Donderdag 7 februari 2008
VAN BRUGGE NAAR DEINZE
dinsdagnamiddag was ik uitgenodigd door zuster noëlla van integraal in brugge. toen ik daar arriveerde ging er een gespreksnamiddag door voor allochtonen die nederlands leerden. zij zaten in de grote ontvangstkamer vooraan, bij koffie en een versnapering. zuster noëlla en ik hadden de achterste ruimte voor ons alleen. we praatten wat bij over de voorbije maanden. ze vond dat ik er "niet slecht" uitzag en dat ik heel positief was....een complimentje!
ze toonde me een doos die op een chinese lampion leek, waarin koekjes, elk afzonderlijk verpakt zaten. dit had ze cadeau gekregen van een chinees meisje die daar nog nederlandse les gevolgd had. ik kwam te weten dat zaterdag 9 februari , in china, eigenlijk nieuwjaar is. een vietnamees, die daar zat te wachten om les nederlands te volgen, kwam een koekje nemen en vertelde ons dit. hij vroeg ook wat wij deden. en zo vertelde ik hem over onze dekentjes en truitjes, die lagen al klaar voor mij. hij vond ze echt schattig.
ondertussen waren er nog twee zusters, die vroeger jaren in rwanda missiewerk hadden gedaan, erbij gekomen. ze vertelden over hun missiewerk en ook hoe arm die mensen daar wel waren, maar toch gelukkig . en datzelfde hoorde ik vandaag in deinze ook...
zoals ik al verteld heb enkele weken terug, gaf trees van hove vandaag een voorstelling van beelden die haar man gefilmd had in december bij hun verblijf in senegal. annie uit drongen, antoinette en ik waren erbij.
ze gaf uitleg, vertelde hoe het er daar aan toeging, wat ze allemaal deden , hoe de mensen daar leefden en zo. arm zijn ze daar maar we zagen gelukkige mensen. ze waren zo blij dat trees er weer was, de moedertjes waren dolgelukkig met de gebreide mutsjes, kleertjes, dekentjes.
als je dan hoort dat een vroedvrouw daar maar twee euro per dag verdient...
waar maken wij ons allemaal zorgen over !
we zagen ook een weeshuis waar een tachtigtal kleine kinderen en babies waren, die hopen liefde en tederheid misten. en weer deelde trees mutsjes uit en ook medisch materiaal. alles is daar nog zo primitief .
vanaf nu is trees al weer in de weer om een beetje geld te verzamelen voor de volgende afreis naar senegal eind dit jaar. daarvoor verkoopt ze juweeltjes die ze meebracht van ginder, heel prachtig.
maar dat zal niet voldoende zijn. we zullen haar ook zo goed mogelijk proberen helpen. want na het zien van die beelden, waren annie, antoinette en ik het erover eens dat we haar zullen helpen. mariette, een vrouw uit drongen van in de tachtig, die vorig jaar al tientallen mutsjes had gebreid voor senegal, weet weer wat te doen. het deed haar deugd de mutsjes terug te zien , daar waarvoor ze ze gebreid heeft.
de bewoners van de bosrank hebben massaal kleertjes gebreid en zullen dit nu ook weer doen . ze breien truitjes en kleertjes om te verkopen en zo een financieel steuntje aan trees te kunnen geven.
Elke was zo trots als een pauw dat deze voormiddag zoveel volk naar de bosrank had gebracht, allemaal tevreden mensen, niet in het minst trees zelf en ook haar man .
ze toonde me een doos die op een chinese lampion leek, waarin koekjes, elk afzonderlijk verpakt zaten. dit had ze cadeau gekregen van een chinees meisje die daar nog nederlandse les gevolgd had. ik kwam te weten dat zaterdag 9 februari , in china, eigenlijk nieuwjaar is. een vietnamees, die daar zat te wachten om les nederlands te volgen, kwam een koekje nemen en vertelde ons dit. hij vroeg ook wat wij deden. en zo vertelde ik hem over onze dekentjes en truitjes, die lagen al klaar voor mij. hij vond ze echt schattig.
ondertussen waren er nog twee zusters, die vroeger jaren in rwanda missiewerk hadden gedaan, erbij gekomen. ze vertelden over hun missiewerk en ook hoe arm die mensen daar wel waren, maar toch gelukkig . en datzelfde hoorde ik vandaag in deinze ook...
zoals ik al verteld heb enkele weken terug, gaf trees van hove vandaag een voorstelling van beelden die haar man gefilmd had in december bij hun verblijf in senegal. annie uit drongen, antoinette en ik waren erbij.
ze gaf uitleg, vertelde hoe het er daar aan toeging, wat ze allemaal deden , hoe de mensen daar leefden en zo. arm zijn ze daar maar we zagen gelukkige mensen. ze waren zo blij dat trees er weer was, de moedertjes waren dolgelukkig met de gebreide mutsjes, kleertjes, dekentjes.
als je dan hoort dat een vroedvrouw daar maar twee euro per dag verdient...
waar maken wij ons allemaal zorgen over !
we zagen ook een weeshuis waar een tachtigtal kleine kinderen en babies waren, die hopen liefde en tederheid misten. en weer deelde trees mutsjes uit en ook medisch materiaal. alles is daar nog zo primitief .
vanaf nu is trees al weer in de weer om een beetje geld te verzamelen voor de volgende afreis naar senegal eind dit jaar. daarvoor verkoopt ze juweeltjes die ze meebracht van ginder, heel prachtig.
maar dat zal niet voldoende zijn. we zullen haar ook zo goed mogelijk proberen helpen. want na het zien van die beelden, waren annie, antoinette en ik het erover eens dat we haar zullen helpen. mariette, een vrouw uit drongen van in de tachtig, die vorig jaar al tientallen mutsjes had gebreid voor senegal, weet weer wat te doen. het deed haar deugd de mutsjes terug te zien , daar waarvoor ze ze gebreid heeft.
de bewoners van de bosrank hebben massaal kleertjes gebreid en zullen dit nu ook weer doen . ze breien truitjes en kleertjes om te verkopen en zo een financieel steuntje aan trees te kunnen geven.
Elke was zo trots als een pauw dat deze voormiddag zoveel volk naar de bosrank had gebracht, allemaal tevreden mensen, niet in het minst trees zelf en ook haar man .
Geschreven door dino om 20:42
