Zaterdag 13 september 08.

De maandag is bij ons op het werk werkelijk de zwaarste dag van de week.

_ Oh ja? Waarom?

_ Dan moeten we twee blaadjes van de kalender scheuren.

 

--------------------------

 

Mensenkennis.

Drie dames stappen in een overvolle tram.

Een heer die een zitplaats gevonden heeft, staat op en zegt:

_ Ik sta mijn zitplaats graag af aan de oudste onder u.

Geen van de drie gunt de man een blik en de man gaat terug zitten.

 

-----------------------------

 

_ Als een politicus tegen jou zegt:

“We zitten allemaal in de zelfde boot”

dan moet je op je hoede zijn.

_ Waarom?

_ Hij wil dan eigenlijk zeggen dat hij kapitein wil spelen en dat jij kunt roeien.

Vredesopdracht.

 

In de strijd tegen de vijand, hoorde men in de voorste gelederen opeens weer mitrailleurvuur.

_ Hoor je dat, kameraden? Riep een van de blauwhelmen, vandaag werken we weer aan de vrede!

 

 

_ hoe vaak wisselt het menselijk gebit ? vraagt juffrouw Carine.

_ Tweemaal, antwoordt Marieke.

Na het melkgebit komt het blijvend gebit en daarna volgt het vals gebit.

Nadat we de dinsdagmiddag de bagage op de kamer hadden gedeponeerd en daarna een frisse pint waren gaan drinken, zijn we daarna op ontdekkingstocht getrokken door dat mooie stadje gelegen aan de boorden van de Ourthe.  Het is gelegen beneden in een diep dal en dat voel je direct als je uit de wagen stapt, de temperatuur is zeker twee graden warmer dan boven aan de berg.  Waar je zich ook bevindt in het stadje, overal heb je zicht op de oude burcht.  Dat kom je wel meer tegen in Ardennen, denk maar aan Bouillon en de burcht van Godfried.

 

De eerste foto die ik nam daar stond de burcht van La Roche al op en zo heb ik er nog wel enkele.  Eigenlijk is het een hoop oude steen en als je een gids neemt dan vertelt die je wel waar alles gestaan heeft en waar voor her gediend heeft.  Wie durft de gids tegen te spreken.  We zijn er niet bij geweest in die tijd, maar de gids natuurlijk ook niet, maar hij heeft een cursus gevolgd om ons dat proberen wijs te maken.

Natuurlijk is de Ourthe ook een bijzondere bezienswaardigheid van het stadje. Beneden in het dal is het percies of het is stilstaand water maar dat is maar schijn .

Het kerkje van La Roche broederlijk naast elkaar. de burcht was er om het stadje te verdedigen en mijnheer pastoor in zijn kerk om het geloof van zijn parochianen te beschermen.

Het loze forellenvissertje staat halverwege de Ourthe met zijn heuplaarzen in het water. Toen ik deze foto nam had hij er juist ene gevangen, het was wel een sportvisser want de forel werd dadelijk terug in het water gezet. 

Aan het Ardennen offensief van december 1944 staan overal aandenkens en een museum is er in de kerkstraat ook aanwezig. Dit is wel een klein exemplaar van een tank en daarom waren ze toen de mindere van de Duitse tanks.

Deze morgen was het één doffe ellende, tijdens de nachtelijke uren na die urendurende plensbui van gisterenavond, was het grondwater zo hard gestegen dat alle kelders in het appartementsgebouw onder water zijn komen te staan.  Zo’n zes à zeven centimeters hoog stond het water in gans het gebouw, eveneens in de kelders van enkele boetiekjes die op de gelijkvloers gevestigd zijn. Hoe dit mogelijk is geweest, ik begrijp er geen bal van.

 

Uiteindelijk is de brandweer er bij te pas gekomen om het water uit de kelders te pompen en dan nog was de ellende niet voorbij, want om de twee uur moet er iemand enkele emmers water uit het putje scheppen.  Resultaat hier van, regelmatig moet er iemand naar de kelder trekken om de job te doen.

 

Maar wat gaat er hedennacht gebeuren, ik heb geen zin om deze nacht om de twee uur mijn wekker te laten aflopen om water te scheppen.  We hebben de syndic verwittigd deze ochtend maar tot op heden heeft hij zijn kat gestuurd, trek uw plan maar en dit in een gebouw van allemaal 60 plussers.  Iedereen heeft wel ergens pijn van reuma af artrose, begin er maar aan.

