afscheid

Ik vertelde het daarnet nog bij Myette op haar blog, ik zit ook met een postzonale depressie.
Ik voel me sinds gisteren om allerlei redenen vreselijk humeurig en krikkel.
Het weer van de voorbije maand zal er zeker mee te maken hebben.
We werden arrogant, we begonnen al zuiderse trekken te krijgen.
We waren ervan overtuigd dat die stralende zon gewoon heel de zomer ging blijven schijnen, net zoals in het zuiden.

Het werd trouwens keer op keer door onze strot geduwd door de media: DE WERELD IS AAN HET OPWARMEN!
ALLE ZONNE- EN HITTERECORDS WORDEN GEBROKEN...NOG EEN PAAR JAAR EN HOLLAND IS ONDERGELOPEN .....en wij onnozelaars beginnen dat te geloven!

Ik vond het wel heel erg voor de Hollanders, maar langs de andere kant vond ik het niet zo vreselijk erg dat België het klimaat van het zuiden van Frankrijk ging krijgen.  De Hollanders mochten bij ons komen en meegenieten.  Er is nog veel plaats in de Ardennen.

Ik werd ongelooflijk optimistisch en onze tuin kreeg een zuiders karakter toegemeten.  Er werd vorig jaar een zwembad geplaatst door mijn teerbeminde zodat ik op tijd en stond even kon afkoelen.

Een extra grote parasol werd gekocht omdat we van plan waren om zoveel mogelijk in de tuin te eten en te feesten.  Enfin, we gingen er de ganse zomer praktisch in wonen.  Iedereen heeft recht op zijn utopische dromen.

In mijn verbeelding zag ik de zomer voor mij zoals op TV :
.... een grote lange tafel in de tuin, la mamma (ikke dus) die met de spagetti met tomatensaus van Fritolia breed (letterlijk en figuurlijk) lachend  rond de tafel loopt en tijdens het voorbij lopen een klets op haar Rubensiaanse poep krijgt van een grijzende, grijnzende la pappa (ventje dus) terwijl de la kinderen en kleinkinderen allemaal lachen en plezier maken.
Op de achtergrond hoorde je zuiderse muziek weerklinken.

Pats....al mijn mooie heerlijke dromen spatten tegenwoordig uiteen als zeepbellen. Huh...en nog eens Huh... en voor de aardigheid nog een extra Huh!

Gisteren kwam die smerige ros toch nog eens piepen, gewoon om ons heimelijk wat te treiteren en om ons net genoeg tijd te gunnen om het gras af te rijden en de woekerende tuinplanten bij te snoeien.
Mijn blauwe regen  wou langs de slaapkamer al naar binnenkomen. Het begon op een griezelfilm te lijken.
Als je een maand weggeweest bent, dan verandert je tuin door zoveel regen snel in een jungle.

Tussen het snoeien en het maaien door was mijn ventje achter in de tuin druk bezig met het zuiveren van het zwembad water.
Ik dacht bij mezelf : “ach de lieve schat ... kijk eens hoe bezorgd hij is, hij weet dat ik straks een duikje wil nemen.”

Trouwens mijn ventje kocht dat zwembad voor mij, maar alhoewel hij zelf een aversie heeft van zwemmen is hij er niet van weg te slaan.
Hij is verzot op techniek, dus hij haalt zijn hartje op door voortdurend alle mechanische stukken van het zwembad in- en uit elkaar te halen.
Zodra de zon even schijnt schiet hij als de bliksem naar achter en begint eraan te tantefeiren.

Rond vier uur,  toen mijn gevecht met de blauwe regen gewonnen was besloot ik om toch nog een duikje te nemen om me wat op te frissen en ik begaf me naar achter in de tuin.

Tararaboemsadeekes ...ik zag de paniek al van ver in zijn ogen en werd op slag achterdochtig.

Hij stond tot aan zijn knoesels in het water, vraag me niet hoe hij dat klaargespeeld heeft.
Hij had ook een ongelooflijk schuldige blik.
“Wat komt ge doen?” vroeg hij, wat op zich een heel stomme vraag is als ge uw vrouw in zwempak naar uw zwembad ziet komen.

“Zwemmen natuurlijk, wat dacht ge, viskes vangen?” ja, goed,  ik beken, ik heb ook mijn sarcastische momenten, het moeten niet altijd dezelfde zijn en té braaf zijn is ook geen goede eigenschap.

Ventje plensde door de enorme plas naar me toe en sputterde: “Maar dat gaat niet, ik heb er juist producten ingedaan en er goed in geroerd en nu moet het twee dagen lang filteren vooraleer ge kunt zwemmen.”

Op mijn gewone rustige, bedaarde wijze gilde ik luid : “zijde gij nu helemaal geflipt...één halve dag zon, één povere kans om te kunnen zwemmen en gij kapt een hoop chemicaliën in mijn zwembad.”

Mopperend en vloekend ben ik terug naar binnengelopen. Ik gunde hem zelfs geen weerwoord.

Ik ben wel van plan om hem seffens een briefke te laten tekenen dat hij nog enkel op regenachtige dagen zoals vandaag aan mijn zwembad mag prutsen en er op zonnige dagen met zijn pikkels moet afblijven zodat ik kan zwemmen.

Hij moet maar een andere hobby bedenken.

Ik denk dat onze slaapkamer hoognodig aan verandering toe is!

Vier uur ’s morgens en hier zit ik lustig achter mijn scherm te tokkelen.
Klaarwakker, en deze keer niet van het gesnurk van mijne zilveren.
Ik kan als ik wakker word niet in mijn bed blijven liggen en geef toe, om vier uur ’s morgens is er weinig te beleven.

Het geschikte moment dus om een blogstukje te schrijven.

Als je na een maand vakantie thuiskomt dan duurt het even om je draad terug te vinden.

De inhoud van de auto koffer wordt door je hele huis verspreid.
Eten en drinken moet terug in kasten, vuile was moet gewassen worden. Propere kleding moet terug in de kleerkast.
Valiezen worden netjes terug opgeborgen.
Je leest de post van een hele maand.
Post is tegenwoordig pover en meestal enkel nog slecht.

