Archief

Voilà, het turnen hebben we ondanks Herniaretta toch weer overleefd.

Gisteren hebben we de hele dag in de school van kleindochter doorgebracht – het was grootouder week.
Kleindochter stond al gespannen met haar hoofdje bijna door de afsluiting op uitkijk.
Voor de middag hebben we, zoals jullie hierna kunnen zien, flink geturnd met de kleutertjes.

Tussen de middag hebben we met Moeke en Bompa iets genuttigd en gedronken ergens aan de Rupel en na de middag mochten we terugkomen en in de klas deelnemen aan de kleuter activiteiten van het eerste kleuterklasje.  Verrijkend als je nooit zelf naar de kleuterschool bent geweest!

Al de jasjes aan, al de jasjes uit, allemaal naar het WC’tje, allemaal eens drinken, vervolgens werden we in groepjes verdeeld en mochten we spelen tot aan de speeltijd.  Gelukkig liet de bel niet al te lang op zich wachten want die mini stoeltjes zijn niet zo comfortabel.

Buiten op de koer dan snel even wat frisse lucht happen en terug: jasjes uit, jasjes aan de kapstok, en terug naar ons groepje.

Nana en Moeke speelden Memory en de twee bompa’s hadden tot groot jolijt van een ander groepje met de Memory blokjes een hèle hoge toren gemaakt die voortdurend omviel.
Hun kindjes vonden dit een veel plezantere toepassing van het spel dan onze groep.
Zo zie je maar hoe de mannelijke inbreng hoognodig is in het spel van kindjes.
Mannen verkennen heel andere terreinen dan vrouwen. Hun spel is veel boeiender.

Het is ook verbazend hoe je bij die kleine dropjes al kan zien wie de uitblinkertjes zijn.
Pesten zit er ook al van zo jong in.
Bompa moest tijdens de speeltijd op zijn buik gaan liggen om een muts uit een riool te vissen dat één klein ettertje van het hoofd van een ander wenend kindje had getrokken, om het vervolgens in de riool te duwen. De delinquent van de toekomst.

Ik heb altijd al een mateloze bewondering gehad voor het werk van kleuterjuffen, maar na gisteren is dit enkel nog versterkt.
Hoe je dit beroep kan blijven doen tot aan pensioenleeftijd is me een raadsel.
Je zal maar je maandelijkse migraine hebben en op de speelkoer moeten staan met zoveel krijsende decibels om je heen.

Na de school zijn we bij Moeke en Bompa nog een lekkere pint gaan drinken en vervolgens zijn we thuis steendood in de zetel neergevallen om te bekomen.

Nana en bompa zijn uitgenodigd om mee te turnen op het grootouderfeest in het eerste kleuterklasje van kleindochter vandaag.
Indien nana het overleeft ... tot later

Vandaag heb ik heel weinig tijd - koffieklatsch met twee goede vriendinnen en daarna hebben we weer drie psychiaters uitgespaard 
Maar toch ben ik blij dat "de Frut" vandaag een beter en meer correct artikel over dyslexie plaatst dan de vorige van enkele dagen geleden.
Voor diegenen die het vandaag gemist hebben zet ik het hierna - het is ook terug te vinden in GVA online.

Bijna 4.000 scholen krijgen een gratis werkmap met tips om de computer in de klas te gebruiken als hulp voor leerlingen met leerstoornissen. Een goede zaak, vindt triathleet Luc Van Lierde die voor het eerst praat over zijn 'handicap'.

“Een computer voor een kind met dyslexie is hetzelfde als een bril voor een slechtziende leerling. Jammer genoeg moet het kind met een leerstoornis nog te vaak zonder bril in de klas zitten.” Zo kondigde voorzitter Dirk Seresia het initiatief van zijn vzw Die-'s-lekti-kus aan om, met de steun van het kabinet van onderwijsminister Frank Vandenbroucke, een gratis werkmap in de Vlaamse scholen te verspreiden. De computer, mijn surfplank bij het leren reikt leerkrachten (en ouders) technieken en stappen aan om de computer te kunnen gebruiken als een leerling ernstige problemen heeft met lezen, schrijven of spelling.

Want hoewel voorlees-, schrijfen overhoorsoftware leerlingen met lees- en schrijfproblemen - en ook anderen - wel degelijk kan helpen, staan nog veel leerkrachten weigerachtig en angstig tegenover het gebruik van de computer in de klas.

“Was er in mijn tijd maar zoveel aandacht geweest voor dyslexie”, reageert triathleet Luc Van Lierde. Hij en regisseur Robbe De Hert zouden gisteren komen getuigen over hun leesen spellingproblemen (en die van hun zonen), maar moesten afhaken wegens ziekte. Maar aan de telefoon kwam Van Lierde, voor het eerst in zijn leven, met zijn verhaal naar buiten. “Ik ben een zware dyslecticus”, vertelt de 38-jarige sportman.

“Op de lagere school zei het PMS dat ik in een normale school niet zou meekunnen. Dat was heel hard. Gelukkig gingen mijn ouders er niet op in. Op mijn 14de ging ik op internaat. Ik heb het in het lager en middelbaar altijd heel moeilijk gehad en ik heb het nog altijd moeilijk. Dyslexie gaat nooit weg, je moet er mee leren leven.”

“Mails of artikels voor mijn blog laat ik eerst nalezen door Word én door mijn vrouw. En als ik op stage ben, verplicht ik mezelf om een boek te lezen. Maar ik heb daar drie keer meer tijd voor nodig dan iemand anders. Van één ding in mijn leven heb ik spijt: ik heb geen diploma. Ik heb mijn studies verwaarloosd. Wie dyslexie heeft, wordt vaak beschouwd als dom. Daarom heb ik het zo lang verstopt.”

Sabine DEMAN