 

Dit allemaal op een moment dat we nog in vakantie sfeer vertoefden, de ontnuchtering was totaal en verrassend.  Gelukkig was het tamelijk zuiver helder water, het had ook vuilstinkend rioolwater kunnen geweest zijn en er hangt geen vieze lucht in het gebouw. Het moet allemaal geen kommer en kwel zijn.

 

Morgenvroeg onze huiseigenaar verwittigen, want dat zijn we vergeten te doen.  Men moet al aan zoveel denken op zulke momenten.  Andere belevenissen waren er niet, dus tot horens in betere omstandigheden.

Ik heb nog vijf foto’s van Kopenhagen die ik nog niet gepost heb, een mens kan natuurlijk niet alles, voor enkele dagen de boel neerleggen en dan nog bijblijven met je blog.  Dat kan de beste nog niet, waarom zou ik het kunnen.  Vanuit stel is dit keer geen afstel gekomen, hieronder volgen weer enkele pareltjes die getrokken werden door Patrick.

Rotonde omgeven door pareltjes van architecturale hoogstandjes en daar nog blauwe lucht bij. Het kan gewoon niet mooier zijn.


Eetgelegenheid aan het water gelegen en met veel groen omgeven,maar schijnbaar is het in Denemarken vrij duur om uit eten te gaan. Die Scandinavische landen hebben dat allemaal wel een beetje.

Voor de liefhebbers van pretparken is Tivoli een must en Patrick kan het weten hij is een top expert.  Hij heeft zelf een eigen webside en is er constant mee bezig.

Een pretpark zonder attracties zou zijn als een café zonder knappe serveersters. Schijnbaar heeft hij van spreekwoorden geen boterhammen gegeten.
 
Dat zou een van de huizen zijn die sprookjes schrijver H.C Anderson met zijn sprookjes bij elkaar heeft geschreven en ik zou durven zeggen dat dit niet slecht geddan is.

Vorige dinsdag waren we al vroeg uit de veren, want we moesten ons klaar maken om te vertrekken naar de Ardennen en hoe vroeger we konden vertrekken hoe langer onze dag nog was op ons vakantieadres in La Roche.  Maar we moesten natuurlijk ook rekening houden met de toestand van de files rond de hoofdstad.

 

We waren klaar omstreeks tien uur, de bagage stond reeds in de wagen en niets kon ons nog tegenhouden om te vertrekken.  Het eerste gedeelte van de weg waren er geen noemenswaardige perikelen.  Mechelen lieten we achterons en Vlaams Brabant diende zich aan en toen we de afrit Peutie net voorbij waren, kregen we de miserie op onze hals.  Vandaar tot aan Zaveltem file, file en nog meer file.

 

Maar met dat zonnig weer lieten we ons niet ontmoedigen en iedere kilometer was er ene minder.  Enfin dit oponthoud koste ons toch vlug driekwart uur, maar de rest van de tocht geen problemen meer.  Omstreeks dertien uur melden we ons aan bij de balie van het hotel Midi en konden we onze bagage reeds op de kamer achter laten.

 

Het eerste wat we deden was een bezoekje aan een terrasje om iets fris door onze droge keel te laten lopen en daarna ook iets trachten te vinden om de inwendige mens te versterken.  Natuurlijk was dat geen onoverkomelijke hinderpaal in zulk een toeristisch ingesteld stadje.  We kwamen terecht in een pannenkoekenzaak, maar wij beiden hadden geen zin in een zoete pannenkoek dus een goed gevulde dat leek ons wel wat.

 

Nog wat rondgewandeld in La Roche tot het tijd was om ons te kleden voor de avondmaaltijd, want we hadden half pension geboekt.  De maaltijd die mocht er echt wel zijn.  Eerst een kleinigheidje bij het aperitief, soep, voorgerecht, hoofdgerecht en dessert en alles prima bereid.  Als afsluiter een koffie met voor mij een cognacje bij er en om alles een beetje beter te laten verteren een avond wandelingetje van een driekwart uur en dan moe en uitgeteld naar onze kamer, ik kon geen pap meer zeggen.

