Rommelmarkt koopjes

 

Even weer een persoonlijk gesprekje.

Het is fijn  om dingen die ik mooi vind tussen m’n eigen verhalen in te zetten, als ik even niet weet waar te beginnen, dan typ ik Annie over… rouwadvertenties…en gedichten van andere die ik mooi vind. Maar nu wil ik gewoon weer even schrijven wat mij allemaal overkomt.

Vandaag was het weer zo ver, ( ik moet eerst even kwijt dat ik naar de huisarts ben geweest, omdat ik zo naar werd van mij zelf. Dat zielige en dat niks willen dat moet maar weer afgelopen zijn, ik help mij zelf er niet mee, Rocky ook niet die mocht alleen even het pad achter het huis op en neer 4 keer per dag. Alles wat ik extra deed daar werd ik moe van, dus helemaal geen conditie meer. De huis arts vroeg hoe dat nu kwam, ja! als ik dat wist ? De dokter schrijft mij andere pillen voor, die zijn zo sterk ik heb de hele week zowat  geslapen. Misschien moest dat wel voor de rust in mijn hoofd, maar ik schiet er weinig mee op. De vraag van mij was wel “word ik er niet weer zoveel kilo zwaarder van als toen zo’n 6 jaar terug? Pillen zorgde er voor, dat ik in 1 maand 10 kilo zwaarder geworden was en echt niet door extreem eten.

Zelf zal ik mij nooit voor de gek houden wat eten betreft, heb ik geschransd, dan heb ik dat, dan kom ik aan, klaar! Maar komt het door medicijnen dan krijg ik daar nog meer depressie van..

De dokter gaf daar niet zo direct antwoord op, we moesten toch een oplossing vinden.

De bijsluiter in de doosjes van de medicijnen lees ik eigenlijk niet vaak, want als je dan leest wat je als bijverschijnselen kunt krijgen word je daar niet vrolijk van. Het eerste wat bij deze pillen op de bijsluiter stond? U raad het vast al ‘zeer vaak, gewicht toe namen.’ Om niet helemaal dwars te willen zijn heb ik ze een week geslikt de helft van de hoeveelheid die ik moest innemen, 2 kilo zit er nu extra aan, de 85 kilo ben ik nu gepaseerd , daar wou ik vast niet over heen. Ik zeg niet dat ik niets geks gegeten heb, dat doe ik al 6 jaar zins ik die andere 10 kilo aankwam. Al
6 jaar zit ik zo tussen de 80 en 85 kilo in. Natuulijk zijn de laatste weken  niet bevorderlijk geweest, dat veel in bed liggen …gewoon niks doen…geen wandelingen met Rocky, nu als klap op de vuurpijl de nieuwe pillen. Ik ga weer in gesprek met mijn huisarts, dit is niet de goede oplossing. ) het is een groot verhaal geworden wat ik kwijt wou.
 
Vandaag was het een rommelige dag, want als ik weer zo'n manie heb 'nu' gezond eten, dan begin ik gelijk groente in te slaan, veel fruit ( is geloof ik ook niet helemaal goed) het is in iedere geval beter als pannen koeken bakken om 12 uur s’nachts( toch nooit boven de 85 kilo ) rauw kost grote hoeveelheden, alles moet altijd veel. Dus druk in de weer met sla…worteltjes… netjes aardappels en lof gekookt, hamburger er bij(  beter tartaar, die was niet aanwezig in mijn diepvriezer). Tussen de bedrijven door een stuk gemaakt op een boomstronk,  allerlei dingen gelijmd, een poppetje dat op een zwerver lijkt, met drankfles en al, uitgezakt  tegen de boomstronk, natuurlijk nog versiert met andere gedroogde dingen die ik bewaar in grote dozen, die zeker een half jaar niet uit de kast waren geweest, mij zelf gewoon weer bezig houden,  blij met mijzelf zijn als het lukt .

Tafels zat, maar ik moest zo nodig freubelen op het aanrecht omdat daar de steker voor het lijmpistool dicht bij was. Dat er een andere stekker voor uit het stopcontact moest, dat heb ik geweten. Er stond ook nog afwas in een afwassopje naast het stuk aanrecht waar ik bezig was.

