Foto's uit het archief

  

  

  
  
Eliza

Lekker

Had nooit gedacht dat ik dat nog eens zou zeggen als de zon er niet was en er een zacht windje waait. Het is gewoon lekker nu, een beetje mistig, maar droog.

Ik liep het rondje Marieëndal op mijn dooie gemakje de buurvrouw was er niet. Zonder dat ik er erg in had liepen mijn beentje  niet het bospaadje  richting huis in, ze liepen gewoon rechtdoor. Het gekke is Rocky liep vooruit  die was gewoon recht door gelopen  automatisch liep ik er achteraan. Ik dacht wel ‘oh ja,’  als we dan zó lopen dan kunnen we halver wegen het andere bos in,  richting  huis. Niet dus, we liepen op het pad dat richting zee gaat als je dat uitloopt kom je aan het begin van het bos, dan kan je twee richtingen uit,naar het strand of het bos in.

Het strand was me echt te ver maar in het bos was het zo rustig zo stil ik voelde me helemaal ontspannen. De bramen waren ook in dit bos aanwezig ze waren alleen nog niet helemaal rijp. Een grote braam prachtig donker van kleur zag ik hangen tussen die enge takken met stekels, ik kon het niet laten, ik moest en zou de braam plukken. Deze  braam hoefde dus niet echt geplukt te worden, deze braam liet los  zodra ik hem aanraakte  deze braam smaakte zoet en smolt  in mijn mond.  Het pad waar ik op liep heeft ook zijpaden, daar kom ik meestal niet  maar vanmorgen ging ik ook een stukje zijpad op en dan zie je andere plekjes die ook mooi zijn. Mijn oerboom is nu omringt met paarse hei ik voelde me zo fijn dat ik even tegen MIJN boom aan ben gaan staan. Geborgen voelde ik mij, omarmd door de grote takken met bladeren net een dak boven mijn hoofd.

Grote dennenappels gevonden een mooi stuk schors, jammer dat ik weer geen tasje meegenomen had, maar ja dit kwam  spontaan op.

Mijn fantasie ging  even aan de loop in gedachte zag ik Rocky met twee zijtassen op zijn rug zodat ik daar de gevonden schatten in kon doen, helaas dat was niet zo . Even goed heb ik het mee naar huis kunnen nemen en wat er van gemaakt word is altijd een verrassing .

Al met al een bijzonder fijn begin van de dag.

Eliza

De tuinman en de dood

Een Perzisch Edelman:

Van morgen ijlt mijn tuinman, wit van schrik,
Mijn woning in: 'Heer, Heer, een ogenblik!

Gins, in de rooshof, snoeide ik loot na loot,
Toen keek ik achter mij. Daar stond de Dood.

Ik schrok, en haastte mij langs de ander kant,
Maar zag nog juist de dreiging van zijn hand.

Meester, uw paard, en laat mij spoorslags gaan,
Voor de avond nog bereik ik Ispahaan!'

Van middag - lang reeds was hij heengespoed-
Heb ik in 't cederpark, de Dood ontmoet.

' Waarom, zo vraag ik, want hij wacht en zwijgt,
Hebt gij van morgen vroeg mijn knecht gedreigd?'

Glimlachend antwoord hij: 'Geen dreiging was 't,
Waarvoor uw tuinman vloot. Ik was verrast,

Toen 'k 's morgens hier nog stil aan 't werk zag staan,
die 'k 's avonds halen moest in Ispahaan.

geschreven door:  P.N VAN EYCK

uit een boekje dat heet: 'De vreugde is overal en wil zich laten vinden.'
dit boekje heb ik gevonden op de kofferbak markt het koste mij 50 € cent.

TE

Mijn moeder zei vroeger altijd:  “waar TE voor staat is niet goed”.

TE… veel,  TE… weinig

TE… groot, TE…klein

TE…dik,       Te…dun

Zo als nu is het TE …warm.

Rocky en ik hebben onze wandeling in het Marieëndal net gelopen. Nu ging het nog omdat er wat lichte bewolking is en  er een windje waait. Ik probeer steeds weer met andere ogen naar Marieëndal te kijken. Er is altijd wat anders te zien, hier van kan je zeggen het word me nooit TE…veel

De bramen zijn al goed aan het kleuren er waren er al rijpen die moesten geproefd worden.. Dat deed me terug denken aan vroeger.