 

Een dag voorbij en de rest volgt morgen met de nodige foto’s.  

Hallo allemaal we zijn een uurtje geleden aangekomen van enkele dagen weg geweest te hebben naar het mooie La Roche en Ardenne.   Vanaf we dinsdagmorgen vertrokken tot we vandaag terug thuis kwamen prachtig zonnig weer gehad.  Ik weet dat het hier ook prachtig weder is geweest en dat gun ik jullie van harte.

 

Veel volk dat daar op de been was, ik denk dat iedereen het zelfde idee had om er een midweek vakantie van te maken.  Enfin jullie weten dat ik terug boven water ben gekomen, dus zeker niet nalaten om m’n blog een bezoek te komen brengen.  Ik heb er veel mooie foto’s kunnen maken en ik ben geen egoïst dat ik alles voor me zelve houd.  Wat van mij is daar mag iedereen mee van genieten.

 

Dit stukje was maar bedoelt om teken van leven te geven.  Straks na het avondmaal kom ik terug op het seniorennet voor meer informatie.

Kopenhagen bekeken door de lens van een fototoestel en gekiekt door Patrick een man die van een nood een deugd maakt.  Als hij voor zijn werk ergens komt kan hij het niet laten om mooie momenten vast te leggen voor de eeuwigheid.  Mooi uitgedrukt van mij.

 

Onze eerste foto betreft een beeldhouwwerk omgeven door indrukwekkende gebouwen.  Niet bepaald huizen voor gezinnen met één of twee kinderen.

 

Zicht op de grote markt van Kopenhagen en zo op de foto te zien is het niet mis om te aanschouwen en volgens Patrick kun je in de buurt lekkere hotdogs eten.  Patrick jongen dat is niet bepaald gezonde voeding als je het mij vraagt.

Dit is de impressie van een doorsnee straat en veel verkeer is er ook wel zo te zien en men mag er vijftig per uur rijden en dat is er twintig km per uur meer dan bij ons in een doorsnee drukke straat.

Ik weet dat hij reeds meerdere malen voor zijn werk in Japan geweest en bij deze foto schreef hij dat dit de eerst maal is dat hij zulk een echte Japannese tuin heeft gezien en dit in Kopenhagen. De wereld kan toch klein zijn. Het lijkt me wel iets moois te zijn.

De weermannen en of vrouwen gaan weer gelijk hebben met hun voorspellingen, vandaag zonnig met wat bewolking en vanaf morgen zonniger en warmer.  Dat beloofd voor de volgende dagen en ik heb ook het weerbericht voor de Ardennen bekeken en daar zijn de weersvoorspellingen zowat identiek aan Vlaanderlandje

 

Dat komt goed uit want morgen zijn we voor drie dagen naar La Roche en Ardenne , dan kunnen we eens lekker gezonde lucht gaan inademen, als we dat nog ergens vinden.  Wat doet het er toe de bedoeling is om er eens eventjes tussen uit te kunnen zijn.

 

 De zon stond heden morgen reeds lekker te schijnen en dat maakt het opstaan drie keer gemakkelijker, vinden jullie dat ook niet.  Lekker ontbijten, de afwas doen en dan terug een programma maken voor hedenavond.  Wat gisteren betreft de verjaardagsuitzending van boeketje, alles bijna prima verlopen, als ikzelf niet zo zenuwachtig was geweest.  Ik had plankenkoorts zoals een beginneling, in elk geval de luisteraars reageerde toch massaal en heel positief en daarbij nog enkele nieuwe leden mogen verwelkomen.

 

Ik ben nu aan het einde van mijn Latijn gekomen en dat wil zeggen dat we de boel sluiten en ik denk niet dat er nog een dagverslag gaat komen, voor donderdag avond.  Zodadelijk nog enkele foto’s van Kopenhagen posten en dan tot donderdag, hopelijk met mooie foto’s die ik zelf getrokken heb in de Ardennen.

We hadden weer van dat een hele morgen en een stuk van de middag regen en als afwisseling nog een beetje meer nattigheid. Momenteel is het eventjes over maar hoelang zal het duren.  In elk geval voor de inrichters van de gordel, die hebben dit jaar geen meeval.  Dit jaar zullen er wel enkele duizenden gordelaars minder zijn, dat kan ook moeilijk anders.

