Nog van dat.

Terwijl ik hedenmorgen naarstig m’n programma voor hedenavond op de radio zat in elkaar te prutsen, was Anita vlijtig bezig onze bagage te pakken want woensdag de eerste oktober vertrekken we in de voormiddag naar onze vakantie bestemming in Blankenberge en dit voor de ganse maand.

Jullie zullen misschien denken dat is redelijk op tijd, maar ik ken mijn Anita want als ze alles op de laatste ogenblik moet doen neen dat zie ik niet zitten.  Dan word ze zo zenuwachtig, dat één vonkje genoeg is om ze naar de maan te laten vertrekken en ik kan ze nog niet missen.  Ik laat ze maar gewoon betijen en dan weet ik dat we alles bij hebben en ook morgen begint in de sporthal van het Schijnpoort het nieuwe seizoen van Artiestenparade.

Dat mogen we natuurlijk niet missen en dan vertrekken we na de optredens en een vlugge hap naar de uitzending van het miniboeketje in de studio van radio Minerva.  Om terug te komen op ons verlof, moet ik toch vermelden dat we iedere zaterdagavond naar huis komen om geen enkele uitzending van de radio te missen.  Dit is een dienst die ik aan m’n luisteraars verplicht ben en de maandagavond om tien uur na de laatste uitzending rijden we terug naar ons appartement aan zee(gehuurd)

Dus in het week einde ga ik trachten van mijn blog zoveel mogelijk bij te werken, want anders verlies ik een deel van m’n bezoekers.  Ik kan tijdens de weekdagen mijn artikels al in een kladversie voorbereiden.

Ik ga nu naar het wereldkampioenschap beroepsrenners kijken of Tommeke Boonen het kan waar maken of een andere landgenoot misschien.  Het zal wel een andere worden die de trui mag omgorden.  Tot morgen en een prettige zondagavond.

Gisteren is het er niet van gekomen om een posting te doen op m’n blog, nu niet dadelijk denken dat het tenhuize Francis zo druk was dat er geen tijd meer was om iets op computer te zetten.  Gisteren zat ik gewoon te wachten op bericht van mijn schoondochter Carine wanneer de luchtballon zou vertrekken.

Die ballonvaart was reeds lang afgesproken, maar omdat het weer niet altijd meezat op de afgesproken dagen werd het steeds uitgesteld.  Gisteren zou het dan zover zijn om drie uur in de namiddag moest ze er voor terug bellen en het bewuste tijdstip zou twintig voor vijf geweest zijn en toen kreeg de schrik vat op me.

Met een benepen hartje heb ik terug gebeld en gezegd dat ik er geen zin meer in had.  Ik durfde niet te zeggen dat ik schrik had, als ze mijn blog nu lezen zal m’n zoon me nogal uitlachen. Ik hoop dat ze het mij niet kwalijk genomen hebben.

Terwijl ik op ballonvaart zou geweest zijn was Anita van plan om naar een recital te gaan van Pjotr Isbach een Russische bariton.  Dit recital zou plaats vinden in het kasteel van Schoten te twintig uur en uiteindelijk zijn we dan met z’n tweetjes er heen geweest.  Het was de moeite zeker waard, deze man heeft een geweldige stem en hij kan z’n liederen met een geweldig gevoel brengen.  Dit is eigen aan Slavische kunstenaars en zeker de vocalisten.

De vertoning ging door in de ridderzaal van het kasteel en de klank was fantastisch, alleen spijtig de opkomst was niet denderend.  Maar in elk geval we hebben er van genoten en voor herhaling vatbaar.

Deze morgen was er natuurlijk geen ontkomen aan, vrijdag is voor onze generatie een officiële kuisdag, want anders word ge afgeschilderd als een koppel van ginder achteren. Niet dat het ons een zier kan schelen wat de mensen achter onze rug zeggen. We zijn het nu zo gewoon en we zullen ook niet meer veranderen.

Als je met zijn beide thuis bent en je verstaat elkaar is een vrijdagse kuisbeurt zo gepiept. Als je als man een macho bent en kuisen beneden je mannelijke waardigheid vind, ja dan is er een probleem. Dan zit er als vrouw niet anders op dan alles alleen te doen, maar zo zit ik niet in elkaar en doe rustig mijn deeltje.

