Het gevecht om de laptop....

In 't Antwaarps!

Frans zegt tegen Jef: "Seg moette gaai main vraa ni emme?"

Jef antwoordt: "Neeje joeng, da kannek nie doeng."

Frans: "Mor allee joeng 'k zalle kik doar nie kwoad veur zaain zenne, 'kem zelf oekiet nief en joenk op 'toeg."

Jef: "Neeje, Fraans, 'k pak oe vraanie over!!!"

Frans: "Is da soems giee schoe waaif of wa?”

Jef: "Mor joawel, mor 'k emvanzjeleive is nen broemmer van aa gekocht, endaor emmek oek mieer neffe geloepe dan da 'k er em oepgezeete !




da goddier al goe met dieje Vista hé mannekes ....

                                 groetjes van de zilveren surfer!

Als jullie dit lezen zijn we eindelijk on line geraakt. 
Eerst had onze geliefde badstad internetaansluiting beloofd in april, daarna vanaf 1 juni, maar zoals overal en altijd zijn er opstartproblemen. 
Ik zit dus nu al te popelen om mijn favoriete blogjes te lezen, want de vriendelijke computer mijnheer heeft me telefonisch weeral verzekerd dat we vanavond zeker zullen aansluiting krijgen. 
Eerst zien en dan geloven zei ooit den ongelovige Thomas, of,  veel beloven en weinig geven doet de zotten in vreugde leven. 

Nee hoor, deze keer ben ik vol vertrouwen. 

We zijn hier nu al enkele dagen en zijn héél tevreden met ons mooi appartementje.  Zonnig en proper en al wat we nodig hebben.

De eigenaars, mijn lieve vrienden, hebben voor mij zelfs een computerhoekje ingericht omdat ze weten dat ik regelmatig op mijn blogje schrijf.

Onze eerste dagen zijn al prachtig geweest. 
Ik heb onmiddellijk op het strand een kabientje (westvlaams voor cabine) gehuurd, dit doe ik meestal aan zee, want al dat gesleur met stoelen en parasols elke keer is zwaar werk.   
Bovendien is je eigen plekje op het strand altijd leuk. 
De cabine is ook de plaats om uit je nat badpak te strippen en een droge aan te doen. 
Jaja, ik ben al elke dag in zee gaan zwemmen hoor, gisteren nog met de twee kleinzoontjes die even op bezoek kwamen met hun papa, want mama moest werken.

Ventje had eerst met hen en hun papa en groot fort gebouwd,  dat vervolgens verdedigd moest worden tegen de aanval van de woeste golven en nadien,  toen het fort de strijd verloren had en volledig vernietigd was,  is nana met hen het water ingedoken.

Ik zit me nu af te vragen of de borrels chemisch, vuil, radioactief zeewater die ik de laatste dagen binnenkreeg mijn haren groen zullen kleuren en of mijn vel niet op de lange duur gaat lossen.

Ik moet wel even grinniken als ik terugdenk aan de aankomst gisteren van kleinzoon 2, vier jaar oud. 
Hij kwam op het appartement binnen, rugzakje op zijn rug, pet op zijn hoofdje met een grote grijns op zijn gezicht.

Toen ik me bukte om hem te knuffelen stroopte hij plots, nog steeds volledig gekleed en met  zijn rugzakje op zijn rug, zijn broek naar beneden,  trok vervolgens zijn flieterke uit zijn onderbroek, keek ons allemaal heel fier aan en, flieterke tussen duim en wijsvinger, en zei heel trots: ‘kijk eens nana!”

Ik was even sprakeloos maar herpakte me onmiddellijk en zei: “knap flieterke ventje, ’t is al flink gegroeid.” 
Hij keek me niet begrijpend aan en zoon 1 gaf onmiddellijk uitleg.

“Maar nee nana, hij heeft voor de eerste keer een echte ‘mannen’onderbroek aan met een spleetje van voor,  zodat hij zijn broekje niet meer hoeft af te stropen en zijn flieterke zo uit het gaatje kan nemen .”

We kregen daarop onmiddellijk een demonstratie,  want kleinzoon, nog steeds met pet op en rugzak aan,  schuifelde, broek rond zijn enkels, naar het toilet om heel fier een demonstratie te geven,  dat natuurlijk op applaus onthaald werd.

Vooraleer ze terug naar huis gingen hebben we nog lekker Thai’s gegeten. 
Voor ventje en mezelf was dit slechts de tweede keer.  We hadden het ooit eens gegeten en het was ons toen niet zo goed bekomen, maar deze keer was het zo lekker dat we het menu zeker verder nog eens zullen verkennen.

Ik geloof nooit dat ik deze maand ga vermageren …

Nu maar hopen dat ik vanaf nu regelmatig op het net kan, allemaal mee de vingers gekruist houden hé!

Wreed slecht geslapen vannacht, jongens jongens toch.
Gewoeld, gedraaid, meerdere keren wakker geworden. Misselijk, buikkrampen ... en nu ... ’t is over, zo ineens, eindelijk!

Vandaag was de GROTE DAG, de dag van de DEFINITIEVE VULLING van mijn arme, veel gepijnigde wijsheidstand, dat zijn eigen oorlogje heeft moeten uitvechten.

Vorige keer had ik de tandarts met veel plezier afgebeld en uitgesteld, enfin plezier is relatief, want ik had toen last van mijn hernia en kon amper bewegen.
Toen werd me medegedeeld dat dokter Mengele, de redder van de kromme tandwortels, er niet meer werkte en dat Juffrouw Hyperspraak het zaakje terug overnam.
Het feit dat zij het de vorige keer helemaal niet meer zag zitten en me wou doorverwijzen naar een specialist sprak niet in haar voordeel.

Vandaar dus mijn vreselijke benauwdheid en zenuwen.
’t Is al erg genoeg om iemand aan je tanden te laten prutsen die er iets van kent, maar een twijfelende juffrouw boezemt niet onmiddellijk vertrouwen in.

Nadat ik vanmorgen de nu licht geel-purper-groene (nog niet met kippenschaar verwijderde) teen van ventje had verzorgd, duwde hij me de voordeur uit en ben ik met knikkende knieën en klapperend gebit richting tandarts gegaan.

Ik kende reeds de routine.
Mooi liggen, mond wijdopen, vingers en tenen gekruist en hopen op een goede afloop.

“Ik ga u geen verdoving geven hoor madammeke” mompelde ze vanachter haar masker.

