Dinsdag 2 december 08.

Na het optreden van het koppel werden enkele presentatoren voorgesteld aan Lutgart Symons ooit het icoontje van het programma “vragen staat vrij” een verzoekprogramma bij de toenmalige radio 2 van de BRT. Deze dame heeft dat ontzettend lang gedaan, tot het moment van haar pensionering vele jaren al geleden en het was een hele eer voor mij voorgesteld te worden aan deze illustere dame met haar zachte en aangename stem. Het was werkelijk een Icoon in het radiowereldje.

Nadien was het tijd om met iedereen eens een babbeltje te doen, want eigenlijk zien wij medewerkers van de radio elkaar niet zoveel. Enkel op vergaderingen ontmoeten we elkaar en die zijn er echt niet overdreven veel. Wij vergaderen niet om eens thuis weg te zijn. Enkel als het bestuur vind dat er iets te bespreken is, worden we samengeroepen en uiteindelijk wordt er veel gewauweld en weinig gezegd. Schijnbaar was de laatste vergadering een uitzondering op die regel maar toen waren we in verlof voor een maand, over pech gesproken.

Rond zeventien uur zijn we terug huiswaarts gereden, want om acht uur ’s avonds moest ik terug in de studio zijn voor m’n uitzending. Maar het meeste volk was toen reeds vertrokken.

Na de avondboterham was het weer tijd om terug te rijden en Anita ging deze zondagavond mee, want ze verwachtte veel bestellingen voor de cd box en inderdaad er waren veel telefoontjes, ook enkele nieuwe leden melden zich en ik was heel blij dar ze er ditmaal bij was.

Om 23 uur einde programma en ditmaal sloeg ik een zucht van verlichting, ik was echt moe en ik denk dat ik er te oud voor word om constant een hele dag in de weer te zijn en dat is helemaal geen schande dit te bekennen.

LEEG

Leeg mijn gedachten, dit omhulsel,
mijn aderen, mijn hart.

Een stalen pantser om 't gezicht
dat niet meer spreken kan
omdat het heel eenvoudigweg
met  niemand dierbaars spreken wil.

Verlamd, dit lichaam, zwaar als lood.
Te moe om op te staan.
vindt het de kracht niet meer
om tegen alle aanrakingen in te gaan.

Ach, neem me maar, verfrommel me,
en kreuk me, scheur me,
verf me zwart of dood.
Ik voel niets anders meer
dan suizend rood
dat me weer recht doet staan.

Rood mijn gedachten, dit omhulsel,
mijn aderen, mijn hart.


Kristel D'Huysser

Ik had een goede vriend.
Veertig jaar lang
heb ik me voorgenomen
hem eens op te zoeken.
Onlangs zag ik zijn weduwe.
We hebben veel over hem gesproken
en over wat voor trouwe vrienden
wij wel waren.

Pol  Vanhaverbeke.

Op school werd de liefde in de huiselijke kring besproken.
De onderwijzer lichtte een bepaald punt toe met het gebod:
" Eer uw vader en uw moeder."
Toen vroeg hij of er ook een gebod was dat leerde hoe je je broertjes en zustertjes moest behandelen.
Een jongetje uit een gezin met zeven kinderen antwoordde prompt:
_  Ge zult niet doden.

Mensen mensenlief we zijn van heel de dag niet buiten geweest, gewoon geen zin om iets te ondernemen. We zullen toch allebei niets aan het broeden zijn zeker, een klein griepje of zo, zou kunnen natuurlijk. Al hoewel ik ingeënt ben en heb nog nooit geweten dat de griep vat heeft op me. Denk dat het gewoon een aanval van luiaarddij, zelfs Anita had geen zin om eens naar de markt te gaan hier in Schoten.

