Zaterdag 1 november 08.

Een tweede reeks foto’s van het typische polderdorpje Lissewege. Het is werkelijk een bezoek overwaard en zij die er nog nooit zijn geweest, als ge in de buurt van Zeebrugge bent rij eventjes de polder in. Het is duidelijk aangegeven.

Trapgevelhuis anno 1910.  Het heeft de naam meegekregen “ Goede Dag “ in welke betekenis ze het bedoelen weet ik niet, er zijn twee mogelijkheden ofwel de doorsnee betekenis van het is vandaag een goede dag.  Maar het kan ook dat vreselijke wapen uit de middeleeuwen zijn, die ronde bol met uitsteeksels aan een ketting en als handvat een houten stok.

Tijdens ons verblijf in Blankenberge hebben we een halve dag uitgetrokken voor een bezoekje aan het pittoreske dorpje Lissewege. Het is niet ver van Zeebrugge gelegen in de polder. Het was een tamelijk zonnige namiddag, echt ideaal voor een bezoek aan dat kleine polderdorpje. Het was ons aanbevolen door enkele mensen die we in Blankenberge hadden leren kennen en werkelijk waar, het was een bezoek over waard.
 

Het waterloopje dat jullie hieronder ziet is de Lisseweegse watergang en is volledig gekanaliseerd en loopt dwars door het mooie dorpje. In de zomer moet het geweldig mooi zijn, als de bloemen langs de zijkant in bloei staan

Het standbeeld van Willem van Safftinge, heldhaftig Vlaams strijder in de guldensporenslag in het jaar 1302.  Hij zou gestorven zijn bij de belegering van het eiland Rhodos.  Achter het standbeeld ligt het Hof van Safftinge en er is een heel bekend restaurant gevestigd.  

Zo de eerste dag in onze eigen woonst is een feit, het is effen wennen maar dat is snel voorbij. Men zegt soms wel eens van een vakantie aan onze kust, hier zou ik kunnen wennen maar ik denk dat na verloop van tijd men toch terug naar z’n streek van herkomst verlangt.

Anita is al druk in de weer met de was en iemand die aan het werk is mag men zeker niet storen. Wat niet wil zeggen dat ik haar niet beklaag en ik word rood van schaamte dat ik vandaag nog geen hand heb uitgestoken om haar te helpen, maar ik voel me moe. Morgen komt er nog een dag en dan vlieg ik eraan als een jonge leeuw.

Het appartement moet een goede beurt krijgen want stof blijft er altijd rond dwarrelen, of je nu thuis bent of een maand in verlof bent. Het is morgen wel een feestdag maar met enkele uurtjes kuisen is alles weer picobello in orde.

Deze week dinsdag was m’n oudste kleinzoon jarig en ik had hem die dag vanuit Blankenberge getelefoneerd om hem een gelukkige verjaardag te wensen. Dat is natuurlijk normaal zullen jullie denken, maar voor mij niet want ik durf dat al wel eens vergeten. Anita had speciaal een briefje meegenomen zodat we het niet konden vergeten.

Deze namiddag is m’n schoondochter met de jarige op bezoek geweest, ze had me gisteren gebeld dat hij voor zijn slaapkamer nog een nachtlamp kon gebruiken en deze morgen ben ik dan op zoek getrokken om iets te vinden dat bij een jongenskamer paste.

Joepie hier zijn we dan eindelijk terug van weggeweest, Anita en uw dienaar Francis zijn zojuist thuis gekomen.  Ons verlof zit er alweer op en het vorige weekeinde zijn we niet over huis gekomen omdat het anders de moeite niet was om voor enkele dagen terug naar Blankenberge te rijden, ik weet wel dat de benzine al enkele malen terug in prijs gedaald is.  Toch wil dat niet zeggen dat we ons pensioen door ramen en deuren moeten buiten werpen.

Eigenlijk kunnen we terug blikken op een mooie oktober maand, met toch wel overwegend mooi en zonnig weer.  Wij hebben regelmatig kunnen genieten van enkele uurtjes in de zon zitten op het terras van ons vakantieappartement.  We hadden wel gans de dag zon en uit de wind was het best gezellig en dit tot de zon na vier uur aan kracht verloor.