Rekeningen en doodsbrieven.
De doodsbrief lag er inderdaad bij. Een heel lieve tante is overleden.
Brieven worden er niet meer geschreven.
Er wordt getelefoneerd, ge-chat of gemaild.
Ik vind dit erg voor onze nakomelingen, want zeg nu zelf, wat is er leuker dan oude brieven herlezen.
Ik herlees nog dikwijls oude brieven, ze zitten mooi opgeborgen in een kaft.
Ik kan er echt van genieten.
Brieven van de kinderen die op kamp waren, oude brieven van mijn overleden moeder of vader.
Moeder schreef met de regelmaat van een klok, ze had een prachtig handschrift.
Vader daarentegen schreef met grote hanepoten en niet dikwijls, maar hij kon wel ongelooflijk leuk schrijven.
Nog steeds moet ik lachen als ik zijn brieven voor de elfendertigste keer herlees.

Enfin, zoals gewoonlijk dwaal ik weer af.

Ik was aan’t zagen over het thuiskomen na de vakantie.

Vermits je een lege ijskast hebt achtergelaten moeten er dringend inkopen gedaan worden.
Gisteren hebben we dat allemaal gedaan en we zullen de eerste dagen niet omkomen van honger of dorst.

Na het avondeten stond ik recht om een tas koffie te halen en ik zwalpte tot mijn verbazing de kamer door als een dronken matroos.
Moest ik dronken geweest zijn dan was dit niet verontrustend, maar van één glas wijn bij het eten ga ik normaal gezien niet zwijmelen.

Maar...als je zwijmelt is er maar één optie. Liggen of je valt.
Ik ging dus braaf op mijn bed liggen om vandaar uit TV te kijken.

Dat bleek een slecht idee, want als je zo tegen de zestig bent en je gaat liggen dan val je gegarandeerd in slaap, wat natuurlijk ook prompt gebeurde.

Ik werd verschillende keren wakker en kon me helemaal niet orienteren. Na een maand vakantie was het weer even wennen aan de lay-out van onze slaapkamer.

En daarom, om een lang verhaal kort te maken, zit ik nu om vier uur ’s morgens klaarwakker te schrijven.
Waar een blog al niet goed voor is.
De geschikte opvangplaats voor mensen die om vier uur ’s morgens niet goed weten wat doen.

Weergoden Regen, Wind, Zon en Storm zaten gisteren gezellig samen een pint te pakken en zoals altijd, over het weer te praten.

Weergod Zon zei: “ Zeg vrienden, vinden jullie echt niet dat het nu lang genoeg geduurd heeft, dat vreselijk slecht weer aan de Belgische kust?   Die arme mensen snakken er naar om mij te zien! "

“Hélàba niet overdrijven hé ” zei weergod Regen, “de laatste tijd staat ge zoveel in het nieuws dat wij er allemaal misselijk van worden.  Het was hoge tijd dat wij er eens tussenkwamen om de aarde terug een beetje af te koelen en wat natter te maken!”

Weergod Wind was kort van adem die dag en zei: “Ach Zon,  ik zal niet moeilijk doen, ik ben aan een beetje rust toe, ik moet nog bekomen van die laatste storm en van mij mag je best nog eens tevoorschijn komen hoor!”

Ook Weergod Storm was momenteel compleet uitgeraasd en zei: “Vriend Zon, ik rust vandaag ook uit en trakteer er hier nog eentje voor de vrienden, dus doe uw best,  maar kom niet zagen als ge morgen weer in de krant staat,  want ge kunt nooit voor iedereen goed doen!  ‘t Is altijd te warm of te koud of te nat, maar mensen zijn nooit tevreden.”

Weergod Zon straalde, hij deed dit niet opzettelijk, hij was gewoon stralend geboren.

“Goed, ik ga dan al die mensen aan de Belgische kust eens verrassen” zei hij, “want die lopen er allemaal rond met het gezicht van een begrafenisondernemer.  Het is bijna de laatste dag van de maand en dan is voor veel mensen de vakantie gedaan en moeten ze naar huis.”

De Nacht ging slapen en de Dag stond op en Weergod Zon was vanmorgen heel vroeg op post.

Hij straalde de hele dag lang en zag tot zijn voldoening de mensen glimlachen en toen hij na de middag volop bleef schijnen, ging de glimlach bij velen over in een volle gulle lach.

De mensen koesterden zich in zijn stralen en lieten zijn heerlijke warmte over hun schaars geklede lichamen glijden.

“Voilà, die zijn weer tevreden” dacht hij bij zichzelf, “er is toch niet veel nodig om de mensen gelukkig te maken.”

Ik zit nat te denken of dit het slechtste weer is dat we ooit gehad hebben op vakantie.

Nee hoor, het wordt toch nog overtroffen door een vakantie in Spanje ettelijke jaren terug.

Toen werden we bijna van de snelweg gemaaid door de hevige rukwinden van een Mistral,  om vervolgens tien dagen aan een stuk helse,  tropische onweders te doorstaan met als apotheose een overstroming.

Wij zaten toen gelukkig in een appartement op een eerste verdieping, maar mijn schoonouders hadden een appartementje op het gelijkvloers. 
Toen het water daar uiteindelijk wegtrok hebben we met z’n allen drie dagen gekuist om de slijklaag te verwijderen die na zo’n overstroming in je huis blijft liggen als herinnering aan de overstroming.

Dus, nee…deze regen vakantie komt op nummer 2 in de lijst te staan.

Gelukkig zitten we in een prachtig appartement met alle luxe,  wat de pil een flink stuk verzacht.

Tussen de vlagen door wagen we ons elke dag buiten voor een wandeling en worden menige terrasjes bezocht.

Dit heeft natuurlijk een nefast gevolg op mijn lijn.  Ik word met de dag dikker.

Gelukkig ga ik nooit op vakantie zonder stapels boeken, DVD’s, mijn PC en handwerk.

Ik heb me nog geen dag verveeld. 
Vier handwerkjes zijn al af en aan de vijfde ben ik nu bezig.  Ik heb ook al flink wat gelezen en geschreven.

Als ik dan naar het nieuws kijk en zie hoe slecht het weer is bij mijn zus in Engeland dan denk ik dat wij er nog vrij goed van afkomen.

