Artiesten gala deel 2.

De eerste zanger die op het podium verscheen was Luc van Hoeselt, een oude bekende en vriend van ons. De glorietijd van deze artiest dateert uit de jaren 50. Toen was hij hier in ons landje heel populair en hij had toen zelfs een grote platen verkoop.

Toen was hij een knappe vent enfin eigenlijk nog altijd is hij het bekijken waard, rekening houdend met zijn leeftijd wat eigenlijk voor ons allemaal van tel is. Toendertijd was hij heel bekent met het liedje "kleine ballerina, arme ballerina" wat hij heden namiddag ook voor ons vertolkte.

Hij begon zijn optreden met "Marjoleintje" een heel geliefd liedje indertijd en hij bracht in het eerste gedeelte een 4 tal nummertjes, waaronder "Over the rainbow" en "Aline". Na de pauze vergaste hij ons nog met enkele mooie compositie's o.a "heimatloos", "singing in the rain" en "kleine ballerina".

Na zijn optreden ging hij met Anita nog op te foto welk op het vorig verslag afgebeeld stond. In zijn kreemkleurig artiestenkostuum welke hij aan had stond hij voorbeeldig.

We zijn weeral einde van de maand. De dag begon stralend met een heerlijke zon maar zou het zo blijven dat is in België altijd het grote vraagteken.

Ik begin de morgen zoals iedere maandag met een programma in elkaar te knutselen om heden avond uit te zenden en het moet een beetje vooruit gaan want na de middag is het weer artiesten gala. Dat is iets waar Anita opstaat als we niet in verlof zijn om daar aanwezig te zijn.

Het begint om 15 uur en een half uurtje van tevoren zijn we meestal aanwezig, niet om zeker  een plaats te hebben want die is voorbehouden, maar om een babbeltje met bekenden te doen.

De zaal is weer goed gevuld  er heerst een gezellig geroesemoes(gedempt gebabbel) en ieder zit te wachten op de openings melodie van het duo Romain en Jean Pierre en eindelijk daar verschijnen ze dan. De te verwachten artiesten zijn Luc van Hoeselt- Yannie en Meurice Dean.

Meer hierover in de beschrijving hier na volgend, artiest per artiest in volgorde van optreden.
 

Gisteren in de late namiddag waren we te gast bij ons schoonzuster Greta, zie foto dame met het gestreepte pulletje om haar verjaardag te vieren. Ik kleef er natuurlijk geen leeftijd op want als gentleman doe je dat niet, ik heb ook wat opvoeding meegekregen laat het dan niet veel zijn.

Op haar zoon Patrick na waren wij de eerste van de genodigden, ja als er te feesten valt ben ik er als de kippen bij, zeker weten. De rest van de familie sijpelde in een vlot tempo binnen en er waren in het totaal 13 personen plus een dreumes van bijna 2 jaar aanwezig.

De tafel was ruim voorzien van delicatessen, waaronder rijsttaart, bisquit, eclairs enz te veel om op te noemen. Ik heb bewust geen foto van de gedekte tafel willen tonen om jullie hart niet waterachtig te maken, goed laat het dan niet gezond zijn voor de cholesterol in elk geval het was toch lekker. Vandaag zal ik wel minderen, maar ja dat zeg ik iedere keer na een doodzonde.

De stemming was opperbest en er is wat af gebabbeld,  dat is eigenlijk normaal als je verschillende personen een tijdje niet gezien hebt. Het was al ruim middernacht voorbij toen wij allemaal begonnen op te kramen om richting eigen woonst te trekken. Toen wij beiden thuis kwamen was het bijna tijd om over te schakelen naar de zomertijd nog zo iets waarvan ik het nut niet van in zie, slimmere mensen hebben dit voor ons bedisseld.

Ik stop ermee want anders mis ik de aankomst nog van de Brabantse pijl, niet dat ik daarvan zou wakker liggen want zo'n grote wiererliefhebber ben ik nu ook weer niet. Maar als je het gezien hebt kun je er over meespreken. Morgen is het weer artiesten gala en dat is voornamer, tot dan daag.

Hoe sommige dingen soms tot eigenaardige toestanden kan leiden. Neem nu die gekte die er ontstaan is door dat geval van verstoting. Een witte beremoeder ziet niet meer om naar haar jong,iets wat regelmatig gebeurt bij leeuwenwelpen maar dat is niet wereld schokkend genoeg.