Ik zal de komende dagen veel op mijn blog moeten werken, want ik ben volledig uit de ranking verdwenen omdat ik natuurlijk wegens de vakantie situatie weinig aan mijn blog bezig ben geweest.  Maar je kan niet alles in het leven hebben, je moet zelf je prioriteiten  kunnen stellen.  Dat zijn nu eenmaal de spelregels in het leven.

Een blog moet nu eenmaal amusement blijven, want als er een moet mee gemoeid is dan verdwijnt het plezier met rasse schreden en tot op heden doe ik het nog steeds met evenveel enthousiasme.

Dat was het voor vandaag want ik heb nog veel uit te pakken en ik kan moeilijk verlangen dat Anita het alleen opknapt.   Ik heb nog een deel foto’s op computer te zetten en vanaf morgen laat ik ze jullie bewonderen hier op mijn blog en belooft is belooft en m’n woord houden doe ik altijd.  

Het weer in Blankenberge was heel wisselvallig deze week. Dinsdag was het een redelijke oede dag en we hebben na het middageten een uurtje of twee op het terras aan de voorkant kunnen zitten, langs de voorkant hebben we de ganse dag volop zon, als ze schijnt natuurlijk en door de afscheiding van de glazen wand is het warm genoeg om te kunnen genieten van de najaarszon.

De woensdag was het nog menselijk, maar later werd het toch zwaar bewolkt en begon het te regenen. Dat was het dan weer en moesten we onze paraplu terug te voorschijn halen. We zijn dan maar enkele boodschappen doen en natuurlijk een koffietje met pannenkoek gaan nuttigen.

Toen we op donderdag opstonden hing er boven de jachthaven een zware wolkenpartij en stond er een stevige wind die de baren woester op het strand deed uitsterven. We zijn er speciaal naar gaan kijken en ik moet zeggen het is een heel schouwspel en wat moet het dan wel zijn met een echte zuidwesterstorm. Het strand zijn ze in elk geval reeds aan het klaarmaken en zetten ze panelen in de grond en ik vermoed dat die moeten dienen om het meeste zand tegen te houden. De panelen staan waar in de zomer de strandstoelen te huur zijn.

Zo ik moet er stilaan mee ophouden want iets na zeven uur moet ik nog naar de radio vertrekken en ik denk dat Anita zodadelijk verse koffie gaat zetten om een laatste boterham achter de kiezen te steken.

Dit was het wolkenpakket dat er boven de jachthaven hing op donerdag 16 oktober en daarbij een strakke wind en dat is dan het signaal om zosnel mogelijk naar het strand te begeven en de woeste ze te aanschouwen, enfin woest in de ogen van een binnenlander natuurlijk.

Ik ben van gisteren terug thuis en kon tot mijn groot spijt niet dadelijk eens aan mijn blog werken. Want gisteren avond was er een optreden in de zaal Forum van de Antwerpse formatie” the Guitar Syndicate”. Zoals de naam laat vermoeden een vijftal mensen die muziek maken met het instrument de gitaar. Enfin toch drie van de vijf bespelen dit instrument met daarbij een pianist en een drummer. Ze hebben heel hun carrière de muziek gebracht zoals hun grote voorbeeld uit de jaren vijftig “the Shadows”.

Dit jaar staan ze 25 jaar op de planken en dit optreden hebben ze dus hier in Schoten gedaan, tussen haakjes twee van de vijf zijn woonachtig in de gemeente. De zaal was afgeladen vol en de stemming zat er al vlug in na de eerste noten. Het is niet de eerste keer dat ze de zaal Forum(vroeger een cinemazaal) uitkozen voor een optreden, tweejaar terug is men met deze optredens begonnen met als onderwerp Forum goes … in dit geval goes Guitar Syndicate.

