La Roche en Ardenne.

Aan de kop van de brug over de Ourthe en de baan bergop richting Saint Hubert, staat dit gedenkteken voor de gesneuvelden van de tweede wereldoorlog welke december 1944 vreselijk heeft gewoed in onze Ardennen.   

Gisterenavond waren Anita en ik omstreeks tien uur dertig terug thuis van onze uitzending op de radio.  De belangstelling was tamelijk groot en dat kunnen we constateren aan de telefoontjes die we krijgen van mensen die meedoen aan het spelletje “één om terug te horen”.  De luisteraars krijgen drie zangers(essen) te horen en zij bepalen wie er terug mag komen in de volgende uitzending.  Gisteren konden ze kiezen tussen Bobbejaan Schoepen, Willeke Alberti en Wim Ravell.

Uiteindelijk was de winnaar aan het einde van de uitzending Bobbejaan Schoepen, dus is hij de man die mag terugkomen.  Het is zuiver amusement en alleen bedoeld om de mensen te boeien en naar m’n programma te lokken, want uiteindelijk is de factor televisie voor de radio een grote handicap.

Deze morgen kwam mijn schoonzoon me helpen, want ik kon geen compact-disque meer opnemen en daarom had ik hem gevraagd om me te komen helpen.  Op technisch gebied heb ik twee linkerhanden en doe ik meer foute dingen dan juiste.  Alles is nu weer in kannen en kruiken en kan ik mijn programma’s weer op de computer maken.

Voor de rest een dag zonder grote wapenfeiten, een dag gelijk er dertien in een dozijn zijn en kan ik m’n dagboek rustig afsluiten.  Maar ik heb nog wel enkele foto’s van La Roche voor jullie in petto en ik hoop dat jullie dat goed vinden anders laatje maar een kreet.  Nog een fijne avond en tot morgen.

Tweelingen

Een man die gevoel had voor humor, werd vader van een tweeling, twee meisjes.
Hij liet ze op de burgelijke stand inschrijven onder de namen: Kaatje en Dublikaatje.
Twee jaar later kreeg zijn vrouw weer een tweeling, jongens deze keer. 
De vindingrijke vader schonk hen de volgende namen: Max en Climax. 

Verdorie gisteren zondag gewoon geen tijd gehad om mijn blog bij te werken en dan durven jonge mensen beweren dat een gepensioneerde tijd zat heeft.  Ze zouden eens een maandje moeten optrekken met een plusser, ze zouden anders piepen.  Eens lachen mag en is zelfs gezond voor vele lichaamsfuncties.

Gisterenmorgen volgens zondagtraditie eerst m’n programma gemaakt, wat inhoud dat ik daar drie à vier uur mee zoet ben en dan die vervelende bezigheid van telkens drie maal per dag een maaltijd te moet verorberen, puur tijdverlies,( en als je dit allemaal niet geloofd dan maak ik jullie wel andere blaasjes wijs ).  Ik bedoel maar dat je met een maaltijd ook een zee van tijd kwijt bent, maar dat neem ik er graag bij. Ik weet een goede maaltijd wel te waarderen.

Om twee uur moesten we aanwezig zijn in de feesttent van radio Minerva, voor een optreden van Rod Sainclair een man die z’n publiek weet te boeien.  Hij trad drie maal twintig minuten op voor de luisteraars van de radio en na afloop vliegensvlug naar huis om een boterhammetje te nuttigen, mijn koffer met lp’s en cd’s in de auto geladen en dan terug naar Linkeroever om vanaf acht uur op antenne te gaan met het programma Boeketje.

Toen ik omstreeks half twaalf terug thuis kwam had ik geen zin meer om te bloggen, na een tasje koffie vlug beddetje in want mijn pijpje was uit.

Ik heb mijn luiaardij van gisteren al bijna ingehaald en jullie kunnen dan nu een verslag van twee dagen gelijk in een adem uitlezen.  Dat scheelt een slok op de borrel en kunnen jullie nog vlug een ander blog opzoeken en zijn er twee personen gelukkig met jullie bezoek.

Deze ochtend voor acht uren uit het bed, terwijl Anita nog rustig lag te slapen was ik al bezig om m’n cd’s terug te klasseren, want tegen heden avond moest ik alweer een programma klaar hebben.  Soms is twee uitzendingen op achter elkaar liggende avonden wel wat veel van het goede, maar in ons geval komt het beter uit omdat het soms gebeurd dat we op dinsdag nog vertrekken voor enkele dagen.  We overnachten dan waar het ons uitkomt en dan moet ik geen uitzending afzeggen.  Als dat dikwijls gebeurt geeft dat een slechte indruk bij de luisteraars en verliest men ze.

