) – hm... kwestie van de MRSA bacterie onder controle te houden zeker?
Ik hoop dat ze die telefoon elke keer in een badje ontsmettings alcohol leggen.
Broer Ardennen, groot als een beer, sterk als een beer, enfin een beer van een vent, is ook geveld.
Zijn rug heeft het na al die jaren ook begeven, ’t zal een familie afwijking zijn zeker?
’t Is de allereerste keer dat ik broer pijnstillers weet nemen, dus het moet fameus pijn doen.
’t Zonnetje schijnt vandaag en als ik in de tuin kijk dan lijkt het alsof de lente al in aantocht is.
Heerlijk na al die regen en wind van de voorbije dagen!
Ik ga er eens van profiteren denk ik. 'k heb dringend vitaminen A-B-C-D-E-F-G-H-I-J-K-L-M-N-O-P-Q-R-S-T-U-V-W-X-Y-Z nodig.
Dinsdag 22 januari 2008
een senior op Viagra ..
ik kan het toch niet laten