Donderdag 6 november 08.

Enkele dagen terug bemerkte ik dat m’n ruitenwissers versleten waren, daarom heb ik me deze morgen maar de moeite getroost om naar de garage te rijden en ze te laten vernieuwen. Want bij motregen of opspattend water van voorbij rijdende auto’s en zeker van grote vrachtwagens, liet hij strepen na en dat belemmerd de zichtbaarheid.

Nu moet ik nog één ding dringend doen, naar de car- wash gaan en m’n wagentje een flinke wasbeurt geven. Het word zo stilaan schandalig en als er iemand kijkt heb ik het gevoel dat ik een rood hoofd krijg. Kan zijn dat het een bloedsaandrang is omdat ik in de penopauze zit, vrouwen hebben daar ook last van,uiteraard niet van een peno maar wel van een menopauze.

Voor de rest heb ik niet veel meer gedaan, dan in het appartement wat rondgelummeld. Ho ja ik ben nog naar de bibliotheek geweest want m’n boeken waren uitgelezen en voor het slapen gaan lees ik toch nog graag een uurtje. Ik hoop dat ze goed zijn want ze zijn alle drie van de zelfde schrijver en ze handelen over het Incarijk, ten tijde van de Spaanse veroveringen in Zuid- Amerika. Ze zijn wel geschreven in romanvorm, dus dat zal wel best meevallen zeker en is het niet zo dan doen we ze snel weer terug binnen en kiezen er anderen.

Aanpassing van mijn dagboek op de datum van gisteren dinsdag 4 november. Bij het ontwaken was het eerste dat ik deed, eens buiten kijken, er hing nog redelijk wat mist in de straat. Volgens de weermannen bestond er kans op grote opklaringen als de zon kracht genoeg had om de mist en de bewolking op te lossen. Dus afwachten was de boodschap en inderdaad na de middag brak de zon door de wolken heen.

Dadelijk onze wandelkledij aangetrokken en weg waren wij, deze kans mochten we niet laten liggen om de beentjes eens te strekken en een mooie boswandeling te maken. Het domein Vordenstein was ditmaal ons doel.

Toen we de parking opreden zagen we al dadelijk dat niet alleen wij op dit idee waren gekomen. De parking stond gelijk vol met wagens en uit ondervinding weten we dat dit geen hinderpaal opleverde, want het bos is groot genoeg. Toen we uitstapten zagen we direct dat het bos er op zijn prachtigst uitzag in herfsttooi.

Mijn fototoestel had ik uiteraard bij me en dat was wel nodig om enkele mooie beelden te schieten. Zulke mooie kleuren mogen niet ontbreken in je fotoalbum en tussendoor enkele paddestoelen erbij en de namiddagwandeling kon niet meer stuk.

Na een uurtje of twee verdween de zon terug achter de wolken en voelde je de temperatuur met enkele graden zakken en besloten we om huiswaarts te keren.

Eeuwig Leven.

Al sinds het begin van het menselijk bestaan houdt deze vraag de mens bezig: wat gebeurt er met ons als we overlijden? Er bestaat geen enkele cultuur die niet geprobeerd heeft om daar een antwoord op die vraag te vinden. Zowat alle natuurvolkeren geloofden dat de ziel na de lichamelijke dood verder leeft. Daarom bewezen ze de geesten van hun voorvaderen eer.  Zo schreven de Delaware- indianen het volgende over de plaats waar de overledenen heen gingen:" Daar leeft de ziel voor eeuwig in een gezegend jachtgebied, een prachtig land.  Daar zullen de kinderen hun ouders terugzien en de ouders hun kinderen.  Er is daar geen zon, maar een fel licht dat de schepper laat schijnen. Alle mensen die op aarde sterven, of ze nu jong zijn of oud, zullen er hetzelfde uitzien en de blinden en kreupelen zullen weer helemaal gezond zijn."

De Druivelaar, de enige echte.

Gisteren ontbrak me de tijd om iets te posten. ’s Morgens zoals altijd programma voor bereiden, middagmalen en dan ons klaar maken om tegen drie uur aanwezig te zijn op het artiesten gala in de zaal Schijnpoort.

Er waren zoals steeds drie artiesten uitgenodigd en ditmaal was de hoofdbrok klassiek met als vocalisten de sopraan Elfriede Rudolph en de tenor Patrick Desmet. Ik moet eerlijk bekennen dat operette en opera nu niet bepaalt mijn ding zijn, maar de inrichters proberen iedereen aan zijn trekken te laten komen. Anita daar en tegen kan daar wel van genieten, zij houdt eigenlijk van alle muziekgenre.