Vandaag ging het programma maken vlug van der hand, ook omdat het ’s maandags maar twee uitzenduren zijn, in plaats van de drie uren op zondagavond.  Na het middageten samen met het vrouwtje naar de supermarkt geweest, want kartonnen inpakdozen stonden er in aanbieding en ik had er nodig om m’n cd’s in te steken.

Ik had geweldig plaatsgebrek momenteel en die aanbieding kwam er als geroepen het kon niet schoner uitkomen en dan gelijk de gewone boodschappen doen.  Dan zijn we voor de rest van de week vrij van boodschappen.  Enfin dat hoop ik toch, want met een vrouw weet ge toch maar  nooit.

Amaai het is al tien minuten over vier, ik zal er den blok moeten opzetten en den boel moeten stoppen.  In elk geval wens ik jullie veel leesgenot en maak er een fijne maandag avond van en tot morgen voor een volgende blogdag.

Deze nacht om vier uur dan toch maar eventjes opgestaan om het binnensijpelend water uit het putje te scheppen en in de riool  te kieperen.  Gezellig is anders maar als het verder stroomt in onze afzonderlijke kelders staan we verder van huis.

Toen ik terug boven kwam en mijn handen gewassen had, ben ik lekker terug in m’n gezellig bedje gekropen en heb geslapen tot half negen en Anita had de lift al naar beneden horen gaan.  Een van de buurdames had het putje reeds gaan ledigen, ik kon dus lekker eerst ontbijten.

Na het ontbijt zijn we met de andere huurders en eigenaars gaan overleggen wat er verder moest gebeuren, want een ding was zeker zo kon het niet verder.  Anita nam het roer in handen en na een reeks telefoontjes bleek er een eigenaar van drie leegstaande winkeltjes gisteren niet aanwezig was, toen de brandweer het water te lijf ging.

De man was niet verwittigd door de syndic van de waterellende en de drie panden stonden dus nog onderwater.  De brandweer is hedenmiddag terug geweest om als nog de resterende kelders leeg te pompen.  Ik ben een uurtje geleden nog gaan kijken en alles is nu in orde, de kelders kunnen opdrogen nu.

In elk geval die felle regenbui heeft ons lelijk parten gespeeld, buiten de ellende van water scheppen  hebben we geen van allen schade, want alles van waarde staat op blokken.  Al bij al eind goed al goed.

De maandag is bij ons op het werk werkelijk de zwaarste dag van de week.

_ Oh ja? Waarom?

_ Dan moeten we twee blaadjes van de kalender scheuren.

--------------------------

Mensenkennis.

Drie dames stappen in een overvolle tram.

Een heer die een zitplaats gevonden heeft, staat op en zegt:

_ Ik sta mijn zitplaats graag af aan de oudste onder u.

Geen van de drie gunt de man een blik en de man gaat terug zitten.

-----------------------------

_ Als een politicus tegen jou zegt:

“We zitten allemaal in de zelfde boot”

dan moet je op je hoede zijn.

_ Waarom?

_ Hij wil dan eigenlijk zeggen dat hij kapitein wil spelen en dat jij kunt roeien.

Vredesopdracht.

In de strijd tegen de vijand, hoorde men in de voorste gelederen opeens weer mitrailleurvuur.

_ Hoor je dat, kameraden? Riep een van de blauwhelmen, vandaag werken we weer aan de vrede!

_ hoe vaak wisselt het menselijk gebit ? vraagt juffrouw Carine.

_ Tweemaal, antwoordt Marieke.

Na het melkgebit komt het blijvend gebit en daarna volgt het vals gebit.

Nadat we de dinsdagmiddag de bagage op de kamer hadden gedeponeerd en daarna een frisse pint waren gaan drinken, zijn we daarna op ontdekkingstocht getrokken door dat mooie stadje gelegen aan de boorden van de Ourthe.  Het is gelegen beneden in een diep dal en dat voel je direct als je uit de wagen stapt, de temperatuur is zeker twee graden warmer dan boven aan de berg.  Waar je zich ook bevindt in het stadje, overal heb je zicht op de oude burcht.  Dat kom je wel meer tegen in Ardennen, denk maar aan Bouillon en de burcht van Godfried.