Ik was zelfs al wakker van voor zeven uur heden morgen en voor het ontbijt had ik al een heel stuk gelezen in m’n nieuw boek dat ik pas in de bibliotheek ben gaan halen en tot op heden lijkt hij mij tamelijk spannend te zijn. Het is een detectievieve roman van de schrijver David Baldacci met als titel “geniaal geheim”. Van die schrijver heb ik er reeds enkele boeken gelezen en aan de staat van het boek te zien is hij nog tamelijk recent.

Natuurlijk hebben we de kleine huis karwijtjes gedaan die moesten opgeknapt worden. Na de middag ben ik reeds begonnen aan de samenstelling van m’n programma, dat moet dienen voor de uitzending van morgenavond. Maar morgen wordt het een drukke dag, het is de voorstelling aan de pers van de drie cd box van radio Minerva en alle medewerkers van de radio zijn natuurlijk uitgenodigd door de platenmaatschappij. Bij een drankje en een hapje zal er veel gebabbeld worden en enkele artiesten worden ook verwacht. Wie weet misschien wel de Rode Loper en ook de lokale televisie ATV.

Een volledig verslag mogen jullie zeker en vast nadien verwachten en dat beloof ik op m’n eerste communiezieltje. Voor de rest houd ik het nu voor bekeken en ik denk dat ik nog wat aan m’n fotoalbum ga werken. Dit album kan bekeken worden op volgend adres. http://fotoalbum.seniorennet.be/kemperke

Hier hebben we dan de tweede serie foto’s over Ljubiljana. Het zijn twee dag opnamen en twee laatavond zichten. Ik heb er nog nooit geweest maar bij het bekijken van deze mooie opnamen heb ik toch wel zin om er eens heen te gaan. Ik denk wel dat er reisagentschappen zijn die er autobusreizen heen hebben. Met de auto zie dat toch niet meer zitten. Tot heden heb ik geen foto’s meer toegestuurd gekregen van onze Patrick, ik zit op droogzaad maar we trekken onze plan wel en ons volgend verlof is maar eerst gepland voor half januari.

Ik heb hier nog een reeks van acht mooie foto’s. Het zijn beelden van huizen in Ljubiljana in de staat Slovenië het ex Joegoslavië. Ze werden natuurlijk gefotografeerd door onze huisfotograaf Patrick. Ik ga ze in twee reeksen van vier stuks aan jullie tonen.

Vandaag wilde ik me om half acht nog eens lekker omdraaien, toen ik er ineens aan dacht, dat de vuilbakken buiten stonden en kort na achten kwam de vuilniskar ze ledigen. Ik heb graag dat ze dadelijk na het leeg maken terug binnen staan, dan kan ik ze rustig uitwassen en zijn ze terug klaar voor gebruik.

Rond half negen was ik klaar met m’n burenplicht en hoog tijd voor het ontbijt, want ik mocht niet vergeten om naar de kapper te gaan, jullie weten ondertussen hoe de vork in de steel zit. Gisteren heb ik dat in het lang en in’t breed uitgelegde wat er zondag staat te gebeuren. Anita wilde de afwas rap alleen doen maar als liefhebbende man liet ik dat niet gebeuren en heb vlug meegeholpen.

Bij de kapper zat er één persoon in de kapperszetel en een wachtende voor me, dus lang zou dit niet duren. Tijdens het wachten eventjes de Dag Allemaal in gekeken van vier maanden terug, kwestie van de actualiteit op de voet te volgen(grapje). Waarom zouden die roddelbladen altijd van oudere datum zijn in wachtzalen, heeft iemand daar een pasklaar antwoord op. Misschien omdat ze toch niets interessants te bieden hebben en je niets mist als je ze wat later leest.

In de namiddag eventjes naar de bibliotheek geweest om twee nieuwe boeken te ontlenen en dan kan ik er alweer drie weken tegen. Ja als je enkele uren aan de pc hangt, kun je niet lezen en duurt het even voor je een boek uitgelezen hebt.