Dan was er nog Marc Hofman een duiveltje doet al, van aankondigen, moppen tappen en hij heeft dan nog een degelijke zangstem waarmee hij overwegend evergreens ten beste geeft. Ten titel van inlichting de Marc is de zoon van dehier boven genoemde Elfriede, de appel valt nooit ver van de boom.

De opkomst was vrij behoorlijk en het publiek spaarde de aanmoedigingen niet, aan ambiance ontbrak het zeker niet, aan het einde kregen de drie artiesten een staande ovatie van de aanwezige luisteraars.

Ons restte niets anders dan nog een kleinigheid te nuttigen en dan tegen acht uur aanwezig te zijn op de linkeroever, in de studio van radio Minerva. Dat was zo wat onze dagindeling op maandag drie november.

Snelheid van de bliksem.

De snelheid van een bliksemflits bedraagt 60.000 km per seconde, dus razend snel.
Een bliksemflits is ongeveer 6 km lang en daarentegen slechts 2,5 cm breed.

Van ondernemer tot ondernemer.

_  Denk jij dat advertenties gelezen worden?
_  Ja daar ben ik absoluut zeker van!
Onlangs plaatsten wij een advertentie, omdat we een nachtwaker zochten.
Wel twee dagen later werd ons magazijn helemaal leeggeplunderd.

De zondagmorgen begon al veel leuker dan de dag daarvoor, toen ik over de deur naar de bakker ging was de straat reeds opgedroogd en de zon deed al een beetje moeite om door het wolkendek door te breken.

Dat is het positieve dat ik op weerkundig vlak te melden heb, want nu momenteel is het alweer grauw en grijs.en hebben we moeten bij lichten zo donker is het in het appartement en het is exact vijftien uur.

Ik ben al vroeg aan m’n dagboek begonnen want deze avond heb ik er geen tijd voor wegens andere bezigheden.  Wie regelmatig op m’n blog komt weet dan dat ik me ook bezig houd met presentatie bij de onafhankelijke radio Minerva.

Voor de rest is er nog weinig te melden, enkel een kleine anekdote die ons is overkomen.  Donderdag laatstleden zijn we dan terug gekomen van ons verlof aan de Belgische kust en toen Anita enkele uurtjes later bezig was om de bagage te sorteren, bemerkte zij dat we drie jassen en twee regenschermen hadden achtergelaten op het appartement.

Ze waren blijven hangen in de hal van het vakantieadres, want voor we vertrokken waren we nog eerst gaan eten in een restaurant en nadien de auto ingeladen en niet meer in de kassen gekeken of we wel alles bij hadden.  De vrijdagmorgen heeft ze dan vlug naar het verhuurkantoor getelefoneerd en daar kreeg ze de verzekering dat alles op het kantoor zou blijven liggen tot we de zaken kwamen halen.

Toen ik heden morgen omstreeks half acht wakker werd en buiten keek was het grauw en grijs. Zoals ze het gisteren voorspeld hadden viel er een druilige regen en het zag er naar uit dat het iets voor de ganse dag zou zijn.

Juist vandaag dat er zoveel mensen op de been zouden zijn wegens Allerheiligen, de dag dat we zo gezegd onze doden moeten eren. Als ge geliefde overleden familieleden heb, is het normaal dat ge daar wel meer aandenkt dan alleen op één november. Maar dat is iets wat ieder bij zich zelf moet uitmaken, iedere mens reageert anders in die situatie.

Na het ontbijt ben ik vol goede moed aan de arbeid getogen, gisteren had ik er echt geen zin in, dan maar met een dag vertraging aan de schoonmaak begonnen. Anita was al vroeg aan de strijk begonnen en het geen ze gisteren gewassen had ligt nu al netjes gestreken in de kast.

Ik wou de ruiten ook zemen, maar wegens de regen heb ik daar maar vanaf gezien misschien is het volgende week wel een dag dat het niet regent. Met de stofzuiger de kamers gedaan, dat was zo gepiept en met een natte dweil de keuken en de badkamer even aangedweild dat was nu ook weer niet de grote inspanning.

Tegen de middag waren we alle twee bijna gelijktijdig klaar met onze bezigheid en konden we nog eventjes in de zetel zitten, om daarna een brood maaltijd te nuttigen. Na het nieuws van één uur heb ik genoten van een siësta van ongeveer een uurtje. Daarna heb ik me rustig aan de computer gezet en nog enkele foto’s van het pittoreske polderdorpje Lissewege op het net gezet, zoals jullie ondertussen reeds heb kunnen bekijken op dit blog.

