Genève in Zwitserland.

Niet alleen de dieren zijn er mooi gehuisvest, maar van de omgeving is ook knap versierd zoals ze met deze boom gedaan hebben. Niet alleen de dierenverzorgers doen prima werk, maar ook de hoveniers weten hun mannetje te staan. Bewonder de eerste foto maar eens goed.

Ons volgend object daar van kan men moeilijk zeggen dat hij mooi is, misschien druk ik me verkeerd uit en is vies het juiste woord. Ze hadden juist appelen te eten gekregen en die lagen ge woon in het slijk en dit groot varken hield een feestmaaltijd van al dat lekkers.

Ook de andere lieten het niet aan hun hartje komen, maar ze stonden wel wat verder uit het slijk.

Als laatste in het rijtje wordt de kameel het schip van de woestijn genoemd. Het heeft zo'n speciale houding, ik zou het arrogantie willen noemen. Ik weet niet of dieren arrogant kunnen zijn of is dat alleen voorbehouden voor het mensdom

Beter laat dan nooit maar hier ben ik terug.  Alles is zo wat uit de hand gelopen, we waren afgesproken dat ik tegen half zes naar de Klina zou komen om ze op te pikken nadat de verdoving verdwenen zou zijn.  Maar ik kwam in een lege kamer te recht, volgens de verpleegster was ze nog maar pas naar beneden gebracht en zou het nog wel eventjes kunnen duren.

Er bleef me niets anders over dan te wachten tot ze haar terug brachten en dat was rond zeven uur en alvorens de volledig verdoving verdwenen zou zijn, enfin om het kort te maken rond negen uur kwamen we thuis.  Nu zit ze in de zetel te telefoneren met Daniëlla om haar belevenissen te vertellen aan een toekomstige verpleegster.

Amaai dat was vroeg deze morgen, 6 uur was het dat de wekkerradio opsprong en me wakker maakte. Der zijn al meerdere mensen met een hartstilstand geweest door van iets te schrikken.  Geloof me vrij ik ben er nog altijd niet goed van.

Ik ben nadat ik Anita heb afgezet in het hospitaal, terug thuis gekomen en heb dadelijk andere klederen aan getrokken en ben aan de vrijdagse schoonmaak begonnen op de donderdag.  Als ge zoiets doet is er iets mis in jij bovenkamer zeker weten.  In elk geval rond dertien uur had ik alles gedaan van ruiten zemen tot en met de vloer dweilen.

Ik heb eens goed gegeten, er was nog een reststandje spaghetti over en daar wat goed gekruide tomatensaus over en daar bovenover geraspte kaas,een  prima maaltijd.  Nu zitten mijn hersenen of wat ik er nog van over heb, weer lekker op een rijtje.

Maar dan hebben we het morgen heel gemakkelijk en kunnen we desgevallend een uitstapje doen.  Ze zal verschieten als ze straks thuis komt en alles blinkt of het nieuw is. Want ze weet nog van niets.  Daar juist belde ze nog en vroeg me wat ik aan het doen was en ik heb gezegd dat ik me verveelde nu ze niet thuis was.  Je mag natuurlijk niet liegen, maar een leugentje om best wil dat kan, daar moet ge zelfs nog niet meer voor gaan biechten.

Ik ga er voorlopig mee ophouden en straks hoor je meer van me dat is beloofd en belofte maakt schuld zegt het spreekwoord.

Vervolg fotoreeks zoo van Planckendael.  Ditmaal hebben we beelden van dieren die vroeger in Antwerpen hebben gezeten.  Daar was hun leefruimte zo beperkt dat het eigenlijk onverantwoord en dieronvriendelijk was.

De eerste foto toont ons enkele pelikanen, die broederlijk en zusterlijk naast elkaar op eer omgevallen boomstam zitten.  Ook zij hebben veel zwemruimte, natuurlijk is er een vleugel ingekort want anders zouden ze wegvliegen.

Vandaag woensdag was Anita weer als eerste uit het bed en begin te denken dat ik een lui mannetje aan ’t worden ben.  Tot enkele weken terug was ik de eerste opstaander. Niet dat ik daar problemen mee heb dat ze voor mij op is ho neen. 