De eerste foto die ik nam daar stond de burcht van La Roche al op en zo heb ik er nog wel enkele.  Eigenlijk is het een hoop oude steen en als je een gids neemt dan vertelt die je wel waar alles gestaan heeft en waar voor her gediend heeft.  Wie durft de gids tegen te spreken.  We zijn er niet bij geweest in die tijd, maar de gids natuurlijk ook niet, maar hij heeft een cursus gevolgd om ons dat proberen wijs te maken.

Deze morgen was het één doffe ellende, tijdens de nachtelijke uren na die urendurende plensbui van gisterenavond, was het grondwater zo hard gestegen dat alle kelders in het appartementsgebouw onder water zijn komen te staan.  Zo’n zes à zeven centimeters hoog stond het water in gans het gebouw, eveneens in de kelders van enkele boetiekjes die op de gelijkvloers gevestigd zijn. Hoe dit mogelijk is geweest, ik begrijp er geen bal van.

Uiteindelijk is de brandweer er bij te pas gekomen om het water uit de kelders te pompen en dan nog was de ellende niet voorbij, want om de twee uur moet er iemand enkele emmers water uit het putje scheppen.  Resultaat hier van, regelmatig moet er iemand naar de kelder trekken om de job te doen.

Maar wat gaat er hedennacht gebeuren, ik heb geen zin om deze nacht om de twee uur mijn wekker te laten aflopen om water te scheppen.  We hebben de syndic verwittigd deze ochtend maar tot op heden heeft hij zijn kat gestuurd, trek uw plan maar en dit in een gebouw van allemaal 60 plussers.  Iedereen heeft wel ergens pijn van reuma af artrose, begin er maar aan.

Dit allemaal op een moment dat we nog in vakantie sfeer vertoefden, de ontnuchtering was totaal en verrassend.  Gelukkig was het tamelijk zuiver helder water, het had ook vuilstinkend rioolwater kunnen geweest zijn en er hangt geen vieze lucht in het gebouw. Het moet allemaal geen kommer en kwel zijn.

Morgenvroeg onze huiseigenaar verwittigen, want dat zijn we vergeten te doen.  Men moet al aan zoveel denken op zulke momenten.  Andere belevenissen waren er niet, dus tot horens in betere omstandigheden.

Ik heb nog vijf foto’s van Kopenhagen die ik nog niet gepost heb, een mens kan natuurlijk niet alles, voor enkele dagen de boel neerleggen en dan nog bijblijven met je blog.  Dat kan de beste nog niet, waarom zou ik het kunnen.  Vanuit stel is dit keer geen afstel gekomen, hieronder volgen weer enkele pareltjes die getrokken werden door Patrick.

Rotonde omgeven door pareltjes van architecturale hoogstandjes en daar nog blauwe lucht bij. Het kan gewoon niet mooier zijn.


Eetgelegenheid aan het water gelegen en met veel groen omgeven,maar schijnbaar is het in Denemarken vrij duur om uit eten te gaan. Die Scandinavische landen hebben dat allemaal wel een beetje.

Voor de liefhebbers van pretparken is Tivoli een must en Patrick kan het weten hij is een top expert.  Hij heeft zelf een eigen webside en is er constant mee bezig.

Een pretpark zonder attracties zou zijn als een café zonder knappe serveersters. Schijnbaar heeft hij van spreekwoorden geen boterhammen gegeten.
 
Dat zou een van de huizen zijn die sprookjes schrijver H.C Anderson met zijn sprookjes bij elkaar heeft geschreven en ik zou durven zeggen dat dit niet slecht geddan is.

Vorige dinsdag waren we al vroeg uit de veren, want we moesten ons klaar maken om te vertrekken naar de Ardennen en hoe vroeger we konden vertrekken hoe langer onze dag nog was op ons vakantieadres in La Roche.  Maar we moesten natuurlijk ook rekening houden met de toestand van de files rond de hoofdstad.

We waren klaar omstreeks tien uur, de bagage stond reeds in de wagen en niets kon ons nog tegenhouden om te vertrekken.  Het eerste gedeelte van de weg waren er geen noemenswaardige perikelen.  Mechelen lieten we achterons en Vlaams Brabant diende zich aan en toen we de afrit Peutie net voorbij waren, kregen we de miserie op onze hals.  Vandaar tot aan Zaveltem file, file en nog meer file.

Maar met dat zonnig weer lieten we ons niet ontmoedigen en iedere kilometer was er ene minder.  Enfin dit oponthoud koste ons toch vlug driekwart uur, maar de rest van de tocht geen problemen meer.  Omstreeks dertien uur melden we ons aan bij de balie van het hotel Midi en konden we onze bagage reeds op de kamer achter laten.