De stekker die er uit moest  beland per ongeluk in het afwassop, ik haal hem er uit leg hem opzij en ga verder met alles waar ik me bezig was. Later ben ik klaar ruim alles op trek de stekker van het lijmpistool er uit en doe de stekker van de waterkoker er weer in. Ga het afwasje doen heb nog niets in de gaten, later moest ik wat pakken uit de gangkast wil het licht aan doen ??  geen  licht ?hoe kan dat ?Oh oh…zou het kunnen zijn dat de stekker nog nat was? Dat was het inderdaad de stoppen waren doorgeslagen. In de vijf jaar dat ik hier nu woon is het twee keer voorgekomen dat de stoppen doorsloegen, dan belde ik Chris mijn zoon die maakte dat wel weer. Nu dacht ik, ik weet waar de stoppen zitten en het is gelukkig niet meer zo als vroeger dat je lossen stoppen in huis had die je er dan in draaide,  op goed geluk dat je de goede stop had. Nu hoef je alleen de hendel weer omhoog te doen maar welke ? er waren er 3. Toch maar even Joop bellen, ik vertelde dat het waarschijnlijk de natte steker was, ”ik kom er aan,  doe in ieder geval die stekker weer uit dat stopcontact“. Dat deed ik, toen  alle 3 de hendels  omhooggeduwd, 1 moet dan toch de goede zijn..  Ja hoor het licht ging weer aan. Joop liep halve wegen het grasveld ” Joop het is al in orde hoor” Joop zwaait  gaat weer terug .Een half uurtje later wou ik nog even een wasje draaien, jammer mijn wasmachine wou niet, vreemd het lichtje dat altijd aangaat als  ik aan het draadje trek voor stroom deed het mooi niet? Oh oh, had ik niet aan alle drie de hendels gezeten?,vooruit op hoop van zegen de hendels weer een voor een opduwen, bij de eerste hendel was het al goed. Wel vreselijk stom van mij om die natte stekker er in te doen, maar ik vind mij ook wel stoer dat ik het zelf heb opgelost. Afwas gedaan de zwabber gepakt er was best veel troep naast het aanrecht gevallen van de gedroogde spullen die ik gebruikt had voor het boomschorsstuk. .Meteen het hele huis maar even met de zwabber, gaat toch iets vlugger als de stofzuiger.

De buurvrouwtjes kwamen “Els kom op, wij lopen elke avond 6 uur een half uurtje met de hond, we komen je gewoon uit huis halen. Helemaal goed, het loopt toch wat gezelliger.

Thuis gekomen  niet in bed tv kijken, gewoon in de kamer ( dat vind ik nog wel moeilijk) In de pauze zag ik veel stof op de kast en de  tv,  stofdoek er bij , hup stoffen. Nu tot heel laat aan het schrijven, toch voel ik  mij heel voldaan maar rommelig was het wel.

Eliza

 Nieuwe uitdaging,
weilandloop.


Zijn jullie er allemaal?


Vooruit maar, die hobbels zijn te nemen.
 

En wie is er weer het laatste?




Jammer dat het wat ver weg was, ze zaten aan de overkant in het weiland.
Dat is enig om te zien, ik heb ze niet door de sloot zien zwemmen, ik zou Rocky uitlaten ik zag ze, en was gelijk weer op de terug weg om mijn fototoestel op te halen.
 Eliza

Gevraagd : net persoon

Sommige hebben het over “mijn psychiater”.

‘Mijn psychiater zegt…’ ik zal het toch eens aan ‘mijn

psychiater vragen…’Het vervult mij altijd met afgunst.

Ik weet wel: dat woordje ‘mijn’ hoeft niet zo letterlijk op-

gevat te worden. Wanneer ik bij mevrouw Bonenman in

de Larix laan ben, en ze spreekt over ‘mijn’ psychiater ,

dan kijk ik onwillekeurig rond, alsof ik verwacht ergens

de kooi te zien, waarin hij zou zitten, haar psychiater, met

zijn kopje tussen de tralies.

