Naar de inhoud

Mrs.Bo and Mr. Silver

akke.beakke.be

Archief

intieme bedenkingen













Ik heb weer eventjes terug tijd om na te denken.
De kindjes zijn allemaal naar hun ouders en in huis heerst een zalige rust en stilte.
Ventje heeft liever dat ik niet zoveel nadenk want dan zit ik me de meest bizarre zaken af te vragen waar hij geen antwoord op heeft, zoals bv. nu:

Welk onderzoek is het intiemste? Het onderzoek bij je gynaecoloog of het onderzoek bij je oogarts?

Er is geen simpel antwoord op hé?

Nu is mijn oogarts een wreed knappe vent en als hij mijn ogen onderzoekt dan moet hij diep in mijn ogen kijken, ik bedoel heel diep en hij doet dat niet één keer, maar meerdere keren tijdens een onderzoek. Zijn neus raakt bijna mijn neus en ik voel zijn adem op mijn gezicht.
Hij komt zoals men zegt: “in mijn space”, of was het nu “in mijn face”...enfin soit.

De dag voor het onderzoek bij hem zorg ik al dat ik zeker geen look eet of iets anders dat niet lekker ruikt. Ik was mijn haar met een fris shampoo’tje, neem kort voor mijn visite nog een douche en doe proper kleren aan, spuit nog eens flink met deodorant onder mijn oksels, parfum achter mijn oorlellen en in het putteke van mijne nek en, ge weer maar nooit waar het goed voor is, in mijn décolleté.

Hij ruikt zelf ook altijd fris en lekker en is eigenlijk om in te bijten, maar dat heb ik ooit nog maar tegen één dokter gezegd, ’t was eruit voor ik er erg in had. ’t Was ook heel warm die dag.

De gynaecoloog daarentegen.... hmmm.... ik heb jaren een vrouw gehad omdat ik dacht dat zij op z’n minst zou begrijpen waar ik het over had wanneer ik zei dat ik krampen had van mijn maandstonden, ik dacht dat een man het in Keulen zou horen donderen.

Daarenboven dacht ik ook nog dat een vrouwelijke gynaecologe waarschijnlijk zelf minstens één kind zelf zou gedragen hebben en met pijn en smarten zou gebaard hebben; had ik het even mis....

Mijn vrouwelijke gynaecologe was toen, we spreken late jaren zestig een van de weinige vrouwelijke gynaecologen hier ten velde, en toen ik haar wat beter leerde kennen hoorde ik dat ze niet gehuwd was, geen kinderen had of wou èn ze kon niet om met flauwerikken.
Indien je kloeg van pijn of krampen dan antwoordde ze steevast:
“ja madammeke, wemme allemol al ies krampen, oep a taande baaite gelak iederien eh...”

De enige medische uitrusting waar ze over beschikte waren haar handen, meer bepaald twee vingers, en elke vrouw weet wat ik hiermee bedoel, èn een vreselijk soort metalen bankschroef om u open te spalken, verder heb ik haar nog een trompet weten gebruiken om naar de hartjes van mijn kinderen te luisteren.

Ze was waarschijnlijk een minimaliste.

Ze sprak in elk geval geen AN, als je binnenkwam dan kreeg je een korte, krachtige handdruk, en voor je de kans had om iets te zeggen zei ze in het antwerps: “ go mor nor de kliedkamer, doed alles uit, go nor de wc en komt dan mor op de tafel liggen en legdoe voeten mor iniens in de beugels”.
Ik vond de afstand van de kleedkamer naar de onderzoektafel een vrij lange afstand om in je flikkie af te leggen, maar het feit dat ze een vrouw was maakte dat het iets minder genant was.
Je klauterde dan zo goed en zo elegant mogelijk op de tafel legde je benen braaf in de beugels.

Klaar voor de strijd.

Hmm’end en Haa’end begon ze dan elke keer haar onderzoek op dezelfde manier, beginnend via je borsten, dan afdalend naar de dieper gelegen regionen.
Elke keer zei ze ook weer: “’k gon oe nie zier doen zenne, ge mut nie verschiete” en dan wist je dat het moment er was waarop ze de kouden stalen bankvijs ging inbrengen.
Als ze goed gezind was en een beetje tijd had,  dan kon er nog een “Gogget madamme, ’t is direct verbaai zenne?” af.

Ze is nu met pensioen de lieve schat, ik ben bij haar geweest van mijn zeventien jaar tot enkele jaartjes terug en toen moest ik naar een “man”.....wat een stap, altijd voor alles onder de gordel bij een vrouw geweest en nu naar een “man!”
Zijn “spacestoel” was mijn redding en waarschijnlijk de reden waarom ik niet verder op zoek ben gegaan naar een andere vrouwelijke dokter.

Hij sprak wel AN en had een blik die waarschijnlijk enkel en alleen aan gynaecologen en proctologen wordt aangeleerd. Het is alsof hun gedachten op nul staan en hun blik op oneindig.