De zuiderse landen worden dan weer geteisterd door een enorme hittegolf, dus indien we naar daar waren getrokken was het waarschijnlijk ook niet goed geweest.

Het beste alternatief is gewoon lekker thuisblijven vind ik, maar daar wil mijn halve trouwboek niets van weten.

De arme man heeft het ongeluk om getrouwd te zijn met een vrouw zonder één avontuurlijk gen in haar lichaam.

Vraag me niet hoe het komt,  want de rest van mijn familie doet niets liever dan de wereld rondtrekken en emigreren.

Aha…mijn oog ziet een lichte verbetering buiten, de wolken zijn nu lichtgrijs inplaats van donker grijs en het regent even niet. 
De hevige rukwinden zijn ook gaan liggen.  Ik zie warempel geen enkele paraplu en er is zelfs een man die zijn jas uitdoet buiten op straat.

Ik zie dit alles omdat mijn PC op de vensterbank staat. 
Mijn lieve IT-expert van Citymesh zei dat ik hier de beste ontvangst heb voor het internet en hij heeft gelijk.

Sinds ik hem telefonisch heb verzocht om alle stralen uit de straat naar mijn raam te richten lukt het surfen vrij goed.   Ik denk dat de arme schat mijn gezaag beu was.

Ventje is al vertrokken voor zijn ochtendwandeling. 
Mijn hernia laat slechts één wandeling per dag toe,  dus die hou ik voor de namiddag.

Ons kabientje op het strand staat er verlaten en troosteloos bij. 
Het gezicht van de ‘baigneur’ (verhuurder van kabientjes en stoelen) staat ook op donder.

Die arme mensen zien een heel maand inkomen door het regenwater letterlijk in zee wegspoelen.

Ach…de zomer moet waarschijnlijk nog beginnen. 
Juli en augustus staan voor de deur en slechter kan het toch niet worden….
(ik hou hout vast en mijn vingers en tenen gekruist terwijl ik deze laatste zin schrijf hoor! ).

Beste bewonderaars, hartelijk dank voor uw aanmoedigingen, maar een eigen blog beginnen is me net iets teveel van het goede.
Ik zou niet weten hoe ik het vol moet krijgen.

Af en toe een paar moppen zie ik wel zitten, maar die teksten schrijven, dat duurt te lang.

Hier dus nog enkele moppen:

*Ik ging gisteren een camouflage broek kopen maar ik vond er geen.

*Een man ontwaakte uit de narcose en riep: “dokter, dokter, ik kan mijn benen niet meer voelen!”

“Ik weet het” zei de dokter, “ik heb uw armen geamputeerd.”

*Een andere man ging naar de dokter, er groeide een aardbei op zijn hoofd.  De dokter zei: “ik zal u wat crème voorschrijven om erop te doen!”

*Naar het schijnt is één op vijf mensen in de wereld een Chinees.   Er zijn vijf personen in mijn familie,  het moet dus één van hen zijn.  Ofwel is het mijn moeder of mijn vader, misschien mijn oudste broer Jef, of mijn jonste broer Ho-Cha-Chu,  maar ik gok op onze Jef.

*Een man ging naar de dokter en zei: “ik heb mijn arm op verschillende plaatsen pijn gedaan”.

De dokter antwoordde: “ wel, ga er dan niet meer naartoe ! “

*Een vreselijk vliegtuigongeval vond gisteren plaats in Holland.  Een kleine Cessna stortte neer op een kerkhof.  De Hollandse politie heeft tot nu toe al 1826 lijken geborgen en ze verwachten dat er nog meer zullen gevonden worden tijdens het verloop van de dag.

groetjes van de zilveren surfer! 

Ons madam is even aan het rusten en dan mag ik nog eens aan de PC.
Ze kan het niet kroppen dat ik het plezant begin te vinden.

Het regent hier oude wijven zoals ze bij ons zeggen. 
Aan het strand liggen zit er niet in vandaag.

In de zetel liggen ook niet, want daar ligt ons madam te lezen.
Vanmorgen heb ik ze nog eens meegenomen naar een rommelmarkt, ik weet dat ze dat heel graag doet.

Ik kwam geladen als een muilezel terug thuis. 

Ze begrijpt niet dat ze daar niet moet kopen, ze moet alleen maar kijken.  Ik ben een fortuin kwijt.

Een eiken bibliotheek trap, zeg nu zelf, wat moeten we daar mee aanvangen? 
Zij zegt dat ze het in de keuken gaat zetten zodat ze aan de bovenste kastjes kan. 
We hebben nochtans al een heel stevig plooibaar trapje, maar deze vond ze interessant omdat het een paal heeft waar ze zich aan kan vasthouden.

Ik vroeg haar of ze voor mij ging paaldansen en ze kon er niet om lachen.   Geen gevoel voor humor ons madam.

Verder kocht ze nog een enorme zak vol speelgoed voor de kinderen, voor vijf euro!  
Allemaal monsters, (het speelgoed, niet de kinderen) en gewoon omdat onzen tweede zot is van monsters. 
Ik zei dat we al meer dan genoeg rommel in huis hadden, maar ze zei dat ik haar dan maar niet moest meesleuren naar rommelmarkten.

Dan kocht ze nog een Braziliaanse zonnepet. 
Het regent pijpestelen en ons madam koopt een zonnepet, van optimisme gesproken! 

De verkoper wist haar te overtuigen omdat hij zei dat hij ze rechtstreeks kocht in Brazilië en dat ze daar ‘de grote mode’ waren en toen hij zei dat ze er knap mee stond was zijn broodje gebakken.  

Mij leek het alsof er een vliegende schotel op haar hoofd geland was, maar ik heb wijselijk gezwegen.

Ze was gisteren al zo kwaad, dus ik moet vandaag weer goed op mijn tellen passen.

We waren op bezoek bij een oude 88 jarige halfblinde, bijna dove tante van haar. 
Het mens is heel lief, maar ze hoort nog enkel diepe stemmen.  
Ik moest dus elke zin van ons madam terugzeggen, want mij verstond ze, en ons madam haar piepstem hoorde ze niet.  Mijn been ziet blauw van de stampen. 
Ik was niet snel genoeg in het doorgeven van haar antwoorden!

