Archief

’t Zijn drukke dagen geweest sinds we terug zijn uit de Ardennen.  ‘k heb nog amper tijd gehad om adem te halen.

Kleinkindjes opgevangen...Seppe is nu een miniatuur Terminatorreke, 't is  ongelooflijk wat voor  energie in dat baaske steekt.  Geen ogenblik kunt ge hem uit het oog verliezen.  Moesten we zijn energie kunnen bottelen en verkopen dan bracht het meer op dan de kerncentrale van Doel.

Dat heeft hij trouwens niet van zijn papa maar van zijn oom B.  ’t is net hetzelfde roekeloos gedrag en allemaal met een enorme ontwapenende brede smile op zijn gezichtje.

Maar nana en bompa vallen wel omver van uitputting wanneer  ze het huis verlaten.  Stik kapot zijn we nadien.

Nana is daarenboven nog aan’t genezen van haar strottenhoofdontsteking en zit bovendien in een serieuze dip omwille van het slechte nieuws dat langs alle kanten binnengestroomd komt.

Viendin M. is al sinds 1971 een hartsvriendin.  Alles, maar dan ook alles weten we van elkaar. 

Jaren hebben we samengewoond, zij op het tiende verdiep, ik op het elfde. 

Sindsdien is er geen week voorbijgegaan dat we elkaar niet ontmoet hebben.

Zij was de vriendin die altijd voor me klaar stond.  Haar eerste woorden waren: “maar kindje toch, je zit al zes weken binnen met je zieke kindjes, kom...ik neem over, jij maakt je klaar en je gaat eens een stadje doen!” en toen ik terugkwam waren niet enkel mijn kinderen gelukkig, maar was mijn huis gepoetst en stond er eten klaar voor de avond.

En die lieve schat  wordt nu donderdag as. aan borstkanker geopereerd. 

Ik kan me geen leven indenken zonder haar.  Ze is er altijd, op al onze verjaardagen en op al onze feestdagen is ze aanwezig, zelfs op onze vakantie in de Ardèche kwam ze een dagje langs.

Zoals zij hebben ze er maar eentje gemaakt en daarna hebben ze de matrijs weggegooid.

Ik had ze vanavond uitgenodigd om te gaan eten maar ze sliep net zei haar man.  Volledig overstuur door hetgeen haar te wachten stond.

Toch belde ze wat later, toen ze wakker was, om te vragen of we toch nog even langs kwamen.

Ik zei van niet, niet omdat ik niet wou, maar omdat mijn tranen haar vast en zeker nog dieper in de put zouden duwen.

Af en toe wordt er een engeltje op aarde gezet... M. is een engel.

Geloof me!

Amaai ’t is hier sinds gisteren wreed stil in huis.
Ons madam heeft geen stem meer.
Ze is hees en wanneer ze spreekt klinkt het als een schurend scharniertje, maar dan heel stillekes.
Ze ligt hier al de hele dag gelijk ne zak patatten uitgestrekt op de zetel.
Ze is aan’t verslijten 't arm schaap. ’t Zijn de vrouwen van vroeger niet meer.
Vorige keer was’t hare rug, dan de griep die ze overkreeg van mij en ons moeder, dan het snot van de twee kleintjes en nu heeft ze een ontstoken strottenhoofd - dat heeft ze weer van onze jongste overgekregen.
Haar moeder kroop nog op handen en voeten rond als ze ziek werd, die ging er tenminste niet bij liggen.
Ik heb vandaag dan ALLES moeten doen. 
Boodschappen, opruimen, thee maken voor madam en – daarnet mijn pièce de resistance: warm eten klaargemaakt, een dooske met ‘Mushy Peas’ opgewarmd – ik weet niet hoe ze die door haar strot krijgt.
Ze brengt die altijd mee als we naar de Joekee gaan.
Dat zijn van die enorme groene kanonballen van erwten die veel te lang gekookt zijn.
Ons madam lust die graag, dus ik maak dat voor haar klaar. Ik weet wat ze lekker vindt.
Ze kon niet spreken, maar ik zag de tranen van dankbaarheid uit haar ogen druppen toen ze die boterham met die opgewarmde erwten van mij kreeg.
Een man moet tegenwoordig toch alles kunnen nietwaar?
Na het eten daarnet werd ze wel wat bleekjes en is ze terug in haar bed gaan liggen.  De boterham met erwten was haar niet bekomen zei ze, maar ze vond het goed geprobeerd van mij.
Hopelijk is ze morgen genezen, want ik overweeg hoe langer hoe meer om moslim te worden.
Dat geloof heeft voor een man niets anders dan voordelen.
Vier vrouwen en de mannen moeten niets doen en de vrouwen pruttelen niet tegen en als er één ziek is dan kan één van de ander overpakken.
Ik weet er alles van want ik volg Jan Leyers op zijn tocht naar Mekka. 

groetjes van de zilveren!