Met een vriendelijke, zachte stem zei hij: “doe maar enkel je slipje uit en kom dan in de stoel zitten”, oef...ik moest geen afstand naakt lopen.
In zijn stoel hoefde ik niet onelegant te klauteren, ik zette me gewoon neer  en die begon vanzelf naar alle kanten te bewegen.
Vooraleer ik er erg in had lag ik op mijn rug, waren mijn voeten op mysterieuze wijze op de hoogte van de schouders van de dokter gekomen,  en zat hij recht voor het gebied van mijn lichaam dat slechts door intimi bezocht wordt.
Hij werkte niet met zijn handen, nee... hij had een instrument, ik merkte het onmiddellijk op, hij werkte met een reuze dildo.

Nog steeds met zachte stem, met zijn ogen zedig opzij kijkend zei hij: “ik ga dit nu inbrengen mevrouwtje, ge moet niet schrikken”....

...niet schrikken, ik vond het al een hele verbetering in vergelijking met de koude metalen schroef, maar ik wist op dat ogenblik niet dat die nog later ook nog zou komen.
“Als u nu opzij kijkt mevrouwtje, dan ziet u alles op de monitor”
– zo lossen ze dat tegenwoordig op, ge krijgt een rechtstreekse TV uitzending van uwen binnenkant om u af te leiden.
Nog een mooi muziekje erbij en dan is het helemaal af.
De dildo floepte hij dan inwendig eerst naar links en dan zegt hij:
“en als u nu kijkt op de monitor mevrouw dan ziet u nu uw linker eierstok” alsof hij een rondleiding gaf als gids in een autobus.
Samen hebben we de hele santeboetiek bekeken en goedgekeurd. Van links naar rechts, van onder naar boven en hupsakee...

Toen hij vond dat ik al genoeg plezier had beleefd zette hij de spacestoel weer aan, en op een ik-en-een-gij  zat ik terug gewoon netjes recht voor hem en stonden mijn voeten op hun plaats en hingen ze niet langer rond zijn schouders. Tof space-stoeleke.
Oef... afgelopen ik kon gaan dacht ik: ....mis poes....
“en nu mevrouwtje gaan we even uw borsten onderzoeken”...
doeme toch, ik was het vergeten want daar begon mijn vorige dokter altijd mee, bij deze dokter was dat het einde van zijn onderzoek.
Hij prefereerde waarschijnlijk hangende borsten inplaats van liggende borsten.
Dit is dus weer zo’n heel intiem moment, want om aan je borsten te komen zet hij zich terug heel dicht bij je, zet wel zijn blik terug op oneindig en het onderzoek herbegint.
Ook hij hmmmm’de en haaaa'de  tijdens het onderzoek net zoals mijn vorige dokteres, dus ik besluit daaruit dat ze dat ook aangeleerd krijgen tijdens dezelfde les van ‘de blik’.

Op dat moment ben je wel blij dat je zo kwistig met deodorant en parfum bent omgesprongen want van ambetantigheid loopt er nu al een klein riviertje zweet van je af.

En dit is dan het moment van mijn hamvraag.

Tijdens welk onderzoek ben je het nu het meest intiem met je dokter?

Tijdens het oogonderzoek wanneer de neuzen en lippen elkaar bijna voortdurend raken en je elkaars warme adem op je aangezicht voelt?

Of tijdens het gynaecologisch onderzoek waar ’t ja.... ook neus en een ander paar lippen elkaar bijna raken en enkel jij de warme adem voelt.

Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door BOJAKO om 03:43 13 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

sport is goed voor u...

ik ben deze week terug beginnen sporten en besloot dan om ook maar ineens mijn haarkleur te veranderen en een gezichtsmassage te laten doen, en een nieuwe maquillage.  Vooral die purperen lippenstift vond ik cool.
Ventje ligt beneden in de zetel nog te bekomen van 't verschieten...ik heb het nochtans voor hem gedaan!
Mannen hebben toch graag magere, afgetrainde vrouwtjes en al zeg ik het zelf het is een  hele verbetering van mijn Rubensiaanse Rondingen.

Image Hosted by ImageShack.us

Hoe vind je dit bericht? 7 stemmen
Geschreven door BOJAKO om 21:32 6 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

I lost Lost.....








Verdorie, verdomme, nondepippel…..eergisteren begon het nieuw seizoen van Lost op TV. Saïd, die zoals jullie weten in mijn reeks appetijtelijke mannen valt, kan je rechts op mijn blog bewonderen.

Ik had echter al het werk dat komt kijken bij een klein boeleke weer fameus onderschat of vergeten.
Alhoewel kleinzoon 3 een droombaby is ben je er toch veel mee bezig. Knuffelen, verschonen, papjes maken en geven, jullie kennen het verhaal.

Bovendien had ik na de middag een lange wandeling gemaakt en toen, omdat het laat werd, was ik in ijltempo terug naar huis gesneld omdat ik op tijd thuis wou zijn toen zijn papa hem kwam halen.
Ik denk dat ik het wereldrecord snellopen met kinderwagen heb gebroken.