Diezelfde tante van haar heeft ons vanavond uitgenodigd om eens goed te gaan eten.

Nu was ons Madam de hele terugweg weer kwaad op mij omdat ik geen vis lust. 
Tante wou trakteren in een chique visrestaurant met oesters en kreeft, en ik lust dat niet en ze hebben daar geen vlees.

Er is dus besloten om naar een ander restaurant te gaan straks.

Nu is het natuurlijk weer mijn schuld dat ons madam geen oesters en kreeft krijgt! 
Heel de weg terug heb ik het moeten horen.  Het is altijd mijn schuld.

Toen ik zei dat het de schuld van het restaurant was en dat ze daar maar vlees moesten voorzien voor mensen zoals ik, kreeg ze het nog meer op haar heupen. 
Ik heb dan maar weer wijselijk weer gezwegen.  Ik kan goed zwijgen.

Toen ik daarstraks zei dat ik iets op haar blog ging schrijven,  zei ze dat ik er zelf een moest aanmaken.

Moest ik verdorie weten hoe het moest dan deed ik het ook.

Ze zou nogal verschieten van mijn succes denk ik.

Maar ik val nog liever dood dan het te vragen. 
Ben ik nu de enige man die zo onder de plak ligt? 
Ik denk het niet want Pietje Bob die fleurt mij af en toe nog eens op en geeft me nog wat moed.  Bedankt maat! 
Veertig jaar zo onder de sloef, ’t is niet gemakkelijk.

Succes trouwens met uw nieuwe blog P.B.  Ik zal regelmatig komen kijken hoor.

Het wordt tijd dat er wat meer mannen schrijven wat ze denken.  
Altijd die vrouwen aan het woord, wij tellen ook nog mee, maar dat zijn ze precies vergeten!

(de zilveren surfer)

Ik draag ze al sinds ze op de markt kwamen:  “mijn Crocs”. 

Ventje gaf ze ooit als een extraatje onder de kerstboom. 

Toen ik het pakje openmaakte dacht ik bij mezelf dat hij compleet geflipt was.

Voor mij lagen twee lelijke, onelegante plastieken sloefen vol gaten.

Omdat mijn ouders mij heel beleefd hebben opgevoed vroeg ik: “zijde gij nu helemaal geflipt?  Plastieken sloefen! Hoe komt ge daar nu bij om zoiets te kopen?”

Ventje legde me toen uit dat deze sloefen ‘ Het van Het’ waren.  Het ultieme genot voor uw voeten.

Waar hij al deze wijsheden en nieuwigheden vindt is me een raadsel.

Maar zoals meermaals gebeurd is kreeg hij gelijk.

Om hem een plezier te doen moest ik natuurlijk die vreselijk onelegante plastieken sleffers aandoen en eens rond de kamer lopen.

Ik moest onmiddellijk toegeven dat ze inderdaad heel gemakkelijk aanvoelen, vederlicht, ik voelde bijna niet dat ik ze droeg.

Ik dacht ook dat plastic koud en klam zou aanvoelen, met daaropvolgend vreselijk zweetvoeten, maar integendeel, ze voelden onmiddellijk warm aan.

De binnenzool staat vol plastieken mini boebeltjes die uw voetzolen masseren en dat voelt ook prettig aan.

Ik moet dus bekennen dat ik sindsdien bijna nooit andere schoenen draag.  Kort daarna ben ik zelfs een tweede paar gaan kopen om eens te kunnen afwisselen van kleur.

Hier aan zee zijn ze echt onmisbaar. 

Je houdt ze aan om door het zand te lopen, schudt door de gaatjes het zand er gewoon weer uit en je loopt rustig verder.  
Idem dito met het water, of het nu zee of regenwater is, dat sijpelt er langs alle kanten terug uit, ze hebben veel verluchtingsgaten.

Lange afstandswandelingen…geen probleem: met mijn Crocs nooit pijnlijke voeten of blaren.

Ik moet mezelf tegenwoordig dwingen om mijn gewone mooie schoenen te dragen en je moet weten dat ik een schoenkast heb waar Imelda Marcos jaloers op zou zijn.

Begin deze week ging ventje even wandelen en toen hij terug kwam overhandigde hij me een heel klein geschenkzakje.

Ik deed het open en keek verbaasd naar een piepklein plastiek rood hemelbeestje en een gekleurde kristal met dezelfde afmetingen.

Verbaasd vroeg ik waarvoor ze dienden.  Ze leken op speelgoed buttons voor de kindjes.

“Die moet je als versiering in de gaatjes van je Crocs steken” zei hij met een brede grijns.   Ik liep daarnet voorbij een schoenwinkel waar ze Crocs verkopen en met deze buttons geef je je Crocs een ‘eigen’ stempeltje.

Mijn linker Croc draagt nu het hemelbeestje en mijn rechter Croc het roze kristalletje.  Nu ken ik eindelijk mijn linkervoet uit mijn rechter zonder dat ik daarbij hoef na te denken!

Gisteren liepen we samen voorbij de Croc schoenwinkel en ik ben voor mijn ander paar ook enkele buttons gaan kopen. 
Ik kon er niet aan weerstaan.

Rode Lipjes en een rood hartje, een gele smiley en een yin-yang.

Aan zee valt het niet op als een oude Bomma gek doet. 
De dresscode hier is helemaal anders dan thuis in de koekenstad.

Ik had wel niet meteen zo’n succes verwacht.

’s Avonds in het restaurant waar we gingen eten keek de jonge kelner naar mijn voeten.

“Aha ik zie dat u ook buttons in uw Crocs steekt” zei hij met een grote smile, “mijn lief is er ook zo zot van, ik heb er al enkele voor haar ook gekocht”.

Voilà… mijn primeur…aan zee zal de hype deze zomer ‘de buttons’ voor de Crocs worden!

Tenzij ik natuurlijk hopeloos achter loop en ze al lang 'een hype' zijn! 

Een man staat voor de rechter omdat hij zijn vrouw heeft doodgeslagen.

