De mop.

Mietje, bij faute van eten, was alzoo mager of 't hout van de galge. Ne keer dat het met zijn oom uitging, kwamen zij eene kennisse tegen, die eenen schoonen hazewind mee hadde. Oom bleef een kouterke slaan, binst dat Mietje den hond streelde en met heur handje over zijn mager rebben laaide: _ Aei, gij schamel beestje, zei Mietje, weunt gij ook bij uwen oom, misschien.

Gelezen in De Druivelaar:  de meest geliefde dagkalender.

De zon was al vroeg van de partij van morgen en dan is het opstaan dubbel zo leuk vind ik. Ik weet niet hoe jullie dat ervaren, maar veronderstel dat dit niet anders. Anita heeft het een beetje langer uitgehouden in het bed dan ik en ondertussen heb ik wat gelezen in m’n boek van de bibliotheek. Het boek handelt over de Inca’s zo omstreeks de jaren 1520 en het is in drie delen geschreven, het verhaal speelt zich af afwisselend in Peru en in Spanje en ik vermoed dat het over de onderwerping van de Inca’s zal handelen.

Vorige zaterdag hebben we een nieuwe televisie gekocht en die word vrijdag geleverd en aangesloten. Daarom zijn we de schoonmaak reeds gisteren gestart met het stofzuigen van de woonkamer en vandaag is het de beurt aan het dweilen van de keuken, de hal en de tweede slaapkamer nu dienstig als rommelkamer. Ik bedoel nu niet dat wij daar alles op een hoop kieperen, nee hoor maar nu is ze in gebruik, in eerste instantie voor het opbergen van m’n cd’s en lp’s. Onze diepvrieskast heeft er een onderkomen gevonden, alsook een kleinere kleerkast en een schoenkastje. Anita doet er ook haar strijk en natuurlijk moet die kamer ook regelmatig haar beurt krijgen.

Na de middag hadden we nog genoeg energie over om een flinke wandeling te maken in het gemeentelijk park, want er stond een volle zak met oudbakken brood voor de geiten en de herten.

Dat voederen doet Anita graag en daarom houd ze ieder sneetje brood bij. Het word gedroogd en in stukjes gebroken. De eendjes zijn eveneens van de partijen staan rond je voeten te trippelen en te kwaken.

Wanneer ons einde niet veraf lijkt, blikken we zeker terug op wat voorbij. Wat maakten we van ons leven?  Wat goed was, wordt onze vreugde en wat fout was, wordt ons verdriet.  Een bestaan zonder diepgang geeft een gevoel van leegte.  Het verleden kunnen we niet overdoen.  Het onomkeerbaar voortgaan van de tijd moeten we aanvaarden.  Hier en nu is het de gunstige tijd om aan onze dagen inhoud te geven.  Tijdverlies mogen we ons niet permiteren, het leven is zo kort.

Valeer Deschacht.

Toen we gisterenavond na de voorstelling in de sporthal nog een kleinigheid genuttigd hadden, viel het ons op dat er nog veel volk in de cafetaria binnen kwam en dat is eigenlijk verwonderlijk. Gewoonlijk zijn het maar enkele mensen die komen tennissen die rond die tijd aanwezig zijn in de sporthal.

Gewoonlijk betekend dit dat er in het sportpaleis een optreden is en dan moeten we vroeger vertrekken. Het is dan hartstikke druk op de slachthuislaan, van de auto’s die opzoek zijn naar een parkeerplaatsje. Inderdaad het was er druk en hoe het komt dat er geen aanrijdingen gebeuren weet ik niet, maar iedereen doet maar raak. Van links naar rechts invoegen en omgekeerd, plots remmen als de chauffeur denkt van een parkeerplaats te hebben gezien, enfin gewoon bangelijk.

We waren dan wel een beetje vroeger dan anders, want uiteindelijk viel het dan allemaal wel mee in de slachthuislaan. Beter te vroeg dan te laat, ik had dan nog al de tijd om alles klaar te zetten voor de uitzending van 20 uur. De uitzending was nog maar net bezig toen de melding binnenkwam van het overlijden van de zanger Wannes van de Velde, Anita had al dadelijk haar handen vol aan de telefoon.