Vorig jaar verstoot een witte beer haar jong in de zoo van Berlijn, de verzorger krijgt de opdracht het diertje op te vangen en proberen met de fles groot te brengen. Wat wonderwel lukt, het gebeuren word gemeld aan de pers die er een sensationeel artikel aan wijd. De buitenlandse pers springt mede op de kar en een sprookje is ontstaan.

Ik kan het me nog goed herinneren  want toen waren wij in verlof in het Eifelgebergte en op uitstap in Cochem aan de Moezel en jij kon geen winkel passeren of  de uitstalraam lag vol met Knutjes want dat was zijn naam geworden. We stonden eens te kijken aan een kraam en Anita kreeg een pluche bere Knut in haar nek gelegd en je kon hem horen knorren van deugd. De prijzen waren zeker niet goedkoop want er werd lekker misbruik van gemaakt.

Je ziet maar hoe alles wordt uitgebuit door de commercie, enkele weken terug is er ook een film uitgebracht over deze klein witte beer die ondertussen is uitgegroeit tot een bijna volwassen beer.

Zo dat wou ik toch eens kwijt en nu ga ik maar stoppen want we zijn van avond uitgenodigd op een verjaardagsparty in Sint Lenaarts bij schoonzus Greta en als er te feesten valt is bibi er bij. Meer nieuws hierover morgen zondag. Vergeet jullie wekker niet op zomertijd te zetten van avond.

Vrijdagvoormiddag zoals gewoonlijk gezamelijk de huishoudelijke karweitjes gedaan gelijk het spreekwoord zegt " Eendracht maakt macht", het staat zo mooi vermeldt in het Belgische wapenschild, maar wat eigenlijk een lachertje is als je onze excellentie's bezig ziet in het parlement.

Bij ons gaat die vlieger wel zo op en wij maken nooit ruzie. Na de middagrust moesten we nog enkele boodschappen doen waarvan één boodschap was, mijn verkorte nieuwe broek ophalen in Merksem. Wij hadden besloten om na het boodschappen doen te gaan eten in  taverne Calesberg gelegen in Merksem. maar oh! wee toen we daar aankwamen stonden we voor een gesloten deur zo genaamd Paasverlof.

Wat nu gedaan en toen kreeg Francis( tussen haakjes dat ben ik) zo weer één van zijn briljante idee's, gaan eten in 't Koetsje. Een gezellig restaurt gelegen op de Brechtse baan in Schoten en dat droeg de volledige goedkeuring weg van Anita. Ze weet natuurlijk hoe knap mijn invallen zijn.

Het was er nog tamelijk rustig, uiteindelijk was het nog vroeg iets na vijf uur en een werkdag, soms vergeet ik dat niet iedereen op pensioen is zoals ik en Anita. We waren juist gezeten toen toch de volgende gasten aankwamen.

Ik bestelde een tomatenroomsoep en vervolgens een tournado stroganoff goed gebakken plus frietjes en Anita nam alleen een gebakken zalmmoot met asperges en aardappel pureé. Ik moet zeggen alles was prima naar wens en achteraf ieder een koffietje
Ondertussen was het beginnen regenen, het viel er met bakken uit en toen we de zaak verlieten was de parking één grote plas, enfin we zijn toch met droge voeten thuis geraakt en om de dag te besluiten een rustige avond aan de beeldbuis.

Het is alweer donderdag de week is in haar tweede helft en deze dag betekend inkopen doen om de voorraadkast aan te vullen, eigenlijk bestaat ons leven uit één vast stramien.

Maar joepie vandaag kunnen we terug naar onze vaste supermarkt van de keten A, want die is 3 maanden gesloten geweest wegens hernieuwing en uitbreiding. De mens steekt toch aardig in elkaar, als we ergens gewoon zijn om te komen krijgen ze ons er met geen stokken meer vandaan.

Toen we de parking opreden was het al snel duidelijk dat we er niet alleen zouden zijn, algoed want dan zou het stil geweest zijn en eentonig. Al de vertrouwde verkoopsters waren terug op post en de zaak zelf was een pak groter en natuurlijk mooier kan ook moeilijk anders.

