Archief

Andropauze, penopauze, mannen en de overgang, prostaat probelemen, erectiestoornissen,Viagra...

Heb ik uw aandacht dames? 
Al van bij de titel van dit stukje zeker
Ik dacht het, en ik ben zeker dat de enkele heren die mijn blog bezoeken ook geïnteresserd zullen zijn.

Op veel dames blogs lees ik over hun problemen voor/bij/tijdens en na de menopauze, maar bij de enkele mannelijke blogs die ik bezoek lees ik nergens iets over hoe zij het ouder worden ervaren op hormonaal gebied.

Misschien worden mannen gewoon niet oud?

De fallus – penis (waarom geven mannen hun penis trouwens een naam, en meestal dan nog een stoere? ) bevindt zich tegenwoordig als symbool in een heel diepe crisis en dat heeft waarschijnlijk alles te maken met de veranderende rol van de man in de huidige samenleving.

Vrouwen hebben hun menopauze, maar hebben mannen iets vergelijkbaars?
Er wordt wel verondersteld dat hormonale veranderingen ook bij mannen op middelbare leeftijd een soort overgang veroorzaken.
Ik ging op zoek naar een duidelijke uitleg op het internet maar vond niet zo onmiddelijk een pasklaar antwoord.

Ik ging tegelijkertijd ook op zoek naar een gewone naaktfoto van een wat oudere man om bij dit stukje te plaatsen en dat was ook niet zo evident.
Naakte vrouwen vond ik in alle maten en modellen, maar zoek maar eens een ‘gewone’ naaktfoto van een man op middelbare leeftijd.

De term ´andropauze´, ´mannelijke menopauze´, mannelijk climacterium´, ‘penopauze’:  het zijn allemaal termen die gebruikt worden voor de beschrijving van het verouderingsproces bij mannen wat bij de vrouw als algemene term 'de menopauze' heeft. 

Alle volgende symptomen zouden te wijten zijn aan de geleidelijke afname van het testosterongehalte van de ouder wordende man.

-erectiele disfunctie, (hij krijgt hem niet meer omhoog)

-afname van libido, ( hij heeft niet veel zin meer)

-snel optredende vermoeidheid, ( hij heeft niet veel zin meer)

-verlies aan concentratie en vergeetachtigheid, (oef, wij vrouwen hebben dit ook )

-afname van spiermassa en kracht, (hij wordt net als wij dames gewoon een dagje ouder)

-toename van vetmassa aan het bovenlichaam en rond de buik, ( komt ook bij dames voor)

-afname van botmassa, (idem dito)

-dunner worden van de huid en haren, (velen hadden al lang geen haren meer, maar toen werd ons gezegd dat het kwam door een teveel aan testosteron, maar dat laten we dan maar even buiten beschouwing)

-vasomotorische symptomen zoals transpireren en flushes (vapeurkes) ,

-symptomen zoals depressies, nervositeit, snel geïrriteerd zijn en agressie. (hmmm...werd vroeger ook aan een teveel van Testosteron toegeschreven)

Alhoewel men beweert dat de menopauze bij een vrouw abrupt optreedt, denk ik dat men hiermee het stoppen van de menstruatie bedoelt, want de ganse menopauze-periode overspant wel enkele jaren.

Bij de ouder wordende man zou er een 'langzame' afname zijn van de productie van het hormoon Testosteron plaatsvinden.
Bij vrouwen treedt de menopauze op rond de vijftig en bij mannen zou de periode variabeler zijn, van achter in de dertig tot midden zeventig... da’s wel héél variabel vind ik.

Bij vrouwen is de oorzaak van de menopauze heel duidelijk.
Je  hormoon huishouding stopt met werken, je produceert geen tikkeneikes meer, je kiekenkot doet dan maar haar deuren toe.
Punt ander lijn.
De leeftijd waarop dat gebeurt varieert,  maar het einde meldt zich op een heel duidelijke manier: je menstrueert niet meer (niet veel vrouwen die ik ken zijn daar rouwig om).

Waarom bij een man het testosteron gehalte begint af te nemen, zou aan een heleboel factoren te wijten zijn: ziekte, gebruik van cortisonen, erfelijkheid enz.
Hun winkel blijft dus nog wel open, maar het verkoopcijfer daalt zienderogen, de beurs crasht.