Iedereen verwachte van me dat ik een plaatje van de overledene zou draaien, maar natuurlijk had ik niets bij me van de Wannes en op de computer in de studio was alleen maar een kerstlied voorhanden en daarvoor is het nog wel wat te vroeg. Misschien dat vandaag één van de collega’s wel iets speciaals zal doen, als nagedachtenis.

Omstreeks tien uur dertig waren we terug thuis en konden we een verslag volgen op het laat avond nieuws over het overlijden van de artiest en enkele interviews met zijn collega’s beluisteren en dan lekker ons bedje in.

Goe gezelschap kort den weg.

Guido Gezelle

Soldatenkerkhof in Vlaanderen.

Genietend van van de zomerzon
stoeien onbezorgde kinderen
op het zwijgend verdriet
van een Britse dodenakker.
Onder het gestolde bloed
van versteende lichamen
liggen honderden dromen
voor eeuwig begraven.

Jozef Vandromme

Ondanks de negatieve voorspellingen van gisteren blijkt de storm alsnog meegevallen te zijn in het land. Op enkele plaatsen hadden ze wel af te rekenen met water overlast, maar van omgewaaide bomen was er op het middagnieuws geen spraken. Misschien hadden ze tijdsgebrek wegens te vele reportages in de westhoek, ter gedenkenis van het einde van de grote oorlog nu 90 jaar geleden.

In Ieper was het heden morgen wel de moeite, die prachtige optocht met die verschillende leger drumband in hun veelkleurige uniformen. De reporter wist erbij te vertellen dat Ieper vandaag Engels grondgebied was. Maar ja er zijn ook ontzettend veel Britse onderdanen gesneuveld in die niets ontzienende grote wereldoorlog. Met de vraag erbij stellende waarom? Maar die vraag kun je altijd stellen bij ieder bloedvergieten en oorlog. Toen werd er gezegd nooit meer oorlog en nog geen kwart eeuw later was het alweer van dat.

Ik ga er over ophouden anders word ik er nog depressief van en dat is ook voor niets nodig. Gisterennamiddag was het zoals iedere maandag weer artiesten gala in de sporthal van het Schijnpoort. De artiesten waren Francis Guntler voor het lichtere genre. Hij had ook enkele goede moppen in huis en kwestie van liederen, kan hij zowat alle richtingen uit. Hij hield het bij Engels, Duits en Nederlandstalig, het was best gezellig.

Dan hadden we twee vocalisten die een klassieke scholing hadden genoten en de aria’s uit operette zomaar uit hun mouw schuddend. Bij Marie-Jeanne Seynaeve kon dit natuurlijk niet, aangezien haar kleed niet van mouwen voorzien was, maar jullie begrijpen die uitdrukking van mij wel. De bariton Willy D’Heere deed ook zijn op duitje in het zakje, het was allemaal heel knap maar voor mij was het allemaal een beetje te veel van het goede. Ik ben niet zo’n klassieke muziek liefhebber.

Maar na de pauze schakelden ze over op het musicalgenre en dat maakte al veel goed voor mij, al bij al was het een geslaagde namiddag.

Er is vandaag niet zoveel te vertellen daarom deze foto’s over de training van zeeleeuwen.  Vier maal per dag wordt er een show gehouden voor de bezoekers van Sea Life.  Dit gebeurt in het buitenbassin en voor die gelegenheid is er een tribune gebouwd.  Één nadeel is er , ondanks het dak boven je hoofd dat je nat kunt worden.  De zijkanten zijn bovenaan open en de zitjes kunnen dan nat worden als het regent en in ons geval had het ervoor juist geregend. Als je dan geen vod bij je hebt zit je met uw achterste op een nat zitje.  Gelukkig had ik een zakdoek bij me en daarmee konden we ons behelpen.

