Naar de inhoud

DEKEN VOOR PAKISTAN

als je anderen kan helpen, ben je een gelukkig mens
akke.beakke.be
bezoek ook eens onze website : www.debreimadammen.be

Archief

 Een man komt laat thuis van zijn werk, moe en geïrriteerd,  en ziet zijn vijfjarig zoontje,  die op hem staat te wachten bij de deur…

“papa, mag ik iets vragen?”

“natuurlijk, wat is er jongen?”  vraagt de vader.

“papa, hoeveel verdient je per uur?”

“dat zijn jou zaken niet,  waarom vraag je zulke dingen?” vroeg de vader heel boos.

“ik wil het heel graag weten, papa, wil  je het me alsjeblieft vertellen,  hoeveel je verdient per uur?” smeekte de kleine jongen.

“als je het zo nodig wilt weten, ik verdien 20 euro per uur.”

“oh “ zei  de kleine jongen verlegen met zijn hoofdje naar beneden gebogen.

Hij keek op en zei : “papa mag ik 10 euro lenen?”

De vader was verbaasd.  “is de enige reden waarom je geld vraagt,  zodat je iets onbenulligs kunt kopen,  of een stuk dom speelgoed,  je maakt jezelf belachelijk !  ga naar je kamer en je bed in,  en denk na waarom je zo hebzuchtig bent.”

“ik werk hard,  en maak vele uren iedere dag en heb geen tijd voor dit soort onbenullige kinderachtig gedoe.”

 

De kleine jongen ging stil naar boven naar zijn kamer en sloot zachtjes en verdrietig zijn slaapkamerdeur.

De vader zat beneden en staarde voor zich uit,  en dacht boos na over  de domme vraag van zijn zoontje : hoe haalde hij het in zijn hoofd om zulke vragen te stellen,  en dat alleen om geld te krijgen voor iets onbenulligs?

Na ongeveer een uur,  werd de man weer rustiger en begon zich af te vragen of hij niet te hard voor zijn zoontje was geweest.  Misschien was er toch iets wat zijn zoontje dringend nodig had om van die 10 euro te kopen, anders zou hij wel meer geld vragen,  dacht de man.

 

De man ging naar de kamer van zijn kleine zoon en opende de deur.

“slaap je,  zoon?”  vroeg hij.

“nee,  ik ben wakker,”  zei het zoontje.

“ik heb zitten nadenken en misschien ben ik te hard voor je geweest en was ik niet eerlijk” zei de vader.

“het was een lange dag en ik liet me gaan,  dit is niet eerlijk tegenover jou.  Hier heb je de 10 euro waar je om vroeg”.

De kleine jongen ging rechtop zitten,  en gaf zijn vader een grote brede glimlach…

“dank je lieve papa !”  schreeuwde de kleine jongen van blijdschap.

Toen tilde de jongen zijn kussen op en haalde er geld onder uit…

De vader zei :”je had al geld? “en begon opnieuw boos te worden.

Waarop de kleine jongen zijn geld begon te tellen,  en opkeek naar zijn vader.

“omdat ik echt niet genoeg had,  en nu wel”, legde de kleine jongen uit aan zijn vader.

“papa, nu heb ik 20 euro.  Kan ik nu een uurtje van je tijd kopen?  Alsjeblieft,  kom morgen een uurtje vroeger naar huis,  ik zou zo graag samen met je willen eten. 

Het leven is te kort,  om  altijd hard te werken.

We mogen de tijd niet voorbij laten glippen door onze vingers,  zonder dat we tijd aan anderen hebben gegeven,  die ons dierbaar zijn.

Geschreven door dino om 15:34

IN ONS STRAATJE WORDT DE WERELD HERBAKKEN!!!

iedereen die op mijn blog op bezoek kwam,  weet dat ik in eeklo woon. 
mijn straatje ,   de raamstraat ,  is goed gekend omdat de dienst van de belastingen  zich daar bevindt.  maar sinds vorige week  is hier ook iets merkwaardigs te zien  :   een niet-alledaagse schildering op de muur van het huis van mijn buurman,  rené temmerman.
rené is schilder van beroep.   zijn vriend ignace meerman  is ook  schilder ,   maar daarenboven is hij nog kunstschilder,  dus zette hij de afbeelding  op de gevel.
het idee voor dit schilderij kreeg rené na de moord op joe van holsbeeck.   hij vond dat men de wereld maar eens moest "herbakken".  zo zou alles weer goed komen. 
  het schilderij beeldt rené uit,  die een wereldbol in een oven steekt.  zijn hond fluke staat er ook bij en staat symbool voor de mens die zit te kijken.
het is gewoonweg prachtig  en het idee erachter vind ik super.
het is ook een beetje de bedoeling van rené,  als de mensen in het passeren,  het schilderij zien,  zij even blijven stilstaan en tot bezinning komen. 