Het eerste wat we deden was een bezoekje aan een terrasje om iets fris door onze droge keel te laten lopen en daarna ook iets trachten te vinden om de inwendige mens te versterken.  Natuurlijk was dat geen onoverkomelijke hinderpaal in zulk een toeristisch ingesteld stadje.  We kwamen terecht in een pannenkoekenzaak, maar wij beiden hadden geen zin in een zoete pannenkoek dus een goed gevulde dat leek ons wel wat.

Nog wat rondgewandeld in La Roche tot het tijd was om ons te kleden voor de avondmaaltijd, want we hadden half pension geboekt.  De maaltijd die mocht er echt wel zijn.  Eerst een kleinigheidje bij het aperitief, soep, voorgerecht, hoofdgerecht en dessert en alles prima bereid.  Als afsluiter een koffie met voor mij een cognacje bij er en om alles een beetje beter te laten verteren een avond wandelingetje van een driekwart uur en dan moe en uitgeteld naar onze kamer, ik kon geen pap meer zeggen.

Een dag voorbij en de rest volgt morgen met de nodige foto’s.  

Hallo allemaal we zijn een uurtje geleden aangekomen van enkele dagen weg geweest te hebben naar het mooie La Roche en Ardenne.   Vanaf we dinsdagmorgen vertrokken tot we vandaag terug thuis kwamen prachtig zonnig weer gehad.  Ik weet dat het hier ook prachtig weder is geweest en dat gun ik jullie van harte.

Veel volk dat daar op de been was, ik denk dat iedereen het zelfde idee had om er een midweek vakantie van te maken.  Enfin jullie weten dat ik terug boven water ben gekomen, dus zeker niet nalaten om m’n blog een bezoek te komen brengen.  Ik heb er veel mooie foto’s kunnen maken en ik ben geen egoïst dat ik alles voor me zelve houd.  Wat van mij is daar mag iedereen mee van genieten.

Dit stukje was maar bedoelt om teken van leven te geven.  Straks na het avondmaal kom ik terug op het seniorennet voor meer informatie.

Kopenhagen bekeken door de lens van een fototoestel en gekiekt door Patrick een man die van een nood een deugd maakt.  Als hij voor zijn werk ergens komt kan hij het niet laten om mooie momenten vast te leggen voor de eeuwigheid.  Mooi uitgedrukt van mij.

Onze eerste foto betreft een beeldhouwwerk omgeven door indrukwekkende gebouwen.  Niet bepaald huizen voor gezinnen met één of twee kinderen.

Zicht op de grote markt van Kopenhagen en zo op de foto te zien is het niet mis om te aanschouwen en volgens Patrick kun je in de buurt lekkere hotdogs eten.  Patrick jongen dat is niet bepaald gezonde voeding als je het mij vraagt.

De weermannen en of vrouwen gaan weer gelijk hebben met hun voorspellingen, vandaag zonnig met wat bewolking en vanaf morgen zonniger en warmer.  Dat beloofd voor de volgende dagen en ik heb ook het weerbericht voor de Ardennen bekeken en daar zijn de weersvoorspellingen zowat identiek aan Vlaanderlandje

Dat komt goed uit want morgen zijn we voor drie dagen naar La Roche en Ardenne , dan kunnen we eens lekker gezonde lucht gaan inademen, als we dat nog ergens vinden.  Wat doet het er toe de bedoeling is om er eens eventjes tussen uit te kunnen zijn.

 De zon stond heden morgen reeds lekker te schijnen en dat maakt het opstaan drie keer gemakkelijker, vinden jullie dat ook niet.  Lekker ontbijten, de afwas doen en dan terug een programma maken voor hedenavond.  Wat gisteren betreft de verjaardagsuitzending van boeketje, alles bijna prima verlopen, als ikzelf niet zo zenuwachtig was geweest.  Ik had plankenkoorts zoals een beginneling, in elk geval de luisteraars reageerde toch massaal en heel positief en daarbij nog enkele nieuwe leden mogen verwelkomen.

Ik ben nu aan het einde van mijn Latijn gekomen en dat wil zeggen dat we de boel sluiten en ik denk niet dat er nog een dagverslag gaat komen, voor donderdag avond.  Zodadelijk nog enkele foto’s van Kopenhagen posten en dan tot donderdag, hopelijk met mooie foto’s die ik zelf getrokken heb in de Ardennen.

We hadden weer van dat een hele morgen en een stuk van de middag regen en als afwisseling nog een beetje meer nattigheid. Momenteel is het eventjes over maar hoelang zal het duren.  In elk geval voor de inrichters van de gordel, die hebben dit jaar geen meeval.  Dit jaar zullen er wel enkele duizenden gordelaars minder zijn, dat kan ook moeilijk anders.