Verder zou hun levensstijl bepalend zijn voor de afname van het hormoon.
Bij rokers en drinkers en dikke mannen of gestresseerde mannen treedt vaker een verlaagde testosteronspiegel op,  wat natuurlijk als gevolg heeft: een verminderde interesse in seks en potentie, maar ‘dit is niet bewezen’ beweert men – ah nee hé... het idee van de viriele vent moet blijven !

Hij heeft waarschijnlijk erectiestoornissen omdat zijn vrouw geen twintig meer is en geen maatje 38 meer draagt!

Hoe dikwijls lezen we niet dat een tachtigjarige man met een jonge sexy vrouw trouwt?
Naar mijn mening wil hij hiermee enkel zijn viriliteit bewijzen, want ik kan met de beste wil van de wereld niet geloven dat hij niet beseft dat hij enkel omwille van zijn dikke portefeuille of status zo gewild is.
Als je zo iets beweert komt iedereen natuurlijk onmiddellijk met Charlie Chaplin op de proppen, die ruim in de tachtig nog een kind produceerde.

De uitzondering bevestigt inderdaad de regel en waarschijnlijk had hij toen als multimiljardair een prototype van het wonderbaarlijk geneesmiddel Viagra of een standby donor.

Dat is nog zo iets dat mij verbaast.
Voor vrouwen worden pillen uitgevonden om geen kinderen te krijgen, en voor mannen wordt nijverig gezocht naar pillen om kinderen te kunnen maken.

Enfin... ik ga hier geen wetenschappelijk werk schrijven, ik wou enkel een tussentijdse bedenking kwijt.

**

Mopje van 'de zilveren' als toemaatje:

Jef, een zeventigjarige, schatrijke weduwnaar, komt in zijn Golf Club binnen met aan zijn arm een beeldmooie, sexy 25 jarige blondine, die hem ogenschijnlijk aanbidt en naar elk woord dat over zijn lippen rolt,   heel aandachtig luistert.

Zijn vrienden kijken hem aan met de nodige bewonderende blikken  en vragen hem hoe hij zo’n prachtexemplaar als vriendin op zijn leeftijd nog heeft kunnen versieren.

Jef antwoordt: “Vriendin ... dit is mijn echtgenote! “
Nu zijn de vrienden nog meer verbaasd en ze vragen hem hoe hij haar heeft kunnen overtuigen om met hem te trouwen.
”Ik heb gelogen over mijn leeftijd” zegt Jef met een brede grijns.
 “Heb je haar dan verteld dat je maar 50 was? “ vragen zijn vrienden.

Jef lacht en zegt: “ maar nee... ik heb haar gezegd dat ik 90 was.”

(geen flauw idee hoe ik die kleine foto er terug moet afkrijgen

Héhé, twee dagen hebben we onze twee kleinste kapoentjes op bezoek gehad, dat was weer even wennen.

Kleindochter kan nu honderduit praten – ze heeft een aartje naar haar nana – en Seppe, de lieve, kleine schat, loopt met een grote, brede grijns al flink waggelend rond.

Hij beseft nog niet dat je na het kruipen, wanneer je dan eindelijk kan stappen, toch nog een beetje voorzichtig moet zijn.
Nee hoor, mijn kleinkinderen doen het anders ... “ahaaaa” denkt onze Seppe:  ”ik kan lopen, dan kan ik nu ook klimmen” wat hij dan ook weer prompt doet natuurlijk.
Niets is hem te hoog.
Hij kruipt even, trekt zich recht, waggelt van de grond naar de stoel, kruipt dan van de stoel op de tafel, en wordt daar natuurlijk onmiddellijk afgepakt door een waakzame nana.

Vervolgens wordt hij gedropt in de tuin, waar hij weer kwakkelend loopt (rent) naar de zandbak, daar even proeft of hij zand wel lekker vindt, hij spuugt het uit en loopt dan naar de glijbaan en klimt daar vliegensvlug de trappen op, waar hij alweer tot zijn groot verdriet afgeplukt wordt door diezelfde wrede, oude nana.

Maar hij blijft niet lang boos op zijn nana’ke hoor.

Zodra hij iets anders ziet, krijg ik weer die stralende lach van hem en hij kan één woord heel goed en heel dikwijls zeggen, raad eens : juist .... “naaaannaaaaaaa”......