Ik vond dat het vandaag koud was of is dat maar een gedacht van mij, het is natuurlijk ook mogelijk dat ik kouwelijker ben omdat mijn haar gekortwiekt is, zou mogelijk kunnen zijn. In elk geval was ik deze namiddag blij dat ik terug thuis was en ben voor de rest van de dag niet meer buiten geweest. Dochter en schoonzoon met de kindertjes zijn rond half vijf eventjes goeden dag komen zeggen, vooraleer ze naar de camping Breebos in Rijkevorsel zijn gereden.

Zij liever dan ik maar ja ze zijn ook veel jonger dan ik en verkeren nog in jeugdige overmoed.

Drie zichten uit ons buurland uiterst zuidelijk, het mooie Groot Hertogdom Luxemburg. Ik kan er spijtig genoeg niets bij vertellen, omdat m’n fotograaf het zodruk had met zijn werk dat hij me maar enkel de foto’s heeft toegezonden. Zijn er mensen bij die daar ergens in de buurt in verlof zijn geweest en ze herkennen mogen ze zeker en vast reageren onderaan dit berricht.

Wat waren onze bezigheden op deze donderdag? Het moeilijkste was het opstaan. Want de avond of beter gezegd de nacht was al aan de kleinste cijfers begonnen vooraleer we ons te rusten begaven en dan wordt het ’s morgens lastig om uit dat bedje te komen. Het lukte ons toch om te half negen op te staan.

Na ontbijt en afwas wilden we ons nuttig maken en begonnen we aan de wekelijkse kuisbeurt, want morgen in de voormiddag moet ik dringend naar de kapper, want zondag aanstaande is het de grote dag. Om vijftien uur word de radio Minerva cd box voorgesteld aan de pers en dit heugelijke feit gebeurd in het Minerva café. Gelegen op de wandeldijk van de plage van ’t Sint Anneke, voor de niet ingewijde en ook voor de vreemdelingen, dit is de Antwerpse Linkeroever.

Radio Minerva is te beluisteren op de frequentie 98 en ook via internet http://www.radio-minerva.be Voor de mensen uit groot Antwerpen, die moeten we niets meer wijs maken welke muziek we uitzenden.

Nu ben ik helemaal afgedwaald van m’n onderwerp, bij ons zeggen ze hij is van zijn melk of hij is de kluts kwijt. In elk geval na de kuisbeurt en het middagmaal, moesten we inkopen doen want de muizen lagen dood in de kast. Gelukkig niet veel volk in de supermarkt en dan zijn we Schotenvaart overgereden om een pint te gaan pakken bij den Dirk in Ons Huis en dat was maanden geleden. Maar of ge er in lange tijd niet meer geweest bent of je bent er gisteren nog geweest, ze zijn daar altijd even vriendelijk.

Thuis gekomen en de eetwaar uitgepakt, dacht ik er ineens aan dat het maandblad Pasc@l vandaag verscheen en er was een kalender voor 2009 bij. Die moeten we al niet meer gaan kopen. Ik dacht dat ik niet veel te melden had, maar ohjee dat is alweer een groot artikel geworden. De beste avondgroeten en tot morgen.

Ik wilde gisterenavond nog een posting doen maar we kregen plots bezoek en uiteindelijk liep dit een beetje uit de hand.  Maar eigenlijk was er niet veel te vertellen.  Gisteren ochtend ben ik met Anita mee naar de kinesist geweest omdat ik vermoede dat het nog wel eens glad op de voetpaden kon zijn en ik weet dat Anita dan bang is om te vallen

Inderdaad de voetpaden hier in Schoten lagen er op sommige plaatsen maar gladjes bij.   Zonder kleerscheuren zijn we bij de kinesist aangekomen en nog juist op tijd ook.  Ik had een leesboek meegenomen en aangezien het een spannend boek was, waren de drie kwartiertjes zo voorbij en stond Anita terug voor m’n neus in de wachtzaal.

