Dinsdag 2 september 08

_ Dat is een rare combinatie golfkousen:
   een gele en een groene?
_ Wat is raar? Ik heb er thuis nog zo'n paar.
--------------------------

Rechter:  U wordt beschuldigd van bedelarij.
wat hebt u daarop te zeggen?
Beklaagde:  Ik ben onschuldig, edelachtbare.
Ik stak alleen mijn hand even uit om te voelen
of het regende en toen legde iemand er een euro in.

De Sneessens zijn op vakantie in de bergen.
_  Ach, wat is het hier toch mooi! zegt de vrouw.
    Ik ben echt sprakeloos.
_  Als dat zo is, antwoordt haar man,
    dan blijven we hier nog zes weken.
   --------------------

 _  Ben je er zeker van dat Rob met je wil trouwen?
_  Ja, ik ben er absoluut zeker van!
Alle cadeaus die hij me heeft gegeven,
zijn namelijk uitermate praktisch. 

Van het grote onweer dat men verwachte is er  niets in huis gekomen, gelukkig maar er is deze zomer al ellende genoeg geweest met overstromingen na één dag hitte.  Het is terug wat frisser maar droog.

Deze ochtend was ik al rond half acht uit m’n bedde, want ik werd wakker met een drukkend gevoel in de onderbuik enfin ge weet wat ik bedoel.  Ik denk dat iedereen er ’s morgens in min of meerdere maten hinder van onder vind als zij of hij wakker wordt.  Gewoonlijk is dit euvel verholpen met naar het kleinste kamertje te gaan.

Anita was al vroeger opgestaan, maar vermoedelijk had ze wat last van de zenuwen.  Om half twaalf moest ze bij de tandarts zijn om nog twee tanden te laten verwijderen.  Ze ontkende wel dat dit zo was maar ik ken ze beter.

Na het ontbijt had ik nog een programma samen te stellen voor hedenavond 20 uur, maar enfin dat wordt na zovele jaren presenteren een gewoonte.  Al hoewel ik toch veel van mijn liedjes voorbeluister en dat er nog altijd wel nummertjes uit de boot vallen die ik eerste had voorzien.

Dat maakt het hobby juist zo spannend en boeiend.  Na een twee en een half uur had ik de 33 titels bij elkaar gesprokkeld en maar hopen dat de luisteraar tevreden zal zijn.

Anita heeft na de middag zich eventjes op de zetel gelegd om een dutje te doen en dan zal de verdoving wel uit haar kaak verdwenen zijn en ik ga hier de boel eindigen, want m’n inspiratie is op en ik weet niet meer wat schrijven.  Tot later nog eens.  

September.

De lucht is zwanger van onweer
en trilt boven de wegen.
Onrustig snuiven grazende dieren
en glanzendwitte duiven
scheren langs bijna zwarte lucht.
Wij worden stil, 
sluiten de ramen
en luisteren naar de verre trom. 
De witte lichten slaan om ons heen.
Onze oerangsten bedwingend,
het luchtgevecht gadeslaand,
zien we de zilverluchtschepen
langs andere hemeloorden
voorbij onze horizon gaan.
De ramen gaan open,
de koorts is voorbij.

Kristel D'huysser

Lap deze morgen was het al gedaan met die mooie blauwe hemel, in plaats van blauw was de hemel bedekt met een hoge bewolking die niet veel goeds voorspelt voor later en de temperatuur is drukkend warm.

Enfin wat zit ik hier alweer te lullen over het weer, geniet nu eens van wat we krijgen en wie het klein niet begeerd is het groot niet weert.  Het is eigenlijk een spreekwoord dat mijn moeder zaliger me steeds voor ogen heeft gehouden en ik heb ook getracht m’n kinderen dat gezegde indachtig te zijn.

Spijtig dat de hedendaagse jeugd niet is opgegroeid met deze wijze raad van mijn moeder. Ach ze zullen op hun manier ook wel gelukkig zijn. Al hoewel ik daar toch mijn twijfels over heb, maar ja wie ben ik om daar te over oordelen.

Deze ochtend zoals gewoonlijk m’n programma gemaakt voor heden avond en dit was twee weken geleden, want vorige week waren we in verlof voor enkele dagen in Loohorst.  Daar weten jullie al alles van en ik ga besluiten want het zweet loopt van m’n gezicht en een ander spreekwoord zegt “lui zweet is rap gereed” en dit is een waarheid als een koe.