Ik schoot sneller recht dan een raket en zei heel assertief: “ euh...wablief, dat gaat ge me toch niet aandoen zeker?” waarop ze me verzekerde dat het deze keer geen pijn zou doen, daarbij mompelend : “en als het pijn doet geeft ge maar een seintje en dan spuit ik”.

Ik daverde van de grote schrik bijna uit de stoel.

Twintig minuten later stond ik terug op straat.
Geen pijn, tand netjes gevuld, goed voor nog ettelijke jaren dienst, zelfs met zijn gekrulde wortels.
Mijn tandje heeft het overleefd.

Als het dokter Mengele was geweest dan had hij een zoen gekregen, maar ik ben nog steeds heel hetero, dus juffrouw Hyperspraak kreeg enkel maar een grote glimlach.
Ik kreeg wel weer een rekening.
Deze tand kost inmiddels bijna zoveel als mijn nieuw laptoppeke uit de Aldi.

Jaja, ik heb mijn allereerste nieuwe PC.
Al de vorige waren afdankertjes.   Ik ben er zo trots op dat ik het amper durf aanraken. ’t Is voorzien van al de laatste nieuwe snufjes, tot TV kijken toe.

Ik wou het vooral om mee te nemen naar zee overmorgen, in de hoop dat ik ergens een hotspot vind om niet helemaal ineens te moeten afkicken van mijn lievelingsblogjes.
Gisteren hadden we een kindvrije dag en hebben ventje en ik samen Vista aan de praat gekregen, programma’s geïnstalleerd, bestanden, spelletjes, tot zelfs het fotoprogramma van onze camera toe.
’s Avonds was ik zo stik kapot dat ik geen zin had om het al uit te proberen, dat zal voor aan ’t zeetje zijn. Daar kan ik naar hartelust oefenen en schrijven.

Een goede vriend heeft mij besmet met de poëzie ziekte.
Ik probeer nu zelfs gedichten te schrijven maar ik ga er jullie nog niet mee lastig vallen want de kwaliteit laat nog heel veel te wensen over.

Ventje is nu onze kleindochter gaan afhalen van haar eerste halve dag kleuterschool.
De pokjes waren opgedroogd, de broekjes zijn meer droog dan nat, dus ze is gepromoveerd.
Ik profiteer dan maar even snel om even mijn blogje bij te werken want morgen is het inpak dag.

De lijst is afgedrukt en ligt klaar, alles is gewassen en gestreken, als we nu ons valies nog terugvinden is het OK.
Als je naar de Belgische kust op vakantie gaat,  dan heb je drie keer zoveel meer bagage nodig dan wanneer je naar het zuiden gaat.

Daarnet was het buiten 11°C ja ... ELLEUF GRADEN....koud mannekes toch, en zeggen dat ik enkele dagen geleden nog rondplonste in mijn zwembad.

Je moet dus kleding en schoenen voorzien voor : koud, nat, héél nat, supernat, droog, vrij droog, heel droog, warm, warmer, heel warm, tropisch heet.

Toch is een verblijf aan onze kust altijd plezant, zeker omdat we nu naar het stadje gaan waar ik me thuisvoel.
Het stadje waar ik gewoond heb toen we van Engeland naar België kwamen, waar mijn grootouders, tantes, neefjes en nichtjes woonden. Waar ik mijn eerste vlaamse woorden heb leren spreken.

Nostalgisch loop ik voorbij hun huizen want ze zijn inmiddels allemaal gestorven, zelfs de neven en nichten.
In onze familie vallen we nogal vroeg dood zie je.

Het kelder appartement waar we zes maanden gewoond hebben en op appelsienkisten sliepen omdat mijn ouders hun spaarcentjes op waren... het staat allemaal in mijn geheugen gegrift.

Ik ken het stadje ook niet op z’n zomers.
Nadat we naar Antwerpen verhuisd waren gingen we enkel naar zee in de winter, want in de zomer hadden grootouders geen tijd: het ‘seizoen’ ging voor.

Een kuststad toen,  in de winter,  was niet zoals nu.
Toen was alles potdicht.
Enkel de winkel van tante bleef open voor de inwoners van het stadje.
 Op de dijk werden ramen van hotels en restaurants beschermd en afgesloten door grote houten panelen.

Schoonma gaat dezelfde maand ook naar zee, maar zij gaat naar Oostduinkerke.
We zullen elkaar af en toe eens bezoeken en dan gaan we vast en zeker iets drinken in de Rubens, daar komen we op de meest onverwachte ogenblikken soms goede vrienden tegen.

Benieuwd of het deze keer ook zo zal zijn?!

Vorige week is gestart met de heel onverwachte vroeggeboorte van een achterneefje.
Twee maanden te vroeg werd hij met spoed op de wereld gezet.
Vandaag, op het einde van de week kunnen we zeggen dat mama en baby het nu vrij goed stellen.

Spijtig genoeg kregen we vandaag dan ook het bericht dat de tante van onze schoondochter op de, voor ons senioren prille leeftijd van zestig, vannacht overleden is.
Vanmiddag gaan we bij schoondochter haar verjaardag vieren en de ganse rouwende familie zal daar ook aanwezig zijn.
Het doet me even heel stil worden en terugdenken aan het huwelijk van schoondochter met onze zoon.
Toen was ook, net drie dagen ervoor, mijn moeder begraven.
Vreugde en leed samen verwerken op één dag, het schijnt een weerkerend iets te zijn in het leven van mijn lieve schoondochter.

Het weer lijkt vandaag ook niet goed te weten welke kant het moet uitgaan, zon afgewisseld met regen.
Een lach en een traan....passend misschien op deze dag.

De waterpokjes van kleindochter zijn nu allemaal rode droge vlekjes.
Het arm schaapje had zelfs pokjes op haar tong.
Nu is het uitkijken naar de pokjes van Seppe.
Baby’s worden nu wel ingeënt tegen veel kinderziekten.   Mazelen en dikoor hoeven we al niet meer te verwachten. Oef...
Hoe het volgende week gaat aflopen met babyopvang als hij ziek wordt zal wel problematisch worden, want ventje en ik vertrekken donderdag voor een maand naar zee.
We komen de tiende natuurlijk even terug om te stemmen en nog een verjaardagsfeest mee te pikken en dan zijn we terug ribbedebie.

