met leedwezen deel ik u mede ik zeg u gewoon dat vredig van ons is heengegaan dat jij bent overleden met grote dankbaarheid ach, gewoon…
|
met leedwezen deel ik u mede
ik zeg u gewoon
dat vredig van ons is heengegaan
dat jij bent overleden
met grote dankbaarheid
ach, gewoon normaal
zullen wij je gedenken
je was een kort verhaal
je was een liefdevol mens
een egotripper voluit
altijd stond je klaar
het interesseerde je geen fluit
een leegte laat je achter
nou ja, vooral een duister gat
je was een voorbeeld voor ons allen
ik was je snel zat
met eerbied dragen wij je weg
hoe sneller hoe beter
droefheid speelt ons parten
ik denk slechts aan de jenever
|
|
als u dit leest,
ik weet het zeker,
ontkomt u niet
aan uw knellend
geweten
u hebt uw meester
hier gevonden
ik hou u voor
"zoek niet meer!
naar het
beter weten
u bedrijft
slechts zonden"
men zoekt het
unieke te vinden
maar draait eeuwig
om een ordinaire
arrogante rotonde
|
het muisje
is dood
hij stierf
in de val
door
hongersnood
soms bekruipt mij het gevoel geen woorden meer te vinden en dat ik alles reeds heb verkend ja, dat is wat ik daarmee bedoel het leven h…
|
soms bekruipt mij het gevoel
geen woorden meer te vinden
en dat ik alles reeds heb verkend
ja, dat is wat ik daarmee bedoel
het leven heeft mij al
zoveel voorgelegd
of door sprakeloze
momenten gedreven
er is zoveel gezegd
en mateloos gezwegen
ik verlang naar het verleden
die stuwende krachten
heb ze allen bereden
ik rust nu in het zadel van heden
met onbepaalde gedachten
|
|
is de reden
dat ik schrijf
dezelfde waarom
ik de liefde bedrijf
een dwangmatige verrichting
met een zucht van verlichting |
|
vandaag draai ik er
maar eens omheen.
de waarheid, zult u vragen
dat is gemeen
u wilt zich beklagen
laten we wel wezen
heeft u het altijd
bij het rechte eind
dat moet ik vrezen
of is uw aard zeer verfijnd
ook al ga ik recht door zee
dan is nog niet gezegd
dat dit recht doet
aan mijn wel en wee
immers in de kennis
die ik openbaar
waarbij ik mijn uiterste best doe
het te verklaren
dan zou u nog kunnen zeggen
dit is niet waar
vandaar heden mijn reserve
om u slechts bescheiden
in de ogen te staren
|
|
het meisje van de bloementuin
streelt met haar blote voetjes
het zachte dons van elk blad
die zij, getooid
met een fladderende
hoed met voile
haast zwevend betrad
zij was uit het licht gesneden
zo broos en ongerept
en danste haar engelendans;
al draaiend en huppelend,
een mooie bloemenkrans
waar vind ik haar nog
aanschouwelijk, zuiver
en gracieus
waar voel ik nog iets
van haar pracht
ik zoek haar
heb geen keus
|
|
in een zachte schaduw
is het doek gespreid over
jong en donzig mos
op een mantel van scharlaken
rust zij in een lieflijk lentebos
op een door mij
geschapen aardse huid
en laat mijn blik haar
naaktheid raken
haar strakke vel omringt
de verlegen sierlijke pose
terwijl mijn gevoel
zingt van verlangen
en mijn armen zich
naar haar willen strekken;
zij, een boeket van
ontluikende witte rozen
zij schept een ruimte
in een maagdelijk beeld
waarin verleidelijke
vormen groeien
en haar gratie stilaan
mijn hartstocht steelt
allengs gaan haar ogen
wijder open
zoekend naar een
wezenlijke verbinding
en rijpt de spanning
in haar lijf
tot een zichtbare
zuigende opwinding
|
|
in mijn hooglied over liefde
spettert het er vanaf
trompetten schallen
stemmen brallen de klanken
schor gesteund door mijn
voce particolare
met puilende ogen de een
de anderen met staren
ondergaan wij de liefde
hosanna is ons deel
hoe kunnen we dat verklaren
de eeuwige zucht, de al durende
kramp in de maag
het voeden van de onzichtbare vlinders
en de voortgaande doorloop
is niet alleen vandaag
zo juichen we om dat teder gevoel
reizen de wereld rond
verzetten bergen en woestijnen
we laten de boel de boel
op de hoek van de straat zie ik haar
mijn hooglied, mijn zucht
kon ik haar maar bereiken
waarom blijf ik voor mijn grote liefde
slechts ontsnappende ballonnenlucht
|
|
een vermoeid hoofd rust
op mijn handen
de armen steunend
op een gammele tafel
ik zie naar u allen
ja, ieder in de
virtuele zaal
leg ik in mijn blik
aan banden
u ziet mij vragend aan
verwacht iets groots,
een meesterdichter
dient u voor te gaan
in deze schrijversloods
mijn mond opent zich
langzaam en beheerst,
frons de wenkbrauwen,
plooi mijn voorhoofd
volgens gewenst gebruik
echter geen woord
passeert mijn lippen
ik steek weloverwogen
de tong naar u uit
|
verscheiden