Later, toen het avondnieuws gedaan was, lag ventje zoals gewoonlijk in zijn zetel al te snurken. Ventje doet dit elke dag. Op een rare manier werkt een maaltijd op zijn oogkleppen. Maar... hij kan na een uurtje slapen terug fris en monter wakker worden en gewoon verder TV kijken.
Bij mij lukt dit niet. Als ik moe ben moet ik horizontaal liggen, liefst nog in een zacht bed en maak me dan aub niet wakker want dan voel ik me vreselijk.

Ik ging achter mijn PC zitten met de bedoeling te bloggen, bloggen is al een werkwoord geworden heb ik gemerkt, enfin ik besloot te bloggen tot “Lost” begon gewoon om wakker te blijven.

Maar ik had helemaal geen rekening gehouden met Klaas Vaak. Ik kon me aan de computer amper concentreren en toen ik besloot om dan maar met de chuzzletjes te spelen om toch maar wakker te blijven lukte dit ook niet, ik crashte al bij niveau 4. Een vreselijke afgang! Kleinzoon moest het weten!

Toen besloot ik dat het misschien toch wijselijk was van me al in nacht-tenu te zetten en op het bed te gaan liggen om naar Lost te kijken op de TV in de slaapkamer.
Lekker opgepropt tegen een stapel hoofdkussen was ik net zachtjes aan het indommelen toen ventje me kwam zoeken en in mijn oor brulde “shoeke….wakker worden, Lost gaat beginnen”.
Ik schrok wakker, uitte mijn dank,  want ik wou écht Lost zien en ik had er zelfs een slaapkater voor over.

Ik zette me weer mooi recht in bed en dwong mezelf om TV te kijken en …..werd de volgende ochtend fris en monter wakker.
Ik kan me zelfs niet herinneren of ik het begin van Lost heb gezien.

Daarnet was schoondochter 1 op bezoek en zij heeft het opgenomen want ze is ook een fan en had net nachtdienst, oef....het moet volgens zoon 1 een heel spannende aflevering geweest zijn.

Vandaag hadden we drie kindjes dus het zal seffens ook niet laat worden....
De toestand van je lichaam ’s avonds geeft heel duidelijke signalen dat je jeugdige, vruchtbare periode helemaal voorbij is.
En dàt is nu het grote voordeel bij kleinkinderen, ’s avonds houden ze mama en papa wakker en heb je als nana tijd om te bekomen.

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door BOJAKO om 20:03 7 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

de tekst werd aangepast voor Seppe

late lezers moeten eerst de muziek afzetten rechtsboven op mijn blog en dan deze link gebruiken:
http://www.airwolfairbrush.com/IsntSheLovely.mp3



Free Image Hosting at www.ImageShack.us
 

Isn’t he lovely
Isn’t he wonderful
Isn’t he precious
Less than one year old
I never thought that love would be
Making one as lovely as he
But isn’t he lovely made from love
Isn’t he pretty
Truly the angels best
Boy,
I’m so happy
We have been heaven blessed
I cant believe what God has done
Through us he’s given life to one
But isn’t he lovely made from love
Isn’t he lovely
Life and love are the same
Life is not easy 
The meaning of his name
Children, it could have not been done
Without you who conceived the one
That’s so very lovely made from love

with many thanks to Stevie Wonder
who sings it much better than I
could write it....

Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door BOJAKO om 00:00 11 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

nana,bompa,de kindjes en de CHUZZLES











Donderdag was het oppas-dag voor kleinzonen 1 en 2. Mama en papa moesten werken en school begon pas de dag erna.

Kleinzoon 2 was een beetje pips, hij had de nacht ervoor een zware aanval van pseudo kroep gehad en wou de hele dag alleen maar geknuffeld worden.

Geen probleem, nana knuffelt zelf dolgraag en zeker zo’n teddybeertje. Hij kan zich als een aapje aan je vastklampen en de hele tijd door natte, kleverige kusjes in je nek geven, heerlijk!

Kleinzoon 1 wil enkel nog met de computer spelen. Bij nana mag dat iets meer dan thuis.
Gelukkig voor hem had nana onlangs op seniorennet bij de spelletjes de “Chuzzletjes” ontdekt, een spelletje dat je kan spelen als je echt je verstand op nul wil zetten voor je gaat slapen en alle blogs gelezen hebt.

Tot hiertoe had nana – buiten Blokken en allerhande kaartspelletjes – nog nooit zo iets doms op de computer gespeeld. Nu is nana tijdelijk (hopelijk) verslaafd, waarschijnlijk omdat die lieve Chuzzels zo’n schattig smoeleke hebben en waarschijnlijk omdat nana er niet bij moet nadenken.
Het was dus ook een spelletje van een dergelijk hoog niveau dat kleinzoon 1, vijf jaar oud, het best ook eens kon proberen.
Kleinzoon 1 vond het echter veel leuker om naast me te staan en te roepen, wijzen, bevelen waar de volgende Chuzzle moest staan.

Maar nana moest haar aandacht verdelen tussen knuffelbeertje en Chuzzlespelertje; dan maar bompa erbij geroepen.

