mmmmmmmmmm.....

Ja lap ....’t is weer die tijd van’t jaar.
De Kuch-Kuch-Snotter-tijd.
De steeds weerkerende jaarlijkse verkoudheid.
De vieze virussen kiezen altijd eerst hun zwakste prooien,  de oudjes en de kleintjes.
Vorige maandag had schoonma prijs.
De dokter werd erbij geroepen, er werd gezorgd voor de nodige medicatie en voor voldoende spijs en drank, want wij moesten even weg voor de appelpluk/pers/vul dag.
Toen we gisteren terug thuiskwamen is ventje weer onmiddellijk naar haar toe gegaan om te zien of alles oké was.
Alles was, kuch kuch, snotter snotter, godzijdank oké, het was in elk geval niet nog erger geworden.
Mijne zilveren moest enkel nog wat boodschappen doen en dan kon zij weer even verder.

Vandaag zouden we zelf gaan winkelen, want de muizen vielen dood in de kasten, maar de telefoon rinkelde 's morgens voor tien uur, da's altijd onrustwekkend.
Zoon 1 – kuch kuch snotter snotter – voelde zich helemaal niet goed en of we de kindjes niet even konden opvangen tot zijn vrouwtje gedaan had met werken.

De boodschappen werden dus gedaan samen met de twee kleinzoontjes. Dat was weer even wennen.
Beiden liepen ze door de wandelgangen van de winkels met hun armen wagewijdopen gesperd om met hun vingers alles aan te raken.  Hun tastgevoel moet ook nog bevredigd worden.
Ventje en ik hebben nog nooit zo snel gewinkeld. Ik denk dat we alle snelheid records gebroken hebben.

Voor ons toekomstig prinsesje (kleindochter) moesten we nog een tiara en ‘bling bling’ schoentjes kopen, da’s nu ook in orde.  De prinses outfit is nu helemaal compleet.

Kleinzoontjes hebben daarna even samen met ons de ongezonde ‘rook’ sfeer van onze parochie café opgesnoven terwijl we allemaal onze dorst laafden.
Klaar, luid en duidelijk galmde plots de stem van kleinzoon 2 door het lokaal: “Nanaaaa ik moet kakaaaaa doen!” wat een glimlach op menig oud, gerimpeld gezicht toverde.
Grootvader verdween met hem naar de WC.
Kleinzoon 1 stond geboeid te kijken naar de biljarters.
We wezen hem een veilige plaats aan van waar hij kon kijken zonder een biljartkeu in zijn oog te krijgen, maar als een magneet werd hij steeds dichter en dichter naar de biljart tafel getrokken.

We hebben ze in de late namiddag terug thuis afgezet bij hun mama die inmiddels gedaan had met werken.
Hun papa lag nog steeds uitgeteld in de zetel.

Nu maar hopen dat ze allemaal hun beestjes bijhouden!

Alhoewel .... kuch kuch... snotter snotter....

Nooit een vervelende dag in het leven met mijne zilveren.

Samen met broer 1 was er besloten om vandaag onze gezamenlijke appeloogst op ambachtelijke wijze te laten verwerken tot biologische appelsap.

Als je op de site 

Met vier dorstige kleinkindjes zullen de flessen wel snel leeg zijn.

Op dit ogenblik is de sap nog warm in de fles.

We hebben nu enkele flessen koud gezet en straks gaan we tot een appelsap-proef over.

Broer en zilveren gaan de appelsmurrie en jus van zich afwassen onder de douche en nadien zullen we  proeven en beslissen of we appelsap preferen of een lekkere koude La Chouffe!

Euh......morgen begin ik terug met mijn dieet.
Echt waar!

Hèhè, de Maalox heeft geholpen, mijn protesterende pizza maag kwam weer tot rust tijdens de nacht.
Vol goede voornemens begon ik gisteren mijn eerste dieet dag.
Karakter, wilskracht, moed, doortastendheid zijn heel mooie eigenschappen.
Ik bezit ze niet.

Toen mijn kopje koffie op was (zelfs zonder toast) en mijn krant uitgelezen, mompelde ik tegen ventje : “ik denk dat ik ga zwemmen, een dieet alleen volstaat niet, ik moet ook nog bewegen.”

Ventje liet van’t verschieten de keukenhanddoek vallen en vroeg : “Wablieft? Zwanst niet hé, ik heb net het zwembad helemaal in orde gebracht voor de winter en daarbij ’t is veel te koud, ge gaat iets opdoen, zijde gij nu helemaal geflipt?”