Gisteren was ik een namiddagje op stap met goede vrienden en toen ik thuiskwam kwam ventje me tegemoet gepikkeld met een heel gepijnigd gezicht.
Hij was van een trapje gestuikeld en nu denkt hij dat hij weer een teen gebroken heeft.
Hij heeft wel ondervinding, want vorig jaar rond deze tijd heeft hij ook een teen gebroken door er een betonpaal op te laten vallen.
We worden dus al experts op het gebied van gebroken tenen.
De teen in kwestie was heel pijnlijk, dik en blauw.
Met een heel klein stemmetje, eigen aan mannen die pijn hebben, vroeg hij gisteren avond laat ....  ”en shoeke ....wat denkt ge, moeten we naar spoed zoals de vorige keer?” waarop ik even hum’de en haa’de ... niet goed wetende wat zeggen.
Nadenken en 'Hummen en Haa’en' is dan altijd een goed redmiddel.

“Vorige keer hebben ze tussen uw twee tenen een compreske gestoken en de twee tenen als steun tegen elkaar geplakt, misschien moeten we nu hetzelfde doen” antwoordde ik na enkele ogenblikken van diepe bezinning.
Waarop hij dan zei: “weet ge, ik zal er eens een nachtje over slapen en we zullen zien hoe het er morgen vroeg uitziet”.
Moedig ventje hé, geef toe?

Het moedig ventje kwam deze ochtend kreunend en mankend de trap af en de pijn droop als het ware van zijn gezicht.
Maar, als vrouw weet ik dat mannen het een ietsiepietsie moeilijker hebben met het verbergen van smarten en pijnen, zeker die van henzelf.

Enfin, ik zette mijn Florence Nightingale hoedje op, nam mijn doosje van het rode kruis en ik heb zijn twee tenen voorlopig deskundig als steun tegen elkaar geplakt met een compreske ertussen, net zoals vorig jaar. Om het nog indrukwekkender te maken heb ik een flinke dot Feldene zalf op het compreske gedaan.
In moederkeszalf gelooft hij niet meer, tch tch tch ...

Met een bemoedigend klopje op de schouder zoals een volleerde pseudo verpleegster zei ik: “als ’t morgen nog dikker wordt en groen uitslaat dan zullen we het amputeren met de kippenschaar”.

Ventje kon er niet om lachen...

Hij heeft soms écht geen gevoel voor humor.

‘Bwoehaaaa’ = griezelig geluid.

Ik werd daarnet badend in het zweet wakker van mijn eerste nachtmerrie in jaren.
Uiteindelijk was het bij nabeschouwing nog niet zo’n erge nachtmerrie.

Ik woonde in het huis van mijn moeder, enkel zij en ik.
Ik zat nog beneden in de keuken, hoorde een gestommel in de living en ging kijken en daar liep een jonge wezenloze soldaat rond, zo’n soldaat van vroeger, uit de tijd van Napoleon.

Ik denk niet dat hij het slecht met me voorhad,  want hij zag me zo onmiddellijk niet staan.
Hij liep met een uitzichtloze blik rond in de living alsof hij zich afvroeg waar hij was.

Ik daarentegen, kon niet snel genoeg boven bij mijn moeder in ’t bed kruipen en dicht tegen haar aanknuffelen.
Toen de soldaat de trap opkwam maakte ik haar wakker, ik nam een oude golfstok en begon de arme jongen de trap af te kloppen.
Hij was banger dan ik ocharme, want hij droop af, maar het idee dat er zo’n vreemd spook in ons huis rondliep gaf me toch koude rillingen.

Ik kroop dan maar veilig aan de andere kant terug in het bed naast mijn moeder, zodat zij tussen mij en de deur lag.
Ze suste me, gaf me een kus, streek eens over mijn haren en ik viel terug in een onrustige slaap.

Tot zover mijn nachtmerrie.

’t Zal door de warmte geweest zijn zeker en Freud zou er wel een verklaring voor hebben,  maar ik voorlopig nog niet.

Uitleg door kenners mag altijd bij de reakties geschreven worden.

Enfin, nu zit ik hier in’t kot van de nacht, klaarwakker, en dat mag niet.

Nee...want morgen is het nog één dagje hard werken, want dan komen mijn gespikkelde kleindochter en mijn nog niet gespikkelde kleinzoon.
De waterpokjes van kleindochter zijn mooi aan het opdrogen en bij kleinzoon zijn er nog geen te zien.
Da’s waarschijnlijk voor volgende week.

Ik ga nu proberen om mijn verstand op nul te krijgen door het ongelooflijk verslavend spel ‘Brickshooter’ te spelen.

Elke keer lapt mijn lieve vriendin Hotlips het om me steeds weer te verleiden met een nog meer verslavend spelletje.

Toen ik Chuzzles speelde zei ze, probeer eens Bejuweled.

Toen ik verslingerd geraakte aan Bejuweled stelde ze Brickshooter voor.

Ik kan maar één ding zeggen: begin er niet aan als je geen zee van tijd hebt want je bent al gauw een uur verder vooraleer je het beseft.

Geniet van jullie slaap, ik zal hier nog een tijdje wat Bricks shooten.

Slaap lekker.

• Moest ik nu een beroep kiezen dan werd ik :

• Mijn lievelingsfilm is:

• Ik woonde vroeger  ooit in :

• Op TV kijk ik liefst naar:

• Op vakantie ga ik liefst naar:

• Ik eet het liefst:

• Als ik mocht kiezen was ik nu liever :

• Ik ga na deze blog naar het blog:

De Vlaamse Kermis van onze parochie begint een zeldzaam curiosum te worden in Antwerpen en ook in de rest van Vlaanderen vermoed ik, want je moet tegenwoordig wat doen om mensen nog van hun schermen weg te trekken, zij het nu een TV of computer scherm.
Toch kent onze Vlaamse Kermis altijd een ongehoord succes.
Voor zoon 2 , ventje en broer 1 zijn het jaarlijkse hoogdagen waar niet mag aan getornd worden.
Ik ben er van overtuigd dat ze nu al volop plannen smeden voor volgend jaar.
Vermits de hele kermis gerund wordt door vrijwilligers is bibieke natuurlijk ook elke keer van dienst.

Ik kan niet met mijn hand op mijn hart zeggen dat ik er evenveel van geniet als mijn mannen.
Ik aanzie het meer als een jaarlijks weerkerende “ a woman’s gotta do what a woman’s gotta do” ding, om haar zoon en de rest van haar vrienden- en kennissenkring terwille te zijn.