Bompa die practisch nooit aan de computer komt tenzij om een oogje in’t zeil te houden wanneer hij vermoedt dat er kans is op een platonische cyberliefde bij nana.
Diezelfde bompa moest nu leren Chuzzle spelen. Bompa vond het heel plezant en tot groot jolijt van kleinzoon 1 geraakte bompa op een veel hoger niveau dan nana.

Kleinzoon 1 kwam elke keer naar mij gelopen om met een verrukte blik te vertellen dat bompa nu 125.000, dan 243.500 punten had, dan weer 245.000 punten .... tot ik hem uiteindelijk vroeg om enkel nog te komen vertellen wanneer bompa op een hoger niveau geraakt was.
Kleinzoon was extatisch en hij bekeek zijn bompa bewonderend aan alsof hij Einstein in persoon was.

Het ruimtelijk zicht van bompa bleek veel beter dan dat van nana en uiteindelijk liet hij het spel zelf crashen (zo beweerde hij toch) omdat het te lang duurde en hij het moe was.

Laat me even kort en bondig lachen: Ha!

Maar ja, hoe moet je met zo’n vreselijk pokkeweer (pokkenweer/pokken-weer) die kinderen een hele dag bezig houden? Het zijn geen spelers, zeker de oudste niet. Als het goed weer is kunnen ze tenminste buiten in de tuin ravotten.

Vrijdag was het dan de eerste keer dat kleinzoon 3 kwam.

Terug zo’n mini mensje mogen verzorgen, ontroerend mooi dat we dit keer op keer mogen meemaken.
Een wolk van een kind en ongelooflijk rustig. Blonde haartjes, blauwe oogjes, een perfect afgelijnd mondje dat onvrijwillig af en toe lacht. Een wonder.
Hij sliep zo vast en stil dat ik hem af en toe aanraakte om te voelen of alles nog wel goed was.
Terug papflesjes geven, 40 seconden in de microgolf, mini pampertjes verschonen, zalf aan het poepje doen.

Het was weer even wennen na een kleindochter, de familiejuwelen van kleinzoon 3 mogen best gezien worden, hij zal later succes hebben bij de vrouwtjes als alles zo blijft meegroeien. Zelfs ventje stond ervan te kijken.
Zelf hebben we twee jongens gehad, dan de twee andere kleinzoontjes, maar kleinzoon 3 krijgt alvast de ere-medaille qua afmetingen en formaat!

Eens verschoond, dat klein, lief hoopje mens dan tegen je borst gevleid, over en’t weer de kamer door wandelend om een boertje te laten of een protje, what goes in must come out... zo heerlijk ruikend naar Mustella, kleinzoon natuurlijk, niet het protje!
Deze zalige periode zou voor mij toch iets langer mogen duren.

Morgen komt hij weer, alles staat al klaar. Nana moet vanavond vroeg gaan slapen. Maar die ‘Chuzzles’.... zal nana er kunnen aan weerstaan???????

Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door BOJAKO om 00:58 11 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

een troostwoord voor Thea

Je bent niet alleen Thea, George Bush heeft er nog veel meer last van zoals je kan zien op het filmpje. 
Trouwens wist je dat zijn broer Neil dyslectisch is.  Men dacht in het begin dat George het ook was.  Misschien zit het toch een beetje in de familie en heeft hij een milde vorm dat zich uit in die talloze versprekingen.
Je zal het maar hebben!

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door BOJAKO om 10:20 3 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

iets helemaal anders: HARING KAMOEL


                      Free Image Hosting at www.ImageShack.us 


Haring Kamoel

Nodig:
2 kippers (gerookte, gefileerde haringen)
100g zachte boter (niet gesmolten !!!)
3 soeplepels verse platte peterselie, gehakt
¼ appel, geraspt
50ml cider
1 limoen of citroen, enkel het sap en de zest = ( de flinter dunne pel van de citroen of limoen)
frans, turks of ne gewone pistolee om erbij te eten, gekookte patatjes mag natuurlijk ook.

1. Om de kippers op te warmen, zet ze met staartje naar boven in een hoge, smalle pot of stenen kruik en hou ze bij hun staartje vast terwijl ge de kruik vult met kokend water tot boven. Laat staan terwijl ge het volgende doet.

2. Mix de zachte boter met de gehakte peterselie en voeg de gerapste appel en de cider dan zachtjes toe. Ge kunt de boter ofwel zo gebruiken, ofwel maakt ge een rolleke op voorhand gewikkeld in plastic folie en vriest het in, dan kunt ge stukskes van de boter snijden.

3. Na twee of drie minuten in dat kokend water zijn de kippers à point en mogen ze op een bord, nu platleggen natuurlijk.

4. Ofwel lepel je de netgemaakte appel/cider/peterselie/boter er nu over, ofwel leg je er rondekes harde boter op en laat even smelten onder de grill.
 
Garnieren met een beetje limoensap en de zest.