“Maar nee onnozel manneke (wij gebruiken veel koosnaampjes) ik bedoel dat ik naar het zwembad wil gaan, tussen de middag wanneer het kalm is, maar ik zie er zo tegenop om alleen te gaan.”

Ventje bekeek me en ik voelde zijn ogen van mijn gezicht langzaam neerwaarts over mijn voluptueuze body glijden.
Hij zei toen wat elke vrouw nooit wil horen : “ Maar shoeke, da’s nu een goed gedacht, ik zal u wel wegdoen en in de cafetaria op u wachten, dan zijt ge niet alleen.”
Waarop ik snel antwoordde: “jamaar hélà niet zo rap, ik ben nog niet zeker, ik moet mezelf nog even moed inspreken”.

Ik toog (mooi woord hé – http://nl.wiktionary.org/wiki/tijgen ) naar boven om zoals elke dag even mijn mails door te nemen en mijn favoriete blogjes te lezen en nam toen een zeer moedige beslissing.
Ik nam het snel, want als ik te lang nadacht dan zou het niet lukken.
Zwempak aan, jogging erover, en vijf minuten later stond ik in de keuken.
“Kom we zijn weg!” zei ik tegen mijn personal trainer die zelf nooit traint.
Hij kent me en liet er geen gras over groeien.
Ook hij was binnen de vijf minuten klaar en hij hield de autodeur voor me open.
Ik zag hem denken : “ik moet hier het ijzer smeden terwijl het heet is”

Vorig jaar september heb ik ook zo’n korte, sportieve opwelling gekregen en ik had nog steeds een kaart van het zwembad, zelfs het twee eurostuk voor het kastje zat nog in mijn zwemzak.
Ik hoop altijd dat er bijna niemand in het water is, want ik ben geen held en zwem graag rustig heen en weer aan de kant zodat ik me kan vastgrijpen indien ik dreig te verzuipen.
Er waren gisteren veel gezette dames van mijn leeftijd die net hetzelfde dachten als ik.

De rechterkant van het zwembad was volledig afgebakend en een dertigtal grijze en minder grijze hoofdjes dobberden daar netjes op en neer volgens de aanwijzingen van een magere, oudere senior die aan de kant in zwembroek oefeningen voordeed.
Aquagym voor senioren.

Voorbij zwemmend bekeek ik hem sluiks.
Waarschijnlijk was hij ooit een sportleraar.
Geen gram vet, slank of beter 'mager' en grijs haar.
Toen ik nog eens goed keek besefte ik dat ‘oud- mager' ook niet zo mooi is.
Geef mij maar een man met love handles en wat vlees aan zijn knoken.

Ik voelde me op slag wat beter na deze bezinning en trok welgemutst nog een aantal baantjes, ondertussen al zwemmend korte praatjes makend met de passerende andere oudere dikke dobberende dames.
Eén mollige dame zei plots: “hé ik ken u!” – ze bleek verdorie een klasgenoot te zijn van de middelbare school.
Bengelend aan de kant van het zwembad, in het water, hebben we in sneltempo veertig jaar bijgepraat.
In de cafetaria zou het warmer en veel gezelliger geweest zijn, maar daar zat mijn ventje trots te wachten op zijn sportief vrouwtje..

Ik voelde me na al dat “sporten” heel fris en monter en ik zou gezworen hebben dat mijn buik al iets strakker aanvoelde.

Totaal naast de kwestie.

Bedenking : als de brandweermannen hun Babe foto’s moeten verwijderen, moet ik dan ook mijn knappe macho reeks rechts op mijn blog verwijderen?
‘k zal het eens aan onze Patrick van “A” moeten vragen.

Lap...’t is zover... mijn maag protesteert vandaag ongelooflijk fel tegen de vreselijke overdaad van mijn rijkelijk gevuld fest-leven.
Gisteren tafelden we bij zoon 1 en schoondochter.
Deze keer was het een Russisch thema feest.
Schwiegermutti, schoonbroer en zus/zee waren ook aanwezig.

*wodka als aperitief

*toostjes met kaviaar

*Borsjt (Russiche bietensoep) met zure room
*Boeuf Stroganoff
*En als dessert : “Halva” met andere zoete versnaperingen en koffie.