als u dit prachtige schilderij eens zelf wil bewonderen,  kom dan eens op bezoek in eeklo,   het is echt iets enigs. 
de wereld herbakken.....   eigenlijk kunnen we beginnen met onszelf.  als iedereen een beetje verdraagzamer is,  een beetje meer  vergevingsgezind,   en deze waarden ook doorgeven aan onze kinderen en kleinkinderen,  dan bereiken we toch al iets.   we leven in een maatschappij waar alles zo gehaast is,  waar deadlines moeten gehaald worden,  waar cijfers   en  diploma's moeten behaald worden....en waar men soms niet meer stil staat bij menselijke noden  zoals vriendschap,  liefde....
Geschreven door dino om 21:32

GEZEGDE VAN TOON HERMANS

als je denkt :
"ik ben verslagen"
is de nederlaag een feit.
als je denkt
"k  zal niet versagen"
win je op den duur de strijd.
moedelozen gaan ten onder,
door hun twijfel,   door hun vrees
vechters winnen als door wonder,
telkens weer de zwaarste race.

gisteren was ik gans de tijd bij fien.
ze leek me een beetje aan het eind van haar latijn,
en dat deed me zo'n pijn.
weer hadden ze een infuus moeten steken en enkele keren moeten prikken.
uiteindelijk was het gelukt, maar ze had veel pijn, naargelang ze haar handje bewoog.
en ondanks alles kan ze niet stil zitten : kleuren, tekenen, schrijven, lezen....ze valt niet stil.
ze kijkt nauwelijks op,  ze is voortdurend bezig.
in de namiddag kwam de dokter die zei dat ze vroeger naar huis mocht dan voorzien.  haar gezichtje klaarde op....
naar huis!   daar voelt ze zich goed,  kan ze in haar eigen bedje slapen,  kan ze tom zien  en samen tv kijken of wat spelen.  
ik was zo gelukkig voor haar, toen we samen met tom het uz in gent buitenkwamen  en ze in mama's auto mocht stappen. 
t zijn die dingen,  die weer moed geven,  die dingen die vechters van ons maken... 

Geschreven door dino om 21:08

ECHO VAN HET LEVEN

een man en zijn zoon trekken samen de bergen in,
plotseling struikelt de jongen en roept :"aahhh...."
verrast hoort hij een stem vanuit de bergen roepen
"aahhh...."
vol nieuwsgierigheid roept hij :"wie ben jij?"
het enige antwoord dat hij terugkrijgt is :
"wie ben jij?"
hij wordt kwaad en schreeuwt :"jij bent een lafaard"
waarop de stem antwoordt :
"jij bent een lafaard"

daarop kijkt de jongen zijn vader aan en vraagt:
"papa, wat gebeurt hier?"
de man antwoordt ; "zoon, let op"
hij roept vervolgends : "ik bewonder jou"
de stem antwoordt : "ik bewonder jou"
de vader roept : "jij bent prachtig"
de stem antwoordt : "jij bent prachtig"

de jongen is verbaasd en begrijpt nog steeds niet
wat er aan de hand is.
daarom legt de vader uit :
de mensen noemen dit "echo"
maar in feite is dit  "het leven"
het leven geeft je altijd terug wat jij erin binnenbrengt
het leven is een spiegel van jouw handelingen.
als je meer liefde wilt, geef dan meer liefde
als je meer vriendelijkheid wilt, geef dan meer vriendelijkheid.
wil je dat mensen geduldig en respectvol met je omgaan, geef hen dan geduld en respect
deze natuurwet gaat op voor elk aspect van ons leven :
het leven geeft je altijd terug wat jij erin binnenbrengt.
het leven is geen toeval,
maar een spiegel van jouw eigen handelingen.
de echo van het leven
Geschreven door dino om 11:20

