Woensdag 24 oktober 2007
FOTO MIKE
FOTO
Archief
FOTOMaandag 22 oktober 2007
je zal het maar meemaken...
Neef, vierendertig jaar oud, heeft vorige donderdag een nieuwe heup gekregen.
Vrijdag lag hij nog in bed.
Zaterdag moest hij er uit en wat in de zetel zitten naast het bed aan het raam.
Neef wordt na een kwartiertje zitten misselijk van de pijn en wil de verpleegster bellen....o jee...zeggen de Hollanders in zo'n geval....
het belletje hangt namelijk aan de andere kant van zijn bed aan het kastje.
Neef kan zich amper bewegen, voelt zich doodziek maar heeft 'gelukkig' zijn GSM bij zich op de vensterbank bij het raam.
Neef belt het ziekenhuis, vraagt naar de dienst waar hij ligt en vraagt dan aan de verpleging of ze hem aub uit zijn benarde positie willen komen bevrijden.
Hulp kwam daarna gelukkig héél snel opdagen....
Stel je voor dat dit gebeurt bij een ouder persoon die geen GSM heeft....
Je zal maar ziek worden in een onderbemand ziekenhuis op een weekend.....
Zondag 21 oktober 2007
wakker op zondag ....
’s Zondags krijg ik af en toe van mijne zilveren ontbijt op (aan-in-???hellup Kommaneuker) bed.
Ik word rot verwend, ik weet het!
Ik vraag me zelf soms af waar ik het aan verdiend heb.
Vanmorgen was het iets later dan gewoonlijk na het verjaardagsfeestje van onze klein driejarig prinsesje.
Een twaalfjarig neefje van haar vond mijn biscuit ‘fantastisch !!! lekker’. Moesten mijn borsten niet hun huidige XXXL formaat hebben, dan had ik ze fier vooruit gestoken, maar uit veiligheidsoverweging voor de wijnglazen op tafel heb ik het niet gedaan.
Maar ik dwaal weer af.
Niets is dus zo zalig als een lekker verwen-ontbijt in bed en meestal kijk ik dan naar ‘Wakker op Zondag’ op ATV.
Vandaag was schepen voor cultuur Philip Heylen van "A" aanwezig.
De lieve jongen (op onze senior leeftijd zien ze er toch heel jong uit) heeft in een vruchteloze poging om er wat stoerder uit te zien nu een fatterig dun ringbaardje laten groeien en zijn haar wat modieuzer in een pieken kapsel laten knippen à la Jef Vermassen.
Pieken zijn blijkbaar nog altijd ‘in’.
Als ik hem wat goedbedoelde raad mag geven: het is enkel ‘de mond’ die hij moet verbergen
Zijn mond is de oorzaak van zijn baby face, het is prachtig gevormd, een kusmondje waar elke vrouw jaloers op zou zijn.
De enige manier om dat vrouwelijke te verbergen en er iets ‘macho’ van te maken is een grote dikke volle Turkse snor dat de bovenlip volledig drapeert.
Het extra-superfijne Zorro snorretje en baard van nu accentueert nog meer zijn diepe, prachtig gevormde Cupid’s bow.
Het programma was vandaag niet bijster interessant qua inhoud, dus ik zapte over en weer tussen ‘Martha’ die me op Vitaya aanleerde hoe ik pompoenen moest versieren voor Halloween, ook niet bepaald leerrijk, en het saai betoog van de aanwezigen op ATV.
Na een tijdje begon mijn steeds aanwezige hernia uit verveling wellicht, pijnsignalen naar mijn enkele wakkere hersencellen te zenden.
Tijd om op te staan.
Ik was net op tijd beneden om daar naar ‘De zevende dag’ te kijken.
Ook daar was het weer dikke zever nu we nog steeds geen kibbelende, regerende politici te zien krijgen.
Als de inhoud fleps is begin ik naar het publiek op de achtergrond te kijken en ik vraag me af wie het ooit in zijn hoofd gehaald heeft om achter de interviewer en de geïnterviewden een publiek te plaatsen.