We hadden vandaag tijd om een snack te gaan eten en dat deden we in Ons Huis bij den Dirk over de vaart. De zaak is gelegen recht over een klein maar zeer mooie kerk. De heilige familie of beter gekend onder de naam het kerkje van over de vaart. Toen we naar huis reden ben ik het speciaal gaan fotograferen om het jullie te kunnen tonen, zie links bovenaan.

Ik ga er mee stoppen want ik moet nog naar de gazettenwinkel om het nieuw tv blad en natuurlijk de nieuwe uitgave van Pasc@l, het blad van de 55 plussers te gaan kopen. Ik kom straks nog wel even terug.

Ik ben met Anita hedenamiddag naar de kinesist geweest, ze moest daar om half twee zijn en ik blijf dan gewoonlijk in de auto wachten terwijl ik de krant lees. Meestal duurt de behandeling zo'n drie kwart uur en nu we toch buiten waren reden we met de wagen gelijk door naar de riddershoeve om een pannekoek te gaan eten.
De riddershoeve is de oude hoeve die bij het kasteel hoorde toen dit nog bewoont werd door de toenmalige edele familie.
De riddershoeve is nadien omgebouwd tot een horecazaak toen het in handen gekomen is van de gemeente Schoten. Ik dacht dat dit in de jaren 50 was toen dit domein aangekocht is geworden door onze gemeente en bestemd als rekreatiegebied.
Ook het hier boven getoonde gebouw de zo genaamde valkentoren het dateert uit de 16de eeuw en is 3 jaar geleden geheel gerenoveert. Het is een overblijfsel van de verdedigings muur omheen het kasteel. De afbraak van die muur gebeurde omstreeks 1750.
Waarom het de valkentoren werd genoemd kan ik nergens achterhalen.

Hier op de foto Anita met P.C.Brown nadat de optredens gedaan waren. Ondanks zijn amerikaanse naam heeft hij de Belgische nationaliteit en is hij opgegroeid in Antwerpen en woont nog steeds in de middenstad. Zijn vader was een kleurling uit Frankrijk en moeder een blanke uit België.
Hij is nederlands sprekend en aan den toog met antwerps aksent. Het is een joviale kerel die leeft voor zijn beroep en zeker geen dikke nek heeft.
Ik hoop hem nog enkele keren te mogen ontmoeten en ga trachten het bestuur van de radio te overtuigen om hem van de zomer in de Minerva feesttent uit te nodigen voor een optreden. Als het in ons budget past natuurlijk. Dat is werk voor onze penningmeester.

Als derde op het rijtje is P.C. Brown opgetreden, hij was de vervanger van Marc Meersman, je moogt me geloven of niet maar niemand die het zich zal beklaagd hebben.
Ik moet eerlijk bekennen ik had er ook nooit van gehoord en wat een showman ja watte zeg. Ongelovelijk hij komt de eerste maal op helemaal in het wit, met een lange pandjesjas.Als een wervelwind kwam hij vanuit de kleedkamer het podium op en wat een stem zeg en hij stond geen minuut stil een en al aktie.
Zijn specialitijd was het brengen van medley's, die kon hij gemakkelijk onderbreken om kontakt met het publiek te maken en daar had hij het er bijlange na geen moeite mee. Het is van deze man moeilijk om te uit het hoofd enkele liedjes te noemen, ik had ze moeten opschrijven goed voor de volgende keer. Enkele weet ik nog wel "Las Vegas, "Love is in the air"en ook de Engelse versie van"jouw herken ik met gesloten ogen" van Eddy Wally.
Hoe dikwijls hij de zaal introk en bij iedere vrouw die hij passeerde even een galant gebaar maken, ongelovelijk echt waar.In het begin was zijn presentatie in het engels maar gaande weg veranderde het in gebroken nederlands tot het tijdens een gesprek blijkt dat hij perfekt nederlandstalig is en zelfs met een antwerps aksent.
Tijdens het tweede optreden na de pauze verscheen hij ten tonele met een blauw rood kostuum eveneens met lange pandjesjas, werkelijk hij verwende zijn publiek.
Na het laatste lied bracht de zaal hem een staande ovatie dat minuten duurde. Hij moest drie maal terug op het podium komen zolang bleef het applaus duren.