5. Serveren met het brood of de patatjes.

“Schmeklik”
“vons gelechlik”
“oooooh...gij zijt ook van Antwerpen!”

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door BOJAKO om 00:43 4 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Dyslexie (woordblind) deel 4 - slot







De school

Na het vierde leerjaar, toen we wisten dat ik dyslectisch was hebben moeder en ik ons les- en huiswerk systeem op punt gezet.
Op dictee haalde ik steevast een –0- ondanks het lange oefenen, ei/ij, ou/au, o-oo, a-aa, het bleef voor mij een raadsel.
 
Als er heel traag gedicteerd werd kon ik met behulp van het ‘letterstad systeem’ me aangeleerd door de taakjuf wel door de open en gesloten lettergrepen worstelen, we volgden de raad van de kinesiste en schreven de woorden in de lucht, volgden de letters met de vinger, enfin alles wat nodig was om de woorden ingeprent te krijgen.
 
Na heel veel moeite en met wat ik geloof ‘puur geluk’, slaagde ik er na een lange tijd in om rijden niet als ‘reiden’ te schrijven enz. ’s morgens bij het ontbijt vroeg moeder al opgewekt: - “en : spel nog eens rijden?” - weer deed ik een gok, en soms was het weer mis.
Maar steeds was het een gok.
 
Toen moeder me vroeg hoe ik uiteindelijk besloot om op welke wijze het woord te schrijven legde ik haar mijn strategie uit: ik schreef het woord op vijf verschillende manieren op een blad en koos er naar mijn zin de mooiste schrijfwijze uit, puur gokken dus.
We besloten van toen af niet zo veel tijd meer te steken in ‘inprenting’, maar des te meer in het auditief verwerken van de leerstof, en mijn tijd nuttig te gebruiken voor de zaken waar ik wel iets van snapte.
 
Na school ging het als volgt:
Ik mocht even pauzeren om een koek te eten en iets te drinken en daarna moest ik met mijn boekentas naast mijn persoonlijke begeleider komen zitten: (moeder dus, want de financies lieten geen persoonlijke tutor toe).
De agenda werd opengeslagen en met ons beiden trachten we te ontcijferen wat ik die dag gedaan had en wat ik voor de volgende dag moest doen.
Mijn geheugen was niet al te slecht en meestal kon ik me nog herinneren wat ik moest doen en anders werd er naar een vriend gebeld.
Stel nu dat ik die dag aardrijkskunde (WO) had gekregen, dan herlazen moeder en ik samen om beurt de les, ik een blad en dan zij een blad, hetzelfde deden we met al de andere lessen die we gehad hadden.
Gewoon om extra auditief in te prenten wat ik die dag gehoord had. Nadien kwamen de lessen van de volgende dag aan bod, die hadden we dan al één keer gelezen toen ik ze gehad had, en nu werden ze op dezelfde manier overlezen indien er de volgende dag een toets was.
 
Een belangrijke voorwaarde was wel dat ik, tijdens de stukken die moeder voorlas, wel met mijn ogen de tekst moest volgen, stopte ze op een bepaald moment, moest ik onmiddellijk kunnen aanwijzen waar we in de tekst waren. Ze was wel bereid om mee te werken, maar ik mocht niet zitten dromen.

In totaal had ik dan uiteindelijk de les drie keer’gehoord’, de eerste keer toen ze door de leerkracht gegeven werd, een tweede keer bij het overlezen van de les diezelfde avond en een derde keer de avond voor de overhoring.
Een rumoerige klas, vooral in de eerste jaren van het secundair onderwijs, maakten het voor mij wel heel moeilijk.
Ik moest namelijk goed luisteren en trachten op te nemen wat de leerkracht uitlegde.
Het thuis zelf gelezen en geleerd krijgen zoals veel studenten kunnen, lukte bij mij niet.
Dit systeem met moeder als ‘voorleesmachine ’ hebben we jarenlang volgehouden tot ver in het secundair onderwijs.
 
Waarom kon ik niet alles alleen lezen zul je je zeker afvragen?
Mijn probleem was dat ik zoveel inspanning nodig had om een stuk tekst te lezen dat dit me slechts voor een beperkte tijd lukte, dan begon het mis te gaan en begon ik de draad te verliezen, doordat moeder dan een volgend blad las, kon ik even op adem komen, kreeg de tekst weer zin, en kon ik bij het volgend blad weer overnemen enz.
 
Als niet-dyslectieker moet je je eens voorstellen dat je een zwaar wetenschappelijk werk zit te lezen en dan nog liefst in een vreemde taal. Na een paar bladzijden enorme inspanning begin je moe te worden en besluit je even te stoppen want je kunt je niet meer concentreren, later kun je dan verder lezen en gaat het weer even vlot. Gewoon nederlands lezen was voor mij even moeilijk als voor U die vreemde taal, ik hoef mij telkens zo erg in te spannen.

Natuurlijk kan ik een tekst ook skimmen en door er hier en daar woorden uit te kiezen, me trachten voor te stellen waarover het gaat, maar dit is niet aan te bevelen als je over de tekst een overhoring krijgt.
Elk woord is dan van belang zodat je de inhoud goed begrijpt.
 