HARTEPIJN

gisteren was de moeilijkste dag voor mij sinds fien in het uz ligt.   ze moest een rugmerpunctie hebben en ook die zware chemo zou ze toegediend krijgen.   ze is daar echt heel bang,  want telkens heeft ze heel veel pijn.     in de voormiddag hadden we nog plezier gehad en samen gekleurd.  jan kwam in de namiddag na zijn werk ook.  we wisten dat ze elk moment konden komen om haar mee te nemen naar de onderzoekskamer.  toen het zo ver was,  wachtten we gespannen tot het voorbij was.  ondertussen kwam de dokter bij ons en vertelde dat haar bloed kankervrij  is,  het merg moeten ze nog onderzoeken.  ze reageert heel goed op de chemo en als alles goed bleef mag ze vandaag, dinsdag naar huis.  we moeten ook geen masker en schort meer dragen,  doordat ze een grotere weerstand heeft.  woensdag moet ze dan even terug voor een scan,  en  elke dag voor bloedafname.   op maandag en dinsdag wordt ze dan opgenomen voor de punctie en zware chemo,  en de vrijdag een dagopname voor de gewone chemo.    een zware opdracht,  maar het feit dat ze nu eens in haar eigen bedje zal slapen en thuis kan zijn,  zal haar allicht veel deugd doen.
ondertussen mocht jan fien weer naar de kamer dragen.   ze zag er echt niet goed uit en weende van de pijn.  zoiets breekt je hart.   ze duwde op mijn hand zo hard ze kon,  om haar pijn wat te verdragen.  ze moest plat blijven liggen voor de rest van de dag en nacht.  samen zijn we toen bij haar gebleven  geen van ons beiden wilde naar huis.  de verpleegster had het ook moeilijk.  voor hen is dit een loodzware job.   al de kinderen die daar terechtkomen hebben kanker en komen voor een hele periode naar het ziekenhuis.  ze bouwen echt een band op met de  kinderen.
inge kwam s 'avonds om bij fien te slapen.  ik   hoop dat ze ondanks alles toch een vrij rustige nacht had.  straks maak ik me klaar om nog een dag door te brengen  bij haar.   ik kijk er al naar uit. 
Geschreven door dino om 08:09

KLEINE DINGEN

er zijn ergere vormen van armoede
dan die van geldgebrek
want een leven zonder liefde
maakt zelfs een miljonair nog gek
er zijn vele vormen van armoede
al heeft iemand nog zoveel geld
als ziekte iemands leven binnenkomt
zijn ook zijn dagen geteld
geniet daarom van elke dag
van de kleine dingen  uit het leven
want die zijn o zo waardevol
en worden je GRATIS gegeven

dit gedicht vond ik op een  wandeling door blogland.  ik vind het heel mooi .  
zondagnamiddag toen  ik bij fien in het uz was,  kwamen mijn jongste dochter tamara en haar man sven op bezoek.   ik vertelde al dat zij twee honden hebben (cockers) .  zij gaan vaak op een forum voor hondenliefhebbers  en maken ook wandelingen samen met die mensen van het forum.  natuurlijk had tamara over ons fientje gesproken.  die mensen hadden daar massaal op gereageerd door kaartjes te sturen en sommigen stuurden zelfs een mooie knuffelhond.  die kaartjes en knuffels bracht tamara zondag naar fien,  die ook een grote dierenvriend  is .   de blik in haar oogjes maakten me zo blij.  mij raakte het heel erg dat die mensen,  die fien niet persoonlijk kennen toch zo begaan zijn met haar.  zelf kreeg ik ook al kaartjes van mensen,  die mij kennen of gebreid hebben voor de dekens voor pakistan,   talloze mails om te informeren naar fien en haar en onze familie sterkte te wensen   deden ons zoveel deugd  en daarom wil ik iedereen danken hiervoor.   die dingen tonen ook aan dat er echt liefde onder de mensen heerst  en dat is waar het allemaal om gaat.   het zijn de kleine dingen die het hem doen.  
Geschreven door dino om 07:55

GEDICHTJE VOOR FIEN

dappere fien,
mijn klein,  lief prinsesje
om je zo te zien
liggend in je ziekenhuisbedje
...altijd welgezind
't zonnetje in huis
door ieder van ons bemind.
we bidden  allen en zijn overtuigd
je komt hier genezen uit !

mijn dappere meid
omringd door de beste zorgen
komt voor jou een nieuwe morgen
het is nog een lange weg te gaan
het eind van de tunnel is nog niet in zicht
stap voor stap...maar je zal er staan !
dat voorspel ik je in dit gedicht.