Laurena en Marc Meersman worden steeds in een adem vernoemd, alhoewel ze ieder een aparte carriere hebben. Ze zijn ook als duo gekend en beide afkomstig  uit West Vlaanderen. Ook vandaag zou Marc erbij geweest zijn, maar enkele weken terug heeft hij afgezegd wegens andere bezigheden.
Laurena was er wel ondanks het feit dat ze grieperig was en ze verontschuldigde zich als haar stem wat schor moest klinken, maar werkelijk er was nauwelijks iets van te bespeuren en haar optreden een pareltje.
Ze vertolkte enkele prachtige evergreens zoals "time to say goodbye" en "we'll meet again" beide bekende liedjes gezongen destijds door Vera Lynn, ook nog "boom bang-a-bang" in 1969 één van de 4 winnende liedjes uit het Eurovisie songfestival gezongen door de Engelse Lulu.
Ze bracht  ook een Ann Christy lied "dat noemt men dan gelukkig zijn" en ook nog het nummertje waamee Laura Lynn eigenlijk bekend is geworden "jij hebt mij 1000 maal belogen". Origineel een lied van de Duitse Andrea Berg.
Met dit nummertje kreeg ze de zaal helemaal warm en ging iedereen uit de bol en dat was nog maar een voorproefje van wat er ons nog te wachten stond. Laurea bleef niet tot het einde maar vertrok na haar laatste liedje huiswaarts en dan kon ze onder de wol en haar griep uitzweten.

De eerste zanger was Marc Lain de man is van mijn leeftijd en ik ken hem reeds een tijdje, want bijna iedere maandag komt hij hier met zijn dame. In Deurne in de zaal Ritz treedt hij regelmatig op, is het omdat die zaal kleiner is en minder publiek heeft, in elk geval hij gaf de indruk zenuwachtig te zijn. Na ieder aplaus vondt hij meer en meer zijn draai op het podium en hij kreeg goede ondersteuning van de twee muzikanten.
Hij bracht enkele evergreens ten beste en de flashlichten van enkele fototoestellen flakkerden en dat is voor een zanger altijd een hart onder de riem. Dit vind ik zo'n gezegde waarvan ik de definitie niet goed van snap. Een hart onder de riem steken, ik weet niet wat dat met opmonteren te maken heeft maar als iemand een verklaring heeft mag hij steeds reageren onderaan dit artikel.
Hij heeft in het totaal een achttal nummertjes ten beste gegeven, zo dat was onze eerste artiest vandaag.

Gisterenavond toen we van de radio thuis kwamen, was ik te moe om nog een berichtje op mijn blog te zetten en deze morgen waren er eerst enkele huishoudelijke karweitjes te doen, zoals stofzuigen en matjes uitkloppen enz. Dit zijn taken die Anita niet meer mag doen om medische redenen.
Na 13 uur moest ik eerst nog naar de bibliotheek want mijn lektuur was uit. Nu heb ik de tijd gevonden om onze maandag namiddag belevenissen in mijn dagboek te schrijven. Bovenaan links zie je de twee mannen waarvan weinig gesproken wordt maar die toch onmisbaar zijn in het geheel.
Aan de drums en organisator van het artiesten gala Romain Callé, de bediener van het orgel maar niet altijd de zelfde muzikant ditmaal Jean- Pierre Van Roye.
Het was gisteren alweer een koude dag de pasen onwaardig toen we vertrokken en als we omstreeks kwart voor drie in de zaal aankwamen, was de opkomst bevredigend en toen de show begon was de zaal zogoed als vol.
Enfin aan het einde van het programma was iedereen voldaan en gingen de mensen lachend huiswaarts en wij een stukje eten in de cafetarie, nog iets drinken en een babbeltje doen. Rond half acht de auto opgezocht om tijdig in de studio te zijn.