 

Het boeketje samenstellen nam vandaag wat meer tijd in beslag.  De reden hiervoor op 4 september 1994 is dit programma voor de eerste maal op antenne gegaan. Dus veertien jaar draait dit programmaatje al mee op radio Minerva. Ik heb alles meegemaakt , namelijk van hele kleine zender plus minus 7000 luisteraars naar dit jaar met een daggemiddelde van 59450 luisteraars.  De grootste lokale vrije radio van België, je moet het maar doen met allemaal amateurs van de derde leeftijd en een verdienste nul komma nul.

 

Ik ben nog vergeten te vertellen dat alle muziek eigendom is van de presentator zelfs, samengevat ons hobby kost ons zelfs veel geld en als dit geen idealisme is dan weet ik het niet meer. Vandaag gaat Anita mee om de telefoon te beantwoorden, wat misschien wel nodig kan zijn om de gelukwensen in ontvangst te nemen.

 

Laat ons duimen dat alles probleemloos verloopt en gevrijwaard blijf van materiële pech, want een reserve studio hebben we niet op overschot en als er soms bloggers zijn of andere mensen die ons willen steunen om een tweede studio in te richten hun geld is altijd van harte welkom.

 

Einde van dit bericht en morgen ben ik er weer hopelijk met leuke reactie van de luisteraars op de verjaardagsuitzending van heden avond.  Die ik dan graag met jullie wil delen.

Een vijftal opnames vanuit La Douce France, Paris la plus belle. Patrick was er maar voor een paar uren om zijn metingen van enkele zendmasten te doen en daarom had hij te weinig tijd om een keuze te maken wat hij wilde fotograveren.  Hij moest die dag het vliegtuig naar Kopenhagen nog halen.

De zaterdag begon op een zonnige manier en openlijk kunnen we heden namiddag een wandelingetje maken, want dat is er al een paar dagen niet meer van gekomen.  Maar zover zijn we nog niet, eerst goed wakker worden.

 

Na het ontbijt nog eerst de tapijten en de karpetten stofzuigeren, intussen tijd kon Anita naar de wekelijkse markt om groenten en fruit aan te halen.  Dat is een kolfje naar haar hand want over de markt lopen is nu echt mijn ding niet, ik krijg daar altijd rugpijn van hoe dat komt dat weet ik niet.  Misschien van dat slenteren, zeker omdat er dan veel volk voor je voeten loopt, neen het is echt niets voor mij.

 

Anita bracht eveneens een gegrild kippetje mee en dat gaat er van avond aan geloven, lekker met sla en tomaten en daar frietjes bij gebakken. Hallo geef dat niet aan de varkens, die laten dat zeker en vast niet koud worden.

 

Rond vijftien uur zijn we dan gaan wandelen naar  het park van Schoten, want we hadden een hele zak met oud bakken brood voor de geiten en herten en ik kan jullie verzekeren dat ze er weg mee konden.  Het brood was in een wip geliquideerd en gelukkig kwamen er nog meer volk met eten voor hen  De geiten waren gelijk uitgehongerd en van al dat eten geven had ik een geweldige dorst.

 

Gelukkig bracht de riddershoeve redding voor mijn droge lever en Anita die had zin in een dame blanche met warme chocoladesaus en daar heeft ze van gesmuld, oh la la het was mooi om af te zien.  Dan restte ons niets anders dan rond vijf uur huiswaarts te keren.

 

Daar wachtte ons gebraden kipje op ons en ik kan jullie verzekeren dat het me héél goed heeft gesmaakt, eigenlijk een beetje te goed.  Anita had beter wat minder frietjes gebakken, want ik zit hier met een opgeblazen gevoel aan de computer.

 

Nog een prettige zaterdagavond en tot een andere keer.

Aan de gebouwen kun je bemerken dat het gaat om een heel oude stad.  Volgens mij is dit weer een museum of een overheidsgebouw.  Een gewoon appartementsgebouw lijkt het mij toch niet.  Misschien zijn er bezoekers van dit blog die het bewuste gebouw kennen, omdat ze er in verlof zijn geweest of er gewoond hebben.  Die mogen altijd reageren en mij ermee helpen

Dit lijkt me toch een straat met woonappartementen in een vrij rustige buurt.  Het lijkt mij een straat met geen recente bebouwing.  Wat me wel opvalt is de bevlagging, in de foto hier boven hangt onder de Zwitserse vlag ook een Europese en hieronder op de foto hangen ze naast elkaar. Ondanks het feit dat Zwitserland niet is aangesloten bij de Europese gemeenschap.