Ik denk dat ze een beetje zenuwachtig word voor morgen dat onderzoek van haar darmen, maar eigenlijk denk ik dat dit een routine onderzoek is, want de dader van het bloedverlies was die enkele zweertjes in haar maag.  Maar ja iedereen moet zijn kost verdienen en die machines in de gasthuizen staan er niet voor niets, die moeten gebruik worden.

Morgen tussen acht en half negen moet ze zich melden in de Klina te Brasschaat.  Dat betekend vroeg opstaan en ik zal de wekker maar laten aflopen om zeker tijdig uit mijn bed te zijn, ik word al ziek als ik er aan denk.  Wat een levende mens kan afzien,’k word er echt niet goed van maar ik zal het wel overleven zeker.

In elk geval wilt ze mooi naar het hospitaal want vorige week had ze nog een afspraak gemaakt voor vandaag met de kapper, om een kleurspoeling en het haar brossen.  Deze namiddag kwam ze binnen als een pin-up girl op latere leeftijd, in elk geval vind ik ze nog altijd mooi en aantrekkelijk en ze mag nog altijd gezien worden ons omaatje.

Dat liedje van Louis Neefs zing ik ook altijd voor haar “ toch ben je een oma een echte oma” enz. enz.  nadien zijn we samen naar de bibliotheek geweest om enkele boeken te ontlenen.  We zijn vroeg moeten avondmalen want na vijf uur mocht ze niet meer eten en alleen twee liters water met een laxerend middel in drinken en dit binnen de twee uur.  Ik zie ze hier altijd maar voorbij komen om haar glas bij te vullen.

M’n inspiratie is op, dus tijd om op te houden.  De liefste groeten van ons beide en tot de volgende maal.

Vorige week woensdag zijn we een bezoekje gaan brengen aan de zoo van Planckendael in de gemeente Muizen bij Mechelen.  Er was geen zon maar het heeft die dag ook niet geregend en dat betekend al veel in ons Belgenlandje.

Moeder neushoorn met jongen.

Baby neushoorn op de voorgrond en het mooie in Planckendael is dat de dieren over meer ruimte beschikken. Waar mama staat is het jonge niet ver uit de buurt.

De koningen van de wildernis liggen zoals gewoonlijk op hun luie donder te niksen.

Het is ‘s morgens terug veel drukker op straat nu de school herbegonnen is. Soms verwonderd het me dat er niet meer ongevallen gebeuren met de fietsende scholieren.  Als je ziet hoe die hier door de winkelstraat komen geslalomd en met vier à vijf fietsers naast elkaar rijden.  Ik durf soms niet kijken zo gevaarlijk rijden ze.

In de straat is er geen onderscheid gemaakt tussen  rijbaan en voetpad, soms als je buiten stapt scheren ze rakelings voorbij. In onze tijd zullen wij ook wel gevaarlijke dingen gedaan hebben, wij hadden het geluk dat het verkeer toen minder druk was en we meer speelruimte hadden.

Vandaag had Anita een drukke dag om half tien naar de tandarts voor de maat, om kwart na elf naar de kinesist voor haar viertiendaagse behandeling en direct aansluitend naar de supermarkt om de wekelijkse aankopen en om half zeven nog eens naar haar huisarts. Als je het mij vraagt kan dat wel tellen en tegen de tijd dat ze terug kon zijn begon dat hier in Schoten te regenen en ik wist niet of ze een regenscherm bij had.

Als bezorgde man kon ik niet anders doen , dan haar tegemoet gaan.  Ik kwam ze tegen een 600 meter van huis en ze had wel een kleine paraplu bij, maar dat was echt niet voldoende en ze was toch blij toen ze me zag aankomen.  Voor die lach die zij mij schonk had ik haar wel te voet naar Leuven willen tegemoet gaan( te nemen met een korreltje zout).

Ik had echt wel compassie met haar, een mens zou al voor minder overstuur zijn en dan nu donderdag moet ze dan een dag naar de kliniek voor een darmonderzoek.  Maar volgende week dinsdag trekken we voor enkele dagen naar La Roche in de Ardennen, dat zal haar goed doen.  Lekker uitslapen en het ontbijt voorgeschoteld, lekker wandelen en toertjes doen in de omgeving.  Die drie dagen zullen vlug voorbij zijn, maar als het daar goed is kunnen we er altijd nog een dagje bij doen.      