Maar ik corrigeer mezelf dan vlug; ik weet dat ze hem niet

 ‘houdt’, zoals men een exotische vink houdt.

Maar toch als ik haar hoor vertellen over die heerlijke

figuur, dan begrijp ik, dat haar psychiater een combinatie

is van een biechtvader, een geestelijk tankstation, een ad-

viesbureau, een dokter en een leraar. En bovenal …dat

maakt de afgunst in mij wakker… zij mag hem haar dro-

men vertellen. Ze kan haar dromen aan hem kwijt. Is het

niet om jaloers op te worden? Het lijkt mij zo heerlijk om

je dromen te kunnen vertellen aan iemand, die met intense

belangstelling zit te luisteren en zo nu en dan zegt: O ja?

En toen? Dat overkomt ons moderne mensen nooit meer,

want iedereen heeft het te druk om naar dromen te luiste-

ren. In vroeger tijden ja, Josephs dromen werden woord

voor woord opgevangen en zelf uitgelegd. Maar naar dro-

men van u en mij worden niet meer geluisterd. Of kunt u

uw droom nog aan uw man vertellen mevrouw? Kunt u

 s’morgens aan het ontbijt breeduit vertellen: en toen stond

 ik te strijken aan zo’n strijk plank, maar het was geen strijk-

plank… het was een soort varken…het liep onder mij weg

en ik er achter aan, maar toen was ik op het station en…

Ja ja, zegt uw man dan. Geef me nog maar een kopje thee.

 Nee aan onze mannen kunnen wij onze dromen niet meer

kwijt. Heel lang geleden, toen u nog verlooft was, mocht het

wel. Toen vond hij alles interessant, zelfs als u zei alleen maar

 da da . Nu niet meer.

Eigenlijk moest men zijn dromen aan de huisarts kwijt kun-

nen. Iedere morgen een half uurtje. Maar ik ben bang, dat

mijn huisarts me niet zal laten uitvertellen… en als fonds-

patiënten er mee gaan beginnen, na al hun verhalen over

zere knieën ook nog hun dromen, ik heb het idee dat de dok-

ters  het  een beetje teveel gaan vinden. De arts dus ook

al niet. Wie dan wel? Want heus, ik geloof dat we het nodig

hebben. Enkelen van ons hebben ‘hun’ psychiater, maar dat

zijn enkelen. De rest moet alle dromen verdringen en vergeten

en niemand heeft meer tijd om te luisteren.

Ik hoorde vanavond nog een dame tegen de drogist zeggen: het

was zo vreemd… ik was nog niet helemaal wakker...maar sliep

ook niet meer…en ik denk hoe komt die roeiboot nu toch naast

mijn bed te staan…zo duidelijk en roeiboot met twee riemen en…

Ja ja …zei de drogist, dat is dan een vijf en zeventig. En u

mevrouw? Zie je… dacht ik. De drogist heeft ook al geen tijd.

Niemand heeft tijd. Dit is een tijd zonder tijd. Een tijd, waarin

men zijn dromen aan niemand vertelt. Een advertentie zetten is het

enige;

Gevraagd net persoon, genegen naar droomvertellingen te luisteren.

Geschreven door :  Annie M.G Schmidt.

Uit het boekje: Troost voor dames

Ik blijf haar een boeiende  schrijfster vinden, met een vrolijke aparte humor, ik hoop dat u ook geniet.

Eliza

.

En nu nog maar  alleen het lichaam los te laten.

De liefste en de kinderen te laten gaan.

Alleen nog maar het sterke lichaam.

Het rode, zuivere van de late zon te zien.

Te volgen en de eigen weg te gaan

Het werd, het was, het is gedaan

******************************************   

        Als de zon ten onder is gegaan

De warmte plaats heeft gemaakt voor kou

        Sluiten jouw ogen zich voldaan

De wereld moet het nu doen zonder jou

******************************************* 

Zwaar werden de dagen,

en lang duurde de nacht.

Hoe moeilijk was het vechten,

bij het ontbreken van de kracht.

