donderdag 21 augustus 08.

Vandaag zou Patrick komen proberen om mijn foto’s toch nog te redden, maar helaas het mocht niet baten.  Hij heeft met enkele programmaatjes geprobeerd maar zonder succes.  Enkele honderden foto’s naar de vaantjes “eigen schuld dikke bult”.  Nadien is het altijd gemakkelijk om te zeggen als ik dit of dat niet gedaan had waren ze niet verdwenen. Met te zaniken komen ze ook niet terug.  Spijtig want anders zou ik hier nogal een zaag spannen.

Eén ding had ik moeten doen en dat was alle foto’s op cd of een usb-stick zetten, dan had ik ze behouden.  Goede raad niet in de wind plaatsen en luisteren naar goede raad en gewoonlijk is die nog gratis ook.

Voor de rest valt er niet veel nieuws te melden, Anita is alles al aan het inpakken voor ons verlengt week einde.  Maar daar kan ik niet veel bij helpen, ik zou maar in de weg lopen en dat zal ik trachten te mijden want dan is het geen gemakkelijke dame ho neen.

We trekken naar het bungalowpark Loohorst in Nederlands Limburg.  We moeten richting Eindhoven op de A67 en deze volgen tot Venlo en daar afslag 38 nemen en dan staat de richting mooie aangegeven. 

Het domein ligt volledig in een bosrijk gebied en uitstekend geschikt om mooie wandelingen te ondernemen.  Wat ik eveneens veel zal doen is fotograferen om m’n voorraad terug aan te vullen.

Ik houd het voor bekeken vanavond en nog een fijne avond en veel blog lektuur.

Drie afbeeldingen uit de zoo van Tokyo.

De eerste foto is een zicht in de volière van een arend en als je het aan mij vraagt nemen ze het niet nauw met de zuiverheid van de verblijven der dieren.  Het kan zijn dat ze bang zijn om in de voière te komen,'t zou kunnen he. Aan mij zouden ze het ook niet moeten vragen.


Dit lijkt me toch al zuiverder te zijn.  De leefruimte der wolfachtige en de voorvaderen van onze trouwe huisdieren de honden.  De ruimte lijkt me ook al wel wat beter, want de dieren hebben hier toch al wel wat loopruimte.

Het verblijf der konings pinguins.  Zo op het eerste zicht zien ze er verzorgd uit, maar op de foto kun je niet zien of het hok groot genoeg is om de dieren bewegingsvrijheid te geven.  We zullen maar denken dat het zo is. Niet altijd negatief ingesteld zijn Francis.

An:  Geeft je man jou wel eens een compliment?
Marie:  Ja, het gebeurt wel eens dat hij zegt:
"Jij bent nogal een mooie."

---------------------------------
Een man werd geopereerd aan zijn ogen.
_ Is zo'n operatie niet eng?vraagt een bezoeker hem.
_ Ik kan het u verzekeren antwoordt de patiënt.
Tijdens de operatie zag ik mijn ogen op een schoteltje liggen!

Tijdens het sorteren van mijn vele mappen foto's om op cd te zetten ben ik op een mapje te recht gekomen met allemaal zichten vanuit Japan, welke Patrick me ongeveer twee jaar geleden eens heeft toegestuurd.  Hij was er toen voor werkzaamheden voor zijn patron.

Het zijn  foto’s genomen tijdens voorstellingen van waterzoogdieren, de dolfijnen. Op de eerste foto zien jullie ze aan het werk tijdens de luchtsprongen, de welke ze heel acrobatisch uitvoeren.  Zo te zien zijn het ongelofelijk grote dieren.

De tweede foto zie je zo komen schooien om eten, want ets voor iets.  Zo te zien lijken dit wel albino’s te zijn. Een verzorgster op de voorgrond die deelt in het applaus

Het laatste beeld is een grote waterschildpad te bewonderen.  Wel een kolossaal groot dier als je het mij vraagt   Als ik morgen Patrick zie ga ik eens vragen of hij van deze foto’s nog iets herinnerd, is al eens aangenaam om enkele bijzonderheden kunt vermelden

Buiten enkel kleine berichtjes heb ik gisteren geen kans gezien om mijn dagboek bij te vullen.  Wat kan een op rust gestelde mens toch tijd te kort komen, niet te begrijpen.

Na het samenstellen van mijn programma, had ik nog enkele karweitjes op te knappen en die heb ik dan maar eerst gedaan, ondanks de veelvuldige regenval moest ik de hang geraniums water bijgeven en van de gelegenheid gebruik gemaakt om de uitgebloeide bloemen  weg te snijden.

Dan was het weer tijd om met Anita naar de studio te rijden, voor de uitzending van mini boeketje.   Want vorige week had ik forfait moeten geven wegens de twee daagse opname van Anita in het hospitaal. 