Wat zitten die mensen daar in hemelsnaam te doen?
Ze zeggen niets, ze reageren niet....ze zijn volkomen overbodig.
Indien ze mochten reageren met een eventueel boe-geroep of gejuich, dan dienden ze nog voor iets, maar je ziet dat ze zelfs totaal hoest of nies-verbod hebben gekregen laat staan de toelating om te spreken.
Laat ze nu nog aanwezig zijn uit interesse, waarom moeten ze dan in beeld?
Misschien zitten ze daar om zoals vandaag voor de kijker een afleiding te vormen voor de saaiere momenten in het programma.
Ik betrapte mezelf erop dat ik inderdaad weer niet meer luisterde zoals bij ATV, maar de kapsels, de schmink en de kleding van het publiek bestudeerde.
Enkelen die beseften dat ze op dat ogenblik in beeld waren, probeerden om er hun vijtien minuten Andy Warhol bekendheid te bekronen en lieten hun ogen en wenkbrauwen overuren doen.
Een verbaasde blik – wenkbrauwen omhoog.
Een boze blik, wenkbrauwen diep gefronst, een verontwaardige blik... zouden ze die blikken thuis voor de spiegel ingeoefend hebben?
Publiek is naar mijn bescheiden mening enkel nodig wanneer er enige inbreng van hen verwacht wordt, al was het maar hun handen opsteken bij een vraag of ze “akkoord” of “niet akkoord” zijn met de mening van de geïnterviewde.
Enfin, mijn zondag ochtend zit erop. Ik ben er niets wijzer van geworden.
Vandaag is het nog steeds droog buiten, dus hernia-pijn of niet ... we gaan seffens even wandelen en daarna nog maar eens op ziekenhuisbezoek.
Zaterdag 20 oktober 2007
foto blauw goud
fotoZaterdag 20 oktober 2007
CARTOON
CARTOON DOGVrijdag 19 oktober 2007
ziek, zieker, ziekst...
Vandaag toch snel even tijd maken om mijn dagboek bij te schrijven.
De dagen vliegen zo snel voorbij, het is avond voor je het goed en wel beseft.
Gisteren hebben we de auto weer zonder knipjes door de controle gekregen, dus we kunnen gelukkig weer een jaartje verder.
Da’s al één pluspunt.
De minputen:
De zieken zijn nog steeds ziek.
De één al wat meer ziek dan de ander.
Schoonma belde gisteren ochtend, helemaal in de put.
Ze voelde zich zo mogelijk nog slechter. Ik raadde haar aan om haar huisdokter terug op te bellen en ventje ging er naartoe om te kijken hoe het met haar gesteld was, en wachtte vervolgens tot de dokter geweest was om haar medicijnen te halen.
Oud en helemaal alleen op een appartementje, het doet je wel even stilstaan en nadenken.
Men wil oude mensen tegenwoordig zo lang mogelijk alleen thuishouden, maar ik vraag me af of men rekening houdt men de eenzaamheid van oude mensen die weinig familie hebben.
Schoonma is zoals jullie weten Russische en ze heeft helemaal geen familie hier, geen zussen, broers, neven of nichten... gelukkig heeft ze nog twee lieve behulpzame zonen.
Ik vraag me af hoe eenzaam iemand moet zijn zonder enige familie.
Je zal daar maar thuis helemaal alleen ziek in je bed liggen.
Ik ga al beginnen rondkijken naar een mooie service flat voor later.
’t Moet er wel eentje zijn met een computer en internet verbinding op de kamer!
Na de middag hebben ventje en ik een tijdje in het ziekenhuis op het zoontje van neef gepast, zodat nichtje naar het ander ziekenhuis kon om haar pas geopereerde man (onze neef) te bezoeken.
Hij was nog heel suf en leed veel pijn zei ze bij haar terugkomst.
Straks gaan ventje en ik hem bezoeken.
Verder ga ik me vandaag nog bezig houden met het maken van de verjaardags biscuit voor kleindochtertje want morgen is het weer feest. Ons prinsesje wordt al drie jaar!