Als nieuwigheid hadden ze een jonge zanger meegebracht, die zich gespecialiseerd had in de muziek van Cliff Richard. Wat het optreden wat meer cachet gaf, in elk geval het publiek ging met momenten uit den bol. In elk geval 50 plussers moet ge zeker niet achteruit steken, kwestie ambiance brengen. Van 20 tot 23 uur was de spanning te snijden en het applaus niet uit de lucht.

Kom nog eens met de rapte een berichtje posten, want omstreeks veertien uur zijn we weer ripedebie. Eerst naar het artiesten gala in de sporthal Schijnpoort en dan naar de radio om mijn mini- boeketje te presenteren en dan kort na tien uur de expresweg op en rechtstreeks naar Blankenberge toe.

Het weer zal wel niet meer zo goed blijven zoals de laatste dagen, maar wat we gehad hebben dat kunnen ze ons niet meer afnemen. Er is altijd wel iets te beleven aan onze Belgische kust, want ik heb nog altijd geen bezoek gebracht aan het serpentarium op de zeedijk naast het casino. Dat komt hoofdzakelijk omdat Anita die dieren niet zo genegen is en er alleen naar toe gaan dat stel ik altijd maar uit, maar als er nu nog eens een regenachtige dag is ga ik het zeker en vast doen.

Ik ga het voor bekeken houden want Anita is de tafel reeds aan het dekken en ik zou het niet willen meemaken dat ik vergeet te eten. Ik weet niet of ze het zou durven, van de tafel af te ruimen als ik niet aan tafel kom. Ze zou er geen kans voor krijgen want ik zit steeds voor haar aan de tafel, want als er te eten valt ben ik er als eerste bij.

Ik wens jullie een prettige blogweek toe en jullie horen terug van mij eind deze week.

Zo zo onze zondagochtend activiteiten zitten er alweer op en de maaltijd is verorberd, namelijk een lekkere schotel van bij de uithaal chinees.  Misschien zijn er mensen onder jullie die daarvoor hun neus ophalen, ik zeker niet maar het mag niet alle weken zijn natuurlijk, om de zoveel weken mag Anita met dat idee bij me afkomen.  Dat is voor haar ook eens gemakkelijk en voor de afwas dat scheelt een slok op de borrel.

Nu heeft ze op zondag altijd een was te doen, die doet ze normaal in de loop van de week.  Maar nu met dat verlof zijn we in de loop van de week steeds in Blankenberge en enkel op zon en maandag thuis.  Morgen is het om drie uur Artiesten gala in de sporthal Schijnpoort en zijn er drie fantastische artiesten, namelijk Franky Miro, Elisa Ramires een Chileense dame woonachtig in Deurne en de Russische bariton Piotr Izbach.

Drie ongelofelijke vocale artiesten, het zullen drie ongelolijke uurtjes worden en de afwezigen zullen alweer ongelijk hebben.  Wij zullen er zeker bij zijn, want als ik moest zeggen tegen Anita dat ik geen goesting heb om te gaan dan is het burgeroorlog en nog geen kleine ook.  Dat kan ik jullie wel met een gerust hart verzekeren.

De zon is er dan uiteindelijk toch door gekomen, het heeft toch wel heel lang geduurd.  Op de weerkaarten leek het dat aan de kust de zon er al van deze morgen vroeg bij was, net zoals de vorige dagen.  Wat een verschil met vorige week, toen we nooit zonder paraplu buiten konden komen en eenmaal waren we hem vergeten toen we een wandeling waren gaan maken en we werden overvallen door een zware regenbui.

Iedere badplaats is er van voorzien. De jachthaven voor grote en kleinere boten.

Het fascinerende aan de zee is het schouwspel van lucht met zijn wolken en de golven die op het strand te pletter rollen.

Hello beste mensen, Anita en ik zijn zo juist weer gearriveerd om enkele dagen thuis te vertoeven, om dan de maandag in de late avonduren terug naar ons vakantieadres in Blankenberge te vertrekken.