Omwille van mijn “laaiend” enthousiasme word ik door zoonlief in de categorie “ambulante helpers” geplaatst.
Dit houdt in dat ik van jut-naar-jaar geplaatst word, alnaargelang er iemand niet komt opdagen, flauwvalt of hard in zijne vinger snijdt.

Onze kleinkindjes hebben wel de paternale familietrek geërfd.
Zij zijn erop verzot en tellen elk jaar af naar deze kermis.

Met glinsterende ogen kopen ze aan de kassa (met geld van mama en papa en grootouders) de nodige rittenkaarten voor alle activiteiten van volksvermaak, zijnde : speelkramen zoals ballen gooien, sjoelbak, eendjes vissen, vogeltje pik, ringwerpen.....dan is er nog het springkasteel, kinder café, free-podium enz., teveel om op te noemen.

Met hun gewonnen, opgespaarde geldpunten mogen ze dan in de ‘speelgoedwinkel’ iets kopen.
Het kiezen gebeurt met ongelooflijk veel zorg. Het zweet staat op hun voorhoofd, ze bijten op hun tong, ze tellen hun speelgeld zo dikwijls na, dat het bijna niet meer als geld te herkennen is en besluiten na minstens een half uur wat ze willen kopen voor hun duurverdiende centjes.

Voor de senioren is er Bingo en een kaartwedstrijd voorzien en natuurlijk is er de onontbeerlijke fritkraam met heerlijke hamburgers en hot dogs.

Een Vlaamse Kermis dient om geld in het laatje te brengen natuurlijk, dus ik moet zorgen voor een goedgevulde portemonnee.
Zonder hamburger en fritjes en pintjes komen we de dag niet door terwijl we daar aan ons kraampje zitten.
’s Avonds schrijven we ons ook altijd in voor de kwis en de volgende avond mogen we natuurlijk ook het VIP diner (gekookt en opgediend door andere vrijwilligers) + show, met dit jaar the one and only ‘Luc Caals’ niet missen.

‘De Strangers’ waren tot nu toe onze meest succesvolle artiesten, waarschijnlijk omdat het allemaal mannen van onze buurt zijn.
Toen zat de zaal zo stampvol dat we de mensen met een schroentrekker hebben moeten binnenwringen.
Luc Caals trok gisteren een ietsiepietsie minder volk, maar ik moet eerlijk zijn en zeggen dat de show heel goed meeviel.
Hij kan ontzettend goed een André Hazes neerzetten, om maar één ding te noemen.

Ventje gaat ook elk jaar trouw naar de Karaoke avond, enfin hij gaat naar alles .... ikzelf durf al eens forfait geven zoals vandaag bv.

Na een hele dag zitten op kramakkelijke stoelen begon gisteren mijn rug weer te knagen en toen ik aan zoon 2 vroeg of hij me écht niet kon missen vandaag keek hij nogal bedenkelijk.
Maar...toen hij me daarna even snel tussen een frit en een hamburgerbeet door vertelde dat kleindochter de waterpokken had en zou moeten opgevangen worden volgende week, verstond hij onmiddellijk dat ik vandaag dringend een dagje rust nodig had.

Volgende week gaat weer een drukke week worden ....

....ik voel het al in mijn knoken.

Een week of zo geleden toen de zon nog warm en zomers scheen waren we even bij grootmoe en grootva, de ouders van onze schoondochter.

We zetten ons buiten in de tuin uit het zonnetje( hoe dom toch bij nader inzicht en met een droevige blik naar het guure natte regenweer van vandaag ).
Grootva kent mijn ventje en weet dat hij kan genieten van een lekker bier.
“ ’k heb iets voor u, iets heel lekker” zei hij, “een pintje uit een abdij in Westvleteren, moeilijk aan te geraken, maar ‘k heb er nog wat staan”.
Hij vroeg of ik ook zin had en vermits het toen warm en zonnig was zei ik natuurlijk niet nee.
Grootmoe ging op zoek naar de gepaste glazen en grootva bracht de pintjes.
Ze werden ontkurkt en geschonken en met veel plezier opgedronken. Het bier was heel lekker donkerbruin en zacht als velours.
“Hm, smaakt lekker, dat ga ik vast en zeker nog eens drinken” zei ik tegen grootva.
“Ja, maar ge kunt er zo moeilijk aangeraken, ze maken niet genoeg” zei grootva. “Onze zoon brengt als hij kan een bakje mee, maar hij kan er ook nog maar moeilijk aangeraken. De paters in Westvleren maken maar net genoeg om rond te komen, ze willen er geen bedrijf van maken.”

Paters die geen winst willen maken, huh, dan is de roomse kerk is niet meer wat het geweest is!

Ik herinner me nog heel goed onze pastoor die tijdens de zondagmis vroeg om gul te zijn wanneer de schaal rond kwam en indien we geen geld genoeg hadden dan mochten we onze gouden ringen en juwelen ook in de schaal leggen. Waarschijnlijk om de tiara van de paus nog verder te versieren.

Enfin, toen ik thuiskwam vroeg ik of ventje de naam van dat bier nog wist, want als ik het ooit zag zou ik er ook wat van kopen, ik vond het lekker.
Ventje zei op zijn gewone bondige manier: “Westvleteren”, waarop ik antwoordde: “jaja ik weet dat het uit Westvleteren komt, maar hoe heet het bier?”.

Hij keek me toen aan met die blik van hem die boekdelen spreekt (is ze nu écht zo dom of doet ze maar alsof)en zei: “dat bier heet Westvleteren net zoals Orval Orval heet en Chimay Chimay, ’t is genoemd naar de plaats waar het gebrouwen werd!”.

’t Ja op gebied van alcoholische dranken en kennis van de ligging van café’s in Antwerpen is mijn ventje niet te kloppen.
Als iemand aan hem de weg vraagt dan stuurt hij ze nog steeds van café via café naar café. Dat stamt nog uit de tijd van vroeger toen hij nog werkte. De meeste zaken in de haven werden aan de toog gedaan. ‘Ludovicus’ zal dit waarschijnlijk wel beamen.

Maar....ik ben zo iemand die altijd het fijne van alles wil weten en ik geloof ook niet alles wat mijn ventje me wijsmaakt dus ik ging eens kijken op Internet of hij er niet naast zat met de naam.

Maar het was inderdaad zoals hij en grootva gezegd hadden.