Maar ondanks het verlies

van de strijd om het leven,

heb ik veel steun en liefde gekregen.

******************************************** 

Nog wat foto's vande famlie zwaan


1 op haar rug 4 naast haar,
 "gelukkig kompleet".
 

"Helpppp, ik ben verdwaald"



Ohhhhhh...wat zijn we moe.




'Zoekplaatje', een eenden paartje.

Eliza

Even een kijkje bij de familie Zwaan


Daar is dan het gelukigge gezinnetje,
Harry, Mathida en kroost.Ik heb ze moeten zoeken,
 uit onze sloot waren ze verdwenen,

 Ik wist ongeveer waar ze zouden kunnen zitten en daar waren ze. Hulde en dank aan het vogelasiel aan de vrijwilliglandschapbeheerders, aan alle lieve bewoners die hun uiterste best hebben gedaan om de geboorte van de zwaantjes  goed te laten verlopen, die er zo mooi voor gezorgt hebben dat ze een afgezette plaats hadden bij het nest, én!  het kleine slootje naar de scholen was dicht gemaakt, zo dat ze nu rustig hun plekje hebben gevonden.


Vader Harry zette gelijk zijn veren uit toen ik er aan kwam, ik heb hem heel zachtjes en vriendelijk toegesproken dat ik trots op hem en zijn Mathilda was.


Mamma Mathilde geeft gelijk zwemles,
"pootjes gestrekt en pootjes buigen."


"Ik doe niet mee ik ben al moe"


"Jongens er ligt een monster in het water."


"Ik ben een beetje verkouden,
 ik mag lekker bij mamma tussen de veren liggen"



Ik kom gauw weer kijken, zorg goed voor de pluisjes.

Eliza

Rommelige dagen.

Het zijn rommelige dagen. Ik doe van alles weer tegelijk, er is bijna geen rustpuntje in de gaos.

“Ma, mogen de kinderen even bij jou tot 5 uur, dan kan ik even weg, ik moet iets doen .?”

"Natuurlijk dat is goed hoor."

Ik merk dat ze nu groter worden, Sven was een beetje droevig, “Oma ik heb hier geen vriendjes om mee te spelen, thuis wel”

“Ja knul dat weet ik, maar die 2 uurtjes moet je toch met Oma door brengen, als pappa weer komt gaan jullie naar huis en dan kan je vast nog wel een tijdje buiten met je vriendjes spelen."

Indra was ook niet helmaal in de stemming, ze wou graag op de computer, maar het internet had kuren, het was gewoon even gestagneerd, er was eenvoudig geen internet, dus geen spelletjes, en dan merk je dat ze buiten de pc gewoon niet meer weten wat ze moeten spelen.

Het was al half 5 toen er een idee kwam om een hut te gaan bouwen buiten in de tuin.

De knijper mand, de dekentjes van allebei, alles werd naar buiten gesleept. Onder tussen kwam Joop even een pilsje drinken in de tuin.

Alle kussen van de stoeltjes die buiten stonden werden gespreid op de grond gelegd, daarna werden bijna alle stoelen op z’n kop neergelegd om de kussen heen, we konden net onze eigen stoelen redden anders hadden wij ook op de grond moeten liggen, daar na eerst de dekentjes aan elkaar geknipt met knijpers, daarna weren de dekentjes aan de stoelen vast gemaakt. Ze waren er erg zoet mee, ik was al bijna 3 keer opgesprongen om ze te helpen maar 3 keer heb ik mij ingehouden, want het lukte hun toch om een soort hut te bouwen. Alle knuffel beesten die oma had moesten ook in de hut, reuze gezellig vond Indra het. Sven keek af en toe even of de pc het al weer  deed. Toen dat het geval was, is Sven op de pc gegaan, en was de hut weer uit beeld. Ik dacht nu komt die kleine ook wel gauw om de hoek, "ik wil ook computeren." Dat viel reuze mee, ze had het prima naar haar zin in de hut.Toen Pappa ze dan ook kwam halen was het mis, ze wou echt nog niet naar huis. Chris is een half uurtje langer gebleven maar toen moest toch alle rommel weer opgeruimd worden. We hadden het 1 uur eerder moeten doen, maar dat is een les voor de volgende keer.         
                    