_ Dat is een rare combinatie golfkousen:
   een gele en een groene?
_ Wat is raar? Ik heb er thuis nog zo'n paar.
--------------------------

Rechter:  U wordt beschuldigd van bedelarij.
wat hebt u daarop te zeggen?
Beklaagde:  Ik ben onschuldig, edelachtbare.
Ik stak alleen mijn hand even uit om te voelen
of het regende en toen legde iemand er een euro in.

De Sneessens zijn op vakantie in de bergen.
_  Ach, wat is het hier toch mooi! zegt de vrouw.
    Ik ben echt sprakeloos.
_  Als dat zo is, antwoordt haar man,
    dan blijven we hier nog zes weken.
   --------------------

 _  Ben je er zeker van dat Rob met je wil trouwen?
_  Ja, ik ben er absoluut zeker van!
Alle cadeaus die hij me heeft gegeven,
zijn namelijk uitermate praktisch. 

Van het grote onweer dat men verwachte is er  niets in huis gekomen, gelukkig maar er is deze zomer al ellende genoeg geweest met overstromingen na één dag hitte.  Het is terug wat frisser maar droog.

Deze ochtend was ik al rond half acht uit m’n bedde, want ik werd wakker met een drukkend gevoel in de onderbuik enfin ge weet wat ik bedoel.  Ik denk dat iedereen er ’s morgens in min of meerdere maten hinder van onder vind als zij of hij wakker wordt.  Gewoonlijk is dit euvel verholpen met naar het kleinste kamertje te gaan.

Anita was al vroeger opgestaan, maar vermoedelijk had ze wat last van de zenuwen.  Om half twaalf moest ze bij de tandarts zijn om nog twee tanden te laten verwijderen.  Ze ontkende wel dat dit zo was maar ik ken ze beter.

Na het ontbijt had ik nog een programma samen te stellen voor hedenavond 20 uur, maar enfin dat wordt na zovele jaren presenteren een gewoonte.  Al hoewel ik toch veel van mijn liedjes voorbeluister en dat er nog altijd wel nummertjes uit de boot vallen die ik eerste had voorzien.

Dat maakt het hobby juist zo spannend en boeiend.  Na een twee en een half uur had ik de 33 titels bij elkaar gesprokkeld en maar hopen dat de luisteraar tevreden zal zijn.

Anita heeft na de middag zich eventjes op de zetel gelegd om een dutje te doen en dan zal de verdoving wel uit haar kaak verdwenen zijn en ik ga hier de boel eindigen, want m’n inspiratie is op en ik weet niet meer wat schrijven.  Tot later nog eens.  

September.

De lucht is zwanger van onweer
en trilt boven de wegen.
Onrustig snuiven grazende dieren
en glanzendwitte duiven
scheren langs bijna zwarte lucht.
Wij worden stil, 
sluiten de ramen
en luisteren naar de verre trom. 
De witte lichten slaan om ons heen.
Onze oerangsten bedwingend,
het luchtgevecht gadeslaand,
zien we de zilverluchtschepen
langs andere hemeloorden
voorbij onze horizon gaan.
De ramen gaan open,
de koorts is voorbij.

Kristel D'huysser

Lap deze morgen was het al gedaan met die mooie blauwe hemel, in plaats van blauw was de hemel bedekt met een hoge bewolking die niet veel goeds voorspelt voor later en de temperatuur is drukkend warm.

Enfin wat zit ik hier alweer te lullen over het weer, geniet nu eens van wat we krijgen en wie het klein niet begeerd is het groot niet weert.  Het is eigenlijk een spreekwoord dat mijn moeder zaliger me steeds voor ogen heeft gehouden en ik heb ook getracht m’n kinderen dat gezegde indachtig te zijn.

Spijtig dat de hedendaagse jeugd niet is opgegroeid met deze wijze raad van mijn moeder. Ach ze zullen op hun manier ook wel gelukkig zijn. Al hoewel ik daar toch mijn twijfels over heb, maar ja wie ben ik om daar te over oordelen.