Het bier wordt niet verkocht in de winkels en is enkel te verkrijgen bij de abdij zelf en het café tegenover de abdij . De monniken kunnen niet altijd aan de vraag voldoen, maar kiezen er bewust voor om hun brouwerij kleinschalig te houden. Dit zorgt voor lange rijen wanneer de abdij opnieuw bier beschikbaar heeft, zelfs al wordt het aantal kratten bier per wagen beperkt tot 2 of 3 naargelang het soort Westvleteren dat te koop wordt aangeboden.

Sinds september 2006 moet er zelfs telefonisch gereserveerd worden vooraleer men het bier kan komen afhalen.

Er worden vier soorten bier gebrouwen, waarvan de lichtste uitsluitend voor de bewoners van de abdij. Aan het publiek worden verkocht:

• Zes (groene kroonkurk): blond bier van 5,8%
• Acht (blauwe kroonkurk): bruin bier van 8%
• Twaalf (gele kroonkurk): bruin bier van 10,2%

Wij hadden bier met de gele kroonkurk gedronken. Ik las met verbazing verder :

Sinds het bier in 2005 werd gekozen tot 'beste bier ter wereld', is het bijzonder moeilijk te krijgen omdat het bier alleen op kleine schaal wordt gebrouwen. De flesjes Westvleteren 12 worden op eBay voor meer dan 10 dollar per stuk verkocht. Jawadde ! 10 dollar per pintje, ik had potverdorie veel zuiniger moeten nippen aan mijn pintje.

Ik heb daarna grootmoe en grootva toch nog maar eens uitdrukkelijk bedankt voor de dure lekkernij die ze ons geschonken hadden en hen verwittigd dat ze zuinig moesten zijn met hun heel duur Westvleteren bier. Toen ik hen vertelde wat men op eBay bood schoten ze allebei in de lach, ze wisten wel dat er moeilijk aan te geraken was, maar dat het zo’n vaart liep daar waren ze niet van op de hoogte.

Voor ons mogen ze nog altijd wat flesjes opzij houden, dat heb ik hen ook gezegd!

Paz en Bojako enkele jaren geleden voor ze allebei 'asblond' werden!

Ons allerliefste Paz (éénvandeclub) – Shirley Valentine, Shakertje.... stond eergisterenavond heel onverwacht met hare Herman voor onze voordeur.
Haar teerbeminde echtgenoot ondersteunde haar toen ze binnenstrompelde.
Ventje uitte een kreet van afgrijzen toen hij haar zag.
Ik was net de trap opgelopen, gehinkt, gekropen, omdat ik al in mij P.J.’s zat (Piedjees’s = pyama’s).
Toen ik echter hoorde dat het ons Pazke was kwam ik zo snel ik maar kon de trap weer afgelopen, gehinkt, gekropen.

We vroegen ze natuurlijk om verder binnen te komen en zich neder te vleien op de heerlijk zachte kussens van onze ouwe, trouwe Chesterfield.
Paz en Herman hebben er geen moeite mee als ze me onverwacht zien in mijn P.J.’s en mijn gewone huiselijke rommel zijn ze ook gewoon.
“Zijn er hier vandaag kindjes?” vroeg ons Pazke met haar volle, diepe mooie stem die ooit zo door Herman van Molle bewonderd werd.
“Bah neeje kindje, we zijn terug helemaal ingericht voor baby’s nietwaar”, dat verklaart de box, het looprekje (dat trouwens niet meer aangeraden wordt door kinder experts, maar toch wreed gemakkelijk is voor baby’s die tussen kruip en loop stadia zitten) en poppenwagens, auto’s, garages en speelgoed allerlei, het hek dat Seppe tegenhoudt indien hij probeert van de living naar de keuken te kruipen etc.
Enfin, ons huis lijkt zo’n beetje op een snel geïmproviseerde crèche.
Tijdens het weekend blijft dat natuurlijk allemaal staan, waar zouden we er anders mee blijven?
Elke keer er weer een baby periode voorbij is verdwijnt een deel terug naar de diepe kelder tot de ooievaar er nog eentje aanmeldt.

Maar om verder te vertellen over ons Pazke.

Ik zei met gemeende ontzetting “maar kindje toch, wat hebt ge nu weer aangevangen?” maar dan wel in het Antwerps, want tegen Paz en ‘den Herman’ spreek ik nog altijd dialect.
Paz viel helemaal uit haar Shirley Valentine/Shaker/Herman van Molle rol en antwoordde me eveneens in het dialect: “nen totter gegaan hé Boke en ’t is gebroken”.
'Den Herman' wreef bezorgd, zacht en lief over de asblonde lokken van zijn vrouwtje.

“Petverdekke, hoe hebt ge dat weeral geflikt?” vroeg ik, eveneens bezorgd.

“Awel hé, we waren met onze Hollandse vrienden naar de Ardennen naar de grotten van ..(en nu schrijf ik fonetisch want ik ken zelf enkel de grotten van Han) .... “Remoeshjean en de gids zei nog: pas op want ’t is hier wreed glattig maar dan wel in’t frans natuuurlijk, want dat is in de Ardennen, en toen schoof ik uit en lap...’t was gebeurd, mijne rechterarm gebroken.”

Mijn allerliefste vriendin haar rechterarm gebroken, tch tch tch.... en ze is zo’n bezig bijtje.

En ze vertelde verder:

“Ik dacht, bon ....allez....nu zal ik dan terug wat tijd hebben om wat meer op mijn blogske te schrijven maar toen ondervond ik dat typen met één hand helemaal niet gemakkelijk is, net zoals zoveel andere zaken, zoals bv. mijn BH losmaken.”

Den Herman zijn oogskes begonnen te glinsteren en hij zei: “maar ik help haar goed als het nodig is zulle”.

Pazke vroeg me toen om onze blog-vrienden groep op de hoogte te willen brengen van dit vreselijk ongeluk en ik was natuurlijk onmiddellijk bereid om dit voor haar te doen.

Na enkele tasjes koffie en bijna een hele doos wafels van de wafelenbak van de lokale school binnengespeeld te hebben, stonden ze allebei recht want ze gingen samen nog op stap.

Pazke vroeg toen aan hare Herman om het ceintuurke van haar jurk even terug vast te doen, waarop Herman tot mijn allergrote verbazing zei: “probeert dat zelf maar zoeteke, ge moet een beetje moeite doen”. ‘Tough love’ (fonetisch = tuff luf) noemen ze dat op z’n engels.