Rechter: "Dat is een zwaar misdrijf, als u verzachtende omstandigheden kunt  aantonen wordt de straf niet zo hoog".
De man: "Ze was dom, ik moest ze gewoon doodslaan".
 De Rechter: "Dat is niet echt een verzachtende verklaring van u, als u echt  niet levenslang achter tralies wilt zult u met iets beters moeten komen."
Waarop de man verklaart:
We woonden in een flat. Op de 12e verdieping woonde een gezin met 2 kinderen het was gewoon zielig. Ze waren heel klein. De zoon van 12 was maar 90  cm en die van 19 was maar 85 cm. Op een dag zei ik tegen mijn vrouw "dat is toch zielig hè, die kinderen van die  mensen".
"Ja", zegt mijn vrouw, "dat zijn pyrineën".
Ik zeg: "je bedoelt pygmeën".
"Nee", zegt ze, "pygmeën dat is dat wat onder de huid zit waar je sproeten van krijgt".
Ik zeg: "dat is pigment".
Nee", zegt ze, "pigment dat is waar de oude Romeinen op schreven".
Ik zeg: "dat is perkament".
Nee", zegt ze, "perkament is als een dichter iets begint en niet afmaakt".
"Edelachtbare U kunt zich voorstellen dat ik niet van plan was te  zeggen dat  het fragment is. Ik ging dus in mijn stoel zitten en las mijn krantje.
Plotseling komt mijn vrouw met de volgende zin en ik denk: ze is rijp voor het gesticht..."
"Schat kijk eens", ze maakt een boek open en laat een stuk tekst zien.
"Het  zonnedak van de handtas was de lerares van pooier 15."
Ik neem het boek en zeg: "Maar schat, dat is Frans daar staat: 'La
Marquise  de  Pompadour est la Maitresse de Louis XV.' Dat betekent: De Marquise van  Pompadour was de maitresse van Louis de 15e".
"Nee" zegt mijn vrouw, "dat moet je letterlijk vertalen. 'La marquise- het  zonnedak, pompadour - de handtas, la maitresse- de lerares, Louis  XV - de  pooier.'
Ik moet dat toch weten ik heb extra voor mijn franse les een legionair in dienst gehad.
" Ik zeg: "je bedoelt een lector".
"Nee", zegt ze, "Lector is een Griekse held".
Ik zeg: "dat was Hector en dat was een trojaan".
"Nee", zegt ze, "Hector is een vlaktemaat".
Ik zeg: "dat is een hektaar".
"Nee", zegt ze, "hektaar is een godendrank".
Ik zeg: "Dat is nektar".
"Nee", zegt ze, "dat is een rivier in zuid-Duitsland".
Ik zeg: "dat is de Neckar".
Mijn vrouw: "Ken jij dat lied niet "Gauw graas ik aan de Naktar, gauw raas ik aan de rijn", dat heb ik pas nog met mijn  vriendin in duo gezongen".
Ik zeg: "in duet".
"Nee", zegt ze, "duet is als twee mannen met een sabel vechten".
Ik zeg: "dat is een duel".
"Nee", zegt ze, "duel is als een trein uit een donker berggat naar  buiten komt".
"Edelachtbare...toen heb ik de hamer genomen en haar doodgeslagen".
                                    Ze zwijgen.......
Dan zegt de rechter: "Vrijspraak! Ik had ze bij  "Hector"  al
doodgeslagen!".

Na een weekje tot rust komen,  waren deze week onze bezoekers en bezoeken al gedeeltelijk gepland.  
Donderdag zijn we naar Oostduinkerke geweest op bezoek bij schoonma die daar op vakantie is met twee vriendinnen. 
Ze stond ons al op te wachten,  want ze had niet gedacht dat de rit zo lang zou duren.  We hadden het haar nochtans gezegd dat we anderhalf uur met de auto van haar verwijderd waren, maar ja ze wordt ook een dagje ouder.

Het weer was redelijk op dat ogenblik, er was wel regen voorspeld maar toen we aankwamen kwam slechts af en toe het zonnetje nog even piepen.

Ze had al plaatsen gereserveerd in hun favoriete restaurant, buiten onder de parasols. 
Ik vroeg of dat wel wijs was, want in de verte zagen we enorme regenwolken op ons afkomen.

Schoonma en haar vriendin zijn verstokte rokers en roken kan nu nog enkel buiten, dus het was op het terras,  of niets.

Vermits schoonma trakteerde besloten we om niet tegen te pruttelen en dat het maar best was om buiten te zitten, we zijn niet moeilijk.  Wij roken niet, maar als ex-rokers hebben we veel begrip voor hun dilemma.

De moeder van de vriendin van schoonma, ook dik in de tachtig en een niet rookster,  had het wel koud. 
Vroeger had schoonma het ook altijd koud op een terras,  maar niet kunnen roken en warm binnen zitten haalt het niet tegen koude, regen en toch kunnen roken. 
Verslaafd zijn is erg, ik kan er van meespreken.  
Ik ben ongelooflijk blij dat ventje en ik destijds afgekickt zijn.

De mosselen werden opgediend, de wolken werden hoe langer hoe dreigender en uiteindelijk zijn we toch moeten naar binnengaan of onze mosselen zwommen in regenwater in plaats van zeewater.

Het waren lekkere mosselen trouwens, zo van die goeie dikke, gele, volle.  Nochtans waren het geen Zeeuwse.   Ik denk dat de Zeeuwse soms wat overschat worden.

We waren in Oostduinkerke en ik was graag eens naar 'de Rubens' gegaan om iets te drinken, want soms zitten daar vrienden van ons, maar schoonma besliste dat we terug naar het appartement gingen.

'Her wish is our command' of vertaald: haar wens is ons bevel.
We gingen naar het appartement.
Toen we later terug in ons badstadje aankwamen zagen we overal brandweerwagens. 

’s Avonds op het nieuws zagen we dat het hier nog het ergst had geregend.  Veel  kelders stonden onder water.

Een kelder onder water hier is niet zoals een kelder onder water in Antwerpen. 
Hier worden kelderwoningen verhuurd, ik kan het weten! 
Mijn eerste zes maanden in België heb ik in een kelderappartement gewoond.

Ons huurappartementje van nu was gelukkig hoog en droog en alles was voorbij toen we terugkwamen.