Paaszondag, hadden jullie gekookte eitjes bij het ontbijt, zo neen trek het jullie maar niet aan bij ons ook niet, we kwamen tot de konclussie dat er geen eieren in huis waren. Kan gebeuren, vergeten is menselijk en wij drinken geen wijn zodat onze hersenen niet gekrompen kunnen  zijn volgens een artikel van Pascal Vyncke geschreven in de laatste seniorenet brief  die ik gisteren ontvangen heb.
Met of zonder eieren de zon scheen lekker fel en de auto's hun dak waren mooi wit gevroren alsook de dakens van de huizen. Wat we nog niet dikwijls hebben meegemaakt dit jaar. In de Ardennen treffen ze het met de paasvakantie een pak sneeuw van om en bij de 20 centimeters en er zou nog bij komen en blijven liggen, toch zeker een paar daggen.
Na het ontbijt zonder gekookte eitjes was het alweer tijd om ons radio programma samen te stellen, jullie weten het ondertussen al wel de zondag en maandagavond is voorbehouden aan Minerva en dit al 14 jaar lang.
Zo dadelijk zullen we bezoek kunnen verwachten van Kelly, Hilde en Sam die eventjes langs komen. Ma en pa zijn naar de schouwburg om een voorstelling bij te wonen van de musical Grease en het zal gezelliger zijn voor Kelly om met broertje en zusje bij ons te zijn dan er mee thuis te blijven en ik kan ze geen ongelijk geven.
Ik ga er mee stoppen want ik hoor money money van Abba op de televie en dat doet me eraan herinneren dat er een special  is op een Franse zender. Nog een gezellige zondagnamiddag aan alle bloggers die bij me langs komen.

Een vrolijk Paasfeest voor alle bloggers en denk eraan wees matig met de chocolade eieren, slecht voor de lijn en de lever.
We zijn vandaag toch maar niet buiten geweest ondanks mijn stelligste verzekering van gisteren, hadden we er geen zin in. We hebben ons koffietje maar thuis gedronken en we dachten de overwinning van Tom Boonen in de eerste klassieker van het wielerseizoen  Milaan- San Remo mee te kunnen maken. Maar van Tommeke was weinig te bespeuren, alleen Phippe Gilbert heeft prima gepresteerd met een derde plaats en hij heeft ook getracht op de Poggio te ontsnappen maar helaas daar was hij niet sterk genoeg voor. De Zwitser Cancellara bleek uiteindelijk de sterkste te zijn.
Dadelijk na de koers konden we nog onze landgenoot Kevin VanderPerre aan het werk zien in het wereld kampioenschap ijsschaatsen lange kuur waarin hij derde eindigde en samen geteld met de verplichte korte kuur was zijn eindstand een zesde plaats. Zijn beste uitslag in een wereldkampioenschap.
Ik ga mijn zaterdagse blog afsluiten want binnen enkele minuten beginnen de kampioenen op televisie en daarna Lili en Marleen. Ook de samenvattingen van de voetbal uitslagen komen er dan aan. Nog een prettige paaszaterdag avond en later slaap zacht.

Van buiten komen zal er niet veel in huis komen denk ik, na het eerste berichtje van daar straks heb ik me in de zetel gezet en mijn boek uit de bibliotheek terhand genomen.
Het is een prima geschreven boek met als titel, De da Vinci code van de schrijver Dan Brown. Het werd in het Engels uitgebracht in 2003 en de Nederlandse vertaling verscheen in 2004 door de uitgeverij Luitingh- Sijthoff B.V in Amsterdam. De vertaling werd gedaan door Josephine Ruitenberg.
Het is nu niet bepaalt een gemakkelijk leesbaar boek, je moet steeds aandachtig blijven, het verwijst de ene keer naar het nieuw testament om vervolgens gekonfronteert te worden met de periode dat de schilder Leonardo Da Vinci leefde, enfin het is al bij al een heel goed boek en als je er aan begint kun je er moeilijk mee ophouden. Ik kan hem jullie zeker aanbevelen.
De foto bovenaan is een deel van onze plantenverzameling voor de raam in de living, ondertussen zijn er al twee grote planten verdwenen. Ik moest ze voortdurend bij snoeien omdat ze tegen het plafond groeiden en benamen veel licht in de woonkamer daarom heb ik ze maar geliquideert.
Voor morgen zijn de weermannen of vrouwen eensgezind, het zal alweer een kletsnatte dag worden. Maar wij willen toch niet meer binnen blijven, regenen of niet en als het niet anders kan nemen we de auto wel al is maar één kilometer verder om iets te gaan drinken.