Dit volgend weekend komen onze oudste schatten weer terug van hun reis, ze zullen wel heel veel te vertellen hebben.
Via SMS hebben we ze gevolgd van Milaan naar Venetië, dan naar Pisa en vervolgens naar Kroatië en nu zijn ze in Slovenië.
Ik zal pas blij zijn als ik ze weer allemaal in mijn moederkloek armen kan sluiten wanneer ze veilig en wel terug thuis zijn.

Om de lege ogenblikken wat te vullen is ventje tussendoor met schoonma naar spoed geweest omdat ze vanuit de stoel op de bus naar voor gekatapulteerd werd toen de chauffeur bruusk moest remmen, gelukkig zonder zwaar letsel.

Verder probeer ik tussen de buien door wat te zwemmen, wat soms leidt tot misverstanden met mijne zilveren.

Eergisteren was ik in de vroege namiddag wat baantjes gaan trekken en toen ik ’s avonds de patatjes opzette dacht ik dat ik nog even tijd had om nog wat te zwemmen. (ja,  je bent een visje of je bent er geen hé ! )

Ik doe mijn zwempak terug aan en Pietje Just (mijne zilveren dus) had alweer alles super netjes opgekuist en er de ‘boebeldoek’ terug opgelegd.
Even verklaren: de ‘boelbeldoek’ bedekt de hele oppervlakte van het zwembad en houdt de warmte erin (sic).

Daar stond ik dan... klaar om te zwemmen, maar nu voor een mooi proper maar volledig bedekt, geboebeld zwembad.

Zoals ik jullie al meermaals heb gezegd is mijn ventje een action manneke.

Toen hij mijn beteuterde teut zag, trok hij zonder tegenpruttelen het enorme broebeldoek er onmiddelijk terug af en bibieke kon terug wat aan haar conditie werken.
Diezelfde Bibie zat welgeteld twee minuten in’t water toen de hemelsluizen zich openden.
Eerst waren het kleine druppeltjes, dan grote en vervolgens kleine maar venijnige hagelbollen.

Van eerlijke schaamte durfde ik amper uit het zwembad komen nadat ik ventje zo hard had laten werken.
Op de lange duur kwam hij toch bezorgd, schuilend onder een grote paraplu,  afgelopen om te kijken of ik niet verzopen was.

Kloddernat, in de gietende regen,  kroop ik gedwee uit ons zwembad.
Net op tijd, want het wekkertje liep af om te verwittigen dat de patatjes klaar waren.

Hij heeft inmiddels heel hard nagedacht over mijn voorstel van de ‘serre’ over het zwembad.
Weet ge wat ‘hij’ een goede oplossing vindt ?
Een heel grote party-tent over het zwembad.
Da’s veel goedkoper zegt hij.

Wat kan ik daarop nu als tegenargument inbrengen?

Graag raad ....

PS. Dank zij al de goede raad die ik van iedereen kreeg zijn mijn tapijten nu mooi proper en volledig reukloos en dankzij de tip van Fred – azijn – ook terug mooi glanzend. Bedankt allemaal !

Eén van de nadelen van ouder worden is dat alles begint te zakken en te hangen. De elasticiteit verdwijnt zienderogen uit je huid na de menopauze.

Nu ben ik het al bijna gewoon dat mijn borsten bij het uitdoen van mijn BH met een plof even mijn navel goeiedag zeggen, maar het grootste probleem tegenwoordig zijn mijn oogleden.

Ik heb me nooit uitvoerig geschminkt, maar ik ging niet buiten zonder lippenstift èn mijn ogen moesten hun lijntje hebben en mijn wimpers wat mascara.

Ik was tenslotte een tiener geweest in de good old sixties en dan hadden we allemaal panda ogen à la Dusty Springfield.

Ik hield het toen op een fijn lijntje, maar ik herinner me dat één van mijn collega’s een streep van een halve centimeter dik boven haar wimpers trok, met een punt dat bijna tot aan haar haargrens kwam.

Dat fijn kohl lijntje boven de ogen en de mascara ben ik blijven doen, oude gewoontes leer je niet snel af.

Toch merkte ik de laatste tijd, zeker als het warm was, dat door het zakken en uitrekken van mijn oogleden, mijn kohl lijntje zich verdubbelde naarmate de dag vorderde, net alsof er een carbonneke had tussengezeten. Idem dito met de mascara.