Het is vandaag alweer een prima dag geweest en we hebben lekker genoten van de stralende zonneschijn. Deze morgen na het ontbijt en de afwas dadelijk de wandelschoenen aangetrokken en een flinke wandeling gemaakt langs het strand en daarna een deugddoende koffie gaan drinken in de nieuwe zaak die ze opgericht hebben op het oosterstaketsel met de zelfde naam.

Het was hoogtij van de morgen en het leek net of we midden in het kanaal zaten om onze koffie te drinken. Door het schitterende weer waren er al heel vroeg vele pleziervaartuigen uitgevaren en dat gaf een schitterend zicht op het water met al die witte zeilen aan het firmament. Een mens zou er lyrische van worden en dat zit er in mij nu niet bepaald in. Je kunt van mij zeggen wat je wil, maar niet dat ik een poëet ben.

Wel kan ik genieten van het moois dat er op aarde te bewonderen is, al is het nog zo klein en simpel. Ik ga dit berichtje besluiten want ik heb nog vele foto’s op computer te zetten en natuurlijk ga ik er voor jullie enkele selecteren, misschien morgen al. Ik ga er vanavond eens vroeg inkruipen want eigenlijk zijn we beide moe.

Verklaring van een jonge man:
_ 's Morgens kan ik niet eten, omdat ik je lief heb.
_ 's middags kan ik niet eten, omdat ik je liefheb.
_ 's Avonds kan ik niet eten, omdat ik je liefheb.
_ 's Nachts kan ik niet slapen, omdat ik honger heb.

Tijdens de tweede wereldoorlog schiet een Amerikaanse piloot een Messerschmitt neer.
Een paar dagen later bezoekt hij de Duitse piloot in het veldhospitaal. De man is er beroerd aan toe. Zijn rechterbeen moet geamputeerd worden en hij vraagt aan de Amerikaan of hij het boven het "fatherland" wil dumpen. Twee weken later brengt de Amerikaan hem weer een bezoek en de Duitser vertelt hem dat zijn linkerbeen zopas ook geamputeerd is. Op zijn verzoek dumpt de Amerikaan ook dat been boven Duitsland. Weer twee weken later is de Duitser er nog slechter aan toe. Mijn rechterarm moet nu ook worden geamputeerd. _  Zou ik nog een beroep op u mogen doen? vraagt hij. _  Jamaar, jamaar, zegt de Amerikaan en straks ook nog uw linkerarm zeker. Volgens mij ben jij bezig met een ontsnappingsplan.

Wat een mottige miezerige zondag, het is echt geen weer om een hond door te sturen, laat dan ons va maar gaan. Nee, nee alle gekheid op een stokje, dit hoeft voor mij in elk geval niet te lang meer te duren. Zulk weder mag voor mij ook best zo snel mogelijk stoppen en daar dan die financiële crisis nog bij ook wat een rotzooi.

Over iets gezelliger gesproken, ondanks het tegenvallende weer zijn de eerste dagen best een succes te noemen. We hebben een ruim goed onderhouden appartement ter onze beschikking met alles erop en eraan. Groot salon met relaxzetel en een flatscreen televisie. Dus als we eens echt niet buiten kunnen zoals de voorbije vrijdag namiddag, toen was het echt te gortig, pletsende regen, hevig onweer en daarbij een stevige stormwind, ja dan ben je toch blij dat je de tijd gezellig kunt passeren in een beetje comfort.

De zaterdag was dan weer een stuk beter en zogauw we ’s morgens klaar waren met ons toilet te maken en alles op te ruimen waren we ribbedebie. Een wandeling rond de jachthaven en dan verder naar den bunker een nagedachtenis uit de tweede wereldoorlog. Daar hebben ze dan een taverne tegen aangebouwd en die is in Blankenberge heel gekend. Hij ging na een weekje sluiten voor verfraaingswerken terug open.