Eliza

Op bezoek kraamkamer Mathilda en Harry


Onder weg twee eendjes,
 die graag op het hek zitten.

"Helpp... ik kom er niet op"


Daar is de trotse moeder,
even kijken of ze er nog allemaal zijn.




"Hoera het is gelukt."

Eliza

Hoera! Zwanenbaby's


Voor Mathilda de laatste loodjes,
vader Harry is dicht bij.


"Helppp... Harry,
ik zie  het spook van de opera."


"Even mijn pootjes strekken,
best grote eieren toch?"


Nog even volhouden.

"Daar zijn we dan,
ben jij onze mamma?"


"Hé mamma er moet nog 1 broertje of zusje
uitkomen hoor."


Even een luchtje scheppen.


Nu weer even allemaal rusten
onder moeders vleugels.

Eliza

Dageje uit 2


Bijna thuis, even een heerlijk ijsje halen bij 'McDonald's'


Geweldig, je rijd gewoon met de auto lang zo'n loket,
eerst vertellen wat je wil, dan het 
het volgende loket betaal je,
 bij het derde raampje zijn je ijsjes klaar.
Super toch?

 


Dit is een geld bakje waar je het wisselgeld in zou kunnen doen,
ten baten van het,'Ronald McDonnald's huis'
een huis vlak naast een ziekenhuis,
om  bij je kind te kunnen slapen
als ze ernstig ziek is.
Wel een goed doel.


Kreeg zin om er in te gaan, jammer te dik.


Over heerlijke ijsjes

Eliza

Heerlijk een middagje weg met zoon lief, naar een verjaardag van mijn schoonfamilie.
Het was heel gezellig, heerlijke dingen op tafel.(en! genoten er van).
 Onderweg in de auto weer een mooie foto van de bloembollen.
 

Naar het graf van mijn schoonvader geweest, was wel heftig ,
vooral om dat naam van mijn  man ook Simon Engel was, 
net of ik naar 'zijn' graf keek

Ik heb wat persoonlijks neer gezet,
hoop dat het lang zal staan, in weer en wind,
 weet ik niet hoelang


Westerland,vanuit de auto

Het Amstelmeer




Eliza

Waar maak ik me druk om?

Ik heb al eens eerder geschreven dat ik vervelend in mijn vel zit.

Ik kan er gewoon deze keer niet zo gauw uit komen.

Alles is me te veel,  ik kan overal om huilen,  ik lees het liefst de hele dag een boek op  mijn bed, als gevolg; nog stijver worden. Denk heel veel aan Simon,  terwijl het al meer als vijf jaar geleden is dat hij is overleden.  Ik mis toch heel erg de zorg over iemand.  Zodra mijn kleinkinderen komen, mankeer ik niets meer,  ik loop mijn benen onder mijn gat vandaan om ze het maar zo fijn mogelijk te maken,  dan voel ik me ook weer super.

Ik moest het voor Rocky eigenlijk doen hé. want het is ook al weer drie weken geleden dat ik een loopje in Marieéndal heb gedaan. Ik word dikker,  Rocky word dikker,  eigenlijk vind ik mijzelf nu een heel vervelend mens. Ik heb ook echt moeite om mijn blog bij te houden,  als ik even wat gedaan heb,  dan ben ik bekaf en hup dan is mijn bed mijn veilige haven,  met een mooi boek en een beker warme melk ben ik blij. Ik herken er wel een hoop in,  het is vaker gebeurd maar niet zo lang achter elkaar. 

Nou, dat was dat.

Harry heeft een ernstig probleem, hij is met zijn zwanenpoot in een vis draad verwikkeld, en iedereen die hem wil helpen heeft en furieuze Harry tegen over zich, de eieren kunnen elk moment uitkomen dus Harry vecht voor zijn kuikens, maar als de vis draad er niet af gaat, kan het Harry zijn poot kosten.