Kleinzoon 1 (bijna zeven jaar oud) zit nu in het tweede leerjaar en liet ons na het eten zijn eerste schooltoetsen zien en zijn dictee schriftje.

“Einstein eat your heart out”, dacht ik en mijn hart zwol met grootmoederlijke trots.
Schoonma gaf hem tot zijn grote verbazing een briefje van twintig euro als beloning voor zijn prachtig rapport.

Hij had niet voor niets tien op tien op zijn rekenproef en ik zag hem met grote verbazing verwonderd kijken naar het geld, vervolgens diep nadenken en plots flitsten er kleine euro-symbooltjes voor zijn ogen en kreeg hij een volwaardig “Aha” moment.

Zonder dralen viste hij onmiddellijk daarop al zijn schriften uit zijn boekentas en toonde ze fier aan iedereen die rond de tafel zat, in de ijdele hoop om zo,  op heel korte termijn,  een fortuin binnen te rijven.
Het mocht niet baten. De geldbeugels bleven hermetisch toe.

Vandaag:

Ik hoopte uit de grond van mijn peperkoekenhart dat ventje het zou vergeten, maar mijn lieve vriendin heeft het verknoeid.
Ze telefoneerde vanmorgen en zei : (Huismusje ogen toe doen aub !) : “Zeg, ge zijt toch niet vergeten dat het dit weekend de grote rommelmarkt is van onze parochie!”

Neeje begot, ik was het niet vergeten, maar ik was helemaal niet van plan om te gaan.
Maar dit was weer buiten mijn ventje gerekend natuurlijk en ’t is tenslotte maar een straatje om, achter onze hoek.
’t Was ook prachtig weer, veel te mooi om binnen te blijven, was zijn argument, dus ik teende weeral braafjes en gedwee als een schaap mee naar de parochiezaal.

God en klein pierke kwamen we daar tegen.
Ventje geraakte nog niet aan het eerste kraampje of hij had al een Duvel vast en hing aan de toog met de schoonvader van zoon 2.
Wat later kwam schoondochter er ook aan met haar mama, Seppe en kleindochter.

Binnenkort verjaart onze kleindochter en ik heb dit jaar voor haar een prachtig princessen jurkje gekocht, met een zijden cape, mooi afgebiesd met pels.
Koningin Fabiola zou jaloers zijn!
Ik moest nog enkel de nodige accessoires kopen zoals een “bling bling” tiara en toverstokje en toevallig zag ik die op de rommelmarkt.

Een andere dame was me echter voor en schepte net voor mijn neus de prachtige tiara weg.
Gelukkig voor haar voelde ze mijn ijzige, priemende, dodende blik niet in haar rug.
Het “bling bling” toverstokje liet ze liggen,  dus dat kon ik wel kopen en ook een even prachtige “ bling bling” handtasje.
Ter informatie: “Bling Bling is in” bij driejarige meisjes !

Vermits ik maar meegegaan was met ventje om de hoop te vergroten, zette ik me daarna ook maar neer in het gedeelte dat als cafetaria afgebakend was en vermits water enkel dient om boten op te laten drijven (cfr mijn vader zaliger) consumeerde ik ook wat.
De pizza die we daarna gegeten hebben ligt nu als een zware baksteen op mijn maag.
“Trop is teveel”: zei Van den Boeynants ooit en de man had groot gelijk

Seffens ga ik een Maalox opzuigen tegen maagzuur en nu meen ik het écht.

Morgen begin ik met een dieet van water en toost !!!!!!

Vrijdag was het zoals gewoonlijk onze maandelijkse blogdag.

De zon scheen zalig, maar toch voelden we allemaal een enge kilte door de afwezigheid van onze allerliefste vriendin Hotlips.

Ook op haar blogs is het momenteel muisstil, het is de eerste keer dat we dit ooit hebben meegemaakt.

We vrezen daarom allemaal het ergste en onze gedachten en ons hart waren en zijn nog steeds bij haar en haar Suske.

’t Is moeilijk om hier in vrolijke bui iets neer te pennen want elke keer dwalen mijn gedachten af naar Lipske.

Voor haar zet ik hierna dit gedichtje.