Ik vraag me altijd af wat die waarheid met een koe heeft te maken, of is het omgekeerd.  Ik begrijp er kop nog staart van.  Saluut en tot morgen.

We weten allemaal het belang dat de bizon in het leven van de Amerikaanse indianen betekende.  Ze werden eigenlijk op twee fronten verslagen.

Ten eerste  door de komst van de hebzuchtige blanken, die dan nog eens een ziekte meebrachten “ de pokken”.  Hieraan zijn heel der stammen aan bezweken.

Ten tweede  het nutteloos uitrooien van de voor de indiaan zo noodzakelijke bizonkudde.  Van de bizon werd elk stuk gebruikt door de indianenstammen van de vlakte.

Halleluja wij dachten dat het er nooit meer van zou komen, het aanschouwen van de zon.  De weermannen en dito vrouwen hadden het bij het rechte eind, zaterdag zou het zonnig en warm worden.  Ze hadden het al dagen van te voren aangekondigd en niemand geloofde het niet meer.  Morgen nog warmer om en bij de 30graden, maar dan zou het mooie liedje alweer uit zijn.

Dus heden morgen wakker geworden met de zon aan het firmament en ben gelijk een half uurtje vroeger opgestaan.  Hallo is dat niet ongelofelijk van me, had ook te maken dat Anita om 10 uur bij de tandarts moest zijn.   Ze begon last te krijgen met enkele tanden en voor ons groot verlof van oktober wilde ze dat allemaal achter de rug hebben.

De volgende reden was eigenlijk het stiefmoederlijk onderhoud van ons appartement de laatste twee weken door onze veelvuldige uithuizigheid en dat wreekt zich natuurlijk.  Als je veel weg bent word het ook minder snel vuil, maar stof is niet te voorkomen. 

Toen Anita van de tandarts terug was had ik al veel gedaan en met haar er bij waren de werkzaamheden  reeds kort na het middaguur klaar.  Na de middag maaltijd, waar ons vrouwtje het een beetje moeilijk mee had, de arts had namelijk reeds twee tanden getrokken vandaag en dat gaf aanleiding tot wat pijn bij het eten, zijn we na lange tijd weer eens op ons terras kunnen gaan zitten, met een boek en een drankje.

Van de tandarts is ze nog niet vanaf want maandag 12 uur moet ze terug komen voor nog één tand en dan kan ze haar tandprothese laten aanpassen.  Dat waren de tandperikelen van ons Anita en  ik ben reeds lang van al mijn tanden verlost.  Heeft z’n voordelen maar ook veel nadelen een volledige tandprothese en de meeste ouderen kunnen daar van meespreken.

Ik ga na het posten van dit schrijven nog wat aan m’n fotoalbum werken, langgeleden dat ik nog wat bijgevoegd heb.  Heb je interesse dit is het adres     http://fotoalbum.seniorennet.be/kemperke

Gisteren heb ik de laatste foto’s gepubliseerd van ons verlengd week einde en ondertussen zijn er ten huize Anita en Francis geen schokkende dingen gebeurt. Nadat we maandagavond thuis gekomen waren, heeft Anita rustig de twee reiszakken gesorteerd en alles op zijn plaats gelegd en de vuile was in de daarvoor bestemde manden gedaan.

De dinsdag hebben we het heel rustig aan gedaan, want de woensdag was er nog een uitstap voorzien naar Planckendael bij Mechelen en dit met Hilde.  Dit was haar beloofd voor hare goede schooluitslag en belofte maak schuld.  Tegen een uur of negen bracht hare papa haar naar ons en omstreeks tien uur wegwezen naar het dierenpark.

Alles verliep grandioos goed tot op 500 meter voor het domein, daar was de Triavoli brug over het kanaal te Muizen onderbroken en was er een omleiding voorzien.  Deze omleiding bracht ons met een grote boog naar de Leuvense steenweg.  Op zich geen probleem zullen jullie zeggen maar daar waar we de steenweg moesten dwarsen om links terug richting Mechelen te rijden, daar stonden geen verkeerslichten of politie om alles in goede banen te leiden. Dat vormde een file met als gevolg stapvoets rijden.

Over het bezoek in het park ga ik niet uitweiden dat is voor een andere keer.  In elk geval was ik blij toen ik en Anita onze kleindochter terug kon afleveren bij haar mama en papa en we rustig huiswaarts konden keren.  Thuisgekomen  ben ik recht in m’n zetel geploft en er het eerste uur niet meer uitgeweest.

