Archief

Niet alleen tante Kaat maar ook tante Bo geeft goede raad:

“koop geen lichtroze tapijten indien je een langharige zwarte hond hebt”.

Zeker niet indien de hond in kwestie ook nog uiterst zenuwachtig is, wat heel vaak leidt tot braken en buikloop.

Tante Bo kan er van meespreken.

Ze kocht de tapijten wel vóór ze het hondje kreeg, zo dom was ze nu ook weer niet.

Toen de tapijten uiteindelijk meer begonnen te lijken op een impressionistisch werk van roze, gele en lichtbruine vlekken,  werd besloten om de dure aankopen in de kelder op te bergen tot een veel latere tijdstip.

Gelukkig, want toen kwamen de kleinkindjes, die nu – samen met de hond – lustig mochten braken en morsen waar en wanneer ze wilden.

De houten vloer kon ertegen, even een sopje en klaar was Kees.

Een tijdje geleden overleed onze lieve, trouwe viervoeter en drie van de vier kleinkindjes waren inmiddels de papfles ontgroeid. Eten en morsen kon nog rustig op de betegelde keukenvloer.

Uit de kelder klonk toen plots een zacht gefluister van de lichtroze, gevlekte tapijten.

“Mogen we nog niet terugkomen?”

Ventje en ik keken elkaar diep in de ogen en de tapijten werden terug bovengehaald en neergelegd.

Niet om aan te zien!
De achtergelaten genetische restjes van onze lieve hond waren overal nog duidelijk merkbaar.

Besloten werd om een industrieel machine te huren en de roze tapijten een flinke wasbeurt te geven.

Stoer liep mijn wederhelft heen en weer achter het imposante, spuitende, tegelijk zuigende ding en we keken naar de donkere kleur van het spoelwater en we waren tevreden.

Het vuil verdween traag maar zeker in de riool.

Een volgend dilemma.

Twee vrij propere, maar nu vochtige tapijten beperkten onze bewegingsvrijheid door het huis.

De Zilveren, die nu de smaak te pakken heeft, begon te surfen en tikte op zijn lievelings-google de magische woorden ‘tapijten reinigen’ in.

Met stralende ogen deelde hij me even later mee dat hij de oplossing gevonden had.

Niet tante Kaat maar een andere slimme huisvrouw stelde voor om op de nog vochtige tapijten propere lakens te leggen zodat je zonder problemen over de tapijten kon lopen.

De prachtig gesteven geborduurde lakens, ooit een geschenk van een oude tante, werden onmiddellijk bovengehaald en op de tapijten gelegd.

Alhoewel de tapijten nu gereinigd en bedekt zijn, komt toch op misterieuze wijze de geur van onze trouwe hond ons nog heel subtiel tegemoet.

’t Is precies alsof hij ons nog een laatste groet komt brengen vooraleer de tapijten opdrogen en hij voor eeuwig en altijd verdwijnt.

Gisteren ben ik ons madam weer gaan afhalen aan de taverne waar ze maandelijks samenkomt met haar blogvrienden om eens bij te praten.

Ze had toen ze buitenkwam weer een grote grijns op haar gezicht. Ik vroeg haar, zonder enige bijbedoeling, of ze grijnsde omdat het zo plezant geweest was, of omdat ze een Triple teveel had gedronken.

Als dank kreeg ik een vieze blik.

Ze had zich blijkbaar uitstekend geamuseerd en vertelde me honderduit over Lou’ke, Huismusje, Hotlips, Myette, Paz en Lea. Lea is tenminste één naam dat ik normaal vind. De andere namen vind ik zo artificieel, precies pseudoniemen.

Toen we thuiskwamen zei ik tegen mijn madam: “schatje ik heb de tafel al gedekt hoor, ge moogt gerust beginnen koken”, en weer kreeg ik zo’n vieze blik.

Iets voorzichtiger vroeg ik dan: “ en, wat gaan we eten, hebt ge iets voorzien?”