Vandaag 21maart joepie de lente begint maar toen ik deze morgen buiten kwam om de vuilbakken binnen te zetten was daar weinig van te bespeuren. Er viel een koude regen uit de hemel en ik was blij dat ik met de bakken in de kelder terug was om ze met warm water uit te wassen.
Toen ik terug boven kwam ging de slaapkamer juist open en verscheen mijn schone slaapster in de hal, maar ik mocht niet in haar buurt komen want ik bracht teveel koude mee binnen. Waar die vrouwen toch allemaal een drukte om maken, maar ja ze worden niet voorniets het zwakke geslacht genoemd. Wat een sekstist ben ik, zou ik dat wel kunnen schrijven zonder aangeklaagt te worden. Ik ga het proberen en we zullen wel zien wat er van komt wie bang is krijgt ook slaag.
In de loop van de voormiddag viel er tamelijk veel sneeuw, maar gelukkig was het maar van die waterige sneeuw die vlug smolt als hij de grond raakte.
In de inzet van dit artikel ziet u een aquarel dat geschilderd is door schoonzus Greta en het toont een pittoresk straatje in Girona. Toen ze in verlof in Italië was geweest, uiteraard met haar man Leo had ze een kaartje met dit zicht meegebracht en nadien deze aquarel thuis geschilderd.
Toen we in januari tijdens de verjaardag van Leo daar waren werd ik stapel verliefd op deze schilderij en heb ik die dan maar gekocht voor Anita haar verjaardag begin deze maand en zodoende kan ik er ook alledagen van genieten.

Na de middag om 14uur40 moest Anita weer bij haar dermateloog zijn om de uitwerking van de behandeling van de voorbije week te laten controleren. Wie het zich nog herrinnert weet wat problemen we vorige week woensdag hadden om tijdig bij de dokter te zijn. Het is dat verslag met die ezelskop en de Amerikaanse vlag in zijn bek voor hen die het niet gelezen hebben.
We gaan Brasschaat trachten te bereiken langs een andere weg, namelijk langs de Horstsebaan richting Bredabaan en zo deze grote verkeersader volgen tot aan de kerk van Brasschaat en linksaf tot aan het hopitaal Klina. Daaraan gekomen is het een plaatsje zoeken op die inmens grote parking, wat met het bezoekuur niet altijd van een leie dakje loopt.
Na inschrijving kan ze naar de eerste verdieping waar het kabinet van de dokter gelegen is en ik ga intussen een grote tas koffie drinken. Net zoals de rit hierheen loopt het in de cafetaria ook lijk een fluitje van een cent en binnen de kortst mogelijke tijd zit ik aan een tafeltje met een grote koffie(een bakje troost in het antwerps).
Na een twintigtal minuten staat Anita ook in de cafetaria en kunnen we huiswaarts rijden. Ook in omgekeerde richting loopt het verkeer zonder problemen. Intussen is het serieus aan 't regenen.
Na het avond eten moet ik onze vuilbak en die van twee buurvrouwen nog buiten zetten want morgenvroeg komt de reinigingskar reeds vroeg.

Volgens de weerberichten gisterenavond zou het weer gene vette worden vandaag en spijtig genoeg moeten we er toch door, want de eetwaren kast moest aangevuld worden. In elk geval namen we onze tijd hedenmorgen om rustig te ontbijten en op de radio klonk die mooie rustige muziek van onze favoriete zender radio Minerva.
Na het ontbijt met zijn beide de vuile borden en tassen afwassen en om negen uur liepen we nog steeds in nachtkledij en zo konden we natuurlijk niet winkelen. Resultaat een bezoek aan de badkamer was een must. Zo gezegd zo gedaan en dat maakt dat we omstreeks tien uur vijftien reisvaardig waren.
De paraplu was een levens noodzakelijk atribuut wilden we geen nat pak halen. Voor de laatste maal moesten we voor onze inkopen naar Merksem,  vanaf volgende week kunnen we terug terecht in die van Schoten,  die wegens verbouwing drie maanden gesloten heeft geweest.
Anita had een briefje met de benodigdheden gemaakt wat het inkopen een stuk gemakkelijker maakt. In de zelfde bouw was er ook nog de beenhouwerij en de groetenboer gevestigd en dat maakt drie vliegen in een slag. Terwijl ik de supermarkt inkopen in de auto deed kon Anita rustig de groenten en het vlees inkopen.
Daarna terug naar huis en we hadden de paraplu nog niet nodig gehad en nu eventjes stoppen om het middag eten te nuttigen.