Mijn mooi aangebrachte oogschmink hing dus niet langer enkel tegen mijn wimpers, maar plakte nu als een tweelingversie ook halverwege mijn ooglid onder mijn wenkbrauw. Vreselijk om aan te zien. Ik leek op een Panda.

Ik vond het op de duur zo lelijk dat ik mijn ogen niet meer durfde schminken.

Maar, als ge al zoveel jaren uw ogen schminkt, dan vindt ge dat ge eruit ziet als een levend lijk zonder.

Toen ik onlangs weer naar een feestje ging besloot ik om even binnen te springen in de dure parfumeriezaak in onze winkelstraat. Meestal geven ze u daar ook tekst en uitleg bij de producten.

Ik legde mijn probleem van de panda-ogen uit aan de lieftallige dame die me te woord stond en zij wist onmiddellijk de oplossing. Ze wees naar haar eigen ogen, die inderdaad prachtig opgemaakt waren.

Nu weet ik dat die dame slechts een ietsje jonger is dan ikzelf, maar haar ogen hadden niet enkel schmink gezien, maar ook de schaar van een of andere andere plastische chirurg.

Tactvol vermeed ik dit onderwerp en ik keek vol belangstelling naar de potjes en stiftjes die ze één voor één voor me neerlegde op de toonbank.

Het waren prachtige potjes, verpakt in prachtige doosjes, maar met een inhoud van slechts enkele milligram.

Toen begon de demonstratie.

Het eerste potje diende als ondergrond – de basis waarop het kunstwerk geschilderd wordt.

Toen een ‘highlighter’ – een borsteltube (hoe vinden ze het toch uit) als je eraan draait komt er een duppeltje op het borsteltje en daarmee moet je dan bepaalde delen van je ogen ‘highlighten’(?!), ze wees me welke delen ze bij zichzelf gehighlighted had.

Vervolgens nam ze een kohl potlood en wees me waar ik mijn lijntje over de nu gehighlighte basis moest trekken.

Met haar prachtig gemanicuurde valse French nails nam ze toen nog twee miniscuule potjes: één met lichte en één met donkere oogschaduw.

Eerst moest de lichte schaduw over het lijntje, en dan de donkere, maar dan wel van de andere kant te beginnen.

En dan, om dat prachtig geheel af te maken was er ‘waterproof’ mascara nodig.

Ik kreeg de garantie dat indien ik alles erop smeerde wat daar voor me uitgestald lag en het deed op de wijze waarop ze het me getoond had, ik nooit of vanzeleven nog pandaogen zou hebben.

Zonder nadenken knikte ik gewoon en zei haar dat ze de hele rim-ram maar moest inpakken.

Met een brede, vriendelijke glimlach gooide ze allerlei mini-staaltjes bij in het zakje.

Een crème voor ’s morgens, eentje voor ’s avonds, ééntje om niet uit te drogen, ééntje om onder je ogen te smeren, ééntje voor de rimpels en om af te sluiten een mini buisje gevuld met één of ander parfum.

Toen gaf ze me de rekening.

Aangezien ik tot dan mijn oogschmink in de lokale supermarkt gekocht had was het goed dat ik die ochtend mijn hartpilletje genomen had.

Maar ik liet me niet kennen. Ik ben half Brits en vrij flegmatiek.

Met een stalen blik en een grote smile, alsof ik elke dag zo’n fortuin uitgaf aan oogschmink, nam ik mijn Visa kaart en ik betaalde zonder verpinken het astronomisch bedrag.

De smile had zich door de schok blijkbaar krampachtig vastgezet op mijn gezicht want toen ik de taverne binnenkwam waar ventje op me zat te wachten, vroeg hij of ik weer last had van mijn hernia.

Ik zette het minizakje op de tafel en zei achteloos dat ik een beetje schmink had gekocht.

Over de prijs repte ik met geen woord, hij zou het wel merken als de Visa rekening aankwam.

Dit weekend hadden ze ons heel zwoel zomerweer beloofd.... ha, ha, en nog eens ha .....

’t zal dan toch niet voor Antwerpen geweest zijn.

Gisteren was ventje vol goede moed vroeg opgestaan, een hele prestatie aangezien we de avond ervoor uitgenodigd waren bij vrienden en hij na de wijn nog zijn gewoon aantal Duveltjes achterover gekieperd had.