Ik heb eigenlijk nog veel werk te verrichten, want ik moet zo stilaan m’n fotoalbum op het seniorennet gaan bijwerken. Dit is te bekijken op volgend adres http://fotoalbum.seniorennet.be/kemperke

Een tweede reeks foto’s van het typische polderdorpje Lissewege. Het is werkelijk een bezoek overwaard en zij die er nog nooit zijn geweest, als ge in de buurt van Zeebrugge bent rij eventjes de polder in. Het is duidelijk aangegeven.

Trapgevelhuis anno 1910.  Het heeft de naam meegekregen “ Goede Dag “ in welke betekenis ze het bedoelen weet ik niet, er zijn twee mogelijkheden ofwel de doorsnee betekenis van het is vandaag een goede dag.  Maar het kan ook dat vreselijke wapen uit de middeleeuwen zijn, die ronde bol met uitsteeksels aan een ketting en als handvat een houten stok.

Tijdens ons verblijf in Blankenberge hebben we een halve dag uitgetrokken voor een bezoekje aan het pittoreske dorpje Lissewege. Het is niet ver van Zeebrugge gelegen in de polder. Het was een tamelijk zonnige namiddag, echt ideaal voor een bezoek aan dat kleine polderdorpje. Het was ons aanbevolen door enkele mensen die we in Blankenberge hadden leren kennen en werkelijk waar, het was een bezoek over waard.
 

Het waterloopje dat jullie hieronder ziet is de Lisseweegse watergang en is volledig gekanaliseerd en loopt dwars door het mooie dorpje. In de zomer moet het geweldig mooi zijn, als de bloemen langs de zijkant in bloei staan

Het standbeeld van Willem van Safftinge, heldhaftig Vlaams strijder in de guldensporenslag in het jaar 1302.  Hij zou gestorven zijn bij de belegering van het eiland Rhodos.  Achter het standbeeld ligt het Hof van Safftinge en er is een heel bekend restaurant gevestigd.  

Zo de eerste dag in onze eigen woonst is een feit, het is effen wennen maar dat is snel voorbij. Men zegt soms wel eens van een vakantie aan onze kust, hier zou ik kunnen wennen maar ik denk dat na verloop van tijd men toch terug naar z’n streek van herkomst verlangt.

Anita is al druk in de weer met de was en iemand die aan het werk is mag men zeker niet storen. Wat niet wil zeggen dat ik haar niet beklaag en ik word rood van schaamte dat ik vandaag nog geen hand heb uitgestoken om haar te helpen, maar ik voel me moe. Morgen komt er nog een dag en dan vlieg ik eraan als een jonge leeuw.

Het appartement moet een goede beurt krijgen want stof blijft er altijd rond dwarrelen, of je nu thuis bent of een maand in verlof bent. Het is morgen wel een feestdag maar met enkele uurtjes kuisen is alles weer picobello in orde.

Deze week dinsdag was m’n oudste kleinzoon jarig en ik had hem die dag vanuit Blankenberge getelefoneerd om hem een gelukkige verjaardag te wensen. Dat is natuurlijk normaal zullen jullie denken, maar voor mij niet want ik durf dat al wel eens vergeten. Anita had speciaal een briefje meegenomen zodat we het niet konden vergeten.

Deze namiddag is m’n schoondochter met de jarige op bezoek geweest, ze had me gisteren gebeld dat hij voor zijn slaapkamer nog een nachtlamp kon gebruiken en deze morgen ben ik dan op zoek getrokken om iets te vinden dat bij een jongenskamer paste.

Joepie hier zijn we dan eindelijk terug van weggeweest, Anita en uw dienaar Francis zijn zojuist thuis gekomen.  Ons verlof zit er alweer op en het vorige weekeinde zijn we niet over huis gekomen omdat het anders de moeite niet was om voor enkele dagen terug naar Blankenberge te rijden, ik weet wel dat de benzine al enkele malen terug in prijs gedaald is.  Toch wil dat niet zeggen dat we ons pensioen door ramen en deuren moeten buiten werpen.

Eigenlijk kunnen we terug blikken op een mooie oktober maand, met toch wel overwegend mooi en zonnig weer.  Wij hebben regelmatig kunnen genieten van enkele uurtjes in de zon zitten op het terras van ons vakantieappartement.  We hadden wel gans de dag zon en uit de wind was het best gezellig en dit tot de zon na vier uur aan kracht verloor.