Mijn zus woont in Engeland.  We zien elkaar niet dikwijls, maar we telefoneren toch heel regelmatig met elkaar.
De voorbije zes weken had ze last van een blaasontsteking en knagende pijn dat zich naar haar nierstreek verspreidde.
Ze had me verteld dat haar huisarts antibiotica had voorgeschreven maar dat er weinig verbetering te merken was.
Gisteren kreeg ik van haar volgende mail  (vrij vertaald uit het engels)

Lieve zus,

Ik ben nu terug thuis na een kort bezoekje met de 999 (100) naar het ziekenhuis maandag avond omstreeks 19.30 uur.
Rond 19 uur voelde ik plots een beginnende pijn in mijn linker nierstreek, alhoewel de rechter nier al zes weken lastig deed, samen met mijn andere water-werk-loodgieterij problemen. 
Tien minuten later lag ik plots van de pijn te kronkelen, het was zo vreselijk dat we besloten om een ambulance te bellen.
Ik had wel tegenslag, de twee ambulanciers waren geen paramedics dus ze mochten me geen pijnstillers toedienen, enkel 'gas and air' (lachgas??).   Ik weet uit ervaring dat 50% van de ambulances geen paramedics aan boord hebben, dus stelde ik voor, toen ik eindelijk even naar adem kon happen tussen de vreselijke pijnscheuten in, dat ze toch best snel een cursus van twaalf weken zouden volgen om dan een opleiding als paramedic te hebben, voor't geval dat ik ze in de toekomst nog nodig zou hebben.
Op spoed was het heel druk, er waren geen onderzoek-kamers vrij en er waren geen dokters beschikbaar.
Zie je me daar al liggen op een brancard in de receptie, draaiend, kreunend en kotsend van de ongelooflijke pijn (geen fraai gezicht) en met heel veel toeschouwers om me heen.
Men zegt dat lachgas na ongeveer vijf minuten begint te werken, juist, maar de werking ervan stopt na twintig seconden.
Toen we in het ziekenhuis toekwamen bleef de lachgas achter in de ambulance.  Ik was ervan overtuigd dat men me in het ziekenhuis van de pijn zou afhelpen.
Nee hoor, er moest tot de dokter kwam toch gewoon verder lachgas toegediend worden.
Weer volgde een kleine verbetering, maar niet voor lang, het gas was op, dus er moest bijgehaald worden.
Uiteindelijk kwam er een onderzoekkamertje vrij, ik wachtte daar op een dokter die me eindelijk morfine zou toedienen.
Ik heb geen idee hoe lang dit geduurd heeft, het leek een eeuwigheid.
Eindelijk, tien mg. morfine later zei de verpleegster die me de spuit gaf dat de pijn wel zeer erg moest zijn om deze hoeveelheid morfine te verantwoorden.
Nee hoor, vijf minuten later kwam de pijn even fel terug opzetten dus ik kreeg nog een extra dosis van 10 mg. ....EXTASE ...
Vervolgens kreeg ik intraveneus antibiotica toegediend, er werden RX foto’s genomen, bloed en urine stalen werden genomen en vervolgens werd ik rond middernacht naar de evaluatie afdeling gebracht om daar de uitslag af te wachten.
Hier lag het vol met ernstig zieke mensen, alarmbellen rinkelden de hele nacht door, dus slapen was er niet bij, maar godzijdank geen pijn meer en ik kreeg de belofte dat er de volgende ochtend een echografie ging genomen worden.
De volgende ochtend zei de specialist van dienst dat ik best nog een dagje zou binnen blijven.
Tien minuten later : verandering van plan.
Er was geen echo-machine beschikbaar, dus ik moest naar huis en aan mijn huisarts vragen om ervoor te zorgen dat een echografie kon genomen worden.
Ai...zo dichtbij en toch zo ver!
Diagnose: nog steeds een vraagteken.
Het kan een niersteen zijn of een nier infectie. De toekomst zal het uitwijzen.
Ik ben nu terug thuis en mijn buurvrouw, een verpleegster, komt af en toe kijken hoe het met me is.
Ik heb daarnet de post ontvangen. Joepie...ik mag een echografie laten nemen op 23 november as.
Ik hou je op de hoogte!
Kus van Zus.

Toen ik haar daarna onmiddellijk telefoneerde was alles nog goed, alhoewel ze nog steeds zware antibiotica neemt en pijnstillers.

Zij denkt zelf dat het nierstenen zijn, maar ze zal dit maar zeker weten als ze ‘eindelijk’ een echografie kan laten nemen.

Wanneer ik haar hoor vertellen hoe het er in Engeland aan toe gaat in de medische sector, dan ben ik toch ongelooflijk blij dat wij hier het Belgisch systeem hebben en ik hoop uit de grond van mijn hart dat het zo blijft.

Ik kan me niet voorstellen dat men je hier in een volle wachtzaal op spoed op een brancard laat liggen creveren en je daarna met een kluitje in het riet terug naar huis stuurt.

Wat zijn we hier toch rot verwend hé?  En toch blijven we altijd maar klagen.

Op het einde van ons gesprek zei zus: “zeg,  ge gaat dit toch niet op uw blog zetten hé? “ en ik antwoordde: “ maar allez gij, natuurlijk gaat dat op mijn blog, de mensen hier in België moeten eens beseffen hoe goed het hier is!"