Op onze laatste volle dag in ons vakantieadres hebben we een bezoek gebracht aan het natuurreservaat “ De Peel.”  Dit reservaat ligt pal over het domein Loohorst en eigenlijk maakt het bungalowpark eveneens deel uit van het natuurreservaat.  Het is een ontzettend groot gebied dat ingedeeld is verschillende afdelingen.

Zo zijn er met de jaren een moeras overgebleven, een sparrenbos, eikenbos en een veen gedeelte met hier en daar een waterpartij.  Door heel het gebied lopen verschillende paden en die bij iedere ingang aangeduid zijn. Voor de liefhebbers van wilde bloemen die komen daar aan hun trekken.  Er is een oneindige vegetatie aanwezig, vraag me nu niet om er enkele op te noemen ik ben daarin een ramp.

Op de eerste foto bemerken we twee trekpaarden en die worden gebruikt voor huifkar tochten. Deze worden ingericht door Centerparcs zelf.  Toen Anita en ik buiten het domein gingen wandelen,” jullie vragen zich misschien af waar Kelly gebleven was en dat is jullie goed recht natuurlijk,” zij was gaan zwemmen dat deed ze liever dan wandelen, waren de paarden reeds terugvan hun tocht.

Die kleine pony die bij de twee grote paarden staat, die dient natuurlijk niet om een huifkar te trekken hooguit een mini’tje. Ik zie die pony nu niet direct deze huifkar met een 15tal mensen trekken.   Michel v.d. Bos zou daar niet mee kunnen lachen.  In elk geval een mooie huifkar en niet zoals in den tijd van de “far west”

Een prima zicht op een meer met een houten loopbrug doorheen het water. Toen wij daar eventjes op een bank zatten, zagen we daar vijf of zes grote blauwe reigers door het water paraderen op zoek naar eten.  Om enkele visjes of kikkers te verschalken hadden ze geen moeite. De loopbrug was niet al te breed en Anita voelde zich niet al te zeer op haar gemak.

Nadat we de winkelwaar in de bungalow hadden afgezet hebben we met zijn drietjes nog een kleine wandeling gemaakt om het eten te laten verteren en ondertussen het domein even te verkennen. Nu moet ik zeggen dat het park volledig in het groen ligt maar dat het weinig interessant is om in te wandelen.

Terug in de bungalow gekomen heb ik en Kelly ons zwemgoed bij elkaar gezocht om in het subtropisch zwemdok te gaan zwemmen en verwacht van mij nu geen foto vanuit dit mooie zwem en speeldomein. Ik denk dat de luchtvochtigheid te groot zou zijn voor mijn toestel.  Na een driekwartier hield ik het voor bekeken en heb mij vervoegd met Anita in het market café om een grote 33cl palm te drinken. Dat ging me al beter af.

In het domein lagen twee grote vijvers, van de ene hebben jullie gisteren al een beeld kunnen vormen.  Jullie weten nog wel die grote vijver met die drijfbrug over, die toegang verleende tot de market dome.  Deze vijver ligt een paar honderd meter verder en is ook bewoont door een hele bende eenden. De foto hieronder is genomen van tussen de dicht begroeide oever.

Dit is de hoofdingang van het bruisende hart van het uitgangsleven de onvolprezen Market Dome. De zaterdag en de zondag zijn we gaan eten eerst bij de Italiaan “ Il  Giardino” en de zondagavond in het “Familie Restaurant”. Wel verplicht van vooraf te reserveren en de prijs valt wel degelijk mee.D

Nog een laatste blik op de bewuste drijfbrug. Op de vijver wordt veel gevisten ik heb al gezien dat daar grote kleppers opzitten, maar of die eetbaar is week ik niet. Ik ben het loze vissertje niet.

Toen ik de bagage had uitgeladen was het de beurt aan Anita om onze meegebrachte klederen weg te bergen in de kasten en laden.  Daar was ze snel mee klaar en inmiddels had Kelly haar klederen in de voor haar bestemde kamer uitgeladen.

Intussen was het al ruim één uur geworden en begon mijn maag te rommelen, teken dat ze verlangden om iets te eten te krijgen.  Maar vooraleer dat kon dienden we eerst een bezoek te brengen aan de market dome en de daar gevestigde supermarkt.  Wij met zijn drieën op weg naar dit gebouw.  Even de platte grond geraadpleegd en weg waren we.

Enkele weggetjes in en uit en daar zagen we de market dome in al zijn glorie.