Ach …. Zo blijven we jong nietwaar ?
Zeg nu zelf .... beter druk bezig dan zelf ziek in bed te liggen.
Donderdag 18 oktober 2007
documentaire : Deliver us From Evil ....
.
|
Puf….puf ….Ik heb van donderdag namiddag tot daarnet een huis vol bezoekers gehad – iedereen is nu vertrokken en ik maak nu snel van de gelegenheid gebruik om mijn blogje wat bij te werken.
Ventje is gisteren bij zoon 1 gaan helpen om een plafond te steken en ik denk dat hij vandaag bij zoon 2 een badkamer helpt installeren.
Waar ik absoluut over wou schrijven is de ongelooflijke maar ontzettende documentaire die vorige week uitgezonden werd op Canvas, een documentaire waar ik echt niet goed van was : ‘Deliver us from Evil”.
De rooms katholieke priester Oliver O'Grady (zie foto) met zijn zeemzachte stem en ‘betrouwbare’ voorkomen misbruikte en verkrachtte in Californië twintig jaar lang baby’s, kinderen en hun moeders.
De documentairemaakster Amy Berg zocht de ex-pastoor op in Ierland, waar hij sinds 2000 na een gevangenisstraf weer als een vrij man rondloopt.
Ongehinderd en naar mijn mening vreselijk ‘nagenietend’ praat O’Grady over zijn verleden in deze verbijsterende film over een van de meest ontstellende pedofiliezaken binnen de katholieke kerk.
En dat is precies waar Deliver Us From Evil over gaat.
Het enorme taboe dat rust op misbruik door een vertegenwoordiger van de kerk,
Amy Berg volgt in haar documentaire vier slachtoffers van pastoor O’Grady.
We leren hen en hun familie kennen en uiteindelijk besluiten enkelen om naar het Vaticaan af te reizen om serieus te worden genomen vermits ze in Amerika geen gehoor krijgen.
Op het einde van de documentaire zien we dat het Vaticaan hen niet wil ontvangen en zelfs hun brief weigert te aanvaarden.
Schokkend!
O’Grady praat met pretoogjes heel open over wat er allemaal is gebeurd.
Hij geeft openlijk toe dat hij zich seksueel voelt aangetrokken tot kinderen, hoe jonger hoe liever, maar dat hij daar sinds zijn arrestatie niets meer mee doet. (sic)
O’Grady, de minzame man met de zeemzoete stem en de glinstering in zijn pretogen, heeft naar schatting minstens honderd kinderen en volwassenen verkracht en misbruikt vanaf de leeftijd van negen maanden. (!)
Hoe kon deze misbruik blijven duren?
Wel, we zien in de documentaire dat de leidinggevenden van O’Grady hem na iedere aangifte gewoon van parochie naar parochie versasten, elke keer naar een dorp dat ongeveer tachtig KM verder lag en waar hij met een schone lei lekker weer opnieuw kon beginnen met zijn monsterlijke activiteiten.
Uiteindelijk wordt O’Grady toch veroordeeld tot een gevangenisstraf van veertien jaar, maar hij komt na zeven jaar weer vrij en woont (bij de opname van de documentaire) terug in Ierland.
Wanneer hij vijfenzestig wordt, ontvangt hij een maandelijkse bijdrage van zeshonderd euro van de katholieke kerk omdat hij vroegtijdig uit zijn ambt is gestapt.
Zwijggeld !
Wat me nog het ergste aangreep in de film is de getuigenis van de vader van één van de meisjes die op vijfjarige leeftijd verkracht werd: Bob Jyono.
Dat stukje van de documentaire zie je in de video die ik hieronder zet.
O’Grady vertelt in de documentaire dat hij bij zijn aankomst in California in 1976 reeds begonnen was met het aanranden van kinderen, waar hij veel tijd doorbracht in het huis van zijn liefhebbende en bewonderende doch ‘onwetende’ parochianen, de familie Jyono, met hun vijf jaar oude dochtertje Ann.
