Archief

Dat hij de liefste was.

Hij noemde haar zijn druifje

Zij bood hem zure wijn.

Al voerde hij haar snoepjes

Toch piste zij azijn.

Hij wilde van haar houden

Zijn hele leven lang.

Maar zij kon enkel nemen.

Van geven was zij bang.

Toen zij hem had verlaten

Besefte zij zich pas.

Vernieuwing was niet beter.

Dat hij de liefste was.

Kerstgedichtje voor Eliano.

Voor mij is ’t alle dagen kerstmis.

Want als ik in jouw oogjes kijk

Zie ik de lichtjes van de kerstboom

O, God wat voel ik mij dan rijk.

Voor mij is ’t alle dagen kerstmis.

Want als ik jouw lief stemmetje hoor.

Hoor ik kristallen druppels rinkelen.

Ik hoor het mooiste engelen koor.

Voor mij is ’t alle dagen kerstmis.

Want zie ik jouw gezichtje lief.

Dan smelt ik en dan weet ik zeker.

Voor mijn kleinzoontje Eliano geboren 2-januari-2000

Klein manneke lief is jarig

Zijn oogjes stralen licht

Zijn mondje lacht de wereld toe

Zo glunderend zijn gezicht

Klein manneke wordt nu negen.

Zijn verwachtingen zijn groot.

Want iedereen is liefde.

Alles blijft, niemand gaat dood.

Ik geef jou al mijn wijsheid.

En jij verjongt mijn oude dag.

Wij lijken twee Kwajongens.

Doen dingen die niet mag.

Zoals een vuurtje stoken

Of drukken op een bel

En dan heel vlug weglopen.

Kerel, jij wordt snel

Straks is mijn tijd gekomen

Dat ik zal moeten gaan.

Toch blijf ik jou beschermen.

Ik zal eeuwig naast jou staan.

Ik lig in ruzie met een vis.

Ik vind dat hij wat bazig is.

Hoewel hij in ’t Aquarium zit.

Is hij het die op alles vit.

Hij roept en scheldt de ganse dag.

Hij zegt dat hij mijn smoel niet mag.

Hoewel hij gisteren wormen kreeg.

Stal hij de ijskast leeg.

En golven maken dat hij doet.

Het is genoeg nu kookt mijn bloed.

Ik neem mijn schepnet oeps en dan,

Ligt hij te sudderen in de pan.

Daarmee schoot ik mijn laatste kemel.

‘k Stuur dit gedicht vanuit de hemel.

Ik ben dood, ik ben gestikt.

Ik heb mij in een graat verslikt.

Het voorspel.

Ik wil jouw lijf bespelen.

Als de harp van een god.

Met noten nu nog niet geboren

Die nog niemand horen mocht

Ik zal je bloesemknopjes plukken.

Met vingertoppen van fluweel.

En jou van passie laten gloeien.

Al was het dat ik 't hellevuur steel!

Dan voer ik jou naar Ciriodos.

Honderdduizend hemelen hoog.

Op een bed van witte rozen.

Langs een gouden regenboog.

Zuinig?

Hij was zo zuinig

Hij kocht altijd flessenmelk,

Hoewel hij geen melk lustte.

Daarom goot hij ze weg.

Maar hij verrijkte zich aan

het statiegeld.

Woordjes van liefde.

Ik schrijf ze in een boek van goud,

met letterkes van zijde.

De naampjes die je fluisterde,

Telkens wanneer wij vrijde.

Voor mijn lief, lief Christianeke.

Je vroeg mij waarom ik op onze huwelijksverjaardag niet één gedicht voor jou geschreven heb.
Jij mijn lief, de moeder van onze kinderen en zelfs een beetje; de mijne.
Ik dacht dat jij niet moest bewierookt worden het is zo vanzelfsprekend, jij bent immers de vertolking van hoe schoon een vrouw kan zijn.

Geen vrouw kan je naken, nooit tot op de hoogtes van je liefde raken.
Omdat jij en jij alleen, de verpersoonlijking van alle moeders op aarde bent.

Jij, het summum van onvoorwaardelijke trouw en liefde voor je kroost.
Mooier dan een schilder ooit gepenseeld heeft, poëtischer dan een dichter ooit beschrijven kon.

Ik zou je beledigen met mijn povere rijmelarij, mijn verbeelding zou verstarren en mijn pen zou wenen van onmacht.
Maar als je dat wilt, zet ik straks alle ramen open en dan schreeuw ik zo luid dat heel de wereld het zal horen… Christianeke, parel van onze kinderen, diamant van onze kleinkinderen, engel van een vrouw, Christianeke ik hou van jou!

Verwarde sprookjes.

Ik stond voor het kasteel verstopt achter scherpe doornen

Ik baande mij een weg om snel bij haar te komen.

Toen ik Doornroosje na honderd jaren vond.

Hing haar kunstgebit klapperend uit haar open mond.

De betovering had maar half zijn werk gedaan.

Haar leeftijd was tijdens het slapen met de jaren meegegaan.

Misschien als ik haar kuste werd het sprookje terug normaal.

Ik bukte mij naar voren de slaapster was ook al bijna kaal.

Het was mijn lot het moest, ik duwde de prothese wat dieper in haar mond.

Ik knielde, kuste haar toen ik tussen de plooien haar rimpellippen vond.

Zij veerde recht, en riep, haar adem stonk naar gier en eierpoeder.

Poseidons nieuwe bruid.

Een loodgrijze lucht doorspekt met okerkleurige slierten,

dreef ergerlijk traag naar het sidderende binnenland.

Op het inktzwarte water dreef een zachtjes deinde zijlboot.

Het naakte, sluimerende meisje liet niets vermoedend

haar zinnelijke lichaam strelen door de zwoele avondwind.

De driest oprukkende zomerstorm sleurde de laatste.

flarden gele zonnegloed uit de kobaltblauwe hemel.

Als een verslindend monster hapte de tempest om zich heen.

De eerste vette druppels spette open op ‘s meisjes welvende buik.

Het weerloze scheepje danste stuur en kansloos,

op de woeste witte kolkende schuimkoppen.

Het slokkende zeewater sleurde het vaartuig naar de laveloze laagte.

Op een bed van wiegende zeeanemonen ontving Poseidon zijn nieuwe bruid.