FOR THE LOVE OF MY LIFE

OUR HEAVENLY FATHER UP ABOVE;
PLEASE TAKE CARE OF THE ONE I LOVE.
THE HURT, THE PAIN,
PLEASE TAKE IT AWAY.
I KNOW I'LL BE WITH HIM AGAIN SOME DAY;
PLEASE HELP ME FIND WHICH WAY TO GO,
WITHOUT MY HUSBAND....LORD.....I JUST DON'T KNOW.

WE HAVE BEEN ONE FOR SO MANY YEARS,
I TURN MY HEAD, AND HIDE MY TEARS.
TO WATCH HIM HURT, JUST BREAKS MY HEART;
I HAVE LOVED HIM FROM THE VERY START.
NOT TO BE SELFISH AND ASK HIM TO STAY,
IS WHAT I DEAL WITH EVERYDAY.

IN YOUR HANDS, I KNOW HE'LL BE WELL,
I KNOW IT LORD, I JUST CAN TELL.
DEAR LORD, PLEASE TAKE CARE OF HIM FOR ME,
AND PLEASE HELP ME SO THAT I CAN SEE.
ALL THE LOVE AND BEAUTY OF YOUR HOME.
I KNOW MY LOVE WILL NOT BE ALONE.

PLEASE STOP THE PAIN HE FEELS EACH NIGHT,
IN YOUR ARMS I KNOW HE'LL BE ALRIGHT.
AND UNTIL WE AGAIN BECOME AS ONE,
LET HIM KNOW I LOVE HIM AND I'LL JOIN HIM
WHEN MY WORK HERE IS DONE.

BY JACKIE MC COMBS

http://www.prieurestgery.be/

Hostellerie Le Prieuré Saint-Géry

Menu de dégustation

*Filet de plie bretonne, risotto aux olives et fenouil,

Consommé de crustacé, encornet farci.

*Ventre de dorade royale, sauté de courgette et clams,

Sauce bouillabaisse et sabayon au curry

Sorbet tomate et madeleine,

*Poitrine de pigeonneau d’Anjou,

cuisse confite, mange tout et jet de soja,

stoemp au poireau lié au mascarpone,

*quelques fromages frais et affinés,

*parades de nos desserts,

Et bien, vous dites !
Als ge dat op hebt dan kunt ge geen pap meer zeggen, ik garandeer het u.

Al sinds we getrouwd zijn vieren ventje en ik ons huwelijksverjaardag met een lekker dineetje dat een ietsiepietsie meer mag kosten dan de Lunch Garden.
Dit restaurant in Solre-Saint-Géry werd ons aanbevolen door onze goede vrienden, die als hobby zulke restaurants meermaals bezoeken.
Mijn vriendin steelt dan met haar ogen en wanneer ze ons bij haar thuis uitnodigt, dan bereidt ze zelf gerechten die niet zouden misstaan op zo’n menu.

Ik kook ‘gewoon’ zoals moeder het me ooit geleerd heeft, maar dan wel met een creatievere toets.
Ik heb nog nooit een gerecht twee keer helemaal op dezelfde manier bereid en ik heb een passie voor kookboeken!
‘k heb een boekenkast vol en ik kan het niet laten om er steeds bij te kopen. 
Ventje kookt nooit, hij doet het niet graag en ik doe het al zoveel jaar, elke dag steeds weer.
Daarom is zo’n gastronomisch weekend voor mij altijd heel plezant, zeker als we nadien gewoon de trap opmoeten en voldaan kunnen neerploffen op een heerlijk zacht bed in een luxueuse kamer.

In gedachten zie ik dan wel het ‘tuttuttuttend’ zacht beschuldigend gezicht van mijn moeder als ze de prijs zou horen van zo’n etentje.
“Voor dat bedrag kan je met een groot gezin een heel week eten” zou ze steevast gezegd hebben.
Ik voel me dan ook altijd een beetje schuldig.

Maar,  toen we gisteren avond terug thuiskwamen en ik op het blogje van ons allerliefste las dat haar allerliefste Suske ongeneeslijk ziek is, verdween mijn schuldgevoel als sneeuw voor de zon.

Zoals zij vandaag op haar blog schrijft:

We leven nu en we moeten er nog zoveel mogelijk samen van genieten.

Dat gaan we zeker doen Lipske!

Pfft…ik kan geen appel meer zien!