Mijn ventje zei toen met een glimlach: “moest ze gevraagd hebben om het los te doen ge zoudt nogal gesprongen hebben hé Herman?” en Herman grijnsde heel ondeugend met pretoogjes.

Dus, lieve blogvrienden van Paz...

Bij deze laat ik u weten dat ze regelmatig jullie schrijfsels zal lezen, maar zelf voor onbepaalde tijd even uit de wiggeling is.

Ik hou jullie op de hoogte!

Ik ben geen vrolijke ‘ik-ben-wakker-en-spring-onmiddellijk-uit-het-bed-wipper’   ’s morgens.
Neeje, ik ben een ‘heerlijk-genieten-van-het–ontwaken-en-nog-lekker-wat-blijven-liggen’ type.
Meestal lig ik dan nog wat te dagdromen of na te denken. Hersen gymnastiek is zo ongeveer de enige gymnastiek die ik nog uitoefen.

Vanmorgen lag ik na te denken over het verschil tussen wat ik twintig jaar geleden kon in vergelijking tot nu en ik kwam tot het besluit dat het verschil enorm was.

Twintig jaar geleden moest ik wel elke morgen bij het ontwaken onmiddellijk opstaan, alhoewel...mijn biologische wekker liep toch altijd een tijdje af voor de echte wekker, zodat ik toen ook wel even tijd had.

Toen stond ik elke dag op om zeven uur ’s morgens, zette de koffie, maakte de boterhammetjes klaar voor ons allemaal, ook die voor ’t werk. Intussen werden de kinderen gewekt en ventje werd ook nog regelmatig gepord om op te staan.
Vervolgens was het een race naar de badkamer om me te wassen en aan te kleden, want even later begon de invasie van mannen, die allemaal tot het laatste nippertje wachtten om op te staan en dan onderling ruzie maakten omdat de badkamer bezet was.
Wanneer ik ze eindelijk allemaal bijna op tijd buitengeduwd kreeg kon ik snel-snel in de auto stappen om te gaan werken.

Let wel, ik ‘mocht’ toen, we spreken anno ± 1990, pas beschikken over de auto omdat ventje ‘zijn’ auto in de grote koekenstad niet meer geparkeerd kreeg en het toen gemakkelijker vond om toch maar de tram op de hoek van de straat te nemen.
Voordien moest ik een kwartier naar de bushalte lopen, vervolgens twee bussen nemen naar Kontich en daar nog een kwartiertje in een bushokje zitten wachten tot mijn lieve patron me daar kwam afhalen.
Iets minder leuk in’t putje van de winter.

Enfin, ik kreeg rond 1990 af en toe de auto en kon dan mijn twee half time jobs iets gemakkelijker bereiken.
Ik werkte ’s morgens half time in een parfum fabriekje en stoof na de middag naar ‘mijn advokaat’ om daar op een halve dag ook een full time job af te werken.
Na het werk was het dan weer snel-snel naar huis of naar de winkel, want er moest eten op tafel komen.

Onze oudste zoon had geen leerproblemen godzijdank, maar moest toch af en toe ook aandacht krijgen en overhoord worden en onze jongste zoon moest elke dag geholpen worden bij het lezen van zijn lessen omwille van zijn dyslexie.
Dikwijls stonden we samen aan het aanrecht in de saus te roeren terwijl ik bv. een les geschiedenis voorlas, gevolgd door een les godsdienst of aardrijkskunde.
Waarschijnlijk heeft hij zo de smaak van het koken te pakken gekregen en voor mij waren al die lessen een goede opfrissing.

Ik was rond die tijd ook in het bestuur van het oudercomité van onze parochie school, wat me ook wat tijd kostte en tevens was ik bestuurslid van Sprankel, een oudervereniging voor kinderen met leersstoornissen. Als ik ’s avonds niet naar de ene vergadering of lezing ging, probeerde ik ook nog regelmatig tijd te maken voor een aerobic les of joga, of meestal beiden, want de lessen volgden elkaar op.
Voor de lol speelde ik soms nog mee in een toneelstuk met mijn lieve vriendin Paz.
Ik fungeerde regelmatig ook als taxi om onze kinderen van hot naar her te voeren.
So what...hoor ik jullie al zeggen, dat is toch de doorsnee dag van een jonge, werkende vrouw.

Maar laten we even terugkeren naar mijn zin.
“ Vanmorgen lag ik na te denken over het verschil tussen wat ik twintig jaar geleden kon in vergelijking tot nu” want daar gaat het over.
Twintig jaar later besef ik dat ik moe word van bijna niets te doen in vergelijking met toen.

Ik werk niet meer buitenhuis. Ik ben in geen enkel bestuur meer. Ventje helpt nu wèl flink mee in het huishouden. De kinderen zijn het huis uit. Ik speel geen toneel en ga ook niet meer naar aerobics of joga.

Ik ben op een bepaald moment met alles gestopt omdat ik gewoon op was. Waarschijnlijk was dat het begin van het einde.

Wat doe ik nu nog dat kan verantwoorden dat ik om tien uur uitgeput als een blok in slaap val?

Laat me één dag van mijn huidige week nemen:

****

Ik sta op, drink rustig mijn tasje koffie, lees snel de krant, slef nog lekker lui wat rond in mijn kamerjas.
Seppe wordt gebracht en Seppe is een model baby.
Na zijn middag-papje rijden we nog eens naar Holland naar de aspergeboer. De asperges worden gekuist voor de diepvries.
Het eten voor die dag wordt voorbereid.
Zoon 2 komt met kleindochter Seppe halen en blijft een tijdje babbelen en koffie drinken.
We zwaaien ze een uurtje later uit.
Ik werk vervolgens het eten verder af.
Broer wipt even binnen voor een babbeltje en een tasje koffie.
Ventje en ik eten, kijken naar het nieuws.
Soms haalt ventje het einde van het nieuws en soms niet en dan hoor ik hem snurken in de zetel.
Zelf moet ik ook vechten tegen de slaap en sta dus maar op en begin andere zaken te doen omdat ik slapen in de zetel tijdverspilling vind.
Om tien uur is mijn pijp ook uit en besluit ik maar,  om mijn rug te sparen,  liggend in ’t bed wat TV te kijken.

Ik veronderstel dat ventje de TV heeft afgezet toen hij kwam slapen, want ik kan het me niet meer herinneren.