’t is niet omdat een vrouw op de lappen gaat dat haar echtgenoot moet verwaarloosd worden, zeg nu zelf!

Ze stond in de keuken te treuzelen en na te denken en dook daarop in de ijskast.

Vlam...op het aanrecht vlogen twee steaks en een hoop groen, wat aardappelen en toen trok ze met de keukenschaar naar de tuin om kruiden te knippen en die gooide ze bij het ander groen.

“Steaks dus” zei ik, “met sla en patatjes, gaat ge de patatjes bakken of worden het fritten?”

Ze zette haar handen op haar heupen en gaf me weer die ‘blik’ en zei:

“Ik moet dringend regimen na ons verlof, dat weet ge, dus het is inderdaad steak – gegrild op onze nieuwe grill en sla en gekookte patatjes!”

Dedju zeg, weer dat konijneneten en de flauwe aardappelen, ik heb wel graag een slanke vrouw, maar ik vind niet dat ik daarom moet afzien.

Trouwens ik weet waarom ze absoluut steaks wou, omdat ze haar nieuwe grill wou uitproberen.

Het waren weer koopjes in de Ikea en ons madam is uit de bol gegaan, maar denkt ge dat we nu één ding in solden hebben gekocht?

Nee, alles volle pot, maar daar staat ze niet bij stil!

Als ze zo blijft uitgeven moet ik als gepensioneerde nog een job gaan zoeken.

We zaten aan tafel eindelijk te eten rond acht uur (bijna nacht dus) en ik probeerde haar op te fleuren omdat ze zo triestig naar buiten keek.
Ik zei haar dat de regendruppels nu toch al wat kleiner waren en de lucht iets minder grijs en dat ons Juju’ke volgend jaar wel zou winnen op Wimbeldon, maar ze zat daar te staren met tranen in haar ogen.

Ik kreeg er al echt medelijden mee en troostte haar door te zeggen: “ zo erg is het ook weer niet, morgen komt er nog een dag ...”
Ik weet als man nooit hoe ik moet reageren als mijn vrouw triestig is, meestal omdat ik niet weet waarom ze triestig is.

Ze keek me gepijnigd aan en zei: “ kwem wr oepmn tndgebten tskpt “.

Dat laatste glaasje rode wijn boven op haar Triples was iets teveel van het goede geweest dacht ik en toen begreep ik haar plots en zei: “ watte...hebt ge weer een tand kapot gebeten? Hoe hebt ge dat nu weer geflikt?”

“Drzt wr nolijf indsla” mompelde ze “en tistrg dezlfde tnd”.

Verdorie da’s tegenslag, weer een olijf en net dezelfde tand.

Om haar wat te doen lachen zei ik : “nu moet ge terug naar uwe vriend Dokter Mengele of Juffrouw Hyperspraak, die zullen wel blij zijn, want met de verdienste van die tand van u zijn ze dit jaar op reis geweest naar de Seychellen!”

Ons madam vond dit helemaal niet leuk, ze keek me aan en zei: 
"* *&$£//**!!$ “

Ik denk dat ze kwaad was.
Ik heb ze dan maar braaf en wijselijk verder met rust gelaten, maar ik heb ze wel eerst een Dafalgan gegeven en een glaasje water.

groetjes van de Zilveren Surfer

Ik vertelde het daarnet nog bij Myette op haar blog, ik zit ook met een postzonale depressie.
Ik voel me sinds gisteren om allerlei redenen vreselijk humeurig en krikkel.
Het weer van de voorbije maand zal er zeker mee te maken hebben.
We werden arrogant, we begonnen al zuiderse trekken te krijgen.
We waren ervan overtuigd dat die stralende zon gewoon heel de zomer ging blijven schijnen, net zoals in het zuiden.