Hij had het gras afgereden, de knuffelstoel opengezet, de kussens op de houten stoelen gelegd, de BBQ in gereedheid gebracht voor die avond, mijn zwembad dermate gekuist dat het nu bijna steriel zwemmen is ...’t is verdorie een actief manneke.

En tegen de middag aan kroop ik dan ook maar naar buiten, ... ik was tenslotte ook op dat feestje geweest hé

Ik bewonderde onze prachtige kortgeknipte pelouse, mooi dik en diepgroen dankzij het dagelijks bad dat ze vanuit de hemelsluizen krijgt.

Daarna nestelde ik me met een handwerkje in de knuffelstoel en wachtte af tot de zon me zondanig zou opwarmen dat ik naar een duik in het helder fris water van het zwembad zou snakken.

Dat snakken liet op zich wachten, net zoals de zon.
Af en toe piepte ze ondeugend van achter een wolk om zich onmiddellijk daarna weer te verschuilen.

Maar ik klaag niet...het bleef droog en redelijk warm.

Om ventje niet teleur te stellen liet ik me dan toch maar voorzichtig millimeter per millimeter in het koude water van het zwembad zakken.
Het puntje van mijn neus werd even paars als mijn lippen, om van de toestand van mijn tepels dan nog te zwijgen.
Eens erin was het toch leuk zwemmen, maar ook niet zó leuk dat ik er lang wou in blijven.

Het bleef nadien ook droog en warm genoeg om eindelijk weer eens te BBQ’en.
Iedereen in de omringende hoven dacht er net hetzelfde over, want de typische geur van houtskool en kruiden hangt nog steeds boven onze buurt.

Ach, dachten we, dat héél warm weer zal pas voor morgen zijn en ja hoor .... deze ochtend keek ik naar buiten door het raam van de slaapkamer en ik zag inderdaad een stralende zon en een helblauwe lucht.

Misschien had ik dan onmiddellijk naar buiten moeten rennen, want toen ik wat later een voet buiten zette was de lucht weer lichtgrijs en de temperatuur zeker niet zwoel genoeg om me snel het zwembad in te krijgen.

Nee, dan maar terug naar een programma op TV gekeken terwijl ik een boke at....villa’s te koop op de Cayman eilanden, en maar lekker wegdromen ....zunde dat het zo ver is.

Maar door dat TV programma kreeg ik plots een lumineus idee.

Eureka.

Ik sprong onmiddellijk recht, liep naar mijn ventje en legde hem dit prachtidee voor.

-Over en rond het zwembad een grote, hoge serre bouwen-

Binnen wordt het dan lekker warm, je zit uit de wind, er vallen geen blaadjes van de bomen meer in, minder kuis dus,  en door het glas lijkt het alsof je toch in openlucht zwemt en we kunnen her en der eventueel nog een tomatenplantje zetten...

Ik keek vol spanning, met afwachtende blik naar mijn handige Harry en ik zag en hoorde al de radertjes in zijn hersenen rondzoemen.

Hij zei niet nee en hij zei niet ja ... hij is nog altijd aan het zoemen, denk ik.

Wie weet .... als de zomer blijft zoals nu, is het misschien toch nog zo geen slecht idee.

Tot eind april was ik even in de veronderstelling dat België een tropisch klimaat kreeg, maar nu besef ik maar al te goed dat dit een traditionele, typische Belgische zomer is en dat we die waarschijnlijk nog dikwijls zullen krijgen.

Al Gore of geen Al Gore.

Mijn tandpijn is eindelijk wat beter, denk ik toch, want de pijnstillers die ik voor mijn hernia neem, verdoezelen natuurlijk de tandpijn ook.

Met knikkende kniekes was ik dinsdag naar Juffrouw Hyperspraak gegaan.
Ik was ervan overtuigd dat de tand nu, na al mijn moeite en geld, onherroepelijk verloren was en eruit zou moeten.

Juffrouw Hyperspraak is jong, mooi en flitsend en ze was dat weekend uitgeweest denk ik,  en haar exctasy pillen waren nog niet helemaal uitgewerkt.
Nu praatte ze niet enkel snel en verward, maar haar handelingen waren ook hyperactief.

Ze liet mij en een andere wachtende sukkelaar tegelijk binnen, wees ons elk naar een aparte stoel en wipte als een neurotische hinde van de ene stoel naar de andere.