Vandaag moest onze vrouw des huize om kwart voor elf bij haar kinesist zijn voor haar twee wekelijkse onderhoudsbeurt.  Daarna nog enkele boodschapjes en dan was het alweer na twaalf uur en met de rapte enkele pistolets van bij de bakker meegenomen.  We hebben ze ook betaald hoor, niet alleen meegenomen.

Een uurtje platte rust kon er ook nog wel af en toen ben ik aan een jobke begonnen dat ik al langer had moeten doen, namelijk al m’n foto’s op compact disque zetten want vorige week heb ik per ongeluk een map met verlof foto’s verwijderd.  Niet alleen van de harde schijf maar ook uit de vuilbak, volgens onze neef Patrick is er nog een waterkansje dat hij ze nog terug kan plaatsen.

We zullen wel zien wat de toekomst ons brengt, anders rijden we volgend jaar maar eens terug naar het Eiffelgebergte en de Moezel voor nieuwe foto’s. Als de gezondheid het toelaat, een mens moet met daar rekening mede houden.  De wil kan goed genoeg zijn maar het kunnen dat is wat anders.

Nog een hele goede avond en kom maar eens regelmatig op ons blog kijken en voor straks een goede slaapwel.

_ Jij had met een gek moeten trouwen, buldert de woedende man tegen zijn vrouw.

Waarop zij laconiek antwoordt:

_ dat heb ik gedaan.

----------------------------------------------------

Bij ons komt geen druppel alcohol op tafel.

Bij ons ook niet. Ik ben altijd voorzichtig tijdens het inschenken.

---------------------------------------------------

Dokter:  U mag wel eens een bad nemen.

Patiënt:  Dat doe ik elke dag.

Dokter:  Doe er dan eens schoon water in.

Uit een lijst van klachten, gericht aan de verzekeringsondernemers:

Mijn vrouw heeft de agenten die het ongeval kwamen opnemen,

alles laten zien wat ze maar wilden zien…

Ik dacht dat het raam openstond.

Het was echter gesloten, wat ik pas bemerkte toen ik  mijn hoofd naar buiten stak.

Twee pastoors maken een praatje, zegt de ene:

Mens, wat een drukke dag vandaag.

Twee begrafenissen, twee crematies en een compostering!

Hoezo een compostering? Vraagt de andere verbaast.

Wel ja, de groenen worden ook ouder en sterven, hoor!

In plaats van half zeven was het heden morgen een gewoon normaal christelijk uur van opstaan.   De wekkerradio gaf de digitale cijfers 8.10 weer en dat lag meer bij het normale van elke dag.  Ik heb wel een reactie gekregen van een lezeres van dit blog met de vermelding “daarvoor heb je vrienden” en ik heb daar heel veel begrip voor.

Als we met zijn allen wat meer voor onze medeburgers zouden doen, zou er al heel wat minder agressie zijn en meer begrip onder de mensen.  Maar wat ik nu verkondig dat is gewoon een utopie en niet meer haalbaar.  Ik hoorde deze morgen op het radionieuws dat er in Oostende al weer geweld is geweest door minderjarigen en ik snap niet waarom zulke snotneuzen nog op straat doen bij nacht.

Zal wel aan mij liggen dat ik dat niet snap, ‘k zal weer niet mee kunnen met mijn tijd, te ouderwets van opvatting.  Het zelfde is alweer gebeurt in Engeland, daar zijn er weer twee neergestoken.  Enfin mensen waar zijn ze mee bezig in godsnaam toch.

Ik ga er over ophouden wordt er moedeloos en depressief van en daar houd ik niet van.   Heden avond is het alweer radio uitzending voor mij en ditmaal mijn gewone programma en de speellijst is al helemaal klaar.  Om 19uur 15 kan ik rustig vertrekken naar het Sint Anneke plage.

Ik weet niet meer wat te schrijven dan word het tijd om op te houden en een nieuwe afspraak morgenmiddag.  Voor ik het vergeet te vermelden, deze morgen kreeg ik een mailtje binnen met de vermelding dat er wel zwarte bloemen bestaan en met foto’s er bij als bewijs.  Ik had beweerd bij het tonen van de dahlia Zoro , een bloem met frisse kleuren, dat er in de natuur geen zwarte bloemen bestonden en deze dame bewees dat er wel zwarte bestonden.  Hartelijk dank voor het mailtje.

Amaai dat was vroeg deze morgen half zeven liep m’n wekker af, dat allemaal voor een vrienden dienst.  Ik had het op mij genomen om heden morgen het programma “ goede morgen Antwerpen” te presenteren, omdat Mark Maxi met zijn gezin in verlof ging.   Dit programma loopt van acht tot tien uur bij radio Minerva en ik was verplicht van ten laatste een kwartier voor uitzending in de studio aanwezig te zijn. Die tijd heb je wel nodig om je te installeren.