Ja het gaat niet zo eenvoudig als toen ik een zeemeeuw wou vangen, die had zijn vleugel bezeerd, hij kon nog wel hard rennen, ik had toen een badlaken gepakt en die op een afstandje over hem heen gegooid en hem toen gepakt. Ik had niet goed opgelet zijn snavel stak buiten het badlaken, hij kon mij toch eventjes gauw nog gemeen in mijn neus bijten. Met zo’n grote zwaan als Harry zal je denk ik zo’n zacht dekentje moeten nemen maar hij is in het water en krijg hem er dan maar eens uit. De dieren ambulance kwam ook,  maar  ze hadden niet het goede materiaal bij zich om hem te vangen,  u hoort er meer van als het gelukt is.

 
Waar ik mij ook druk om maak is: dat een mens vooral 'vrouwen', meters hoge hakken aan moeten bij een mooi jurkje, anders pas je niet in het beeld. Die arme Mevrouw die zo goed kon zingen die ze ontdekt hebben, een Engelse Mevrouw. Ik dacht Susan Boilly? Die was niet knap, kwam  uit een klein dorpje, had weinig deftige mensen gezien, maar toen ze eenmaal in hun greep kwam, moest alles aan haar veranderd worden, en eerlijk gezegd het komt haar ten goede, maar wat kost het haar zelf? haar hele eigen' ik 'is weg. Ze is vast rijker als dat ze ooit geweest is, ze kan een mooi huis kopen nu, maar is ze gelukkig?  Misschien is niet gelukkig maar rijk, iets beter als niet gelukkig en arm, maar al dat getrek aan haar kost haar ook een hoop. En dan  die metamorfose, ze zou kunnen gaan denken:  wat was ik vroeger voor een mens?. Zo als ze er nu uit ziet is ze heel mooi, maar weer naar de maatstaven die wij er aan geven.

Als je in de bladen  naar als die mooie vrouwen kijkt, allemaal prachtige kleding aan, en natuurkijk die hele hoge hakken, ik denk dat zeker 8 van die 10 vrouwen er alleen mee op de foto  staan en niet er op kunnen lopen, maar het beeld wat de lezer krijgt is, zonder hakken kun je niet mooi zijn.

 Heerlijk degelijke schoenen waar je uren op kunt lopen, die zie je niet in beeld! Is ook geen gezicht bij al die glitterjurken. Maar vrolijke gewone jurken en bloesjes met een leuke rok, zie je die? En als je ze al ziet, dan weer op HELE slanken modellen. Waarom nu niet anders om? Heel veel 'stevige modellen' of gewoon en 'maatje' meer, en een enkele keer dan zo’n 'super model'? Net als met het 'wel en niet roken', nu de wat 'middel slanke' en 'stevige dames en heren', gráág in beeld.

Eliza

Mijn heerlijk span kleinkinderen.















Eliza

Haar laatste gedicht:

Het licht, het leven…

Niet alleen de duisternis, ook de mensen

kunnen soms dingen niet begrijpen.

Wat voor de een eenvoudig is,

is voor de ander moeilijk.

De een ziet nog wat licht,

De ander ziet duisternis, dus niets.

Verstopt door zwartgalligheid,

bemoeilijkt het: de omgang,

mist de aansporing vanuit zichzelf,

mist het licht…

Leven is: Liefde

Leven is: Geven

Leven is Nemen

Leven is Lief zijn voor elkaar

Leven is: Hoop

En hoop doet leven

Alles bij elkaar, om ’t even

het leven is om te leven

Wanhoop nabij

Strijd er tegen

Met Gods Liefde aan je zij

Kun je de hele wereld vergeven.

Geschreven door mijn buurvrouw haar zus, die helaas overleden is.

Jannetje Geertje Engelina Wijs

De bomen komen uit de grond

     en uit de stam de twijgen.

Iedereen vind het heel gewoon

     dat zij weer bladeren krijgen.

Wij zien ze vallen op de grond

     en dan opnieuw weer groeien.

Zo heeft de aarde ons geleerd

     Dat al wat sterft zal bloeien.