De voorstelling was prima in orde en de uitleg was perfect tweetalig.  Al de oefeningen die de dieren moeten doen dienen eigenlijk om te zien of alle lichaamsfunctie nog werken.  Voornamelijk bedoelt om de spieren en pezen te controleren.  Voor groot en klein een aangenaam half uurtje.  Bekijk maar rustig deze foto’s en als je eens in Blankenberge vertoefd moet je Sea Life zeker eens bezoeken, de weg staat duidelijk gemarkeerd.

Vandaag alweer een mooie herfstdag, reeds vanaf het ochtendgloren scheen het zonnetje en het was aangenaam uit de wind en in de zonneschijn. In de voormiddag heb ik een beetje op het terras bezig geweest, want ik heb er een plantenbak met geraniumplanten die nog volop in de bloei staan en ook nog nieuwe bloemknoppen vormt. Daar heb ik dan de verslenste bloemstengels uitgesneden.

Een bellekensplant heb ik veiligheidshalve maar binnen gehaald, maar ik weet niet of ik de takken nu moeten in snoeien of moet wachten tot hij helemaal is uitgebloeid. Als iemand mij daar raad in kan geven, dan kan dat met een reactie onderaan dit schrijven of met een E-mailtje. Alle vormen van raad zijn van harte welkom.

Na de middag zijn we op inkoop geweest, want ons Anita had nieuwe kleren van doen en ik moest volgens haar dringend een nieuwe veston hebben op m’n donker blauwe broek. Als ze iets in haar hoofd heeft dan mag ik keren of draaien dat helpt allemaal niets. Tegen vrouwelijke logica is geen kruid opgewassen, eenmaal zal ik proberen om er onderuit te komen maar dan leg ik me daarbij neer.

Daarna zijn we natuurlijk nog iets gaan drinken, het was lang geleden dat we hier in de buurt nog eens ergens binnen waren geweest en deze namiddag is het er dan toch van gekomen. Ons Anita een fruitsapje en ik een Corsendonck paterke en dan terug naar huis. Het werd stilaan etenstijd en Anita had een half kippetje voorzien met sla en kroketten. Ik heb niet gegeten maar gevr… als een varkentje.

De liefde van de man gaat door zijn maag zeggen ze en zou dat dan echt waar zijn dat gezegde, ik moet het nog geloven ook. Morgen een prettige zondag gewenst, met of zonder zon.

Toen we op maandag 27 oktober een bezoek brachten aan het opvangcentrum voor aangespoelde zeehondjes waren er twee in afzondering. Zij waren deze maand ergens aangespoeld aan onze kust, vermagerd en ziek. Zo gauw ze genezen zijn en een beetje op gewicht zijn gekomen dan mogen zij naar het buiten bassin tot ze ongeveer een 35 kilogram wegen en dan worden ze terug in zee gezet. Hun overgewicht geeft hun de gelegenheid om eventjes te bekomen in de vrijheid en te leren zelf voor hun eten te zorgen.

De eerste foto toont jullie een jonge zeehond die aangespoeld was in De Haan op vier oktober en de tweede is een jong vrouwtje aangespoeld in Bredene en dit op datum van de twee en twintigste van de zelfde maand.

Deze morgen moest ik al vroeg bij de pedicure zijn om m’n voetjes te laten verzorgen, ik heb geweldig veel kalkvorming aan de nagels van de grote tenen. Want reeds enkele dagen had ik last als ik m’n schoenen aan had, dan werd de druk te groot. Gisteren aan de kust had ik gewone schoenen aan en op de lange duur begin je dan moeilijker te gaan, met alle gevolgen van dien zoals rugpijn.

Dit behoort allemaal tot de verleden tijd, het heeft eventjes wat pijn gedaan. Daar zijn we nu eenmaal het sterke geslacht voor om die pijn met een glimlach te doorstaan. ‘k heb toch drie bevallingen doorstaan, aan de zijde van m’n echtgenote in de verloskamer.