Het terug huiswaarts keren ging al veel beter, op die tijd was er al veel ijs weg gesmolten.  Op de terugweg kwamen we voorbij een krantenwinkel en dachten eraan dat we vandaag het weekblad Humo moesten kopen.   Want daarin stond een reportage over radio Minerva en een interview met zeven presentators, waaronder uw dienaar Francis.

Omdat ik dit nu vermeld moeten jullie niet op staande voet eveneens een weekblad gaan kopen hé, dit mag maar is niet levens noodzakelijk.  De familieleden heb ik natuurlijk opgebeld en ik ben zeker dat die er wel één gekocht hebben.  Dat is natuurlijk een goede zaak voor de uitgever.

Voor de rest heb ik het in de namiddag rustig gehouden tot onze bezoekers kwamen en ik kan jullie verzekeren dat er een paar potten koffie soldaat gemaakt zijn.  Misschien niet heel gezond  om zoveel koffie te drinken in de avondlijke uren, maar ik heb toch goed geslapen.  Jullie zullen misschien denken, hij zal er wel iets sterkers in gedaan hebben, maar ik kan jullie verzekeren dat er bij ons thuis geen alcoholische  dranken voorradig zijn.

Uitspraak van een dierenoppasser.

_  een oppasser moet van dieren houden,
zoals hij van zijn vrouw houdt.
maar hij hoeft er niet bang voor te zijn.

---------------------------

de opa van kleine Bart is een half jaar geleden overleden. Op Allerheiligen bracht hij met zijn ouders en broertje een bezoek aan het kerkhof.
_  Waar is opa nu? vroeg Bart, terwijl ze met de auto naar het kerkhof reden. 
_ In de hemel, jongen, zei pa. Even later stonden ze voor het graf van opa en Bart vroeg:
_  Papa, zijn we nu in de hemel?

Oktober zou de maand van de verliefden moeten zijn,want hij verenigt alle seizoenen in één maand en onthult daarmee wat belangrijk is in het leven van een man en een vrouw: lange dagen vol zonneschijn, duistere mist, hevige windvlagen, spetterende regenbuien en alles bedekkende witte rijm.

De druivelaar

Gisteren had ik zoals gewoonlijk op maandag geen tijd om m’n dagboek bij te werken.  De regelmatige bezoeker van dit blog weet ondertussen wat m’n problemen op maandag zijn.  Ten eerste programma maken ‘s morgens, ten tweede om drie uur het artiesten gala bij wonen en ten laatste om acht uur een programma afwerken op de radio.  Dus een drukke agenda zou ik zeggen.

Toen we vertrokken had het opgehouden met sneeuwen en dat was al een grote geruststelling, dacht ik toen.   Maar als ik had geweten dat het ’s avonds zo glad zou worden, denk ik niet dat ik uit mijn appartement gekomen zou hebben.  Gelukkig weten we niet wat er boven ons hoofd hangt en dat alles voorspelbaar is, het leven zou eentonig zijn.

We zijn een beetje afgeweken van de volgorde.  Ik vermoedde reeds dat het wel eens kalm zou kunnen zijn in de zaal en m’n vermoedens kwamen uit. Zeker veertig percent minder bezoekers en voor de inrichter Romain Callé is dat natuurlijk een ontgoocheling.  Dat kan iedere inrichter al wel eens overkomen.

De affiche was dan ook niet echt denderend, kwestie van artiesten.  Wat mij betreft was alleen Francis Guntler een zanger die mij kon boeien.  Diana en Alex Gommers twee artiesten die een klassiek programma brengen, was nu eenmaal niet mijn ding.  Eenmaal per maand dat kan ik nog wel appreciëren  maar drie van de vier optredens is mij toch wel wat teveel van het goede.  Teveel goed eten dat kan een indigestie veroorzaken en daar kun je heel slecht van zijn.