Niet elke moeder heeft de tijd of de inclinatie om als voorleesmachine te fungeren, maar er zijn nog vaders, zussen, broers, oma’s en opa’s, zelfs vrienden en klasgenoten die altijd bereid zijn om je te helpen. Veel nota’s werden gecopieerd van klasgenoten omdat die van mij onleesbaar waren.

Natuurlijk moest je zoals ik ook nog het geluk hebben om toffe leerkrachten te hebben die (in die tijd) bereid waren om dit toe te laten en die doorheen je onleesbaar geschrift en fouten toch wisten dat je wel degelijk je les had geleerd en de antwoorden wist.
Leraars die je zelfvertrouwen opkrikten door je 39/40 te geven in een vierde leerjaar basisschool op een taak van WO waarvan bijna geen woord juist was geschreven en waarvan enkel hij wist dat: paaterdedeeke – het standbeeld van Pater de Deken op de Bist betekende en dat lejoplt 1, lejoplt 2 en lejoplt 3 de drie eerste koningen van België waren.
Hij keurde ook mijn ‘ sagaariejas’ goed als naam van een groot profeet.
Bij het secundair onderwijs bleek het lager gewoon een lachertje te zijn geweest.
In het lager onderwijs heb je één leerkracht die je moet overtuigen van je bekwaamheid, in het secundair zijn het talloze.
 
Allereerst de school kiezen.
Het PMS raadde een technische richting aan omdat daar de taalvakken minder zwaar zouden zijn.
Nu was er één probleem, mijn vrienden gingen naar het VSO en ik wilde absoluut met hen mee.
Ik twijfelde zelf ook geen moment aan mijn bekwaamheid. De mevrouw in de school van de gehandicapten had gezegd dat ik bekwaam genoeg was om ASO te doen, dus mijn beslissing stond vast.
 
Moeder heeft nog getracht om me om te praten maar is uiteindelijk gezwicht en ging, gewapend met alle documentatie dat ze ondertussen verzameld en gelezen had zich aanbieden bij de directeur.
 
De directeur, waarschijnlijk onder de indruk van de doortastendheid van mijn moeder, nam de documentatie in ontvangst, wist een weinig over dyslexie maar stond in elk geval open voor de problematiek.
Ik mocht starten in het VSO.
 
Vanzelf is het niet gegaan, er zijn probleempjes geweest, maar ik besef toch wel dat ik ontzettend gelukkig geweest ben om in die welbepaalde school terecht te komen.
De directeur was van zijn woord en steunde me heel de weg.
De leerkrachten stonden compenserende maatregelen toe die ik hierna zal toelichten en dankzij de medewerking en de goodwill van alle leerkrachten ben ik er uiteindelijk in geslaagd om het secundair onderwijs, waar men in België verplicht wordt minstens drie (DRIE) talen te nemen – enig in Europa en waarschijnlijk de rest van de wereld, te voleindigen.
 
Ook in het secundair onderwijs mocht ik op steun rekenen, bij woordenschat Engels werden twee letters gegeven, ik behaalde een B op kennis en een E op spelling op hetzelfde werk: ik schreef de vertaling van ruggegraat: backboon, en spier: musel, de kennis was er, maar de mogelijkheid om het woord correct geschreven te krijgen nog steeds niet.
Dankzij de goodwill van zulke leerkrachten is het me tot hiertoe gelukt om tot dit punt te komen.

Ondanks het feit dat ik mijn moeder zei dat ik zeer graag les zou willen geven, kon ik haar toch niet onmiddellijk overtuigen.
«Allee jongen, hoe kun je nu in godsnaam les geven wanneer je zo slecht schrijft zoals jij, je moet toch ook je beperkingen kunnen aanvaarden!»
Van je moeder moet je het maar hebben. «Je bent heel praktisch aangelegd, waarom probeer je niet de Industriële Hogeschool» vroeg ze. Wat doen een mens allemaal niet voor zijn moeder?
Ik dacht dat ze zoals altijd weer gelijk zou hebben en ging tegen mijn zin naar de KIHA. Aan het einde van het jaar zei ik thuis dat het me totaal niet interesseerde en dat ik toch ging proberen om in het Regentaat binnen te geraken.
Moeder was wat bijgedraaid en zei: «Ge doet maar», waarschijnlijk bij zichzelf denkend dat het me niet zou lukken. Ik ging praten met de directie en ze zouden me hun beslissing laten weten. Nadat de directeur met enkele leraars nederlands van mijn secundaire school had gepraat zei hij dat het wel moest lukken.
Ik kan u met trots zeggen: het is gelukt!

Image Hosted by ImageShack.us


 

dit stukje had ik eruit geknipt maar ik had het er beter laten instaan.
Bojako die ontzettend trots is op wat haar zoon bereikt heeft - against all the odds.