****

Voilà da’s al ....ik maak me dus al zorgen, want als ik nu al moe word van zo weinig te doen, hoe erg gaat het dan binnen tien jaar met me gesteld zijn?

Enfin, ik heb net op de kalender de planning van volgende week bekeken en dan zal ik wel moeten alert blijven.

De jaarlijkse Vlaamse Kermis van de parochie komt er weer aan.
Ik word meestal aangesteld als ambulante medewerkster omdat ik nogal soepel ben in de figuurlijke zin van het woord.
Ik jureer even graag de play back show van de kindjes, als meespelen bij de gepensioneerden indien er ergens aan een kaart-tafel een man/vrouw tekort is bij het Wiezen.

Omdat ventje en ik dan toch de hele tijd aanwezig zijn, plukken we ook nog graag de kwis avond mee met ons ploegje en de volgende avond zijn we ingeschreven voor het “diner met show”.

Pas na de Vlaamse Kermis word ik écht moe, zeker als we ’s avonds in de Bodega nog wat doorzakken.

Maar ach....in juni gaan we een maandje naar zee om wat uit te rusten.

Ik vrees dat ik oud word!

Ik ben versleten.

Snik.

Video link: Panorama BBC 1:

http://news.bbc.co.uk/player/nol/newsid_6630000/newsid_6634000/6634063.stm?bw=nb&mp=wm

Eergisteren heb ik met veel belangstelling naar dit programma over ”de groeiende etnische scheiding in Groot Brittannië” op BBC 1 gekeken en ik kon na het zien niet anders dan me afvragen of we in dit programma geen toekomstbeeld voorgeschoteld kregen van Antwerpen en andere Europese grootsteden binnen afzienbare tijd.

Indien je op de link onder de foto klikt en je wilt er even de tijd voor uittrekken, dan kan je de Panorama aflevering van eergisteren volledig bekijken.

Omdat er geen ondertiteling is ga ik trachten om hierna even kort een samenvatting van de documentaire te geven.

***

Er wordt zoveel gepraat over integratie en multiculteralisme, maar deze documentaire toont aan dat beide culturen het gevoel hebben heel weinig met elkaar gemeen te hebben.

In de uitzending zien we dat de autochtone en allochtone bevolking wel beleefd zijn tegen elkaar, maar dat er niet echt onderlinge contacten plaatsvinden.
Op sociaal vlak is er een duidelijke scheiding merkbaar tussen de beide bevolkingsgroepen.
Men ziet ook duidelijk een nieuwe geografische scheiding ontstaan in de stad.

Zelfs in de stadsdelen waar er nog een vrij diverse bevolkings mix is, kan men niet spreken van een echte sociale of culturele mix.

Er is dus niet enkel een residentiële segregatie ontstaan, maar ook een educatieve, sociale, culturele, en geloofs- segregatie tussen de beide gemeenschappen.
De mensen wonen wel samen in dezelfde stad, ademen dezelfde lucht in, maar leven naast elkaar en niet met elkaar.

De problemen die beide culturen ondervinden kunnen niet als ‘rascisme’ bestempeld worden, alhoewel dit er natuurlijk onvermijdelijk aan beide kanten wel eens bij zal zijn.

Het is niet enkel de huidskleur die de mensen onderscheidt, maar een meer complexe combinatie van ras, religie, taal en cultuur.
Al deze factoren samen zijn het recept voor een sociaal separatisme.

Als gevolg ziet men dan het fenomeen ontstaan van de ‘witte vlucht’ uit de stad.

In de documentaire ziet men dat de eerste immigranten naar Blackburn kwamen om te werken in de jaren zestig, net zoals hier in België.
Ze spraken de taal niet en gingen samenwonen in een deel van de stad waar de kleine arbeidershuisjes betaalbaar waren.
Dit werd dan een ‘migranten buurt’ met als gevolg dat de autochtone bevolkingsgroep begon te verhuizen naar andere gemeenten of dorpen.

Sommige migranten die wel willen integreren voelen deze vlucht aan als een belediging, ze voelen zich niet welkom.

Het is natuurlijk heel controversieel want de autochtone bevolking heeft het moeilijk met de nieuwkomers, hun nieuwe gewoonten en taal.
Het straatbeeld verandert, de winkels veranderen, op straat wordt een andere taal gesproken, een ander soort voedsel ligt in de supermarkten en op school hebben de kinderen ook onderling een taalprobleem omdat er thuis bij de immigranten geen engels gesproken wordt.

In de documentaire zie je dat in Blackburn en ook in andere steden jonge moslim vrouwen een volledige gezichts sluier dragen, wat door de autochtone bevolking als een duidelijke verklaring van separatisme wordt ervaren.
Een autochtone Brit zegt: “ we worden stilaan opgeslokt en verliezen onze eigen identiteit...”

Separatisme en segregatie is niet enkel een probleem van die stad. In de meeste grote steden is er ook een duidelijke afscheiding tussen de oude en de nieuwe bevolkingsgroepen.

In de documentaire voorspelt men in de toekomst zelfs een nog grotere separatisme indien deze trend zich blijft verder zetten. Steden die uiteindelijk moslim steden zullen worden en steden die Brits zullen blijven.

Een man zegt zelfs: "Ik vrees dat mijn kinderen in de toekomst ‘apartheid’ zullen kennen zoals vroeger in zuid-Afrika."

****

Laat ons hopen dat het niet zover hoeft te komen.

Jawatte mannekes....mijn hernia had zich al enkele maanden mooi koest gehouden maar eergisteren liet ze me nog eens duidelijk verstaan dat ze nog altijd op de loer ligt.

Ventje was natuurlijk heel boos op me omdat ik onze slapende kleinzoon uit de auto gedragen had, maar als je rug een tijdje geen pijn meer doet dan vergeet je het weer nietwaar?

Als ervaringsdeskundige maak je wel niet langer dezelfde fouten als in het begin.
Je beweegt je nu als je die vreselijke pijnscheut voelt, hééééééél zachtjes, maakt geen bruuske bewegingen, neemt onmiddellijk een maagsparend pilletje en laat dan een flinke ontstekingsremmer in je mond smelten.
Vervolgens vlei je je zo goed als het gaat ergens neer en je probeert een houding aan te nemen die te verdragen is.
Die houding vind je de eerste vierentwintig uren niet, ruglijders zullen me wel begrijpen.
Ik heb alle mogelijke houdingen geprobeerd, dus ik weet het.