Toen we de brug over waren stonden we voor deze ingangsdeur en die nodigde ons uit om binnen te treden in het heiligdom van het bungalowpark, het bruisende hart waar alles kan, alles mag en niets moet kunnen.  Hier vind je alles van supermarkt, boetiekjes, restaurants bowlingbanen enz. enz. teveel om op te noemen en een grote marketcafe is er ook aanwezig en daar richten we onze schreden naar.  Want hier gaan we eerst onze honger stillen, want de supermarkt is gesloten tot vijftien uur.

Hieronder zie je ze dan, de market café gelegen tussen het groen en dit is geen namaak groen beplanting, maar alles is naturel en puur.  Toen we gezeten waren en wachten op de bediening, hadden we de tijd om rustig rond te kijken en eerlijk gezegd het was nu niet de mooiste dome die wij gezien al hadden.

In de Hutteheugte en Kempervennen daar waren ze prachtiger en nog meer groen. Centerparcs werken met vogeltjes en beide hier boven vermelde parken hadden het statuut van vijf vogeltjes Loohorst maar vier.  Na het eten en drinken nog eventjes in de supermarkt en terug op weg naar de bungalow.

Vrijdagmorgen te tien uur zijn we startensklaar om ons lang verlengd week einde aan te vangen.  Wie zijn wij,  Francis, Anita en deze beide namen kennen jullie reeds en daarbij komt dan nog onze kleindochter Kelly. 

We moesten van Schoten richting Zandhoven om zo naar de E34 met oprit Turnhout en alzo de weg naar Eindhoven te vervolgen. Op het reisplan stond afslag 38 nemen om links de nationale weg 277 te volgen tot ongeveer één en een halve kilometer over de spoorweg rechts af te slagen.  Maar oh wee daar ging het fout, wegens wegenis werken de baan onderbroken.

De gele E pijl volgen, maar ik heb maar een pijl gezien en dan niets meer of niets gezien kan ook. Om kort te zijn terug gedraaid en dan zagen we de pijlen terug.  Nog een 10 tal minuutjes rijden en we kwamen aan deze mooie plaat het symbool voor het bungalowpark.    

We moesten rechts de inrijbaan op en daar werden we verwelkomt met deze verwelkomings borden.  Op het einde van dit baantje moesten we de inkomst slagbomen passeren en bij de portiersloge te belanden.

Dit lage gebouwtje hieronder is de portiersloge en dit is vieren twintig uur per dag bemand. De portier houd het in en uitgaande verkeer in de gaten en wie geen parkeerkaart kan tonen komt er niet in.  Na de kantooruren en je hebt problemen kan men daar te recht en roepen dan de persoon van wacht op om het euvel te herstellen en ik kan jullie verzekeren dat je nooit lang in de koude of zonder tv beelden moet zitten. 

Na de check-in mag je als vaste klant, bij hen noemt zich dat het " friends statuut" en dan ben je bevoorrechte klant. Wij hadden het bungalow nummer 672 en hieronder zie je het desbetreffend chalet. Binnen is alles pikfijn in orde en tussen de vertrekkende klant en de nieuwkomer wordt gans de bungalow binnen schoon gemaakt en hiervoor hebben de dames van de onderhoudsploeg, in ons geval maar twee uren de tijd.  Alle respect voor deze dames en voor vandaag ga ik ermede stoppen en het vervolg morgen in de loop van de dag.

Heden morgen bij het opstaan was het droog buiten en zelfs de bewolking viel goed mee.  Of het zou blijven duren dat is een ander paar mouwen en nu kan ik zelfs zeggen het is droog gebleven, hip hip hoera.  Hopelijk kunnen we dit volhouden tot maandag, want morgenvroeg vertrekken we op week end naar park Loohorst.  Om wandelingen te maken in het domein is het met droog weer toch gezelliger.

Is het andersom dan is het nog geen ramp en zullen we er zeker niet van wakker liggen.  Wat er in Spanje gebeurd is dat is een catastrofe, mensen, mensen maak dat mee.  Weten dat je familieleden geen kans hebben gehad om zich te redden en levend verbrand zijn geworden. Die enkele die het er levend vanaf zijn gekomen, maar zulke vreselijke brandwonden over heel hun lichaam hebben opgelopen het is gewoon verschrikkelijk misschien was de dood een betere oplossing geweest.

Na het middagmaal zijn we naar de camping gereden om onze kleindochter Kelly te gaan oppikken, want deze zou met ons mee in verlof vertrekken.  Ze moet dan wel op de zetel blijven slapen, want morgenvroeg vertrekken we omstreeks tien uur en ze dan nog moeten oppikken in Rijckevorsel dat zou wat te laat zijn.  Als vaste klanten van  Center Parcs mogen we om twaalf uur in de bungalow en dat is drie uurtjes vroeger dan normaal.