Weer,  wind of regen, niets houdt ons tegen.  We hebben ons kabientje op het strand en elke dag gaan we er naartoe, al was het maar om de zeelucht op te snuiven.

Daarnet heeft de regen ons weer weggejaagd, maar dat geeft me weer tijd om wat bij te schrijven op mijn blogje en ventje kan dan rustig zijn krant lezen.   

Tijdens het weekend hebben we bezoek gehad van onze lieve vrienden en ook van onze kinderen en kleinkinderen. 

’t Is hier nu heel stil en rustig op het appartement nu iedereen weg is.  

Ventje gaat seffens mijn portie kleine wulken halen om te snoepen bij mijn aperitiefje, soms wulken, soms ongepelde garnaal en soms kreukeltjes, ik doe niet moeilijk…. en dan gaan we straks lekker uit eten.

Ik vrees dat op verlof gaan niet zo goed is voor mijn lijn. 
Zelfs mijn rekkers beginnen al te spannen.

Zoals jullie zien werkt de aansluiting met Citymesh nu vlekkeloos (ik heb natuurlijk hout vast terwijl ik dit schrijf) en kan ik rustig mijn favoriete blogjes lezen.

Dat ga ik nu doen, want ik sta al wat achter….

De kleine jongen zat met een angstig gevoel op de grond onder de grote tafel te spelen met het rode autootje dat hij net had gekregen.

Hij deed zijn uiterste best om flink te zijn en niet te wenen.

Al de grote mensen rondom hem waren druk aan het praten maar hij verstond geen woord, het leek allemaal gebrabbel.

De heel oude mijnheer keek hem vriendelijk aan en kwam af en toe eens over zijn hoofd strelen.

De oude dame keek meestal spiedend naar hem tussen haar oogleden als ze dacht dat niemand keek.

Zijn mama zat kaarsrecht, ook heel onwennig, op een stoel en plukte zenuwachtig aan haar nieuwe jurk.

Af en toe vielen er ijzige stiltes die heel lang leken te duren.

Het jongetje wenste dat ze terug weg zouden gaan, hij en zijn mama.
Ver weg van deze mensen, terug naar zijn vertrouwde Oma en tante in het kamp.

Hij had met zijn mama eindeloos op treinen gezeten om hier te geraken en was onderweg heel ziek geweest met hoge koorts.

Hij herinnerde zich niet veel meer van de treinreis en hij had er zo naar uitgekeken.

De heel oude man moest hij Bompa noemen en de andere man papa; zo had zijn mama hem gezegd, en hij moest lief zijn en heel braaf, dan zouden ze hem en haar allemaal heel graag zien.

Hij schrok want de oude mevrouw zei plots heel boze dingen tegen zijn mama en zij begon heel hard te wenen.

Hij kroop nog dieper weg onder de tafel.
Nu had hij de oude dame verstaan, ze had Duits gesproken tegen zijn mama en ze had haar een hoer genoemd en gezegd dat ze na vandaag die vieze Duitse taal niet langer wenste te horen of te spreken, zijn mama moest maar de andere taal leren, hun taal. Duits was een heel slechte, vieze taal.

Hij verstond zelf wat Duits omdat hij altijd met de Duitse kinderen gespeeld had en zijn Oma en mama hadden gewerkt bij Duitse mensen, maar thuis spraken ze altijd Russisch.

Russisch was misschien geen slechte taal, maar als hij dat sprak verstonden ze hem ook niet.
Daarom had hij besloten om maar best niets te zeggen.

Hij wist ook niet wat een hoer was, maar het zou wel iets slecht zijn want anders zou zijn mama niet zo hard wenen.

Ze had terug geroepen dat ze geen hoer was en dat het niet alleen haar schuld was dat hij er was. Ze had hem willen laten weghalen maar de dokter had gezegd dat ze al te ver was.

Zijn mama had hem dus ook niet gewild.

De man die hij nu papa moest noemen sprak nu ook boos tegen zijn mama en zei dat ze zo snel mogelijk nederlands moest leren.

Hij wilde niet dat de mensen zouden denken dat hij met een Duitse getrouwd was: hij, een soldaat, gevangen genomen bij het begin van de oorlog en vijf jaar krijgsgevangene geweest bij die smeerlappen.

Hij walgde van alles wat Duits was, ook de taal.

Hij snauwde toen iets onbegrijpelijk in die andere vreemde taal en trok de jongen van onder de tafel.

De oude man sprong op en was boos tegen de man die hij papa moest noemen.

De vriendelijke oude man trok de jongen dicht naar zich toe, streelde weer zachtjes over zijn hoofd en zei dat hij niet zo bang moest zijn.

Zijn mama had hem op de trein verteld dat hij nu een grote flinke jongen moest zijn, hij was tenslotte al vier jaar oud.

Ze vertelde ook dat ze eindelijk naar zijn papa en naar zijn grootouders gingen en die zouden hem allemaal heel graag zien en mooi speelgoed geven en lekker eten en mooie warme kleren.

Hij bekeek het rode autootje nog eens, het was inderdaad een heel mooie auto en die heel oude mijnheer was wel lief, maar van de anderen was hij allemaal doodsbang, nog het meest van de heel boze man die hij vanaf nu papa moest noemen.

Allez ik ga nog eens eens proberen om iets op mijn blogje te krijgen. 
Vandaag is het me dan toch gelukt om aansluiting te krijgen met het internet. 

De jonge man van Citymesh had me gisterenavond nog opgebeld zoals hij beloofd had. 
Da’s pas service nietwaar.

Volgens hem ligt de fout bij mijn nieuwe laptop. 

“t ja Mevrouwtje,  als we problemen hebben dan is het bij die Medions” - (Medion is het merk van den Aldi voor al diegenen onder u die dit niet weten).

Ik kreeg een heel deskundige uitleg dat de routerkaart  (?) niet sterk genoeg is bij dat merk.  De ontvangers zitten naar het schijnt rond het scherm.

Ik vroeg hem hoe het dan kwam dat ik de eerste twee dagen toch een vrij goede connectie had gehad met mijn "Medion Aldi" machientje.

“’t Ja Mevrouwtje, ge zult geluk gehad hebben dat de stralen toen goed stonden voor ontvangst op uw PC.  Dat kan variëren.” 