Het boeketje samenstellen nam vandaag wat meer tijd in beslag.  De reden hiervoor op 4 september 1994 is dit programma voor de eerste maal op antenne gegaan. Dus veertien jaar draait dit programmaatje al mee op radio Minerva. Ik heb alles meegemaakt , namelijk van hele kleine zender plus minus 7000 luisteraars naar dit jaar met een daggemiddelde van 59450 luisteraars.  De grootste lokale vrije radio van België, je moet het maar doen met allemaal amateurs van de derde leeftijd en een verdienste nul komma nul.

Ik ben nog vergeten te vertellen dat alle muziek eigendom is van de presentator zelfs, samengevat ons hobby kost ons zelfs veel geld en als dit geen idealisme is dan weet ik het niet meer. Vandaag gaat Anita mee om de telefoon te beantwoorden, wat misschien wel nodig kan zijn om de gelukwensen in ontvangst te nemen.

Laat ons duimen dat alles probleemloos verloopt en gevrijwaard blijf van materiële pech, want een reserve studio hebben we niet op overschot en als er soms bloggers zijn of andere mensen die ons willen steunen om een tweede studio in te richten hun geld is altijd van harte welkom.

Einde van dit bericht en morgen ben ik er weer hopelijk met leuke reactie van de luisteraars op de verjaardagsuitzending van heden avond.  Die ik dan graag met jullie wil delen.

De zaterdag begon op een zonnige manier en openlijk kunnen we heden namiddag een wandelingetje maken, want dat is er al een paar dagen niet meer van gekomen.  Maar zover zijn we nog niet, eerst goed wakker worden.

Na het ontbijt nog eerst de tapijten en de karpetten stofzuigeren, intussen tijd kon Anita naar de wekelijkse markt om groenten en fruit aan te halen.  Dat is een kolfje naar haar hand want over de markt lopen is nu echt mijn ding niet, ik krijg daar altijd rugpijn van hoe dat komt dat weet ik niet.  Misschien van dat slenteren, zeker omdat er dan veel volk voor je voeten loopt, neen het is echt niets voor mij.

Anita bracht eveneens een gegrild kippetje mee en dat gaat er van avond aan geloven, lekker met sla en tomaten en daar frietjes bij gebakken. Hallo geef dat niet aan de varkens, die laten dat zeker en vast niet koud worden.

Rond vijftien uur zijn we dan gaan wandelen naar  het park van Schoten, want we hadden een hele zak met oud bakken brood voor de geiten en herten en ik kan jullie verzekeren dat ze er weg mee konden.  Het brood was in een wip geliquideerd en gelukkig kwamen er nog meer volk met eten voor hen  De geiten waren gelijk uitgehongerd en van al dat eten geven had ik een geweldige dorst.

Gelukkig bracht de riddershoeve redding voor mijn droge lever en Anita die had zin in een dame blanche met warme chocoladesaus en daar heeft ze van gesmuld, oh la la het was mooi om af te zien.  Dan restte ons niets anders dan rond vijf uur huiswaarts te keren.

Daar wachtte ons gebraden kipje op ons en ik kan jullie verzekeren dat het me héél goed heeft gesmaakt, eigenlijk een beetje te goed.  Anita had beter wat minder frietjes gebakken, want ik zit hier met een opgeblazen gevoel aan de computer.

Nog een prettige zaterdagavond en tot een andere keer.

Dit lijkt me toch een straat met woonappartementen in een vrij rustige buurt.  Het lijkt mij een straat met geen recente bebouwing.  Wat me wel opvalt is de bevlagging, in de foto hier boven hangt onder de Zwitserse vlag ook een Europese en hieronder op de foto hangen ze naast elkaar. Ondanks het feit dat Zwitserland niet is aangesloten bij de Europese gemeenschap.

Ook een pintje drinken kan men hier en dit op een gezellig terrasje.  Maar volgens Patrick is het er niet goedkoop in Zwitserland om eens uit de bol te gaan.  Maar men wordt er wel vergast op een serenade aan het terras, die mensen moeten ook eten en bij mooie muziek is het heerlijk vertoeven, niet waar Patrick.

De stad moest natuurlijk verdedigd worden tegen buitenlanders met slechte bedoelingen en daartoe dienen deze twee kanonnen uit een vorige leven.  De Zwitsers zijn op alles voorbereidt, het is beter voorkomen dan genezen.