Dus tot maandagavond van het westelijk front geen nieuws, maar dan zal ik veel te vertellen hebben, misschien nu nog enkele foto’s van onze fotograaf Patrick over Japan.  Nog een prettige avond en tot binnen enkele dagen.

Vandaag zou Patrick komen proberen om mijn foto’s toch nog te redden, maar helaas het mocht niet baten.  Hij heeft met enkele programmaatjes geprobeerd maar zonder succes.  Enkele honderden foto’s naar de vaantjes “eigen schuld dikke bult”.  Nadien is het altijd gemakkelijk om te zeggen als ik dit of dat niet gedaan had waren ze niet verdwenen. Met te zaniken komen ze ook niet terug.  Spijtig want anders zou ik hier nogal een zaag spannen.

Eén ding had ik moeten doen en dat was alle foto’s op cd of een usb-stick zetten, dan had ik ze behouden.  Goede raad niet in de wind plaatsen en luisteren naar goede raad en gewoonlijk is die nog gratis ook.

Voor de rest valt er niet veel nieuws te melden, Anita is alles al aan het inpakken voor ons verlengt week einde.  Maar daar kan ik niet veel bij helpen, ik zou maar in de weg lopen en dat zal ik trachten te mijden want dan is het geen gemakkelijke dame ho neen.

We trekken naar het bungalowpark Loohorst in Nederlands Limburg.  We moeten richting Eindhoven op de A67 en deze volgen tot Venlo en daar afslag 38 nemen en dan staat de richting mooie aangegeven. 

Het domein ligt volledig in een bosrijk gebied en uitstekend geschikt om mooie wandelingen te ondernemen.  Wat ik eveneens veel zal doen is fotograferen om m’n voorraad terug aan te vullen.

Ik houd het voor bekeken vanavond en nog een fijne avond en veel blog lektuur.

Drie afbeeldingen uit de zoo van Tokyo.

De eerste foto is een zicht in de volière van een arend en als je het aan mij vraagt nemen ze het niet nauw met de zuiverheid van de verblijven der dieren.  Het kan zijn dat ze bang zijn om in de voière te komen,'t zou kunnen he. Aan mij zouden ze het ook niet moeten vragen.


Dit lijkt me toch al zuiverder te zijn.  De leefruimte der wolfachtige en de voorvaderen van onze trouwe huisdieren de honden.  De ruimte lijkt me ook al wel wat beter, want de dieren hebben hier toch al wel wat loopruimte.

Het verblijf der konings pinguins.  Zo op het eerste zicht zien ze er verzorgd uit, maar op de foto kun je niet zien of het hok groot genoeg is om de dieren bewegingsvrijheid te geven.  We zullen maar denken dat het zo is. Niet altijd negatief ingesteld zijn Francis.

An:  Geeft je man jou wel eens een compliment?
Marie:  Ja, het gebeurt wel eens dat hij zegt:
"Jij bent nogal een mooie."

---------------------------------
Een man werd geopereerd aan zijn ogen.
_ Is zo'n operatie niet eng?vraagt een bezoeker hem.
_ Ik kan het u verzekeren antwoordt de patiënt.
Tijdens de operatie zag ik mijn ogen op een schoteltje liggen!

Tijdens het sorteren van mijn vele mappen foto's om op cd te zetten ben ik op een mapje te recht gekomen met allemaal zichten vanuit Japan, welke Patrick me ongeveer twee jaar geleden eens heeft toegestuurd.  Hij was er toen voor werkzaamheden voor zijn patron.

Het zijn  foto’s genomen tijdens voorstellingen van waterzoogdieren, de dolfijnen. Op de eerste foto zien jullie ze aan het werk tijdens de luchtsprongen, de welke ze heel acrobatisch uitvoeren.  Zo te zien zijn het ongelofelijk grote dieren.

De tweede foto zie je zo komen schooien om eten, want ets voor iets.  Zo te zien lijken dit wel albino’s te zijn. Een verzorgster op de voorgrond die deelt in het applaus

Het laatste beeld is een grote waterschildpad te bewonderen.  Wel een kolossaal groot dier als je het mij vraagt   Als ik morgen Patrick zie ga ik eens vragen of hij van deze foto’s nog iets herinnerd, is al eens aangenaam om enkele bijzonderheden kunt vermelden