Onze enige kleine appelboom was dit jaar bijzonder productief.
Blijkbaar heeft ze geen hinder ondervonden van de slechte zomer en is er meer dan voldoende regen gevallen om haar reuze appelopbrengst te verantwoorden.
Je eigen biologisch geteelde lekkere appels laat je niet graag verloren gaan, maar hoe verwerk je die massa?
Ik zette me dus vorige vrijdag aan de PC, tikte ‘appel recepten’ in het Google vakje en drukte vervolgens een hele reeks recepten af.

Chutneys, taarten, sappen, fritters…niet te geloven wat je met appels allemaal kan doen.

Zaterdag werd het dan eindelijk eventjes zomer, ventje verdween onmiddellijk in de tuin en ik bekeek mijn hoopje versgeplukte appels.

Ik had ‘s morgens ook naar gewoonte naar Saturday’s Kitchen op BBC gekeken en zag daar een lekker Iers recept (Homemade pork sausages with colcannon and apple sauce) en besloot, nu ik toch aan het kokkerellen was, om dat voor het avondeten klaar te maken.
Ik schreef een lijst met alle nodige ingrediënten en vertrok met de caddie en twee grote zakken naar de supermarkt.
Zwaar geladen met voldoende bloem, suiker, eieren voor de taarten en tevens alle ingrediënten voor de Ierse schotel, kwam ik een uurtje later terug thuis.
Ik verviervoudigde de ingrediënten voor de appeltaart die ik uiteindelijk gekozen had, want als je één taart bakt kan je er evengoed meer maken om in te vriezen, ach... en waarom niet, nu de oven toch heet was kon er nog wat brood gebakken worden ook.
Terwijl de taarten en het brood bakten, bereidde ik de Ierse Colcannon voor het avondeten.

En toen…
toen begaf mijn rug het toch weer nondepietjes.
De verse soep voor de diepvries zou moeten wachten.

Ik kon nog net, kreunend en mankend, de taarten en het brood uit de oven halen, het eten op tafel zetten, strompelen naar de tuin om ventje te verwittigen dat het eten klaar was en toen plofte ik gepijnigd neer op mijn stoel.
‘Hernia’retta - de lelijke ros had weer toegeslagen.
‘t Was nochtans helemaal niet het meest geschikte moment om weer op te flakkeren, ik heb deze week een héél drukke week voor de boeg, bijna genezen kleinkindjes opvangen en er zijn ook afspraken die ik absoluut wil nakomen.
Desnoods sleep ik mezelf er naartoe.

Vanmorgen toen ik opstond kon ik tenminste al terug lopen zonder wandelstok en eigenlijk voel me wel een flauw bees, want ik lees bij Thea en Hotlips dat hun echtgenoot nog steeds in het ziekenhuis ligt.

Als ik dat lees, dan relativeer ik mijn pijn wel hoor.
Met wat flinke pijnstillers, ontstekingsremmers, en maagsparende pillen loop ik binnen enkele dagen weer als een dartel olifantje rond.

Arachnophobia, die vreselijke, paniekerige angst voor spinnen, dat heb ik niet!
Ik weet ook dat een spin niet tot de insecten familie behoort én, zo beweert men toch, een heel nuttig euh....geleedpotige is, maar toch bezorgen ze me rillingen.

Zoals vanmorgen.

In mijn smetteloos wit bad (pas gekuist) zat deze ochtend een reuze exemplaar en laat het nu net die reuze exemplaren zijn die me veranderen in een koelbloedige killer.
De vele kleintjes die ik op mijn weg door de tuin ontmoet negeer ik met minachting,  alhoewel ik er voorzichtigheidshalve met een héél ruime boog omheen loop.
Ik mompel dan wel voortdurend binnensmonds mijn mantra :” ’t zijn nuttige beesten, ’t zijn nuttige beesten, ze eten muggen en vliegen, ’t zijn nuttige beesten.”
Maar zo’n reuzespin mag dan uiterst nuttig zijn omwille van haar afmetingen, net die moeten dood!
Met dat formaat kan ik niet leven.

Mijn werkwijze is (gevoelige personen best niet verder lezen): 
- in huis opzuigen met de stofzuiger en dan aan ventje vragen om de zak leeg te maken natuurlijk, ofwel indien mogelijk:
-levend koken!

De spin vanmorgen in mijn bad had echter postgevat onder de kraan en zat me doodstil te begluren.
Zonder geluid (ze mag niet schrikken en vervolgens bewegen) schuifelde ik naar de lavabo, bukte me héél stil en nam het plaspotje van de kleinkindjes.
Heel zachtjes liet ik het water lopen tot ik hete damp zag, ondertussen hield ik de spin voortdurend in het oog.
Ik vulde het potje met gloeiend heet water en vooraleer de spin wist wat er gebeurde kreeg ze de volle lading over zich heen.