Wij woonde in Amsterdam, als het bramentijd was werd er altijd een dagje bramenplukken  in de Waterleidingduinen richting Zandvoort door mijn moeder georganiseerd, 4 kinderen, buurmeisjes en buurjongens kregen een klein emmertje en daar moesten we de bramen dan in doen. De bramen lieten zich niet zo maar plukken er zitten hele lelijke stekels aan de takken, als de struik de kans kreeg pakte hij jou we zaten dan s’avond onder de krassen. Als we naar huis gingen hadden we allemaal blauwe handen, blauwe smoeltjes want er moest natuurlijk wel geproefd worden van de bramen,( soms zaten er wel eens kleine witte wurmpjes in maar die gingen ook gewoon mee naar binnen niets mis mee, ik ben een grote( nou groot?) struise vrouw geworden).  Of er erg veel bramen mee naar huis gingen? Dat denk ik niet maar we hadden een heerlijke dag in duinen gehad.

Eliza

  

  

  

Eliza

  

  

  

  

Eliza

Hou je leven simpel

Stel je bueau, je stoel of je aanrecht
zo op dat je naar buiten kunt kijken 
genieten van de grootsheid van de
natuur. Daar is het leven simpel.

*

Wees open en onbevangen, dat is een
heerlijke manier om van het leven te
genieten.

*

Herondek de vreugde die een rustig
gesprek, een simpel verhaal, een
spelletje doen of een welgemeend
blijk van genegenheid je geven kan,
deze eenvoudige geschenken en
pleziertjes verhogen je welbevinden.




*

  

  

  

  

Jammer van de regen.

Eliza

  

  

  

Eliza

Warm

Het is warm, er is wel een fijn windje dat ruist door de takken

van de knotwilgen.

Ik ging Rocky uitlaten  de zon  is erg warm,

Rocky heeft daar ook last van,

ik kon de verleiding niet weerstaan om onder

de knot wilg in de schaduw aan de sloot kant te gaan zitten.

Rocky ligt ook in de schaduw maar wel breed uit op het fietspad.

Als ik om hoog kijk zie ik de kop van de knotwilg

waar allemaal takken uit groeien  net als haren op een hoofd.

Door de smalle bladeren zie ik de zon schitteren.

kijk ik vooruit zie ik door de takken die laag hangen in de sloot

de golfjes  rimpelen, de zon laat kleine lichtjes

dansen op het water, de wind speelt met mijn haar

en voelt weldadig langs mijn huid.

Dit is een vorm van geluk

Eliza

                                                         

Jarig Jetje zou trakteren.

Jarig Jetje zou trakteren
alle meisjes uit de klas
Jetje had wat uitgekozen
waar ze zelf zo dol op was.
Ulevellen bracht ze mee.
Ieder kreeg er minstens twee.
Ulevellen bracht ze mee.
Ieder kreeg er minstens twee.

Maar jawel, een stroom vriendinnen
kwam ons Jetje tegemoed.
Met de allerbeste wensen
werd de jarige begroet.
En ze vroegen, nogal glad,
wat of Jet in 't zakje had.
En ze vroegen nog al glad,
wat of Jet in 't zakje had.

Ulevellen? Even proeven.
Eentje kwam er niet op aan.
Nog één... Jetjes ulevellen
gingen zoetjes naar de maan.
En de klas, een gek geval,
kreeg warempel niemendal.
En de klas, een gek geval,
kreeg warempel niemendal

               * 
                                             

Paar

Zij heete Roos, hij heete Kees
zij was geen vis en hij geen vlees,
hij trouwde haar, maar na een poos,
zei hij: ' ik heb zo'n last van roos.'

*
Leven

Er zijn er heel wat
(en ze voelen geen gemis)
die weten op geen stukken na
wat leven is.

Dan zijn er nog een paar,
die weten het ongeveer
en die het weten,
 hebben zelf geen leven meer.

*
Ochtend blad

Het ochtendblad is weer zo treurig
't is nooit es vrolijk opgesmukt,
zo'n krant is nooit eris rooskleurig,
z'is duidelijk, wat je noemt: bedrukt.

*

Verjaardag.

Afgelopen zondag heb ik visite gehad van vrienden die ik vroeger vaak zag bij familie van mij. De visite kwam nog voor mijn verjaardag, het was gezellig, ik kreeg drie keer visite die dag.