Om kort te zijn alles verliep vlekkeloos, alleen kreeg ik teveel telefoontjes om verjaardagen te melden.  Natuurlijk als je als lokale vrije radio kunt zeggen we hebben dagelijks bijna 60.000 luisteraars, dan moet ge dit ongemak er maar bijnemen en het was al langgeleden dat ik nog eens zovroeg op antenne ben geweest ik was wat uit de running.

Volgende week ben ik zelf in verlof met het week end, maar de week daarop ben ik weer van de partij om onze Mark te vervangen.  Toen ik na de uitzending thuis kwam en bij een tasje koffie wat gebabbeld had met Anita hoe alles verlopen was.  Zag ik dat ze spijt had dat ze niet mee geweest om de telefoon te beantwoorden.

Na de middag zijn we nog eens bij Daniëlla op bezoek geweest en morgen mag ze het hospitaal verlaten om terug naar huis of beter gezegd terug naar de caravan te gaan, want daar gaat ze naar toe om verder te herstellen  van de rug operatie.  We beloofde om donderdag te komen kijken hoe ze het stelde.  Vrijdag vertrekken we voor een week end naar bungalowpark Loohorst in Hollands Limburg.

Van onderwegen een gebraden kip en gebakken patatjes meegebracht.  Dan hadden we snel eten en na de maaltijd eventjes m’n dagboek bij vullen.  Dan ga ik trachten mijn boek uit te lezen, want hij is heel spannend en moeilijk om op te houden.  Nog een prettige avond en tot zondag.

Ik schaam me dood

Kleine Karin komt thuis van school.

Ze heeft ’s ochtends voor het eerst voorlichting gehad.

En moeder vraagt belangstellend hoe is het geweest.

Ik schaam me dood: antwoord Karin.

Een jongetje zei dat de ooievaar de baby’s thuis bracht

En Inge zei dat je ze in het ziekenhuis kan kopen.

Maar kindje, dat is toch niet iets om je dood te schamen? Zegt haar moeder lachend.

Nee, maar ik durfde niet vertellen dat we zo arm zijn dat papa ze zelf moet maken.

Eva was de eerste vrouw die haar man bedroog.

Oorlog is het kind van de trots

En trots is de dochter van de rijkdom.

Jonathan Swift.

Toen ik hedenmorgen opstond voelde ik me vermoeider dan toen ik gaan slapen was en zelfs na het ontbijt was er geen beterschap te bespeuren.  Ik probeerde het voor Anita te verbergen, maar in de loop van de voormiddag zag ze toch dat er iets met mij niet in orde was.  Hoogst waarschijnlijk een samenloop van omstandigheden die mij wat uitgeput hebben.  Maandag Anita even opgenomen in de kliniek voor enkele testen wegens bloedarmoede.  Enkele keren naar Brasschaat om bij haar te zijn.

Dan de dinsdag moest dochter Daniella geopereerd worden aan een rughernia en dat zijn toch allemaal dingen waar een mens mee bezig is.  Dat verteerd een mens op leeftijd niet meer zo gemakkelijk meer.

Na de boodschappen heb ik het mij gemakkelijk gemaakt, rustig in de luie stoel met een goed detective roman en Anita zette een lekker filtertje voor m’n neus en het leven begon er al veel rooskleuriber uit te zien.  Na het middagmaal heb ik er dan nog een uurtje platte rust bij gedaan en Franciske begon terug de oude  te worden.

Toen ik wakker werd was er niemand meer te bespeuren in het appartement en toen viel mijne euro, vroeger was dat mijne frank die viel, dat Anita gezegd had dat ze nog naar de bibliotheek moest.  Ik zat al aan de pc toen ze terug thuis kwam met enkele boeken in haar tas.

Na mijn dutje heb ik m’n fotoalbum aangevuld en van tekst voorzien, want dat vergt toch allemaal wat tijd.  Ik ga er stilaan mee op houden en ik ga nog wat lezen.

Dit is de Spartacus finkens garden.

Deze gele dahlia heeft de naam gekregen van de tweede grootste staat van Amerika   Texas

Deze bloem loochend haar naam zeker en vast niet The white Swann.

Met deze prachtige bloem hebben ze zich toch vergist zou ik denken. Met de naam  Zoro verwachten we ons aan een zwarte bloem of toch zeker een donkere kleur. Want een zwarte bloem heb ik nog nooit gezien.

Zij: Toen die beer tevoorschijn kwam,

Ben je onmiddellijk weggerend en liet je mij alleen achter,

Terwijl je me ooit eens verteld hebt dat je bereid bent voormij

De dood in de ogen te zien.

Hij: Dat is ook zo, maar …die beer was niet dood

De eerste dahlia bloem heeft een ronkende naam  Deuil du Roi Albert of met de Nederlandse naam rouw Koning Albert.

Elisabeth Hamett.

Jan Schaffelaar.

Jowerey Linda

Rebecca's world.