Om negen uur waren we aan de slag en kort na twaalven was heel het appartement om door een ringetje te halen. Tegen het nieuws van één uur zaten Anita en ik samen aan een broodmaaltijd en werden plannen bedisseld om deze namiddag een wandelingetje te maken naar het park van Schoten en aansluitend in de Riddershoeve een lekkere pannenkoek te verorberen.

Vooraleer we de wandeling te starten moest ik nog eventjes naar het bankontakt om wat centen af te halen en tevens naar de krantenwinkel om het teveblad en de nieuwe Pasc@l in huis te halen. Op weg naar huis las ik oppervlakkig de titels die vermeld zijn op het titelblad en daar sprong een titel in het oog, waarbij ik m’n wenkbrauwen fronste namelijk” breng hitte in je slaapkamer met onze tips”en zeggen dat ze me altijd geleerd hebben dat een frisse slaapkamer de nachtrust bevorderd.

Wat moet men nu nog geloven, ik weet het niet meer of heb ik verkeerd gelezen. Weet je wat ik ga nu stoppen en eens grondig het maandblad van de senioren lezen en morgen de juiste uitleg geven of beter nog haal het blad in huis en lees het artikel zelf eens.

Deze morgen stond de opruim van de kelder op het programma. Twee weken terug hadden we een kelder die door overvloedige regenval onder water was gelopen. Alles is ondertussen opgedroogd en gelukkig stond alles reeds sinds lang op stenen, zodat de kast en de schappen niet geleden hebben van het regenwater.

Eigenlijk veel werk was er niet, de vloer dweilen met een emmer warm water en een allesreiniger er in en klaar was kees. De grootste handicap was eigenlijk mijn zware allergie aanval vandaag, ik sukkel er al een tijdje mee maar vandaag was het toch wel erg. Want jullie denken misschien dat ik een allergie heb van werken, maar dat is ditmaal verkeert gedacht. Ik zie nu wel liever werken dan het zelf te doen.

Maar zo lopen er wel meer op Gods aarde. Enfin de kelder is klaar en de terrasmeubelen zijn er voor de winter periode gestald. Alleen het kunstgras tapijt ligt er nog want gisteren heeft het geregend en dan kan ik het nu niet oprollen en inpakken voor de winter.

Deze namiddag met Anita boodschappen gaan doen want er lag bijna geen vlees meer in de diepvries en een gebraden kippetje was er ook voorzien voor heden avond en dit met gebakken patatjes en ik kan jullie verzekeren dit was gewoonweg zalig. Ondanks m’n allergie heeft m’n eetlust er niet onder geleden.

Vandaag moest ik na het middageten voor de uitslag van mijn bloedonderzoek naar m’n huisarts. Jullie weten misschien nog wel dat vorige week bij me een klets bloed is afgenomen, zogezegd voor onderzoek van m’n suikergehalte in het bloed. Mijn bloedspiegel bevond zich op de grens.

Ik ga het nu niet helemaal vakkundig uitleggen, eigenlijk snap ik er geen mottenballen van en dat is nog heel voorzichtig uitgedrukt. Het komt er op neer dat ik balanceer op een gespannen kabel met de boodschap niet links over te hellen. Dat gaat m’n dokter trachten te voorkomen met alle dagen een klein pilletje, in te nemen bij de hoofdmaaltijd.

Maar voor ik bij de dokter was, ho mensen dat was een sensatie. Rond kwart na een ga ik het appartement uit en geef mijn schat een kus (ja dat doen wij nog altijd) en zeg tot straks. Ik doe liftdeur open en stap in, druk op knop van het gelijkvloers en de lift stopt tussen het gelijkvloers en het eerste verdiep en daar hang ik dan. Geen beweging meer in te krijgen in de lift, ik had al enkele malen op de alarmbel gedrukt maar geen mens die me hoorde.

Uiteindelijk ben ik op de lift deur gaan kloppen, tot ik de stem van m’n vrouw hoorde en ik haar kon vragen om het noodnummer van de maatschappij te bellen. Maar daar zat ik dan, gelukkig bleef de verlichting werken en zat ik niet in de duisternis. Dat is toch altijd iets gezelliger dan de donkere.