Deze ochtend zoals gewoonlijk m’n programma gemaakt voor heden avond en dit was twee weken geleden, want vorige week waren we in verlof voor enkele dagen in Loohorst.  Daar weten jullie al alles van en ik ga besluiten want het zweet loopt van m’n gezicht en een ander spreekwoord zegt “lui zweet is rap gereed” en dit is een waarheid als een koe.

Ik vraag me altijd af wat die waarheid met een koe heeft te maken, of is het omgekeerd.  Ik begrijp er kop nog staart van.  Saluut en tot morgen.

We weten allemaal het belang dat de bizon in het leven van de Amerikaanse indianen betekende.  Ze werden eigenlijk op twee fronten verslagen.

Ten eerste  door de komst van de hebzuchtige blanken, die dan nog eens een ziekte meebrachten “ de pokken”.  Hieraan zijn heel der stammen aan bezweken.

Ten tweede  het nutteloos uitrooien van de voor de indiaan zo noodzakelijke bizonkudde.  Van de bizon werd elk stuk gebruikt door de indianenstammen van de vlakte.

Halleluja wij dachten dat het er nooit meer van zou komen, het aanschouwen van de zon.  De weermannen en dito vrouwen hadden het bij het rechte eind, zaterdag zou het zonnig en warm worden.  Ze hadden het al dagen van te voren aangekondigd en niemand geloofde het niet meer.  Morgen nog warmer om en bij de 30graden, maar dan zou het mooie liedje alweer uit zijn.

Dus heden morgen wakker geworden met de zon aan het firmament en ben gelijk een half uurtje vroeger opgestaan.  Hallo is dat niet ongelofelijk van me, had ook te maken dat Anita om 10 uur bij de tandarts moest zijn.   Ze begon last te krijgen met enkele tanden en voor ons groot verlof van oktober wilde ze dat allemaal achter de rug hebben.

De volgende reden was eigenlijk het stiefmoederlijk onderhoud van ons appartement de laatste twee weken door onze veelvuldige uithuizigheid en dat wreekt zich natuurlijk.  Als je veel weg bent word het ook minder snel vuil, maar stof is niet te voorkomen. 

Toen Anita van de tandarts terug was had ik al veel gedaan en met haar er bij waren de werkzaamheden  reeds kort na het middaguur klaar.  Na de middag maaltijd, waar ons vrouwtje het een beetje moeilijk mee had, de arts had namelijk reeds twee tanden getrokken vandaag en dat gaf aanleiding tot wat pijn bij het eten, zijn we na lange tijd weer eens op ons terras kunnen gaan zitten, met een boek en een drankje.

Van de tandarts is ze nog niet vanaf want maandag 12 uur moet ze terug komen voor nog één tand en dan kan ze haar tandprothese laten aanpassen.  Dat waren de tandperikelen van ons Anita en  ik ben reeds lang van al mijn tanden verlost.  Heeft z’n voordelen maar ook veel nadelen een volledige tandprothese en de meeste ouderen kunnen daar van meespreken.

Ik ga na het posten van dit schrijven nog wat aan m’n fotoalbum werken, langgeleden dat ik nog wat bijgevoegd heb.  Heb je interesse dit is het adres     http://fotoalbum.seniorennet.be/kemperke

Gisteren heb ik de laatste foto’s gepubliseerd van ons verlengd week einde en ondertussen zijn er ten huize Anita en Francis geen schokkende dingen gebeurt. Nadat we maandagavond thuis gekomen waren, heeft Anita rustig de twee reiszakken gesorteerd en alles op zijn plaats gelegd en de vuile was in de daarvoor bestemde manden gedaan.

De dinsdag hebben we het heel rustig aan gedaan, want de woensdag was er nog een uitstap voorzien naar Planckendael bij Mechelen en dit met Hilde.  Dit was haar beloofd voor hare goede schooluitslag en belofte maak schuld.  Tegen een uur of negen bracht hare papa haar naar ons en omstreeks tien uur wegwezen naar het dierenpark.

Alles verliep grandioos goed tot op 500 meter voor het domein, daar was de Triavoli brug over het kanaal te Muizen onderbroken en was er een omleiding voorzien.  Deze omleiding bracht ons met een grote boog naar de Leuvense steenweg.  Op zich geen probleem zullen jullie zeggen maar daar waar we de steenweg moesten dwarsen om links terug richting Mechelen te rijden, daar stonden geen verkeerslichten of politie om alles in goede banen te leiden. Dat vormde een file met als gevolg stapvoets rijden.