Het werd trouwens keer op keer door onze strot geduwd door de media: DE WERELD IS AAN HET OPWARMEN!
ALLE ZONNE- EN HITTERECORDS WORDEN GEBROKEN...NOG EEN PAAR JAAR EN HOLLAND IS ONDERGELOPEN .....en wij onnozelaars beginnen dat te geloven!

Ik vond het wel heel erg voor de Hollanders, maar langs de andere kant vond ik het niet zo vreselijk erg dat België het klimaat van het zuiden van Frankrijk ging krijgen.  De Hollanders mochten bij ons komen en meegenieten.  Er is nog veel plaats in de Ardennen.

Ik werd ongelooflijk optimistisch en onze tuin kreeg een zuiders karakter toegemeten.  Er werd vorig jaar een zwembad geplaatst door mijn teerbeminde zodat ik op tijd en stond even kon afkoelen.

Een extra grote parasol werd gekocht omdat we van plan waren om zoveel mogelijk in de tuin te eten en te feesten.  Enfin, we gingen er de ganse zomer praktisch in wonen.  Iedereen heeft recht op zijn utopische dromen.

In mijn verbeelding zag ik de zomer voor mij zoals op TV :
.... een grote lange tafel in de tuin, la mamma (ikke dus) die met de spagetti met tomatensaus van Fritolia breed (letterlijk en figuurlijk) lachend  rond de tafel loopt en tijdens het voorbij lopen een klets op haar Rubensiaanse poep krijgt van een grijzende, grijnzende la pappa (ventje dus) terwijl de la kinderen en kleinkinderen allemaal lachen en plezier maken.
Op de achtergrond hoorde je zuiderse muziek weerklinken.

Pats....al mijn mooie heerlijke dromen spatten tegenwoordig uiteen als zeepbellen. Huh...en nog eens Huh... en voor de aardigheid nog een extra Huh!

Gisteren kwam die smerige ros toch nog eens piepen, gewoon om ons heimelijk wat te treiteren en om ons net genoeg tijd te gunnen om het gras af te rijden en de woekerende tuinplanten bij te snoeien.
Mijn blauwe regen  wou langs de slaapkamer al naar binnenkomen. Het begon op een griezelfilm te lijken.
Als je een maand weggeweest bent, dan verandert je tuin door zoveel regen snel in een jungle.

Tussen het snoeien en het maaien door was mijn ventje achter in de tuin druk bezig met het zuiveren van het zwembad water.
Ik dacht bij mezelf : “ach de lieve schat ... kijk eens hoe bezorgd hij is, hij weet dat ik straks een duikje wil nemen.”

Trouwens mijn ventje kocht dat zwembad voor mij, maar alhoewel hij zelf een aversie heeft van zwemmen is hij er niet van weg te slaan.
Hij is verzot op techniek, dus hij haalt zijn hartje op door voortdurend alle mechanische stukken van het zwembad in- en uit elkaar te halen.
Zodra de zon even schijnt schiet hij als de bliksem naar achter en begint eraan te tantefeiren.

Rond vier uur,  toen mijn gevecht met de blauwe regen gewonnen was besloot ik om toch nog een duikje te nemen om me wat op te frissen en ik begaf me naar achter in de tuin.

Tararaboemsadeekes ...ik zag de paniek al van ver in zijn ogen en werd op slag achterdochtig.

Hij stond tot aan zijn knoesels in het water, vraag me niet hoe hij dat klaargespeeld heeft.
Hij had ook een ongelooflijk schuldige blik.
“Wat komt ge doen?” vroeg hij, wat op zich een heel stomme vraag is als ge uw vrouw in zwempak naar uw zwembad ziet komen.

“Zwemmen natuurlijk, wat dacht ge, viskes vangen?” ja, goed,  ik beken, ik heb ook mijn sarcastische momenten, het moeten niet altijd dezelfde zijn en té braaf zijn is ook geen goede eigenschap.

Ventje plensde door de enorme plas naar me toe en sputterde: “Maar dat gaat niet, ik heb er juist producten ingedaan en er goed in geroerd en nu moet het twee dagen lang filteren vooraleer ge kunt zwemmen.”