De klap op de vuurpijl kwam toen we om kwart na zeven vertrokken en onze wagen helemaal aangevroren stond en ik het ijs van de ruiten moest krabben.  De weg lag er ook maar gladjes bij en boven op de brug aan de Noorderlaan was er een ongeval gebeurd.  Gelukkig was ik tijdig vertrokken en kon ik nog op tijd in de studio aanwezig zijn.

Het huiswaarts rijden gebeurde probleemloos en was er al overal voldoende  zout gestrooid.

Uit een brief, gericht aan een verzekeringsmaatschappij.
_ Rijwiel was in fout. Kwam zonder enig teken of waarschuwing het fietspad opgestapt met rijwiel in de hand.

----------------------
Toppunt van durf.

_  Een ambtenaar op het ministerie die zijn kaak verrekt tijdens het gapen
en het aangeeft als een werkongeval.

----------------------
In Hollywood.

_  U doet me echt aan iemand denken.
_ Dat verbaast me niet! Ik was toch je eerste man!

Wel iets vroeger opgestaan deze morgen dan de vorige, had natuurlijk de traditionele zondagmorgen opdracht te vervullen. Plus minus 54 liedjes bij elkaar toveren voor het programma van hedenavond. Daar moet je toch minimum drie uur en half voor uittrekken.

Als je dan in je bed blijft liggen tot half tien, ja dan is je zondag al bijna voorbij voor je het weet. Kort na twaalven was de klus geklaard en Anita was al met de potten en pannen aan het rammelen. Het was vandaag zalm met een spinazie sausje en tagliatelle, vooraf gegaan van juliennesoep met balletjes. Niet dat ik jullie het water in de mond wil laten komen, maar het was verdomt lekker zeker weten. Terwijl ik dit zit te schrijven loopt bij mij het vocht al langs m’n kin, erg hé!

Momenteel is het goed aan’t sneeuwen en de dakens hier rechtover zien al mooie wit. Ik hoop dat het niet te lang blijft doorgaan, anders kan ik misschien vanavond er nog niet door geraken en dat zou ik spijtig vinden voor de luisteraars. Het is nog meer dan vier uren vooraleer ik moet vertrekken en het heeft nog nooit blijven sneeuwen.

Zo dadelijk ga ik nog eventjes genieten van de televisie en ik wens jullie nog een fijne zondag avond en veel leesgenot met de verschillende blogs bij seniorennet.

Deze morgen had ik een dringende boodschap, waar door ik hoegenaamd niet verder kon slapen. Het was ondertussen reeds kwart na zeven, toen ik nadien eventjes aan het raam ging kijken, vielen er sneeuwvlokjes en de mensen die toen al vroeg bij de bakker recht over ons brood gingen halen hadden allemaal hun paraplu open.

Toen dacht ik bij me zelve,(dat doe ik regelmatig en het eigenaardige hiervan is dat ik altijd gelijk krijg) enfin waar was ik nu gebleven, ho! Ja ik dacht waarom zou ik opblijven met zulk mistroostig weer. Ik terug voor een uurtje en dat uurtje werd een rekbaar begrip, toen ik m’n ogen terug opende was het twintig minuten na negenen. Terwijl ik dit zit te tippen op het klavier word ik nog rood van schaamte.

Bij Anita werd het nog een tikkeltje later, zij kwam te voorschijn omstreeks tien uur. Maar ja de dag te voren waren we voor dag en dauw wakker. Zij die niet weten waarom we zo vroeg op waren gisteren, die lezen best het verslag van de vorige dag hier op dit blog.

Voor de rest is er niet veel te melden, we zijn voor de gehele dag lekker warm thuis gebleven. Een paar huishoud klussen van een niemendalletje. Ik heb vandaag ook veel last van m’n linker schouder wat een gevolg is onoordeelkundig gebruik van die arm tijdens je jongere beroepsjaren en daarvoor moet je nu de tol betalen. Werken heeft weinig goede kanten alleen is het noodzakelijk om later goed te kunnen leven.