In de video vertelt de vader van Ann, Bob Jyono, hoe hij zich voelde wanneer zijn dochter hem slechts vele jaren later vertelde dat zij ook vanaf haar vijf jaar door O’Grady werd misbruikt.
Hij voelt zich ontzettend schuldig omdat zijn dochter hem daarvoor nooit iets heeft durven vertellen omdat :
“hij altijd gezegd had dat hij de man zou doden die haar ooit zou durven aanranden”.
Zijn dochtertje had van een vriendinnetje gehoord dat je voor moord naar de gevangenis moest en had daarom alles verzwegen uit liefde voor haar vader. Zij was er van overtuigd dat hij O’Grady zou vermoorden en een levenslange gevangenisstraf zou krijgen.
Men staat er inderdaad niet bij stil wanneer men in de aanwezigheid van kinderen deze zin uitspreekt.
Veel vaders – en moeders- zeggen het zo, ik weet het, ik spreek uit ondervinding, want mijn vader zei me ooit als klein meisje bijna letterlijk hetzelfde.
Net zoals Ann werd ik ook door een toenmalige vriend van vader sexueel benaderd toen ik acht jaar oud was, en net om dezelfde reden als Ann heb ik dit nooit aan mijn ouders durven vertellen.
Ik kon niet leven met de gedachte dat mijn lieve vader naar de gevangenis zou moeten gaan en daarom zweeg ik als vermoord en ik heb het mijn hele leven meegedragen.
Nu mijn ouders allebei dood zijn durf ik er pas over schrijven.
Misschien is dit ook iets om toch even bij stil te staan.
Eén ‘welgemeende’ zin maakt het je kinderen onmogelijk om je hun weerzinwekkende ervaringen te vertellen, gewoon omdat ze je jou zo liefhebben.
Ik zou ook iemand die mijn kinderen of kleinkindjes aanrandt of molesteert, koelbloedig kunnen vermoorden, en er zelfs met plezier enkele jaren voor gaan zitten, maar ik besef nu dat we héél voorzichtig moeten zijn dat onze kinderen of kleinkinderen ons deze ene zin nooit horen uiten.
Die zin, die uitspraak, heeft ertoe geleid dat noch Ann Jyono – noch ikzelf – ooit tegen onze vaders of moeders de waarheid hebben durven vertellen, net omdat we hen zo liefhadden en vreselijk bang waren dat zij door onze schuld, de rest van hun leven in de gevangenis zouden opgesloten worden.
De vraag is nu wel : hoe verwittig je wel best je kind dat er weerzinwekkende pedofielen op deze aardkloot rondlopen?
Nog een grote fout is, vind ik toch, dat we meestal kinderen bang maken voor vreemden, mensen die ze niet kennen!
“Ga nooit mee met iemand die je niet kent” – deze waarschuwing gebruiken we wellicht allemaal.
Nochtans worden de meeste zedenfeiten gepleegd door mensen in de onmiddellijke omgeving van het kind, mensen die de ouders én het kind wel vertrouwen.
Ook daar moeten we onze kinderen op attent maken!
Ik had na het zien van de documentaire ongelooflijk medelijden met Bob Jyono, de vader van Amy.
De arme man voelt zich zo ongelooflijk schuldig en ik zou willen dat ik hem kon troosten.
Toen hij, net zoals mijn vader, destijds die bewuste zin uitsprak was het met de allerbeste, lievedevolle bedoeling.
Ik zou hem willen zeggen dat niet hij zich hoeft schuldig te voelen, maar de ziekelijke pedofielen.
Toch is het misschien best om jonge ouders te verwittigen om de zin:
“ik vermoord eigenhandig de pervert die ooit mijn dochter molesteert” NOOIT te gebruiken in het bijzijn van hun kinderen….
de vader van Amy - Bob Jyono vertelt .... |
Dinsdag 16 oktober 2007
Het regent nooit - het giet ....
prentje ..... de aanloop naar Halloween .....
Er is een oud engels gezegde:
“IT NEVER RAINS BUT IT POURS” – ofwel : "One stroke of good (or ill) fortune is often followed by many other instances of luck (or misfortune) when you least expect them.