Deze namiddag kreeg ik bezoek van een reporter van het weekblad Humo voor een interview. Dit was voor een reportage over radio Minerva dat binnen een drietal weken verschijnt in het hier boven vermeld weekblad. Meer hierover op een latere datum, als ik meer informatie heb. Dit was mijn eerste interview dat ik meemaakte en ik was best zenuwachtig dat mag je wel geloven. Zeker omdat ik de vragen niet kende, enfin we zullen wel zien wat het word.

Een selectie van zes herfstfoto’s gemaakt in domein Vordenstein, gefotografeerd dinsdag vier november.

Gisterenavond aandachtig geluisterd naar de weerman en de voorspellingen waren tamelijk goed, enfin voor de tijd van het jaar toch. Dus heden morgen besloten we om onze achtergelaten bagage te gaan oppikken in Blankenberge.

Toen we klaar om vertrekken waren scheen het zonnetje lekker en dat was een goed teken. Nog eventjes langs het tankstation om bij te tanken en weg waren we, richting Waaslandtunnel om dan de expresweg naar Knokke te nemen. Tot aan de tunnel van Zelzate ging het allemaal nog prima en reden we lekker in het zonnetje.

Maar de tunnel door daar kregen we af te rekenen met mist vorming en hoe verder we richting kust reden hoe hardnekkiger hij werd, maar nu echt niet dat ge geen 100 meter ver kon zien. Na anderhalf uur arriveerden we in Blankenberge en daar was de zon ook nog niet doorgebroken en we zouden ze van heel de tijd dat we daar waren niet te zien krijgen.

In het verhuurkantoor lag onze vergeten bagage op ons te wachten. Nadien hebben we in de Evergreen een tas koffie gedronken en een kleinigheid gegeten en de eigenaars waren verrast dat ze ons zagen binnenkomen en dat betekende weer de zelfde uitleg over de waarom.

Van de gelegenheid gebruik gemaakt om nog een kleine wandeling naar de vuurtoren op het oosterstaketsel te doen en dan terug langs de wandeldijk naar de parking waar de auto stond. Toen voelden we beide een druk in onze buik waarvan we ons moesten verlossen, vooraleer we huiswaarts keerden.

Terug thuis omstreeks 16 uur 45 en bijna de ganse terugweg hebben we afgelegd in de zonneschijn, alles bij elkaar genomen een mooie extra verlofdag en dit door het vergeten van enkele jassen en twee paraplu’s

Enkele dagen terug bemerkte ik dat m’n ruitenwissers versleten waren, daarom heb ik me deze morgen maar de moeite getroost om naar de garage te rijden en ze te laten vernieuwen. Want bij motregen of opspattend water van voorbij rijdende auto’s en zeker van grote vrachtwagens, liet hij strepen na en dat belemmerd de zichtbaarheid.

Nu moet ik nog één ding dringend doen, naar de car- wash gaan en m’n wagentje een flinke wasbeurt geven. Het word zo stilaan schandalig en als er iemand kijkt heb ik het gevoel dat ik een rood hoofd krijg. Kan zijn dat het een bloedsaandrang is omdat ik in de penopauze zit, vrouwen hebben daar ook last van,uiteraard niet van een peno maar wel van een menopauze.

Voor de rest heb ik niet veel meer gedaan, dan in het appartement wat rondgelummeld. Ho ja ik ben nog naar de bibliotheek geweest want m’n boeken waren uitgelezen en voor het slapen gaan lees ik toch nog graag een uurtje. Ik hoop dat ze goed zijn want ze zijn alle drie van de zelfde schrijver en ze handelen over het Incarijk, ten tijde van de Spaanse veroveringen in Zuid- Amerika. Ze zijn wel geschreven in romanvorm, dus dat zal wel best meevallen zeker en is het niet zo dan doen we ze snel weer terug binnen en kiezen er anderen.