Ik zal de komende dagen veel op mijn blog moeten werken, want ik ben volledig uit de ranking verdwenen omdat ik natuurlijk wegens de vakantie situatie weinig aan mijn blog bezig ben geweest.  Maar je kan niet alles in het leven hebben, je moet zelf je prioriteiten  kunnen stellen.  Dat zijn nu eenmaal de spelregels in het leven.

Een blog moet nu eenmaal amusement blijven, want als er een moet mee gemoeid is dan verdwijnt het plezier met rasse schreden en tot op heden doe ik het nog steeds met evenveel enthousiasme.

Dat was het voor vandaag want ik heb nog veel uit te pakken en ik kan moeilijk verlangen dat Anita het alleen opknapt.   Ik heb nog een deel foto’s op computer te zetten en vanaf morgen laat ik ze jullie bewonderen hier op mijn blog en belooft is belooft en m’n woord houden doe ik altijd.  

Het weer in Blankenberge was heel wisselvallig deze week. Dinsdag was het een redelijke oede dag en we hebben na het middageten een uurtje of twee op het terras aan de voorkant kunnen zitten, langs de voorkant hebben we de ganse dag volop zon, als ze schijnt natuurlijk en door de afscheiding van de glazen wand is het warm genoeg om te kunnen genieten van de najaarszon.

De woensdag was het nog menselijk, maar later werd het toch zwaar bewolkt en begon het te regenen. Dat was het dan weer en moesten we onze paraplu terug te voorschijn halen. We zijn dan maar enkele boodschappen doen en natuurlijk een koffietje met pannenkoek gaan nuttigen.

Toen we op donderdag opstonden hing er boven de jachthaven een zware wolkenpartij en stond er een stevige wind die de baren woester op het strand deed uitsterven. We zijn er speciaal naar gaan kijken en ik moet zeggen het is een heel schouwspel en wat moet het dan wel zijn met een echte zuidwesterstorm. Het strand zijn ze in elk geval reeds aan het klaarmaken en zetten ze panelen in de grond en ik vermoed dat die moeten dienen om het meeste zand tegen te houden. De panelen staan waar in de zomer de strandstoelen te huur zijn.

Zo ik moet er stilaan mee ophouden want iets na zeven uur moet ik nog naar de radio vertrekken en ik denk dat Anita zodadelijk verse koffie gaat zetten om een laatste boterham achter de kiezen te steken.

Dit was het wolkenpakket dat er boven de jachthaven hing op donerdag 16 oktober en daarbij een strakke wind en dat is dan het signaal om zosnel mogelijk naar het strand te begeven en de woeste ze te aanschouwen, enfin woest in de ogen van een binnenlander natuurlijk.

Ik ben van gisteren terug thuis en kon tot mijn groot spijt niet dadelijk eens aan mijn blog werken. Want gisteren avond was er een optreden in de zaal Forum van de Antwerpse formatie” the Guitar Syndicate”. Zoals de naam laat vermoeden een vijftal mensen die muziek maken met het instrument de gitaar. Enfin toch drie van de vijf bespelen dit instrument met daarbij een pianist en een drummer. Ze hebben heel hun carrière de muziek gebracht zoals hun grote voorbeeld uit de jaren vijftig “the Shadows”.

Dit jaar staan ze 25 jaar op de planken en dit optreden hebben ze dus hier in Schoten gedaan, tussen haakjes twee van de vijf zijn woonachtig in de gemeente. De zaal was afgeladen vol en de stemming zat er al vlug in na de eerste noten. Het is niet de eerste keer dat ze de zaal Forum(vroeger een cinemazaal) uitkozen voor een optreden, tweejaar terug is men met deze optredens begonnen met als onderwerp Forum goes … in dit geval goes Guitar Syndicate.

Als nieuwigheid hadden ze een jonge zanger meegebracht, die zich gespecialiseerd had in de muziek van Cliff Richard. Wat het optreden wat meer cachet gaf, in elk geval het publiek ging met momenten uit den bol. In elk geval 50 plussers moet ge zeker niet achteruit steken, kwestie ambiance brengen. Van 20 tot 23 uur was de spanning te snijden en het applaus niet uit de lucht.

Kom nog eens met de rapte een berichtje posten, want omstreeks veertien uur zijn we weer ripedebie. Eerst naar het artiesten gala in de sporthal Schijnpoort en dan naar de radio om mijn mini- boeketje te presenteren en dan kort na tien uur de expresweg op en rechtstreeks naar Blankenberge toe.