*****************************     

          Nooit meer jij

maar liever dan dat te aanvaarden

   dromen wij dat je er nog bent

          heel dicht bij ons.

         Nooit meer jij

de dood is onherroepelijk

’t besef doet schrijnend pijn

         van nooit meer wij.

         Nooit meer jij

wat over blijft is de herinnering

aan liefde, zo warm en zuiver

        tussen jou en ons

*****************************  

Eerst is je wereld groot

je  kunt er reizen tot en met

maar heel dicht bij de dood

is hij niet groter dan je bed.

Maar als het wonder is geschied

waarop de mensen hopen

dan gaat als je je ogen sluit

een nieuwe wereld open.

*****************************

Wat gaat een weekt toch snel

Voor dat ik er erg in heb is de week al weer voorbij, ik dacht steeds nu ga ik weer even achter de pc, maar iedere keer was er wel weer wat anders, zeker ook
gewoon ‘GEEN ZIN’.

Deze week was weer eens “geen zin week”

Ik heb op het ogenblik een lees manie, ik lees zo twee boeken in de week uit.

En dat gebeurd ook regelmatig s’nachts, dus dan ben ik overdag( zeker in de middag ) niet te genieten meer, bekaf en vervelend.

En dan moet mijn goede maatje de pc, het ontgelden, dan kijk ik er niet naar om.

Daar heb ik nu spijt van, want mijn pc is toch mijn beste kameraad.

Ik zit met dik kippenvel achter mijn pc ik ga eerst een vest zoeken. Ik heb nu  een soort  dekentje aan, een flizé vest, heerlijk zacht en warm.

Het zonnetje wil heel stiekem een beetje doorkomen,dat mag best van mij want het hele wasrek hangt vol met wasgoed dat ik graag droog heb vanavond.

Het gebeurd hier bijna nooit dat er géén wind is, maar vanmorgen liep ik om 8 uur buiten en het was zo stil . Elke morgen ga ik ook even langs Harry en  Mathilda.

Mathilda ligt nog steeds op haar eieren, het zal niet zo lang meer duren,

dan komen die kleine zwanendonsjes weer.

Gisteren was ik voor de verjaardag van mijn gehandicapte zus naar Alkmaar.

Ik heb net een gedicht geplaatst dat gaat over kleuren, onder weg  in de trein naar Alkmaar kwam ik lang de bloembollenvelden die hier veel zijn, ik wou zo graag mooie foto’s er van maken, maar in een rijdende trein met vieze ramen gaat dat niet optimaal. Toch laat ik u er een paar zien, het is echt een prachtig gezicht al die bedden met bloembollen, veel  tulpenen en blauwe druifjes.

Eliza

Kleuren

Kleuren zijn prachtig

geboeid sta ik soms voor een bloemenzaak

om al die tere schoonheid te bewonderen

en er van te genieten.

De schepping is vol kleuren

van het zachte pastel, tot die paars en vlammend rood,

hartverwarmende, oogverrukkende tinten,

maken blij en gelukkig.

Alleen als de mens gekleurd is- breekt de hel los

soms openlijk, soms vermomd.

Blank staat tegenover zwart als een kemphaan.

Geel word schamper ”spleetoog” genoemd.

En als ik me niet vergis

dan heeft de “Roodhuid”amper Recht

om adem te halen.

Het meest trieste daarbij is dan weer

de inzet van het kind.

Niet samen leren- spelen en ontspannen.

Weg met ”zwart” uit “Leliestad”.

Het lijkt wel dat die kleur niet écht

maar schoensmeer is die,  afgeeft.

Vervloekt wat is er toch  met ons verstand  aan de hand

dat de vrede óók nog, op een kleur moet stranden?

Kunnen wij niet net als de regenboog

al die schoonheid bundelen tot een geheel.

Vrij, van die ”onnozele” eigenwaan .

Uit de bundel”Tijdloze

Actua”

Zondag 3 mei 

De herfst is weer ingetreden, gisteren zondag, zou ik naar mijn vriendin. Mijn vriendin komt meer naar mij  als ik naar haar, dus nu zou ik op de fiets of met de bus zondag naar haar toe gaan. Zondag morgen regenen en wind, echt herfst weer. Dus dan met de bus, had ik nog niet eerder gedaan, wou toch weten of het een makkelijke verbinding was naar mijn vriendin.