Aanpassing van mijn dagboek op de datum van gisteren dinsdag 4 november. Bij het ontwaken was het eerste dat ik deed, eens buiten kijken, er hing nog redelijk wat mist in de straat. Volgens de weermannen bestond er kans op grote opklaringen als de zon kracht genoeg had om de mist en de bewolking op te lossen. Dus afwachten was de boodschap en inderdaad na de middag brak de zon door de wolken heen.

Dadelijk onze wandelkledij aangetrokken en weg waren wij, deze kans mochten we niet laten liggen om de beentjes eens te strekken en een mooie boswandeling te maken. Het domein Vordenstein was ditmaal ons doel.

Toen we de parking opreden zagen we al dadelijk dat niet alleen wij op dit idee waren gekomen. De parking stond gelijk vol met wagens en uit ondervinding weten we dat dit geen hinderpaal opleverde, want het bos is groot genoeg. Toen we uitstapten zagen we direct dat het bos er op zijn prachtigst uitzag in herfsttooi.

Mijn fototoestel had ik uiteraard bij me en dat was wel nodig om enkele mooie beelden te schieten. Zulke mooie kleuren mogen niet ontbreken in je fotoalbum en tussendoor enkele paddestoelen erbij en de namiddagwandeling kon niet meer stuk.

Na een uurtje of twee verdween de zon terug achter de wolken en voelde je de temperatuur met enkele graden zakken en besloten we om huiswaarts te keren.

Eeuwig Leven.

Al sinds het begin van het menselijk bestaan houdt deze vraag de mens bezig: wat gebeurt er met ons als we overlijden? Er bestaat geen enkele cultuur die niet geprobeerd heeft om daar een antwoord op die vraag te vinden. Zowat alle natuurvolkeren geloofden dat de ziel na de lichamelijke dood verder leeft. Daarom bewezen ze de geesten van hun voorvaderen eer.  Zo schreven de Delaware- indianen het volgende over de plaats waar de overledenen heen gingen:" Daar leeft de ziel voor eeuwig in een gezegend jachtgebied, een prachtig land.  Daar zullen de kinderen hun ouders terugzien en de ouders hun kinderen.  Er is daar geen zon, maar een fel licht dat de schepper laat schijnen. Alle mensen die op aarde sterven, of ze nu jong zijn of oud, zullen er hetzelfde uitzien en de blinden en kreupelen zullen weer helemaal gezond zijn."

De Druivelaar, de enige echte.

Gisteren ontbrak me de tijd om iets te posten. ’s Morgens zoals altijd programma voor bereiden, middagmalen en dan ons klaar maken om tegen drie uur aanwezig te zijn op het artiesten gala in de zaal Schijnpoort.

Er waren zoals steeds drie artiesten uitgenodigd en ditmaal was de hoofdbrok klassiek met als vocalisten de sopraan Elfriede Rudolph en de tenor Patrick Desmet. Ik moet eerlijk bekennen dat operette en opera nu niet bepaalt mijn ding zijn, maar de inrichters proberen iedereen aan zijn trekken te laten komen. Anita daar en tegen kan daar wel van genieten, zij houdt eigenlijk van alle muziekgenre.

Dan was er nog Marc Hofman een duiveltje doet al, van aankondigen, moppen tappen en hij heeft dan nog een degelijke zangstem waarmee hij overwegend evergreens ten beste geeft. Ten titel van inlichting de Marc is de zoon van dehier boven genoemde Elfriede, de appel valt nooit ver van de boom.

De opkomst was vrij behoorlijk en het publiek spaarde de aanmoedigingen niet, aan ambiance ontbrak het zeker niet, aan het einde kregen de drie artiesten een staande ovatie van de aanwezige luisteraars.

Ons restte niets anders dan nog een kleinigheid te nuttigen en dan tegen acht uur aanwezig te zijn op de linkeroever, in de studio van radio Minerva. Dat was zo wat onze dagindeling op maandag drie november.

Snelheid van de bliksem.

De snelheid van een bliksemflits bedraagt 60.000 km per seconde, dus razend snel.
Een bliksemflits is ongeveer 6 km lang en daarentegen slechts 2,5 cm breed.