Over het bezoek in het park ga ik niet uitweiden dat is voor een andere keer.  In elk geval was ik blij toen ik en Anita onze kleindochter terug kon afleveren bij haar mama en papa en we rustig huiswaarts konden keren.  Thuisgekomen  ben ik recht in m’n zetel geploft en er het eerste uur niet meer uitgeweest.

Op onze laatste volle dag in ons vakantieadres hebben we een bezoek gebracht aan het natuurreservaat “ De Peel.”  Dit reservaat ligt pal over het domein Loohorst en eigenlijk maakt het bungalowpark eveneens deel uit van het natuurreservaat.  Het is een ontzettend groot gebied dat ingedeeld is verschillende afdelingen.

Zo zijn er met de jaren een moeras overgebleven, een sparrenbos, eikenbos en een veen gedeelte met hier en daar een waterpartij.  Door heel het gebied lopen verschillende paden en die bij iedere ingang aangeduid zijn. Voor de liefhebbers van wilde bloemen die komen daar aan hun trekken.  Er is een oneindige vegetatie aanwezig, vraag me nu niet om er enkele op te noemen ik ben daarin een ramp.

Op de eerste foto bemerken we twee trekpaarden en die worden gebruikt voor huifkar tochten. Deze worden ingericht door Centerparcs zelf.  Toen Anita en ik buiten het domein gingen wandelen,” jullie vragen zich misschien af waar Kelly gebleven was en dat is jullie goed recht natuurlijk,” zij was gaan zwemmen dat deed ze liever dan wandelen, waren de paarden reeds terugvan hun tocht.

Die kleine pony die bij de twee grote paarden staat, die dient natuurlijk niet om een huifkar te trekken hooguit een mini’tje. Ik zie die pony nu niet direct deze huifkar met een 15tal mensen trekken.   Michel v.d. Bos zou daar niet mee kunnen lachen.  In elk geval een mooie huifkar en niet zoals in den tijd van de “far west”

Een prima zicht op een meer met een houten loopbrug doorheen het water. Toen wij daar eventjes op een bank zatten, zagen we daar vijf of zes grote blauwe reigers door het water paraderen op zoek naar eten.  Om enkele visjes of kikkers te verschalken hadden ze geen moeite. De loopbrug was niet al te breed en Anita voelde zich niet al te zeer op haar gemak.

Nadat we de winkelwaar in de bungalow hadden afgezet hebben we met zijn drietjes nog een kleine wandeling gemaakt om het eten te laten verteren en ondertussen het domein even te verkennen. Nu moet ik zeggen dat het park volledig in het groen ligt maar dat het weinig interessant is om in te wandelen.

Terug in de bungalow gekomen heb ik en Kelly ons zwemgoed bij elkaar gezocht om in het subtropisch zwemdok te gaan zwemmen en verwacht van mij nu geen foto vanuit dit mooie zwem en speeldomein. Ik denk dat de luchtvochtigheid te groot zou zijn voor mijn toestel.  Na een driekwartier hield ik het voor bekeken en heb mij vervoegd met Anita in het market café om een grote 33cl palm te drinken. Dat ging me al beter af.

In het domein lagen twee grote vijvers, van de ene hebben jullie gisteren al een beeld kunnen vormen.  Jullie weten nog wel die grote vijver met die drijfbrug over, die toegang verleende tot de market dome.  Deze vijver ligt een paar honderd meter verder en is ook bewoont door een hele bende eenden. De foto hieronder is genomen van tussen de dicht begroeide oever.

Dit is de hoofdingang van het bruisende hart van het uitgangsleven de onvolprezen Market Dome. De zaterdag en de zondag zijn we gaan eten eerst bij de Italiaan “ Il  Giardino” en de zondagavond in het “Familie Restaurant”. Wel verplicht van vooraf te reserveren en de prijs valt wel degelijk mee.D

Nog een laatste blik op de bewuste drijfbrug. Op de vijver wordt veel gevisten ik heb al gezien dat daar grote kleppers opzitten, maar of die eetbaar is week ik niet. Ik ben het loze vissertje niet.