Nu moet ik de liftmaatschappij lof toezwaaien, want binnen de twintig minuten was er al een depanneur aanwezig en werd ik naar het eerste verdiep geheven door de sterke man. Al bij al viel het allemaal nog goed mee en toen ik terug was van de dokter, heb ik zonder problemen de lift terug genomen. Eind goed al goed en ik dank de lifthersteller voor zijn snelle aanwezigheid.

Zo we zijn terug aan de regen geraakt, volgens de weerberichten zou het terug beter worden en dat is natuurlijk te hopen, want ik heb nog veel werk aan de winkel.  Want voor we op één oktober voor een maand naar Blankenberge vertrekken moet het terras ontruimd worden.  Wat er op neer komt dat de terrasmeubelen naar de kelder moeten en ook het kunstgras tapijt moet opgerold worden en in een stevige plastiekverpakking gedaan worden, want uiteindelijk heeft het geld genoeg gekost.

Eerst had ik graag de kelder nog een goede beurt gegeven, na die water perikelen van enkele weken terug is dat wel nodig.  Dat zie ik toch allemaal niet meer zitten op die korte tijd.  Enkele jaren terug zou ik daar m’n handen niet voor omgedraaid hebben.  We zullen wel zien hoe het allemaal evolueert.  Ik had ook gehoopt dat de eigenaar van de nieuwe garagebox, hem de tweede verfbeurt al had gegeven, dan kon ik daar ook wat stokkeren, maar ik zal moeten wachten.  Als karwei aannemer heeft hij nog te veel buitenwerk op te knappen.

Daarstraks klik ik m’n blog aan om te zien of ik nog veel bezoekers had gehad en daarna ben ik ook eens gaan kijken naar  mijn gastenboek. Ik klik hem open en wat zie ik allemaal lege vierkantjes met een rood kruisje in.  Paniek alom dadelijk overgeschakeld naar het seniorennet forum om een noodkreet te slaken en bij ons allerliefste Redpoppy  mijn nood te klagen.

Dat was helemaal niet nodig geweest er waren al enkele anderen die me voor waren geweest, dus rustig laten betijen Redpoppy zal het wel oplossen en inderdaad, voor ik aan dit bericht begon stonden al de foto’s er terug.  Zoals alle moderators van sennet doet ze haar werk fantastisch en nooit heb je het gevoel van dat het teveel is.

Bluf

_  Onze slaapkamer is zo smal dat een van ons moet opstaan als de ander zich in bed wil omdraaien!
_  Dat is nog niets vergeleken bij onze keuken...
die is zo laag dat we alleen maar schol of omelet kunnen bakken!

---------------------------

_  Ik was drie dagen in Parijs en ik heb nietéén keer naar het Louvre geweest.
_  Ik heb daar ook altijd last van als ik op reis ben.

Steek uw medemens niet met een mes.
Dat is ouderwets.
Doe het met woorden:
het is properder, het is niet strafbaar
en het is even dodelijk.

Pol Vanhaverbeke

Storm op zee.

_  Hoor eens, kelner, er zijn toch verse asperges aan boord?
Waarom krijgen we er dan uit blik?
_  Op dit ogenblik zou dat werkelijk zonde zijn, mijnheer, zei de kelner vertrouwelijk.
Bij zo'n stormweer geven wij alleen maar asperges uit blik!

--------------------------------------

Manu werd op school door een wesp gestoken.
Bij zijn thuiskomst 's middags zegt hij tegen z'n moeder:
_  Ik ben door een vlieg gestoken.
_  Dat is niet zo erg, hoor jongen, zegt zijn moeder.
_  Ja, mama, maar het was wel een hele grote vlieg, met een voetbaltrui aan!

De herfst.
Over naakte velden
trekken zwarte kraaien
sporen van een voorbije zomer.
Langs vergeten oevers
streelt de wind
de laatste zomeruren.
Bij het smeulend haardvuur
treur ik
om het voorbije

Jozef vandromme

Gisteren middag ben ik met Anita naar het museum Stampe en Vertongen geweest. Dit museum herbergt oude vliegtuigen vanuit de periode van de eerste wereldoorlog. Gisteren was het motorendraaidag.

Dit wil zeggen, tweemaal per jaar worden de ouwertjes buiten geduwd en de motoren opgestart en zij die nog vliegwaardig zijn mogen een vluchtje maken. Zij worden bestuurd door piloten in originele kledij. Het is echt de moeite waard om het eens gezien te hebben en als het weer dan nog zogoed is als gisteren is het zijn verplaatsing naar de vlieghaven Deurne dubbel zijn centjes waard.