Ook een pintje drinken kan men hier en dit op een gezellig terrasje.  Maar volgens Patrick is het er niet goedkoop in Zwitserland om eens uit de bol te gaan.  Maar men wordt er wel vergast op een serenade aan het terras, die mensen moeten ook eten en bij mooie muziek is het heerlijk vertoeven, niet waar Patrick.

De stad moest natuurlijk verdedigd worden tegen buitenlanders met slechte bedoelingen en daartoe dienen deze twee kanonnen uit een vorige leven.  De Zwitsers zijn op alles voorbereidt, het is beter voorkomen dan genezen.

Aangezien ik gisteren om de verveling tegen te gaan helemaal de kuis had gedaan, hadden we vandaag een vrije dag.  Anita was toen we thuis kwamen van het hospitaal, toch nog gedeeltelijk onder verdoving maar toch had ze gezien dat ik flink gewerkt had.

 

Deze morgen hebben we wat langer geslapen en dat mocht natuurlijk wel.  Maar voor het ontbijt ben ik toch de vuilnisbakken in de kelder gaan plaatsen en niet alleen plaatsen maar ze ook uitkuisen.  Ik heb het al eens uitgelegd dat ik elke week voor m’n drie buurdames de vuilbakken buiten en binnen haal.  Dit alles is zuiver een kwestie om met een zuivere lei voor Sinte Pieter aan de hemelpoort te komen, voorzorgen nemen is hier aan de orde.

 

Nu gaan jullie denken dat ik een deugniet ben geweest, maar dat spreek ik pertinent tegen.  Nu heb ik een goed leven en ik wil hierboven dicht bij de rijstpap zitten al of niet met gouden lepeltjes.

 

Heb je de eerste serie foto’s over de stad Genève al bekeken.  Patrick heeft er weer een paar mooie door gemaild en in Parijs en Kopenhagen had hij vorige week ook moeten zijn en daar heeft hij me ook enkele foto’s van bezorgd en dit zal dan voor later zijn.  Op één week moest hij voor zijn werk in deze drie steden zijn, het is een echte globetrotter. Ik weet niet of ik zulk leven zou volhouden en dan thuis vrouw en kind telkens voor enkele dagen alleen laten.   Maar ja er moet natuurlijk geld in t’bakje komen.

 

Einde verhaal en tot morgen

Globetrotter Patrick was weer op pad voor zijn firma om opmetingen te doen en ditmaal vertoefd hij in Zwitserland in de mooie oude stad Genève gelegen aan het meer met de zelfde naam.  Hij is zulk een geweldige fotoliefhebber dat hij het niet kan laten om in zijn vrije tijd mooie kiekjes te nemen.  Hij deelt gelukkig zijn hobby met mij en ik laat ze dan verder ook graag aan m’n medebloggers zien.

 

Het eerste beeld is een zicht op het meer van Genève, met een grote fontein op de achtergrond.  Ook de nodige luxueuze pleziervaartuigen zijn er in beeld.   

Op zijn weg door de stad kwam hij langs deze kermis. Een foor met draaimolentje is toch iets internationaal, toch zeker in Europa.

Eén van de vele mooie en oude gebouwen die de stad rijk is. Dit zou een museum zijn als ik de begelijdende mail mag geloven en waarom zou ik het niet doen, hij is er geweest en niet ik.

Een groep van vier gebeeldhouwde figuren. Men ziet dat dit indrukwekkende mannen in hun tijd zijn geweest. Als ik op mijn eerste indruk moet voortgaan, dan denk ik dat dit geestelijke waren geweest. Alle vier een mooie baard en gehuld in een toga, kunnen ook wel rechters geweest zijn.

Niet alleen de dieren zijn er mooi gehuisvest, maar van de omgeving is ook knap versierd zoals ze met deze boom gedaan hebben. Niet alleen de dierenverzorgers doen prima werk, maar ook de hoveniers weten hun mannetje te staan. Bewonder de eerste foto maar eens goed.