’s Avonds voor het slapengaan nam ik nog een extra dosis drugs om de nacht door te komen en hopsakee, dan maar hopen op enkele uren slaap met iets minder pijn.

Ik geef eerlijk toe dat ik niet op een pijnstiller meer of minder zie.
Afzien als het niet nodig is,  staat niet meer in mijn woordenboek sinds ik vele jaren terug twee kinderen op natuurlijke wijze heb gebaard zonder verdoving.

Kleinzoon 2, die schat die je gisteren op mijn blog zag, ligt gewoonlijk bij mij in bed en ventje slaapt dan met de oudste in de logeerkamer.
Met z’n vieren in één bed zagen we niet meer zitten.
Kleinzoon 2 moet nog geknuffeld worden en hij dondert ook nog regelmatig uit de bedstee.

Die nacht maakte hij geen uitzondering.

Naast het bed leggen we wel opgerolde donsdekens zodat hij zich geen pijn doet. Meestal slaapt hij rustig verder door op de grond, maar ik krijg het niet over mijn hart om hem daar te laten liggen.

Dus....moeizaam krabbelde ik recht en mankte naar de logeerkamer, want ik had van ventje formeel verbod gekregen om kleinzoon nog op te heffen.

“Ge komt me wakker maken en dan raap ik hem wel op! ” zei mijn liefhebbende halve trouwboek op gebiedende toon voor hij ging slapen.

Ik maakte dus mijne zilveren snurker met veel geschud wakker, wat trouwens ook niet zo bevorderlijk was voor mijn gepijnigde, geknelde tussenwerveluitstulping, maar uiteindelijk werd hij toch wakker en volgde hij me gedwee als een slaapwandelaar, hief de kleine van de grond, legde hem terug in ons bed en slefte nog steeds slapend, maar niet langer snurkend terug naar het logeerbed.

Gelukkig was het gisteren een schooldag en heb ik nog de hele dag kunnen rusten en ’s avonds kwamen de mama en papa al terug van hun reisje naar Rusland.

Vanmorgen ging het al flink wat beter met mijn rug en ik voelde uit heel mijn hart mee met mensen zoals Ludovicus en Nicole (Nida) die altijd met zo’n vreselijke rugpijnen geplaagd zitten en toch nooit klagen en altijd zo optimistisch blijven.

Ik ga toch nog een tijdje mijn ontstekingsremmers blijven nemen uit voorzorg en ik hoop dat ik nu niet te snel victorie zit te kraaien.

Nu ga ik snel mijn schade inhalen terwijl alles goed gaat en mijn favoriete blogronde doen.

Benieuwd hoe het met iedereen is nu het zonnetje niet meer schijnt.

Zoon 1 en zijn vrouwtje zijn naar Moskow voor enkele dagen. Zoonlief die architect is wou nog graag die stad zien vooraleer het helemaal verwesterd is.

De kleinzoontjes waren gisteren bij ons, maar de andere grootmoe en grootva willen ook helpen en we hebben ze daarnet naar hen gebracht en morgen na de middag gaan we ze terug halen.

Gisteren heb ik mijn maandelijkse bloggersbijeenkomst gemist want ’s morgens was Seppe bij ons en na de middag de twee grote kleinzonen.
Ik hoop dat mijn lieve blogvrienden die er waren genoten hebben in het zonnetje, ik zal het straks of morgen wel lezen op hun blogs.

Ik ben om halfacht gisterenavond met de kleinste in ons bed gaan liggen en we hebben samen naar de ecologisch verantwoorde avonturen van Barbapapa en familie gekeken.
Uiteindelijk zijn we beiden vrij snel in slaap gevallen, dus vanmorgen was ik goed uitgerust.

Bompa is met de andere kleinzoon in de logeerkamer gaan slapen. Om zes uur heeft hij de oudste wakker gesnurkt en is die ook bij mij komen liggen.
Al bij al valt dat nog mee, meestal lig ik vrij snel met de twee in mijn bed. De decibels die mijn ventje bij het snurken kan produceren grenzen aan het ongelooflijke.
’t Verwondert me elke keer dat de buren nog geen klacht hebben ingediend.

Nadat we daarstraks de kleinzoontjes hadden afgezet zijn we bloemen gaan kopen om onze bloembakken te vullen. Ondanks de weervoorspellingen was het vandaag dan toch nog prachtig weer.

Ik had het zo warm na het vullen van de bloembakken dat ik toch nog het zwembad ingeduikeld ben, al was het maar 20°.
Ik word nog een echte ijsbeer, zelfs mijn kiekenvlees kreeg kiekenvlees.

Ik zie dat mijne zilveren gisteren zijn hartje heeft kunnen luchten op mijn blog....ach, dat moet ook kunnen hé.
’t Is voor mannen ook niet vanzelfsprekend als ze met pensioen gaan.
Heel hun leven hebben ze zich vrij belangrijk gevoeld en plots vallen ze in een groot zwart gat.
Niemand die hun nog au serieux neemt, zeker hun vrouw niet.
Hun secretaresse sprong misschien snel als ze iets vroegen, maar hun vrouwtje zegt daarentegen : “neem of doe het zelf”  ...dat moet wel even wennen zijn, soms heb ik er zelfs een beetje medelijden mee.

Alhoewel....mijne zilveren schijnt zich nu toch vrij goed aan te passen aan het ‘op pensioen zijn’.
In’t begin was het even wennen maar stilaan begint hij meer en meer huistaken op zich te nemen, al is het onder zachte dwang.

Daarnet werd het buiten in de tuin toch een beetje fris en daarom kwam ik eerst wat blogjes lezen voor het avondeten.
’t Is hier vrij stil in blogland, waarschijnlijk is het veel te mooi weer om achter de PC te zitten.

Het blog van ons aller Hotlips is voor de tweede keer gered zie ik.
Ik vraag me af wat er deze keer fout is gelopen. Morgen zullen we er vast en zeker over lezen.
Huismusje/Troubadoerke is ook terug in’t land, dus daar zal wel wat te lezen zijn.

Dus....seffens eerst even bijlezen, dan voetjes terug omhoog, maar dan nu wel lekker in de zetel voor de TV.

’t Is ventje zijn toer om te koken.
Aangezien hij niet kan koken wordt dat wordt chinees... lekkerrrrrr ....!!!!