Oftwel à la Bojako, “het regent bij ons hier nooit, het giet altijd” - ofwel gebeurt er weinig (hm-zelden toch?!) ofwel gebeurt er zoveel dat het bijna niet meer te omvatten is.
De appelpluk-pers-vul dag bij broer 1 in de Ardennen was onverwacht en nam een plotse hap uit onze lopende week.
Toen we thuiskwamen bleek zoon 1 ziek te zijn en vingen we tijdens het weekend de twee oudste kleinzonen op terwijl hun mama werkte, maar dat weten jullie al.
Schoonma is al een hele week ziek en wordt tussendoor geholpen door ventje, maar dat weten jullie ook al.
Maandag – maar dit stond al lang op de agenda genoteerd – kwamen Seppe en zijn zusje en ik had destijds gevraagd aan hun mama en papa om meteen 's avonds te blijven eten.
Voor hen is het ook eens leuk dat ze met hun beentjes onder tafel mogen aanschuiven.
Eergisteren kwam dan plots telefoon van neef die vlakbij woont.
Zijn zevenjarig zoontje moest hoogdringend het ziekenhuis in voor een acute appendix operatie. De appendix was al gesprongen, dat wordt waarschijnlijk een weekje ziekenhuis.
Wat al heel lang vaststond is dat de papa, Neef zelf, aanstaande donderdag moet geopereerd worden.
Vierendertig jaar oud en zijn heupen zijn dringend aan vervanging toe. Jawatte, dat kan tellen !
Hun grootouders wonen in de Ardennen en in Nederland.
Nu is het alle hens aan dek geblazen, want het vrouwtje van neef zal tussen twee ziekenhuizen moeten pendelen en nadien zullen er thuis twee zieken moeten verzorgd worden.
Dat gaat moeilijk worden!
Vanmorgen zijn ventje en ik naar de begrafenismis van Suske van Hotlips geweest.
Myette en Huismusje waren ook aanwezig.
Ik denk dat Pietje Bob ook aanwezig was, maar ik heb hem zelf niet gezien.
In de kerk, tijdens het spelen van hun lievelingsmuziek, liepen de koude rillingen me over de rug.
Gelukkig wordt Lipske omringd door een heel grote lieve familie.
Myette en Huismusje gingen nadien nog een kop koffie drinken om wat op te warmen, maar ik moest naar huis, want ventje moest na de mis naar zijn wekelijkse toog-afspraak met zijn vrienden ex-collega’s en ik, ik wist thuis niet meer waar kruipen van ambetantigheid.
Een vrouw die vol ambetantigheid zit moet dat kwijt en doet rare dingen, ikke toch, dus ik toog (nog altijd een mooi woord hé?) voor de eerste keer dit jaar naar de kapper.
“En voor mevrouw?” vroeg hij, want als ge uw klanten maar één keer per jaar ziet kent ge ze niet goed hé?
“Een Franse carré astemblieft, goed kort !”
Ik had dringend een nieuw hoofd nodig.
Toen ik afrekende met de kapper riep een dame die met haar hoofd nog in de wasbak lag: “heel mooi Mevrouw, véél jonger”.
Ik voelde me op slag een stuk beter.
Toen ik deze ochtend buitenging was het ijskoud en ik was daar naar gekleed.
Toen ik bij de kapper buitenkwam was het veranderd in een heel warme ”été Indien” en ik was veel te warm aangekleed.
Daarnet is ventje terug thuisgekomen en hij is nu weer onmiddellijk vertrokken naar schwiegermutti met een bord eten voor vanavond.
Hopelijk heeft ze haar boodschappenlijstje klaar, want morgen doen we inkopen.
Nu moet ik seffens nog snel naar meneer doktoor voor mijn voorschriftjes, hopelijk zit er weinig volk en dan.... dan plof ik hopelijk ongestoord een hele avond neer voor de TV.
Puf.....
Maandag 15 oktober 2007
foto jeroen 2008
fotoMaandag 15 oktober 2007
mmmmmmmmmm.....
graag dit ontbijt op bed aub!