Maar brute pech was er mee gemoeid, de heropening was maar voorzien in de namiddag en wij daarvoor al die inspanning voor niets gedaan. Dan maar een kleine wandeling in de aanpalende duinen, vooraleer we terug gingen naar ons vakantieadres. Die zaterdagmiddag zouden we gaan eten buitenshuis, dan hadden we geen afwas staan. Want in de namiddag vertrokken we huiswaarts om tegen de duisternis thuis te zijn

Van de donderdag heb ik reeds een stuk vertelt in een vorig stukje en inderdaad er was ontzettend veel wind die donderdag tweede oktober. We hadden regelmatig zonneschijn dat wel en na onze ochtendwandeling zijn we dan iets gaan drinken in taverne Evergreen. Deze zaak is gelegen langs de kant van de jachthaven en daar staat heel de dag de zon als ze schijnt en daar hebben we lekker op het terras gezeten.

Ik moet er eerlijkheid zelve aan toevoegen dat dit terras verwarmt wordt met gasbranders en dat scheelt natuurlijk een slok op de borrel. We zaten daar niet alleen, dat kan ik jullie vast wel verzekeren. Als we in Blankenberge zijn gaan we er regelmatig iets drinken, het is er matig van prijs en een vriendelijke bediening, nooit te veel om een vriendelijke babbel te doen.

Na de middagmaaltijd eventjes een uiltje geknapt en dan een gezellige wandeling door de kerkstraat en aanverwante zijstraten en deze kerkstraat is een winkelwandelstraat. Maar spijtig dat ik het moet zeggen ze is niet meer zo gezellig, er worden te veel huizen gesloopt en met deze wind is dat alles behalve een lachertje. Je ogen zitten altijd vol stof, plezant is anders maar ja vrouwen doen dat natuurlijk graag. Ik bedoel dat flaneren langs de winkels en een tevreden vrouw is er twee waard.

Hallo allemaal, na enkele dagen geen postings gedaan te hebben ben ik er terug voor enkele dagen.  Over het weer daar zwijgen we maar best over, zoals ze het zo mooi kunnen uitdrukken in Amerika “cryin’ time” en inderdaad mooier kunnen we het in het Nederlands niet uitdrukken.

Toen we woensdagmiddag aankwamen in Blankenberge stond er een vrij strakke wind en bij het uitladen moest ik me soms schrap zetten, maar een man van 86 kilo zetten ze zo snel niet opzij.  Dat dacht ik toen nog op die bewuste woensdagmiddag, maar toen we donderdag onze eerste wandeling maakte en we op het oostelijk staketsel tot aan de vuurtoren wilden wandelen moesten Anita en ik zelve regelmatig stopten om ons schrap te zetten maar we zijn er gekomen.

Toen we terug op de dijk waren moesten we eerst even op adem komen en we leken net twee uitgewaaide kippen.  Onze haren recht omhoog en vuurrode kaken, maar we hadden er toch plezier in gehad en dat is het voornaamste.

Terug naar onze aankomst de vorige dag, toen we de bagage op het appartement hadden geplaatst, was ons hongergevoel te groot geworden en aangezien we de buurt kende van ons verlof in april l.l. wisten we de weg om een snelle hap te gaan nuttigen.  Nadien voelden we ons al een heel pak beter en verliep het inladen in de kasten al een heel stuk vlotter.

Om ons in te leven, nadien een eerste wandeling over de dijk tot een eind voorbij het casino.  De wind hadden we gelukkig langs achteren en zodoende avanceerde we vlug, maar dan kwam het moment om terug te keren en dat was natuurlijk een ander paar mouwen, we waren juist aan een trap om af te dalen naar de lagergelegen straten en daar hadden we minder last van de wind.

Op een paar 100 meters van onze bestemming werden we overvallen door een flukse regenbui en zonder regenscherm natuurlijk.  Twee hadden we er meegebracht maar die lagen in het appartement, eigen schuld dikken bult, enfin de eerste nacht goed geslapen.   

_  Is mijnheer Demulder verliefd op mij?
Ik hoorde hem gisteren tegen jou zeggen dat hij mij zeer hoog schatte.
_  ja, maar toen hadden wij het over je leeftijd.

----------------------------------

Uit een brief, gericht aan een verzekeringsmaatschappij:
_  tijdens het spel viel de leerling op de grond.
Ze hebben een radiografie gemaakt van zijn hersens en er was niets op te zien.