Mijn moed zakte toen helemaal in mijn Crocskes.

Met een bibberstemmetje zei ik: “Ge hebt het precies nogal druk, als ge wilt kom ik wel eens op een kalmer moment terug hoor”.

In mijn gedachten was ik eerlijk gezegd al een andere tandarts aan het overwegen.

“Neeneeneee.... ‘k zal es onmiddellijk kijken sé Mevrouwtje, ’t is vandaag een beetje hectisch maar ’t zal wel lukken, doet uwe mond es even open, ahaaa.....’k zie het al .... ahaaaa..... ‘k geef uw even een spuitje zie...zo zie....”

Ze spoot en floep... ze vloog naar de andere afdeling waar de andere sukkelaar met zijn mond wijdopengesperd zat te wachten.

Twee tellen later stond ze terug bij mij en riep haar assistente om de zuiger te komen vasthouden.
De assistente zei met een heel diepe zucht dat ze toch al gezegd had dat die kapot was en dat het pas de volgende dag ging hersteld worden.

“niet erg, niet erg, ik los het wel op zie” zei ze en ze begon aan mijn tand te keuteren.

Mijn gorgelende, slikkende, stikkende geluiden lieten haar syberisch koud.

“Voilà zie, ’t is gebeurd zie, ’t is in orde zie, ‘k heb het gezegd hé, dat gaat nog meevallen denk ik zie, nu nog even wat boren en dan is gedaan zie, ’t gaat nog een tijdje pijn doen en wat bloeden, maar da’s niks zie, dat valt nog mee...”

Ik antwoordde : ".... aaarrrrchhhh.....glugg......” en blijgemutst wipte ze weer even naar de andere patient om te zeggen dat ze onmiddellijk ging komen.

Toen ze uiteindelijk de hele santeboetiek uit mijn mond haalde en ik terug kon spreken, vroeg ik wat ze nu gedaan had.

Ze toonde me een stuk tand dat was afgebroken.
Tegelijkertijd schreef ze het briefje voor de ziekenkas, maakte ze een nieuwe afspraak en zei ze dat een kroontje misschien de oplossing zou zijn.

Toen ik vroeg wat ze bedoelde met een kroontje, toverde ze in een flits een pseudo gebit uit een schuif waarop allelei metalen en porseleinen onderdelen en tanden bevestigd waren. 
Ze wees er eentje aan.
Een 'kroontje' bleek uiteindelijk een soort stift tand te zijn.

Ik zei dan ook: "da’s toch geen kroontje, da’s een stift tand."

Niet gewoon van tegenspraak te krijgen zei ze: "ja, maar wij noemen dat een kroontje, maar ’t is wel nogal duur zie, dat kost zo ongeveer vijfhonderd euro zie, en spijtig zie, maar ge trekt niets terug van de ziekenkas, sorry zie."

Toen ik mijn onderlip terug van haar bureau had geplukt en op zijn juiste plaats had geduwd tegen mijn bovenlip, kon ik met moeite nog zeggen:
“Ik heb al bijna evenveel uitgegeven om mijn tand te redden en nu spreekt ge van een 'kroontje' van vijfhonderd euro, ik denk dat ik het maar wat ga afwachten hoor.

Lustig brabbelde ze verder:   “Ja maar ’t is misschien niet nodig zie, dat ge een kroontje nodig hebt zie, als ge binnen veertien dagen terugkomt dan kunnen we zien hoe alles verloopt zie, ge kunt hem zelfs laten trekken zie, want daar vanachter in uwe mond kunt ge die tand eigenlijk best missen zie, weet ge, denkt er eens over na zie, en weet het de volgende keer te zeggen zie, sorry maar ik moet nu dringend naar mijnheer zie “ en met een lieve glimlach sprong ze weer dartel recht en ging ze de andere nog steeds wachtende sukkelaar verder helpen.

Ik heb dus nog driekwart mooi gevulde tand in mijn mond zitten en wacht nu geduldig af om te zien of de pijn zal wegebben nu het kapotte stuk verwijderd is.

Als ik vroeger op TV mensen zag die tanden misten dan dacht ik altijd, maar enfin, laat uw gebit toch verzorgen, da’s toch niet mooi!

Maar nu ik weet wat het kost kan ik best begrijpen dat een groot deel van de bevolking verplicht is om met de lippen stijf op elkaar geklemd te spreken.