Het weer zal wel niet meer zo goed blijven zoals de laatste dagen, maar wat we gehad hebben dat kunnen ze ons niet meer afnemen. Er is altijd wel iets te beleven aan onze Belgische kust, want ik heb nog altijd geen bezoek gebracht aan het serpentarium op de zeedijk naast het casino. Dat komt hoofdzakelijk omdat Anita die dieren niet zo genegen is en er alleen naar toe gaan dat stel ik altijd maar uit, maar als er nu nog eens een regenachtige dag is ga ik het zeker en vast doen.

Ik ga het voor bekeken houden want Anita is de tafel reeds aan het dekken en ik zou het niet willen meemaken dat ik vergeet te eten. Ik weet niet of ze het zou durven, van de tafel af te ruimen als ik niet aan tafel kom. Ze zou er geen kans voor krijgen want ik zit steeds voor haar aan de tafel, want als er te eten valt ben ik er als eerste bij.

Ik wens jullie een prettige blogweek toe en jullie horen terug van mij eind deze week.

Zo zo onze zondagochtend activiteiten zitten er alweer op en de maaltijd is verorberd, namelijk een lekkere schotel van bij de uithaal chinees.  Misschien zijn er mensen onder jullie die daarvoor hun neus ophalen, ik zeker niet maar het mag niet alle weken zijn natuurlijk, om de zoveel weken mag Anita met dat idee bij me afkomen.  Dat is voor haar ook eens gemakkelijk en voor de afwas dat scheelt een slok op de borrel.

Nu heeft ze op zondag altijd een was te doen, die doet ze normaal in de loop van de week.  Maar nu met dat verlof zijn we in de loop van de week steeds in Blankenberge en enkel op zon en maandag thuis.  Morgen is het om drie uur Artiesten gala in de sporthal Schijnpoort en zijn er drie fantastische artiesten, namelijk Franky Miro, Elisa Ramires een Chileense dame woonachtig in Deurne en de Russische bariton Piotr Izbach.

Drie ongelofelijke vocale artiesten, het zullen drie ongelolijke uurtjes worden en de afwezigen zullen alweer ongelijk hebben.  Wij zullen er zeker bij zijn, want als ik moest zeggen tegen Anita dat ik geen goesting heb om te gaan dan is het burgeroorlog en nog geen kleine ook.  Dat kan ik jullie wel met een gerust hart verzekeren.

De zon is er dan uiteindelijk toch door gekomen, het heeft toch wel heel lang geduurd.  Op de weerkaarten leek het dat aan de kust de zon er al van deze morgen vroeg bij was, net zoals de vorige dagen.  Wat een verschil met vorige week, toen we nooit zonder paraplu buiten konden komen en eenmaal waren we hem vergeten toen we een wandeling waren gaan maken en we werden overvallen door een zware regenbui.

Iedere badplaats is er van voorzien. De jachthaven voor grote en kleinere boten.

Het fascinerende aan de zee is het schouwspel van lucht met zijn wolken en de golven die op het strand te pletter rollen.

Hello beste mensen, Anita en ik zijn zo juist weer gearriveerd om enkele dagen thuis te vertoeven, om dan de maandag in de late avonduren terug naar ons vakantieadres in Blankenberge te vertrekken.

Het is vandaag alweer een prima dag geweest en we hebben lekker genoten van de stralende zonneschijn. Deze morgen na het ontbijt en de afwas dadelijk de wandelschoenen aangetrokken en een flinke wandeling gemaakt langs het strand en daarna een deugddoende koffie gaan drinken in de nieuwe zaak die ze opgericht hebben op het oosterstaketsel met de zelfde naam.

Het was hoogtij van de morgen en het leek net of we midden in het kanaal zaten om onze koffie te drinken. Door het schitterende weer waren er al heel vroeg vele pleziervaartuigen uitgevaren en dat gaf een schitterend zicht op het water met al die witte zeilen aan het firmament. Een mens zou er lyrische van worden en dat zit er in mij nu niet bepaald in. Je kunt van mij zeggen wat je wil, maar niet dat ik een poëet ben.

Wel kan ik genieten van het moois dat er op aarde te bewonderen is, al is het nog zo klein en simpel. Ik ga dit berichtje besluiten want ik heb nog vele foto’s op computer te zetten en natuurlijk ga ik er voor jullie enkele selecteren, misschien morgen al. Ik ga er vanavond eens vroeg inkruipen want eigenlijk zijn we beide moe.