Ik heb een boekje waar alle tijden van de bus instaan, ik dus studeren, ja zo noem ik het maar, want het is echt zoeken en goed kijken, maar ik had het gevonden. Als ik om 11 minuten over 1 uur de bus bij mij nam naar het station, dan ging daar een bus richting mijn vriendin om 1 uur 47. Met Rocky naar de bus, kom ik daar kijk ik  in het bushokje nog even hoe laat de bus komt. Stom, stom, stom, ik wist dat de tijden op zondag anders zijn als door de weeks, maar had dit glad weer vergeten, de bus gaat  op Zondag: 5 minuten over het hele uur en niet 11 minuten, ik stond er 7 minuten over, de bus was  net weg. Ik moest nu  een half uur wachten.
Er kwam even later een hele mooie mijnheer ook in het bushokje,

“ mag ik naast u gaan zitten?”

“natuurlijk mag dat,” ik schoof Rocky even wat op zij, die had ik in de tas gedaan omdat hij het zo koud had. De mijnheer had in de gaten dat Rocky in de tas zat, hij ging hem aaien en zei:

“hij heeft het even beter als wij, wat is het koud hé”

“zeker dat vind ik ook, “ ik had de mooie man al een tijdje stiekem geobserveerd, hij was erg groot, was licht getint, had keurig geknipt haar,

mooie schoenen (gepoetst met van die gaatjes boven op de schoen bij de neus)  ze waren zo groot, ik kon het niet laten:

“mag ik vragen wat voor maat uw schoenen zijn?  als ik mijn voetje er naast zet, verdwijnt hij helemaal”

De mooie mijnheer moest lachen en zei:

“ja als ik kleine voeten zou hebben was dat ook geen gezicht ik ben vrij lang, mijn schoenen  maat is 46, mijn handen zijn ook groot”.

Ik heb de mooie mijnheer nog een fijne zondag gewenst toen we samen de bus in stapte, hij mij ook en dat was dan weer een leuk moment van een grauwe koele dag.

 Ik kwam op het station aan om  1 uur 49, die bus was net weg. Dus nog een half uur wachten. Het was koud Rocky zat te rillen als een rietje, ik werd er echt niet vrolijk van. Hoera voor de mobiel die ik zo maar bij me had,(gebeurd bijna nooit), ik heb mijn vriendin gebeld en gezegd dat het later werd als 2 uur.

 Ze vroeg “waar ben je dan?”

“Nog op het station”

“Ik kom je halen”

“Nee, ik wil nog steeds weten hoe de verbinding is naar jou toe, ik wacht gewoon op deze bus je ziet wel hoe laat ik er ben.”

Dat was niet zo heel vriendelijk maar ik wou nu niet opgehaald worden. Uiteindelijk toen de bus kwam was ik er zo, ik stapte vlak bij haar huis uit, toen begon het echt hard te regenen, dus nogal koud en verpietert stond ik om half 3 op de stoep bij mijn vriendin.  Ze heeft een heerlijk warm soepje voor me gemaakt, we hebben fijn rummycub gespeeld, heerlijk gegeten, om half 8 regende het nog behoorlijk, toen heb ik mij met Rocky toch fijn naar huis laten brengen, het is toch wel heerlijk als je kan auto rijden. Maar als je het goed doet ? dan gaat het met de bus ook wel, alleen de aansluiting van de ene bus op de andere daar zou aan gewerkt moeten worden, want het is zeer treurig als de ene bus twee minuten eerder weg gaat voor dat de andere bus op het station is, zeer jammer.  

Eliza

Tuintjes



Het tuintje van mijn buurvrouw,
er staan zulke gezellige dingen in.







dit vind ik ook leuk, de stikkers van de grote prullen
bak(om je eigen prullenbak te herkennen als hij geleegt word) 
niet op de prullenbak, maar onder het raam op de muur
Eliza