Ik voel me op zo’n moment tegelijk triomfantelijk, maar toch ook een monster.

Reuzespin lag uitgeteld en iets bleker, zo leek me toch, op de bodem van het bad.
Voorzichtig rekte ik me uit naar de sproeier om ze weg te spuiten.
Net op dat ogenblik kwam ze terug bij haar positieven en kroop als een dronken zeeman tegen de wand op.

Van schrik liet ik bijna de sproeier vallen, maar op zo’n ogenblikken wil ik niet de flauw bees uithangen en ventje roepen.
Ik kan mijn eigen spinnen killen.

Over de groggy, halfgekookte monsterspin heen liet ik eerst het water heet worden tegen de andere rand van het bad want, zo werd me ooit verteld, als je een spin met koud water wegspoelt, dan rolt die zich in een bolletje en ze drijft.
Vervolgens klimt ze langs de overloop weer in je bad.
Of dit nu een Urban Legend is of niet, ik neem geen risico.
Bij mij worden ze gekookt zoals garnalen.
Ik wil ze daarna nog wel zien kruipen. Huh!

Eindelijk was het water heet genoeg om ze al sproeiend met de waterstraal naar de afloop te maneuvreren maar ze was verdorie te groot, zelfs dood, om door de gaatjes te geraken.

Walgend nam ik vervolgens een halve rol ‘proper’ WC papier zodat ik ze niet kon voelen en ik plukte ze uit de afloop en kieperde ze in een nano-seconde in de WC met papier en al natuurlijk en ik trok onmiddellijk door.

Nog steeds was ik er niet van overtuigd of het monster dood was.
Stel je voor dat ik me daarna even zet voor een plasje en ze kruipt langs de pot terug omhoog, ik mag er gewoon niet aan denken.

Dus...voor alle veiligheid nog een flinke scheut bleekwater in de pot en nu maar hopen dat ze echt kevendrager is. (Antwerps voor morsdood).

Ik ben voor alle veiligheid tot nu toe toch maar altijd naar de WC beneden geweest.

En zeggen dat de herfst - spinnentijd – pas morgen écht begint.

Bjeuch....

Toemaatje à la mode de "Kommaneuker":

Seppe is uit het ziekenhuis en komt seffens naar hier.

Zusje heeft het virus nu ook te pakken en nu is het bang afwachten of zij al oud genoeg is om het op eigen krachten te overwinnen zonder ziekenhuisopname.

Schoondochter gaat vanmiddag met haar naar de kinderarts want ze houdt ook niets binnen.

Brrr....menslievendeugd, wat is't friskes voor de tijd van 't jaar hé?
Het verschil in temperatuur tussen de Ardèche en hier is te groot. 
We hebben de verwarming maar aangezet en ik loop hier dik ingeduffeld in huis rond.
Eindelijk wat bruin van de zon en ge ziet niets meer dan het tipke van mijn neus.

Veel tijd om momenteel mijn blogje bij te werken is er niet,  want kribbe en school zijn amper terug begonnen en de kleinkindjes zijn al ziek.
Seppe heeft een erge maag-darm ontsteking en had weer zoveel vocht verloren dat hij terug opgenomen is in het ziekenhuis.
Zodra hij terug wat eten en drinken binnenhoudt en zijn vochtgehalte terug op peil is mag hij waarschijnlijk (hopelijk) weer naar huis.

Terwijl we gisteren bij hem waren in het ziekenhuis kreeg zoon 2 een telefoontje van zijn vrouw dat kleindochter het virus nu ook te pakken heeft. Ook zij heeft hoge koorts en niets blijft erin.
Seffens gaan we terug naar het ziekenhuis om even op Seppe te passen zodat zoon 2 naar huis kan om de verwarming te herstellen voor vrouw en kind.

De was en de kuis zal hier nog eventjes moeten blijven liggen vrees ik.

Ik heb gisteren geprobeerd om zoveel mogelijk mijn favoriete blogjes bij te lezen en tot mijn groot verdriet las ik dat er bij velen ook kommer en kwel is.

Ik wens iedereen, vooral Rita en Lipske heel veel sterkte toe.