Het enige dat er spijtig aan is, er is geen kantine aan de expositieruimte voorzien. Ge kunt normaal wel te recht in het gebouw van de luchthaven, maar door de verbouwingswerken is de normale taverne maar eerst af in november. Maar een Vlaming zoekt zolang tot hij zijn drank gevonden heeft, allee ik toch. Ik heb het gisteren nog gezegd, mijn nieren moeten goed doorspoeld worden.

Op de eerste foto bemerkt men de persoon in rode overall die een betonnen steen aan het ondereinde van de staart bevestigd en dat dient om het staartstuk vast te houden aan de grond als men de motor aan de klap krijgt.  Met dit vliegtuig hadden ze wat last bij het opstarten, wat uiteindelijk toch lukte.

Maar wat een lamaai dat die motoren maken en je voelt de grond onder je voeten trillen.  Eens de motor geleidelijk op snelheid komt dan gaan er nog twee personen aan het startstuk hangen ter versteviging.  Dit vliegtuig is niet opgestegen en na een tiental minuten werd de motor terug stilgelegd.

De nazomer is dan toch gekomen, beter laat dan nooit en wij met zijn beidjes hebben er al dankbaar gebruik van gemaakt.  Gisteren vrijdag zijn we naar het Peerdsbos gaan wandelen, voor hen die nog nooit van dit bos hebben gehoord, dit bos is gelegen op het grondgebied van Schoten en voor een groot stuk op het gebied van de gemeente Brasschaat.  De Laarsebeek vormt de scheiding tussen beide gemeenten.

Dit bos was vroeger samen met het huidige park van Brasschaat een groot geheel dat toen eigendom geweest is van de een of andere rijke edele familie, die dit misschien wel door een rooftocht van een andere familie heeft afhandig gemaakt.  Toen was dat allemaal heel normaal, eigenlijk is er niet veel veranderd aan de situatie heden ten dage.

In elk geval wij hebben gisteren lekker genoten van dit uitzonderlijk mooi weer en een lange wandeling gedaan en daarna een glaasje gaan drinken in de drankgelegenheid de Melkerij aldaar.  Dat hadden we wel verdiend, totaal uitgedroogd waren we en jullie weten toch dat  oudere personen veel te weinig drinken en ik zorg altijd dat mij dat niet overkomt en dat altijd  m’n nieren goed gespoeld worden.

Ik heb vandaag nog enkele foto’s van Patrick voor jullie, die hij genomen heeft tijdens zijn beroeps verplaatsing naar Noorwegen en ze zijn zo mooi dat ik ze jullie niet wil onthouden.   Ze zijn genomen een tweetal weken geleden, enkele dagen na zijn aanwezigheid in Denemarken voor stralingsopmetingen en waarvan ik foto’s getoond heb. (zie archief)

De eerste foto is het beeld van een Noorse kerk, voor ik het vergeet te vermelden alle afbeeldingen komen uit de hoofdstad Oslo.

We zijn weeral belandt op de donderdag, de week trekt haar poepeke weeral in en het week-end is naderend.  Wat worden we toch snel ouder, hebben jullie dat gevoel ook dat er precies dagen minder zijn in een week of is dat alleen bij mij het geval.  Punt komma andere regel.

Anita moest heden morgen elf uur bij onze pedicure zijn voor een voetenbeurt en van de gelegenheid heb ik gebruik gemaakt om al te beginnen met de poetsbeurt voor deze week, want als ons Anitatje op de baan is, is ze het eerste uur zeker en vast nog niet terug en gisteren is er een nieuwe schoenwinkel opengegaan en ik heb haar al horen verkondigen dat ze andere bruine botjes moest hebben.

Ja mannen dat zal bij jullie ook wel zo zijn zeker, als moeder de vrouw iets in haar kopje heeft, dan heeft ze het belangen aan niet in haar voeten.  Alhoewel die botjes wel voor haar voeten bestemd zijn natuurlijk.  Ik kan jullie verzekeren dat ik er niet ver naast zat, om twaalf uur dertig kwam ze binnen met een plastiekzakje van die nieuwe schoenzaak en daarin een paar bruine botten.