Het moet wel gezegd worden dat deze tekst volledig gecorrigeerd is op volgende wijze:

1) Eerst een notatie op papier,

2) Het intypen in de computer,

3) Het verbeteren door de computer,

4) Het verbeteren door een niet dyslectisch familie lid.

Hoe vind je dit bericht? 2 stemmen
Geschreven door BOJAKO om 13:17 9 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

dyslexie (woordblind) deel 3

Free Image Hosting at www.ImageShack.us


Problemen thuis

Al het voorafgaande had toch wel een beetje zijn tol geëist in het gezin, bij mij maar ook bij mijn ouders, grootouders en iedereen had er zo wat zijn zegje over.
Bestond dyslexie nu wel of niet?
Waren mijn ouders niet gewoon wat overbezorgd.
Was dyslexie nu niet gewoon een woord waar ouders zich achter schuilen wanneer ze niet willen toegeven dat hun kind gewoon wat dommer is dan de doorsnee kind?

Er was wrevel tussen moeder en vader, tussen grootouders en ouders. Waren al die therapieën niet gewoon zinloos en nutteloos geldverspilling.

Toen achtte de kinderarts het moment gekomen om mij door te verwijzen naar een kinderpsychiater. Met welke bedoelingen hij me ooit daar naartoe heeft gestuurd zal steeds een raadsel blijven, maar uiteindelijk was het de beste beslissing die ooit genomen is.

Image Hosted by ImageShack.us 



De psychiater overtuigde mijn ouders dat al de bijkomende therapie zinloos was, ik ging toch tegen mijn zin, en ik kon beter mijn tijd in meer praktische zaken steken en harder werken aan de vakken waar ik wel goed in was en mijn tijd niet verspillen aan iets dat toch niet ging opgelost worden.

In de psychiatrie wordt er ook rekening gehouden met de mogelijkheid dat het kind een trauma zou verworven hebben tijdens de taalvormende periode.
In die zin heb ik enkele jaren met de kinderpsychiater samengewerkt, of ik toen ik heel klein was ooit een trauma opgelopen zou hebben weet ik niet, naar mijn mening komen de trauma’s tijdens je schooljaren en deze heb ik dan toch samen met de psychiater leren overwinnen.

Free Image Hosting at www.ImageShack.us





Wordt vervolgd : De school

Hoe vind je dit bericht? 1 stem
Geschreven door BOJAKO om 00:00 1 reactie Reageer op dit bericht Stuur door

dyslexie (woordblind) deel 2











De zoektocht doorheen de therapieën

Het besluit van het revalidatiecentrum was: het kind heeft lees- en schrijfstoornissen.
Wat een revelatie, daar hadden we zelf niet aan gedacht.
Gedacht werd dat er een gestoorde functie was tussen de samenwerking van de twee hersenhemisferen, een gestoorde hersenbalkfunctie.
Dit zou kunnen rechtgezet worden door therapie bij een kinesist in psycho-motoriek.

Moeder was onder de indruk van de geleerde woorden, verstond ze wel niet, maar zocht zoveel mogelijk de Nederlandse verklaring op in een woordenboek en veronderstelde dat zulke geleerde mensen wel wisten waarover ze het hadden en sleurde me een heel schooljaar mee naar de kinesist.
Ik was nog steeds het braaf, volgzaam jongetje en dacht natuurlijk ook dat al die grote mensen het wel wisten, dus ik schreef braaf op mijn ‘Meskerbord’, vader was inmiddels ook al wat bijgedraaid nu het bleek dat ik niet gewoon moedwillig was, en timmerde zelfs thuis voor mij mijn eigen privé ‘Meskerbord ‘ ineen. Elk woord en elk dictee werd vanaf nu ingestudeerd op dit bord. Met mijn neus tegen het bord dat aan twee kanten beschrijfbaar was moest ik met mijn links en rechts hand tegelijk het woord of de zin schrijven.
Dit zou het woord voor eeuwig en altijd in mijn geheugen prenten.
 
Letters moesten gevoeld, geraden, geschreven worden bij de kinesist, oog – hand coördinatie moest bevorderd worden door het werpen met balletjes en het springen van één been op het ander en nog veel dergelijke oefeningen. Ik werd veel leniger, wat minder stuntelig, maar uiteindelijk las en schreef ik nog altijd even slecht.
Moeder zat zoals steeds geduldig te wachten in de wachtkamer en betaalde de rekeningen die totaal ten laste vielen van de ouders. Terugbetalingen waren er niet, want het probleem bestond gewoon niet, toch niet op de terugbetalinglijsten van de Ziekenkas.

Einde tweede leerjaar gaf de kinesist toe dat zij het ook niet meer wist, en zij gaf de raad om een optometrist te raadplegen. Dit had met de ogen te maken dus moeder nam me toch maar eerst eens mee naar een oogarts. Mijn ogen werden met alle mogelijke moderne apparatuur van dat ogenblik onderzocht maar mijn zicht was 100%. Het lag zeker niet aan de ogen.
De optometrist wist mijn moeder (na een nieuwe test) toch te overtuigen dat het ZICHT niet enkel de ogen betrof, maar wel een gedeelte achter in de hersenen waar de impulsen die door de ogen doorgeseind werden, verder werden verwerkt.
Geef toe dat je als leek met zo’n uitleg toch weer even gediend bent. Eureka! Ik kreeg een nieuwe reeks oefeningen, zeker alle dagen minstens een half uur lang doen want anders hielp het niet. Vader was weer van goede wil en bevestigde een bal aan een koord op het plafond.