Ons volgend object daar van kan men moeilijk zeggen dat hij mooi is, misschien druk ik me verkeerd uit en is vies het juiste woord. Ze hadden juist appelen te eten gekregen en die lagen ge woon in het slijk en dit groot varken hield een feestmaaltijd van al dat lekkers.

Ook de andere lieten het niet aan hun hartje komen, maar ze stonden wel wat verder uit het slijk.

Als laatste in het rijtje wordt de kameel het schip van de woestijn genoemd. Het heeft zo'n speciale houding, ik zou het arrogantie willen noemen. Ik weet niet of dieren arrogant kunnen zijn of is dat alleen voorbehouden voor het mensdom

Beter laat dan nooit maar hier ben ik terug.  Alles is zo wat uit de hand gelopen, we waren afgesproken dat ik tegen half zes naar de Klina zou komen om ze op te pikken nadat de verdoving verdwenen zou zijn.  Maar ik kwam in een lege kamer te recht, volgens de verpleegster was ze nog maar pas naar beneden gebracht en zou het nog wel eventjes kunnen duren.

 

Er bleef me niets anders over dan te wachten tot ze haar terug brachten en dat was rond zeven uur en alvorens de volledig verdoving verdwenen zou zijn, enfin om het kort te maken rond negen uur kwamen we thuis.  Nu zit ze in de zetel te telefoneren met Daniëlla om haar belevenissen te vertellen aan een toekomstige verpleegster.

 

Ik sluit hiermede het verslag af en we maken een afspraak voor morgen om een nieuw verslag. Nog een gezellige avond en ook een zalige nachtrust vanwege Anita en Francis.

Amaai dat was vroeg deze morgen, 6 uur was het dat de wekkerradio opsprong en me wakker maakte. Der zijn al meerdere mensen met een hartstilstand geweest door van iets te schrikken.  Geloof me vrij ik ben er nog altijd niet goed van.

 

Ik ben nadat ik Anita heb afgezet in het hospitaal, terug thuis gekomen en heb dadelijk andere klederen aan getrokken en ben aan de vrijdagse schoonmaak begonnen op de donderdag.  Als ge zoiets doet is er iets mis in jij bovenkamer zeker weten.  In elk geval rond dertien uur had ik alles gedaan van ruiten zemen tot en met de vloer dweilen.

 

Ik heb eens goed gegeten, er was nog een reststandje spaghetti over en daar wat goed gekruide tomatensaus over en daar bovenover geraspte kaas,een  prima maaltijd.  Nu zitten mijn hersenen of wat ik er nog van over heb, weer lekker op een rijtje.

 

Maar dan hebben we het morgen heel gemakkelijk en kunnen we desgevallend een uitstapje doen.  Ze zal verschieten als ze straks thuis komt en alles blinkt of het nieuw is. Want ze weet nog van niets.  Daar juist belde ze nog en vroeg me wat ik aan het doen was en ik heb gezegd dat ik me verveelde nu ze niet thuis was.  Je mag natuurlijk niet liegen, maar een leugentje om best wil dat kan, daar moet ge zelfs nog niet meer voor gaan biechten.

 

Ik ga er voorlopig mee ophouden en straks hoor je meer van me dat is beloofd en belofte maakt schuld zegt het spreekwoord.

Vervolg fotoreeks zoo van Planckendael.  Ditmaal hebben we beelden van dieren die vroeger in Antwerpen hebben gezeten.  Daar was hun leefruimte zo beperkt dat het eigenlijk onverantwoord en dieronvriendelijk was.

 

De eerste foto toont ons enkele pelikanen, die broederlijk en zusterlijk naast elkaar op eer omgevallen boomstam zitten.  Ook zij hebben veel zwemruimte, natuurlijk is er een vleugel ingekort want anders zouden ze wegvliegen.

Dit zijn de snelle Impala's afkomstig uit het uiterste zuiden van Afrika. Voor de roofdieren zijn het gewillige slachtovers.  Alhoewel ze een geweldige snelheid kunnen ontwikkelen en ze zijn heel wendbaar.  Maar hun grootste vijand is de mens, die doden om de sport en een roofdier van de honger.

In het zelfde perk lopen ook de giraffen. Die stonden in de zoo van Antwerpen toch wel heel klein.  Hier in Planckendael hebben ze ruimte in overvloed of toch bijna, het is een hele verbetering.