Eerlijkheid zelve moet ik bekennen dat ze regelmatig voor mij ook nieuwe spullen bij heeft, soms zelfs dingen die ik niet direct dringend nodig heb.  Vrouwen hé je hebt er voor gekozen en je moet ze maar verslijten ook en ik moet zeggen het is er belangen na geen slechte.

Deze namiddag een wandeling in Vordenstein gaan maken, want ik dacht dat het de moment zou zijn om foto’s van paddenstoelen te maken, maar eerlijk gezegd dat viel tegen.  Een paar heb ik er gevonden, het zal voor een andere keer zijn.  Het was heerlijk wandelweer, gewoon zalig en de zon die door de bladeren scheen dat gaf aan de natuur een extra dimensie.

Deze morgen bloed laten trekken voor onderzoek ouderlingen suiker.  Een half jaartje geleden met het jaarlijks bloedonderzoek constateerde m’n huisarts een verhoging van m’n suikerwaarde.  Het was niet echt alarmerend, als ik een beetje op mijn gewicht wou letten moest ik geen medicijnen slikken. Maar een nieuwe bloed name na zes maanden

Volgende week moet ik de uitslag van het bloedonderzoek komen afhalen bij m’n dokter.  Het gewicht is er niet op verminderd en ook niet vermeerderd, dat word koffiedik kijken wat hij me gaat mededelen.  Het eerste wat hij gaat zeggen : ga eens op de weegschaal staan.  In elk geval zal ik het zot er niet met mogen houden, want ik wil nog lang van mijn pensioen willen genieten. 

Maar dat is een probleem voor volgende week en als ik op mijn voeding moet letten dan zal ik er mee moeten leven, er zal niets anders opzitten denken jullie ook niet.  Toen ik deze morgen om acht uur in het laboratorium binnen kwam vroeg de receptioniste of ik nog nuchter was.  Ik verklaarde plechtig op m’n eerste communie zieltje, dat ik zo vroeg in de ochtend nog niet dronk en de dame kon er niet mee lachen.

Of wel was het nog te vroeg in de ochtend om de mop te snappen of wel dacht de vrouw bij zich zelf: weer ene die denkt dat hij de plezantste thuis is, niet op reageren en gelijk heeft ze. Enfin we mogen toch wel eens proberen plezant te zijn, want het leven is soms al triestig genoeg.

Ik denk dat ik jullie al genoeg op de zenuwen heb gewerkt, ik verklaar deze posting als geëindigd en wens jullie een prettige woensdag avond toe en dat komt uit de grond van m’n hart, zeker weten.

Aan de kop van de brug over de Ourthe en de baan bergop richting Saint Hubert, staat dit gedenkteken voor de gesneuvelden van de tweede wereldoorlog welke december 1944 vreselijk heeft gewoed in onze Ardennen.   

Gisterenavond waren Anita en ik omstreeks tien uur dertig terug thuis van onze uitzending op de radio.  De belangstelling was tamelijk groot en dat kunnen we constateren aan de telefoontjes die we krijgen van mensen die meedoen aan het spelletje “één om terug te horen”.  De luisteraars krijgen drie zangers(essen) te horen en zij bepalen wie er terug mag komen in de volgende uitzending.  Gisteren konden ze kiezen tussen Bobbejaan Schoepen, Willeke Alberti en Wim Ravell.

Uiteindelijk was de winnaar aan het einde van de uitzending Bobbejaan Schoepen, dus is hij de man die mag terugkomen.  Het is zuiver amusement en alleen bedoeld om de mensen te boeien en naar m’n programma te lokken, want uiteindelijk is de factor televisie voor de radio een grote handicap.

Deze morgen kwam mijn schoonzoon me helpen, want ik kon geen compact-disque meer opnemen en daarom had ik hem gevraagd om me te komen helpen.  Op technisch gebied heb ik twee linkerhanden en doe ik meer foute dingen dan juiste.  Alles is nu weer in kannen en kruiken en kan ik mijn programma’s weer op de computer maken.

Voor de rest een dag zonder grote wapenfeiten, een dag gelijk er dertien in een dozijn zijn en kan ik m’n dagboek rustig afsluiten.  Maar ik heb nog wel enkele foto’s van La Roche voor jullie in petto en ik hoop dat jullie dat goed vinden anders laatje maar een kreet.  Nog een fijne avond en tot morgen.