Image Hosted by ImageShack.us


Ik moest op mijn rug op de grond. Moeder draaide een tiental minuten de bal in een links gericht cirkel en mijn ogen moesten correct meedraaien, daarna dezelfde oefening rechts en mijn ogen maar overuren doen. Vervolgens moest ik weer met armen en benen gerichte strek, buig en andere oefeningen doen die op een blad als signalen getekend stonden. Nu begon ik het kwaad te krijgen.

Voor de eerste keer in mijn jeugdig leven werd ik boos.
Ik was het moe om daar zoals een marionet steeds weer die idiote oefeningen te doen en weigerde voor de eerste maal medewerking. Wat nu? Moeder zoals ik zei was nogal een wijze, en drong niet aan. Zij was het immers die ondertussen nog steeds trachtte van me gewoon te leren lezen en schrijven en ze was er totaal niet voor opgeleid. Ze hield er wel gelukkig de humor in, en soms zaten we al gierend mijn agenda te ontcijferen om te raden wat ik de volgende dag moest doen. Gewoonlijk belde ze dan een moeder van een medeleerling op om die het te laten voorlezen uit hun agenda.

Enfin, terug naar het PMS om raad. Ik zat ondertussen al in het vierde leerjaar.

Het PMS verwees me nu door naar de dienst Neurolinguistiek in het Middelheim ziekenhuis. Daar werd ik weer een hele voormiddag getest, maar dit was al wat interessanter voor mij, want het was allemaal op computers.

Tegen de middag mocht moeder komen om het verdict te aanhoren. Mevrouw, uw zoon heeft dyslexie/dysorthografie en om een lange uitleg heel kort te maken, er is weinig aan te doen, het is een blijvende handicap en hij zal er mee moeten leren leven.

Nu zou je denken dat mijn moeder van de kaart was, maar integendeel, ze was opgetogen dat ze nu eindelijk wist wat me mankeerde.
Ik snapte er niet zoveel van en vloeide maar mee met de stroom.

Terug bij het PMS werd besproken welke tactiek er nu zou moeten gevolgd worden, want van dyslexie wisten ze in feite niets. Misschien kon een logopediste helpen.

De logopediste was heel jong, waarschijnlijk net afgestudeerd en zoals ik al zei begonnen al die therapieën duchtig mijn voeten uit te hangen. Ook zij wist niet wat dyslexie juist was of wat ze eraan moest doen, maar ze ging er eens over lezen zei ze tegen mijn moeder. Toen ik verscheen op onze eerste afspraak had ze boekjes liggen voor kindjes in de kleuterschool in de aard van Ot en Plop staan op.
Ik was gekrenkt in mijn elfjarig intellect en preutelde hevig tegen mijn moeder dat ik zo’n idiote therapie niet graag deed. Deze keer drong moeder toch maar aan om te blijven gaan alhoewel ze de logopediste vroeg om haar lectuur meer op het peil van een elfjarige te willen brengen.

Ook bij moeder begonnen de zenuwen parten te spelen. Het zesde leerjaar was in zicht en wat daarna met een intelligente zoon die las en schreef op niveau tweede leerjaar.

De kinderarts die de zaak al van het begin geïnteresseerd mee volgde en graag op de hoogte werd gehouden omdat ik zijn enig patiënt was met het fenomeen, verwees me toen door om getest te worden in een school voor gehandicapten. Hij beweerde dat ze daar zelfs mongolen konden leren lezen en schrijven dus zouden ze met mij zeker geen probleem hebben. Weer werd ik getest.

De dame die mij testte zei ook dat ik dyslectisch was, en dat het me nooit zou lukken om foutloos te leren lezen of schrijven, maar met het ouder worden zou ik mezelf tactieken moeten aanleren om de handicap te overwinnen. Ze zei ook dat ze van oordeel was dat ik in het secundair alle richtingen zou moeten aankunnen mits wat begrip van de school voor mijn handicap.

Hebben al deze therapiën me nu geholpen? De vraag is natuurlijk waar ik zou staan zonder die therapie.

Wat echter nodig was: concrete hulp bij het aanleren van de taal zelf,
-hoe ik mijn les moest leren,
-hoe ik een opstel moest schrijven, dat was er niet.
Praktische hulp moest ik thuis krijgen van ouders die totaal geen scholing hadden op dat gebied.

Morgen vervolg 3 : Problemen thuis

Hoe vind je dit bericht? 15 stemmen
Geschreven door BOJAKO om 23:06 4 reacties Reageer op dit bericht Stuur door

Meer van Mrs.Bo and Mr. Silver

↑ Terug naar de berichten