Archief

Moordende liefde

Zij danste als een fee op de toppen van haar tenen.

Linten en papavers gevlochten door haar blonde haren

Haar wijde jurk zwierde om haar klef verlokkend naakt.

Haar lichaam straalde passie uit in wulpse gebaren.

Zij sloeg haar tamboerijn op ’t ritme van Yolanda.

De wijn en de muziek het wilde zingen der gitaren.

De ogen van Roman branden gloeiend door haar heen.

Aphrodites hete harsttocht was diep in haar gevaren.

Zij draaide om hem heen en schokte van verlangen.

Zij nam hem met zich mee naar ‘t bos waar nimfen wonen.

In de zilverschijn der maan droeg ze enkel nog papavers.

Bij het huilen van de wolf heeft hij haar jeugd genomen.

Heel diep in ‘t nimfenbos heeft men Ramon gevonden.

Zijn donkere ogen dof, de gloed nam ze met zich mee.

Om zijn mond hing een zweem van liefde en verlangen.

Carlos met het mes in ‘d hand, keek naar de gruwelijke snee

Mijn lief, mijn trouw.

Ik praat tegen de bomen.

Zwelg de hemel uit hun kruin.

Voel hun levenssappen in mijn aders stromen.

De hengst is terug verdomd de ruin.

Aan de lentebron zal ik mij laven.

Eet duizend oesters uit de oceaan

Ik zal mijn hartstocht in jouw ziel begraven.

Jij mijn lief, mijn trouw en mijn bestaan.

Mijn chocolade truffel

Jij bent mijn chocolade truffel

Komt toch hier dat ik je knuffel.

Dat ik je helemaal besnuffel.

Ben ik dan door je geur bezeten.

Dan word je door mij nagezeten.

En daarna gulzig opgegeten.

Men groet de dag

Niet met een kus

Maar met een lach.

Omdat men de nacht.

Zoveel zoenoffers bracht

Dimitris zoontje

Lieve zoon

Je Mama en je papa

Hebben lang op jou gewacht.

Zoveel namen voor jou bedacht.

Maar toen vonden wij de allermooiste 

Die er op de wereld kon bestaan.

Ons zoontje ons kindje.

Lieve Sebastiaan

Liefdesrecept.

‘k Kreeg het recept uit Beieren

Van een lieve heks.

Tien kussen en twee eieren.

Daarna het voorspel seks.

Dat is een uurtje knuffelen.

En ook wat plagerij.

Met wat knoopjes sukkelen.

Ach ja, dat hoort erbij.

Met lieve woordjes babbelen.

Een likje hier en daar.

Aan rozenknopjes knabbelen.

Volop van jou genieten

Lente lief.

De grote klok luidt in mijn borst.

Tien tinkelbelletjes in mijn hoofd.

Eén vlinder fladdert in mijn buik.

Want jij, jij laaft mijn liefdesdorst.

Komische, morbide gedachten. 

Ik erger mij nog het meest aan mijn slaap periode.

Dan nog liever zoals Van Gogh een blauwe of paarse periode.

Ik stond er machteloos tegenover, ik ging zitten en de slaap overviel mij. Wat zeg ik zitten, ook staande viel ik in slaap. Ik werd zelfs door de slaap overmeesterd als ik plaste. Vorige week ben ik met mijn hoofd op de wc pot gevallen. Drie dagen later heeft men mij gevonden, doodgebloed.

Enfin, men vond mij eigenlijk niet want ik was er niet. Ik zat intussen op een wolkje te soezen en werd wakker toen men mij honderden meters lager tevergeefs trachtte wakker te schudden. Zelfs dan kon men mij niet rustig laten dutten. In een prachtige limousine werd ik weggereden. Een onbekende man begon mij zomaar ongevraagd te wassen en te scheren, totaal service. Alleen het botte scheermes dat de kerel gebruikte deed mij erg veel pijn. Ik lag nu als een relikwie tentoon gesteld. Ik walgde van de hypocrisie die sommige mensen kunnen spuien.

Ik besefte nu zelf dat ik dood was, maar dat ik toch nog alles zag, hoorde en voelde.

Daarna luisterde ik naar het zatte gelul van een door wijn beschonken priester die mij naar mijn wolkje prees. De man heeft daar een kerkelijk diploma voor behaald.

Nu draagt men mij weer naar een andere plek en tot mijn grote schrik herinner ik me mijn wilsbeschikking crematie, dan heeft de mens toch zelf de hel uitgevonden en ik heb er voor gekozen!!!

Een mens zou er de slaap bij verliezen.

Op haar witte hengst galoppeerde zij door het donkere woud.

Enkel een scharlaken paan bedekte haar weke schoot.

Een paar zonnestralen priemde door het hullende lover

en omtoverde haar naakte lichaam in een lichtend fantoom.

In het dorp waren de blinden van de wit gekalkte huizen gesloten.

Over de modderige kasseien hing er een vale, kille nevelsliert.

Niemand waagde één blik naar buiten uit schik voor Fanthoma,

want zij kwam, en wie haar aanschouwd, word door de dood gegrepen.

Thor stond aan de rand van het bos en hoorde het gedaver van Jitha’s hoeven.

Van tussen de donkere eiken zag hij de schim van de witte hengst opdoemen.

De jongeman werd verblind door de pure schoonheid van de naakte amazone.

Na een teken van Fanthoma sprong Thor achter haar op het briesende paard.

Hij sloot zijn sterke armen rond het middel van de zachte, verlokkelijke fee.

Het gevoel van haar warme lijf ontstak Thor in vuur en verlangende hartstocht.

Op een kussen van mos nam hij haar, zij leidde hem naar hemelse sferen, want

men vond Thor dood, met een gelukzalige glimlach om zijn mond en in zijn hals een gruwelijke snee.

De ode aan mijn tenen

Ik buig en ik zie aan mijn voeten.

Hobbelige, knobbelige teentjes.

Wat eelt, wat vel, wat beentjes.

Wat adertjes, wat haar, met enkele bruine sproeten.

Toch wil ik je dit verklappen.

Zij zijn gevoelig kort en klein.

En in enge schoenen doen ze heel erg pijn.

Wil je van mij wat klappen! Dan moet je er op trappen.

Zij zijn zo grappig om te zien

Ze mogen onderduiken.

Je kunt ze altijd ruiken.

Al twijfel je misschien, tel maar ik heb de dirty tien.