Bij het ontwaken deze morgen liet het al voorzien dat het mooie nazomertje tot het verleden zou behoren. De straat lag er al nattekens bij en het weerbericht gisteren avond laat was al even slecht als de beursberichten, om te bleiten snottebellen lang.

Genoeg de onheilsprofeet uitgehangen en het goede nieuws is dat Anita nog volop aan het inpakken is en dat ik beslist heb om nog vlug eventjes langs te kapper te gaan. Het is wel niet echt te lang mijn haar, maar op het vakantieadres naar een onbekende kapper te moeten, dat lokt mij nu ook niet erg aan.

Ik ben heel gehecht aan mijn vaste routine, want toen enkele jaren geleden m’n vaste kapper zijn schaar en kam aan de wilgen hing was het precies of voor mij de wereld verging. Alleen al het gevoel van iemand anders aan m’n haren te laten prutsen, dat zag ik gewoon niet zitten. Mijn haren niet meer laten fatsoeneren daar zou Anita niet mee akkoord geweest zijn. Eigenlijk je reinste flauwekul wat ik hier aan het verkondigen ben en ik denk dat ik met m’n biecht niet alleen sta, want ik volgens mij hebben veel mensen dat onbehagelijk gevoel bij een vreemde haarkapper

Voor de rest van de dag eigenlijk niet veel uitgespookt, het was er het weer niet naar om weg te gaan, ik had de wagen wel buiten laten staan, want ik dacht dat ons vrouwtje nog naar Merksem wilde om een broek bij te kopen, maar ze had geen goesting volgende maand was nog meer dan tijd genoeg.

Rond vijf uur ben ik de auto dan maar in de garage gaan zetten en gelijk van de kermis frieten met cervela meegebracht voor het avondeten, dan hadden we morgen vroeg geen potten en pannen om af te wassen. Want we wilden vroeg vertrekken, om tegen het middaguur in Blankenberge te kunnen zijn. Verdere berichten op zaterdagavond en ik wens jullie een fijne blogweek toe.

Ik hoor de regen tegen de ruit kletteren, dat is weinig hoopgevend voor morgen, dan is het ons vertrek naar de kust. Maar ja dat kan gebeuren als je in oktober iets boekt, dan is het den bluts of den buil. Maar niet getreurd er zal wel wat te beleven zijn en met de Lijn naar Brugge is maar een verplaatsing van een half uurtje en in de Jan Breidelstad kun je gemakkelijk een volledige dag kwijt.

Als besluit van de dag er eens lekker gaan eten, dat zal wel geen enkel probleem zijn denk ik. Iets op voorhand plannen daar doe ik niet aan mee, laat alles maar rustig op ons afkomen we vinden er wel iets op.

Gisteren was het de eerste artiestengala van het najaar en als artiesten stonden er op het podium the Somebody’s en Ann Van den Broeck. De muziek van the Somebody’s is een driestemmige versie van het beroemde evergreen genre, misschien niet zo bij iedereen geliefd maar met hun gekke bekken getrek kregen ze het publiek toch op hun hand en dat leverde een staande ovatie op.

Ann van den Broeck is een geweldige musicalartiest en ze heeft laatst nog een musical award gekregen samen met de aanwezige pianist. Ann heeft de hoofdrol gezongen in de musical Assepoester. In elk geval als opening van het artiestengala kon hij toch wel tellen, volgens mijn mening maar wie ben ik om daar rekening mee te houden.

Nadien nog een uitzending op de radio en omstreeks half elf waren we weer thuis, nog een potje koffie en dan het bed in.

Pieters tegen Janssens.
_  De chirurg heeft mijn vrouw verzekerd dat hij afziet van zijn honorarium,
als ik er tijdens de operatie het leven bij inschiet.
_  Dan kun je op je beide oren slapen, jong,
die kerels doen niets voor niets.

-------------------------

Een dom blondje wil naar het toilet:
_  Sorry, mevrouw, zegt de toiletdame, het toilet is verstopt.
_  Geen probleem, hoor, zegt het blondje, ik zoek het wel.