Toen ik de bagage had uitgeladen was het de beurt aan Anita om onze meegebrachte klederen weg te bergen in de kasten en laden.  Daar was ze snel mee klaar en inmiddels had Kelly haar klederen in de voor haar bestemde kamer uitgeladen.

Intussen was het al ruim één uur geworden en begon mijn maag te rommelen, teken dat ze verlangden om iets te eten te krijgen.  Maar vooraleer dat kon dienden we eerst een bezoek te brengen aan de market dome en de daar gevestigde supermarkt.  Wij met zijn drieën op weg naar dit gebouw.  Even de platte grond geraadpleegd en weg waren we.

Enkele weggetjes in en uit en daar zagen we de market dome in al zijn glorie.

Toen we de brug over waren stonden we voor deze ingangsdeur en die nodigde ons uit om binnen te treden in het heiligdom van het bungalowpark, het bruisende hart waar alles kan, alles mag en niets moet kunnen.  Hier vind je alles van supermarkt, boetiekjes, restaurants bowlingbanen enz. enz. teveel om op te noemen en een grote marketcafe is er ook aanwezig en daar richten we onze schreden naar.  Want hier gaan we eerst onze honger stillen, want de supermarkt is gesloten tot vijftien uur.

Hieronder zie je ze dan, de market café gelegen tussen het groen en dit is geen namaak groen beplanting, maar alles is naturel en puur.  Toen we gezeten waren en wachten op de bediening, hadden we de tijd om rustig rond te kijken en eerlijk gezegd het was nu niet de mooiste dome die wij gezien al hadden.

In de Hutteheugte en Kempervennen daar waren ze prachtiger en nog meer groen. Centerparcs werken met vogeltjes en beide hier boven vermelde parken hadden het statuut van vijf vogeltjes Loohorst maar vier.  Na het eten en drinken nog eventjes in de supermarkt en terug op weg naar de bungalow.

Vrijdagmorgen te tien uur zijn we startensklaar om ons lang verlengd week einde aan te vangen.  Wie zijn wij,  Francis, Anita en deze beide namen kennen jullie reeds en daarbij komt dan nog onze kleindochter Kelly. 

We moesten van Schoten richting Zandhoven om zo naar de E34 met oprit Turnhout en alzo de weg naar Eindhoven te vervolgen. Op het reisplan stond afslag 38 nemen om links de nationale weg 277 te volgen tot ongeveer één en een halve kilometer over de spoorweg rechts af te slagen.  Maar oh wee daar ging het fout, wegens wegenis werken de baan onderbroken.

De gele E pijl volgen, maar ik heb maar een pijl gezien en dan niets meer of niets gezien kan ook. Om kort te zijn terug gedraaid en dan zagen we de pijlen terug.  Nog een 10 tal minuutjes rijden en we kwamen aan deze mooie plaat het symbool voor het bungalowpark.    

We moesten rechts de inrijbaan op en daar werden we verwelkomt met deze verwelkomings borden.  Op het einde van dit baantje moesten we de inkomst slagbomen passeren en bij de portiersloge te belanden.

Dit lage gebouwtje hieronder is de portiersloge en dit is vieren twintig uur per dag bemand. De portier houd het in en uitgaande verkeer in de gaten en wie geen parkeerkaart kan tonen komt er niet in.  Na de kantooruren en je hebt problemen kan men daar te recht en roepen dan de persoon van wacht op om het euvel te herstellen en ik kan jullie verzekeren dat je nooit lang in de koude of zonder tv beelden moet zitten. 

Na de check-in mag je als vaste klant, bij hen noemt zich dat het " friends statuut" en dan ben je bevoorrechte klant. Wij hadden het bungalow nummer 672 en hieronder zie je het desbetreffend chalet. Binnen is alles pikfijn in orde en tussen de vertrekkende klant en de nieuwkomer wordt gans de bungalow binnen schoon gemaakt en hiervoor hebben de dames van de onderhoudsploeg, in ons geval maar twee uren de tijd.  Alle respect voor deze dames en voor vandaag ga ik ermede stoppen en het vervolg morgen in de loop van de dag.