Die jonge man kon me wijsmaken wat hij wou, want ik snap er toch de ballen van.

Ik zei hem dat ze zich bij Citymesh toch maar best voorbereiden op een invasie van Medion Aldi laptopkes deze zomer, want ze vlogen bij Aldi buiten als zoete koek en allemaal waarschijnlijk voor mensen zoals mezelf, om mee te nemen op vakantie.  Ventje stond aan de deur van de Aldi tegen het openingsuur en er waren al acht mensen voor hem die ook een laptop kochten.

Niet iedereen kan zich een duur merk veroorloven.

Mensen die zich dure merken kunnen veroorloven zitten in een vijfsterrenhotel en daar is waarschijnlijk een top of the range PC mèt aansluiting op de kamer in de prijs inbegrepen.

Toen ik vervolgens met een héél diepe zucht zei dat ik mijn zoon dan zaterdag mijn oude laptop zou laten meebrengen (van een duur merk Sony – destijds een dankbaar aangenomen geschenk van neef die zelf nog een betere wou) als dat de reden van mijn miserie was, begon hij heel voorzichtig zijn kazakske te keren.

De lieve jongen zei toen dat hij alles in het werk zou stellen om me een verbinding te bezorgen en dat al de gemiste uren me zouden vergoed worden met extra uren.

Gisterenavond aan de telefoon wist hij me te zeggen dat de versterker die hij me had willen bezorgen niet meer voorradig was of te duur, ik ben het vergeten, maar dat ze de zender in de straat gingen ‘kalibreren’ zodat ik alvast een beter ontvangst zou hebben. 

Natuurlijk was dat het eerste wat ik deze ochtend uitgetest heb.

En ja hoor, eindelijk, ik zat na luttele seconden op Google en ik kon zowaar zonder problemen mijn mails lezen en mijn favoriete Sennet blogs.

De lieve schat verzekerde me ook dat hij me op de hoogte zou houden van de stand van zaken, want dat ik aan hem was toegewezen.

Mijn eigen persoonlijk IT manneke, dat kunnen niet veel mensen zeggen hé?  Ik ben zijn persoonlijk proefkonijntje.

Citymesh at your service …. Zo zou het overal moeten zijn.

Voor alle veiligheid laat ik toch zoon 1 zaterdag mijn oude Sony meebrengen, we moeten het lot niet tarten. 

Als mijn goedkoop Aldi modelleke het niet doet, dan moet volgens de redering van Citymesh mijn oude Sony het wel aankunnen.

Vier weken zonder internet overleef ik niet!

Ik bekend, ik ben verslaafd …. 

Een nonnetje gaat naar de dokter voor een onderzoek.
Ze moet zich helemaal uitkleden.
De dokter legt zijn handen op haar hoofd. 

"Wat doet u dokter?" vraagt het nonnetje verschrikt.

"Dit is een nieuw onderzoeksmethode om te onderzoeken of u geen hersentumor hebt, zeg eens 88". 
Het nonnetje zegt braaf "88".

De dokter legt vervolgens zijn handen op haar borsten en zegt:
" ik doe nu een controle voor borstkanker, zeg nog eens 88", waarop het nonnetje nu stamelend zegt: "88". 

Vervolgens steekt de dokter twee vingers in haar vagina en zegt:
"dit is de controle op baarmoederhalskanker."  

Het nonnetje vraagt nu heel bedeesd, "wat moet ik nu doen dokter?"

"88 zeggen natuurlijk" antwoordt de dokter.


Het nonnetje zegt:



" 1......2.......3........4.........5,......." 

                               groetjes van de zilveren surfer !
( maar heel stillekes want ons madam begint te zagen, ze zegt dat dat hier geen moppen             categorie is ! )

Ik hou van water en van zwemmen, maar ik hou ook van alles wat uit de zee komt: heerlijke verse garnalen, warme wulken in een flink gepeperd soepje en  kreukeltjes die je met een speld uit hun huisje moet vissen.

Vermits ik al pillen neem om mijn dramatisch hoog cholesterolgehalte wat omlaag te krijgen, denk ik dat mijn huisarts deze vakantie zee-dieët vast en zeker zou afraden.

Ventje daarentegen is een visetariër, (hetzelfde als een vegetariër maar dan met vis) m.a.w. hij eet geen vis, niets, nada, noppes, zelfs geen kreeft.  Als het uit het water komt raakt hij het niet aan.

Het is een fobie.  Volgens hem stamt het af van zijn legerdienst periode. 

Dit houdt in dat ik bijna elke dag twee gerechten moet klaarmaken want ik sta erop, nu ik aan zee ben, om bijna elke dag vis te eten. 

Er wordt dus een compromis gemaakt, ventje koopt iets vleesachtig dat past bij de rest van mijn vismenu.

Gisteren aten we bv. gestoofde prei in roomsaus met aardappeltjes, ik met mijn lekkere verse gebakken pladijs en ventje peuzelde aan gebakken ribbetjes.

Het ergert me soms toch wel,  want om sommige zaken te eten op restaurant moet je met twee zijn.  Een paella of een zeevruchten schotel kan je voor één persoon niet bestellen.   Waarschijnlijk presenteert het niet mooi genoeg voor één persoon.  Nu zou ik er zelf geen enkel probleem mee hebben als ze me gewoon een portie zouden geven van een andere schotel dat voor drie of vier personen werd klaargemaakt.

Ooit heb ik in Normandië het klaargespeeld om het voor mij alleen geserveerd te krijgen, maar enkel omdat we al een hele week in hetzelfde restaurant gingen eten.

Mijn zeevruchten moeten allemaal wel ‘kevendrager’ zijn, m.a.w. dood!  Als het nog van de schotel kan kruipen krijg ik het niet door mijn strot.  Elk jaar doe ik één poging om een oester te eten, maar ik moet zeggen dat het me nog steeds niet smaakt.  Even onder de grill met een champagnesaus en mmmmmmm….lekkerrrrr….’t is maar het gedacht dat het nog leeft.

En geef toe, als aperitief bij een frisse pint:  dikke, verse grijze garnaaltjes die je één voor een pelt en dan in je mond steekt, onovertrefbaar!