je liefste mémé nadine
Geschreven door dino om 09:49

POEKE

kent iemand de weg naar Poeke?  ooit van het kasteel van Poeke gehoord? 
het is een heel klein,  pittoresk dorpje in de nabijheid van Lotenhulle,  Vinkt en Aalter.
het dorpje alleen al is geweldig mooi,  maar de parel is wel "het kasteel van Poeke".
op een mooie  voorjaarsdag is het echt eens de moeite om daar eens een wandeling te maken  en het prachtige kasteel te bewonderen.  de stad Aalter heeft het aangekocht en renoveert het nu. het gemeentebestuur van aalter gaat de komende vier jaar  maar liefst 2,5 miljoen euro besteden aan de verdere uitbouw van het kasteeldomein.  het zou zonde zijn om zo'n gebouw te laten vervallen.  elke eerste zondag van april  tot en met september  is er een klassiek apéritiefconcert.  het is de bedoeling dat er regelmatig activiteiten plaatshebben van of door de mensen van aalter. om meer te weten te komen over het kasteel van poeke kan je eens een kijkje nemen op de site : www.poeke.net
gisteren was ik er met patriek,  je raadt het nooit....er is momenteel een biljarttornooi aan de gang!
in de verschillende zalen worden er op verschillende biljarts wedstrijden gespeeld in voorbereiding van de finale op zondag.
ook binnenin is het echt de moeite om te zien.
gisteren was ik ook even bij ons fientje,  want er werd karnaval gevierd op de kinderafdeling van het uz.   fien ging zich verkleden in een fee.   dat is dan toch eens een fijne gelegenheid tijdens hun lange verblijf  in het ziekenhuis.  ik druk nogmaals mijn bewondering uit voor de jonge mensen die dit allemaal op  zich nemen,  om dit allemaal waar te maken!   gisteren had fien ook geen koorts meer,  maar krijgt nog steeds antibiotica,  waardoor men de behandeling met chemo heeft moeten stilleggen.  zodra ze helemaal beter is,  starten ze de behandeling met chemo opnieuw.   mijn grootste wens is dat ze eind volgende week naar huis mag komen.  

Geschreven door dino om 08:26

HOOP

zaterdag mocht ik eindelijk weer naar fientje,  ook zondagnamiddag heb ik bij haar doorgebracht.  ik was heel blij te zien dat het zo goed ging.  als alles goed ging mocht ze deze avond naar huis en moest in het vervolg tweemaal in de week binnen voor een dagopname.  spijtiggenoeg deze morgen kreeg ze plots koorts,  en mag ze voorlopig niet naar huis.  het is  wel een zware opdoffer,  maar we leven in hoop.   vandaag kreeg ik ook telefoon uit meulebeke.  angèle belde me dat ze weeral één en ander klaarstaan heeft.   dus van zodra ik wat tijd heb,  gaat het richting meulebeke.  

Geschreven door dino om 19:05

ZIEK

maandag was ik al weer blij dat ik bij  fien kon zijn,  dinsdag was ik ook paraat.  maar 'savonds laat voelde ik al dat er iets mis was.  woensdagmorgen mocht ik naar de dokter gaan : een lichte keelontsteking,  verkoudheid,  en een hoge bloeddruk. :cry:    verdict :  rusten en medicatie.  dus niet naar het uz.  fien begreep het allemaal niet :  ik ben toch ook ziek zei ze,  dus kon ik zowel bij haar komen....  inge legde haar uit dat ik haar wel erg ziek zou maken.  dus noodgedwongen zit ik hier een paar dagen thuis.   maar ik moet toegeven,  het is echt wel nodig,  ik voel me zo slapjes  en dan nog eens die vervelende verstopte neus.   nu ja,  dan kan ik even op mijn blogje schrijven.  
gisteren belden ze uit    evergem,  dat ze weer een viertal zakken lapjes staan hebben.  ze gaan nu proberen deze aan elkaar te zetten.   dat zou al veel werk gespaard zijn. 
dan wou ik ook nog zeggen dat ik maandagavond een goed gesprek had met de nieuwe burgemeester van eeklo : koen loete.  hij heeft mijn actie in de coulissen gevolgd en sprak zijn waardering uit.  ik vroeg hem een plaats om de lapjes en dekens op te slaan en waar we één keer in de week een namiddag zouden kunnen komen naaien.  morgen ziet hij de heer van hauwenhuyse ,  directeur van de psychiatrie,  waar ik nu een plaatsje heb,  doch binnenkort wordt dit gebouw gesloopt en dan zou ik graag een nieuwe lokatie hebben.  de burgemeester zal het er samen met de heer van hauwenhuyse over hebben.  ik hoop spoedig nieuws te krijgen.  misschien dat er dan nog wat mensen zijn die zin hebben om  ook eens een namiddagje te komen lapjes aan elkaar zetten.
zo heeft iedere week zijn goeie en minder goeie momenten.   zo is het ook in het leven.

Geschreven door dino om 10:02

Meer van DEKEN VOOR PAKISTAN

↑ Terug naar de berichten