S’morgens  kwamen buren op de koffie, die ook cadeaus mee namen voor mijn verjaardag. Ik vond het lief maar het was wel overdadig.

Ik had drie pakjes uit te pakken. In een pakje zaten tijdschriften, uit het 2^de

pakje kwam een lekkere doos chocolade, het derde pakje werd geheimzinnig over gedaan.

Het zat helemaal  met plakband dicht geplakt, werd steeds nieuwsgieriger wat het zou zijn? mijn geduld raakte een beetje op omdat het zo stijf dicht zat, en wat denkt U?  Ik zal u vertellen, leen nooit een glas aan je buren,  uiteindelijk kwam mijn geleende glas dus uit dat super dicht geplakt pakje.

Kon een mini lachje af bij mij.

De derde visite was mijn vriendin die ook nog even kwam ondanks dat ze het moeilijk had. Het regelen en alles wat er omheen is als iemand overlijd grijpt je best aan. We hebben  het Rummicub spel op tafel gelegd om even onze gedachte een andere wending te geven.

Zo had ik een aparte zondag.

Eliza

Dit was het jong van de uilen, hij maakte scherpe kreten
om zijn ouders te roepen, het was nog een donsje.

  
We gingen naar een buiten museum naar huizen
zoals vroeger gemaakt, daar stonden ook deze auto's bij.

  

  

  

Binnen in die huisjes zag je dat ze vroeger
om de kok pot gingen zitten om warm te blijven,
de bedden stonden ook allemaal naast elkaar
 ook van wegen de warmte.

Eliza

  

Dit zijn gladde muren, maar het is zo geschilderd of er hoeken in zijn of deuren.

  
Ik had nog niet alle dieren gehad die ik gezien heb,
dit waren uilen gewoon in de bomen van de campplaats.

  
Griezelig om door het water op de weg te rijden, het regende al zo'n 14 dagen.

  

Eliza

Dinsdag 14 Augustus 2012

Vandaag … weer een nieuwe dag

Vandaag … waarin van alles kan en mag

Vandaag …  is nieuw en fris

Vandaag ... gaat niets mis

Vandaag …  doe ik weer mijn best

Vandaag … we duiken er weer  in,  de tijd doet de rest

Eliza

Moe

Wat kan een mens moe zijn, niet lichamelijk moe maar in het hoofd ben ik zo moe! Het lijkt wel of ik niets kan bewaren of er niets toegelaten word in mijn hoofd. Ik probeer gewoon mijn dagelijkse dingen te doen,  zelf Rocky lijkt het te merken, hij wil buiten ook niet lopen. Een paar passen en dan keert hij terug, wat ik dan niet erg vind. Ik gaap de hele dag, ga voor mij doen vroeg naar bed, heb grote moeite mijn ogen open te houden en de dag door te komen. Het is een beetje veel geweest de laatste tijd. Vandaag de moeder van mijn vriendin begraven. Was een hele mooie plechtigheid echt zo als ze was, alle muziek zo als ze die mooi vond, je kon haar in gedachten zien walsen op de muziek van Andre Rieu. Het Lied van Frans Bouwer over een moeder hakte er wel even in, maar het was mooi.
 
Zo is het leven, lachen, huilen, geboortedag je viert een feestje, sterfdag  je hebt verdriet.

En elke dag is er weer een nieuwe dag.

Eliza

Weet je

Weet je… dat ik niet wil dat je dood gaat

Weet je… dat ik niet wil dat de deksel de kist dicht slaat

Weet je …ik wil je niet zien liggen of je slaapt

Weet je… word wakker doe net of je gaapt

Weet je… je kan gewoon niet dood zijn

Weet je … je word echt niet meer wakker dat doet zo’n pijn

Weet je …ik wil geen afscheid nemen voor altijd

Weet je …ik heb te weinig gezegd ik hou van jou, ik heb nu spijt

Weet je … ik wil huilen… gillen

Weet je …ik heb niks meer te willen

Weet je …ik moet jouw je eeuwige rust gunnen

Weet je… ik moet het nu zonder jou weten te runnen

Weet je … een moeder kan je niet missen, NOOIT

Weet je … eens zie ik je terug , OOIT

Eliza

Dit gedicht draag ik op aan mijn vriendin.
Morgen gaan we haar moeder de laatste eer bewijzen.

Eliza