We zijn daarnet bibberend van het strand terug naar het appartement gekomen en ik denk dat jullie uit dit stukje kunnen opmaken dat ik stilaan honger begin te krijgen.

Ik ga dus snel stoppen met schrijven en achter de hoek even bij de viswinkel mijn portie verse garnaaltjes halen!

Dan ook even kijken welke vis er het lekkerste uitziet, of misschien gaan we vanavond op restaurant, ’t is tenslotte vakantie nietwaar?!

De kokkin mag ook een dagje rust hebben.

*******

Van Huismusje en Affodil kreeg ik een stokje doorgezonden en blijkbaar moet ik antwoorden op de vraag:
'wat zou je nog graag eerst doen voor de man met de zeis aan je bed staat'
en als compensatie mag ik dan drie anderen de duvel aandoen door het stokje aan hen door te geven. 
Bon, nu moet ik daar natuurlijk op antwoorden, dus:

Vooraleer de man met de zeis aan mijn bed staat zou ik :

° graag plots doodgaan zonder pijn of dementie

° graag de lotto winnen en het geld aan mijn kinderen geven

° eens iets stouts doen zonder daarbij een schuldgevoel te hebben

° een dagje doorbrengen met Robin Williams

° de volgende eerste vrijdag van de maand Hotlips uitbundig vieren,  want we hebben haar verjaardag gemist!

Zoals jullie zien aan de flauwe moppen van mijn ventje, moet ik hier al bijna vechten om aan mijn laptoppeke te geraken.
Waarschijnlijk ligt de aantrekkingskracht voor hem in het nieuw zijn van dit stukje techniek, ook het feit dat ik al vreselijk gesukkeld heb met Vista en vooral met de aansluiting op internet,  zal er zeker iets mee te maken hebben.

Op zo’n ogenblikken wordt de ‘He-Me-Alfa-Man’ wakker in mijn ventje en staat  hij erop om me te helpen.  Hij heeft me nu zoveel geholpen dat hij het al bijna beter kan dan ik. 
Mijn alleenheerschappij over de computer is voorbij vrees is, hij heeft nu de smaak te pakken.

Urenlang zit hij gefascineerd te kijken naar Google Earth en hij surft alsof zijn leven ervan afhangt nu hij weet hoe het moet.

Sinds gisteren geraken we vlot op het stedelijk net, enig in Europa zeggen de bedenkers. 
Het overkoepelt de hele stad en heet Citymesh en het laat iedereen toe om draadloos verbinding te maken met het net, uiteraard tegen een vergoeding.

Sinds we hier zijn heb ik elke dag met die lieve jongens gebeld omdat ik zo moeilijk aansluiting kreeg en als ik het dan kreeg,  dan verbrak het signaal voortdurend.  Heel vervelend als je net ergens ingelogd bent.

Ik denk dat ik hun eerste klant ben,  want ze waren ongelooflijk geduldig en behulpzaam.

Gisteren, na het zoveelste telefoontje, stelden ze voor om even met de laptop langs te komen,  want volgens hen waren er geen moeilijkheden meer en zou alles vlot moeten verlopen.

In de winkel bukten een viertal heel vriendelijke jongens, allen Ingenieurs (ze zien er zo jong uit tegenwoordig, de politiemannen ook trouwens), zich over mijn laptop en samen vonden ze de schoonheidsfoutjes,  die ze rechtgezet hebben. 
Ook zij moeten nog wennen aan Vista.

Dankzij mijn gezwoeg zullen veel mensen hier vanaf juli vrij probleemloos kunnen inloggen (geen dank, graag gedaan). 
Ik vroeg wel om korting voor mijn moeite,  maar dat hebben die jongens niet gehoord, ze kregen allemaal een plotse aanval van selectieve doofheid. 
Ik zal me maar troosten met het gedacht dat de werkuren van zo’n Ingenieur onbetaalbaar zijn.

Ik kreeg wel de raad om zo dicht mogelijk bij het raam te werken om een goede ontvangst te hebben.

Mijn lieve vriendin had zo’n mooi PC-plaatsje voor mij gemaakt in de living, maar ik zit nu met mijn laptop op de vensterbank te werken.

De laatste twee dagen waren ijselijk koud hier aan zee en met lede ogen zagen we op TV dat de temperaturen in het binnenland tropisch waren.

Enfin, vermits het te koud was om aan strand te gaan zitten, had ik  tijd genoeg om te schrijven en te lezen.

We hebben ook al flink gewandeld en zijn lekker uit eten gegaan om de verjaardag van ventje te vieren.

We hadden ons voorgenomen om de eerste week geen bezoeken af te leggen en gewoon even rustig te bekomen.

Volgende week wordt het dan onze ‘bezoek-de-familie’ week. 
Een groot deel van onze familie woont hier aan de kust en schoonma brengt haar vakantie momenteel ook door aan zee in Oostduinkerke.

Mijn tante, die hier woont,  kwamen we de eerste dag al tegen in een restaurant, van toeval gesproken. 

Zaterdag gaan we even terug naar huis omdat we zondag willen stemmen. 
Ik heb aan ventje al gezegd hoe ik denk dat er zal gestemd worden.  Benieuwd of ik gelijk ga krijgen. 

We gaan tevens van de gelegenheid gebruik maken om al de verjaardagen te vieren.  Ventje op 5 juni, zoon 2 op 10 juni en Seppe die 1 jaar wordt op 11 juni.  Ongelooflijk hoe snel de tijd toch vliegt.

Zoon 2 heeft laten weten dat Seppe nu ook de waterpokken heeft, er is even een moment geweest dat ze vreesden dat hij terug ICP kreeg, maar een bloedonderzoek heeft uitgewezen dat alles nog OK is.
Oef….

Ik zit hier tevergeefs te wachten op zon, maar als het buiten te doen is,  ga ik na de middag uit de wind in ons ‘kabientje’ dan maar verder werken aan mijn haakwerkje.

Ik heb van Affodil en van Huismusje ‘een stokje’ doorgestuurd gekregen, maar is het de bedoeling dat de antwoorden op mijn blog komen of via mail teruggezonden worden?

Graag raad!