Op mijn gewone rustige, bedaarde wijze gilde ik luid : “zijde gij nu helemaal geflipt...één halve dag zon, één povere kans om te kunnen zwemmen en gij kapt een hoop chemicaliën in mijn zwembad.”

Mopperend en vloekend ben ik terug naar binnengelopen. Ik gunde hem zelfs geen weerwoord.

Ik ben wel van plan om hem seffens een briefke te laten tekenen dat hij nog enkel op regenachtige dagen zoals vandaag aan mijn zwembad mag prutsen en er op zonnige dagen met zijn pikkels moet afblijven zodat ik kan zwemmen.

Hij moet maar een andere hobby bedenken.

Ik denk dat onze slaapkamer hoognodig aan verandering toe is!

Vier uur ’s morgens en hier zit ik lustig achter mijn scherm te tokkelen.
Klaarwakker, en deze keer niet van het gesnurk van mijne zilveren.
Ik kan als ik wakker word niet in mijn bed blijven liggen en geef toe, om vier uur ’s morgens is er weinig te beleven.

Het geschikte moment dus om een blogstukje te schrijven.

Als je na een maand vakantie thuiskomt dan duurt het even om je draad terug te vinden.

De inhoud van de auto koffer wordt door je hele huis verspreid.
Eten en drinken moet terug in kasten, vuile was moet gewassen worden. Propere kleding moet terug in de kleerkast.
Valiezen worden netjes terug opgeborgen.
Je leest de post van een hele maand.
Post is tegenwoordig pover en meestal enkel nog slecht.

Rekeningen en doodsbrieven.
De doodsbrief lag er inderdaad bij. Een heel lieve tante is overleden.
Brieven worden er niet meer geschreven.
Er wordt getelefoneerd, ge-chat of gemaild.
Ik vind dit erg voor onze nakomelingen, want zeg nu zelf, wat is er leuker dan oude brieven herlezen.
Ik herlees nog dikwijls oude brieven, ze zitten mooi opgeborgen in een kaft.
Ik kan er echt van genieten.
Brieven van de kinderen die op kamp waren, oude brieven van mijn overleden moeder of vader.
Moeder schreef met de regelmaat van een klok, ze had een prachtig handschrift.
Vader daarentegen schreef met grote hanepoten en niet dikwijls, maar hij kon wel ongelooflijk leuk schrijven.
Nog steeds moet ik lachen als ik zijn brieven voor de elfendertigste keer herlees.

Enfin, zoals gewoonlijk dwaal ik weer af.

Ik was aan’t zagen over het thuiskomen na de vakantie.

Vermits je een lege ijskast hebt achtergelaten moeten er dringend inkopen gedaan worden.
Gisteren hebben we dat allemaal gedaan en we zullen de eerste dagen niet omkomen van honger of dorst.

Na het avondeten stond ik recht om een tas koffie te halen en ik zwalpte tot mijn verbazing de kamer door als een dronken matroos.
Moest ik dronken geweest zijn dan was dit niet verontrustend, maar van één glas wijn bij het eten ga ik normaal gezien niet zwijmelen.

Maar...als je zwijmelt is er maar één optie. Liggen of je valt.
Ik ging dus braaf op mijn bed liggen om vandaar uit TV te kijken.

Dat bleek een slecht idee, want als je zo tegen de zestig bent en je gaat liggen dan val je gegarandeerd in slaap, wat natuurlijk ook prompt gebeurde.

Ik werd verschillende keren wakker en kon me helemaal niet orienteren. Na een maand vakantie was het weer even wennen aan de lay-out van onze slaapkamer.

En daarom, om een lang verhaal kort te maken, zit ik nu om vier uur ’s morgens klaarwakker te schrijven.
Waar een blog al niet goed voor is.
De geschikte opvangplaats voor mensen die om vier uur ’s morgens niet goed weten wat doen.