vrijdag 19 december 08.

Deze morgen was ik reeds om zes uur opgestaan, omdat ik niet meer in’t slaap kon geraken en vraag me nu niet waarom ik zou er geen zinnig antwoord kunnen op geven. Denk nu niet dat ik me heb aangekleed en beginnen te kuisen ben, ben wel gek maar niet zot hè.

Heb dan maar m’n boek verder uitgelezen en dan kon ik deze namiddag andere boeken gaan halen in de bibliotheek. Anita moest om negen uur bij haar huisarts zijn om een nieuw bloedstaal te laten nemen, want haar bloedspiegel is nog steeds niet helemaal in orde en de dokter wil het op de voet blijven volgen. Uitslag begin volgende week en weten we weeral waar we naar uit kunnen kijken.

Toen ze terug was van het doktersvisite zijn we maar gelijk naar de supermarkt gereden, dan waren we er ineens vanaf en moesten we niet meer de deur uit als we het niet wilden. Enkel ik moest dan nog naar de bib voor nieuwe boeken dat mocht ik niet vergeten want vandaag was de uiterste datum van inlevering.

Tijdens het nieuws van één uur was het kommer en kwel dat troef was in de Wetstraat en dat begint op een Amerikaanse soap te gelijken. Het is regeringscrisis alom, volgens mijn bescheiden mening is het nog niet anders geweest dan crisis vanaf de verkiezing van juni 2007. van al de verkiezingsbelofte van toen is eigenlijk nog niet veel verwezenlijkt.

Het kan zijn dat ik er niet veel van af weet en dat wil ik wel eerlijk toegeven, maar ik ben niet de enige die dit standpunt beaamt. Ik vermoed dat er op het blog van Sir Andro veel over gepalavert zal worden, ik lees zijn artikeltjes graag en meestal heeft hij meer dan gelijk. Laat ik er maar over ophouden want voor de rest is er weinig nieuws van het westelijk front, ik word er depressief van. De reden kan ook het donkere weer van de laatste tijd zijn, want volgens de statistieken is dit een periode van de meeste zelfdodingen.

Ik stop er mee voor vandaag en straks hebben we meer nieuws uit de Wetstraat en dan weten we of de eerste minister de handdoek in de ring heeft geworpen.

Een socialist vroeg aan een van zijn collega's:
_  Hoe zullen we de massa bewegen?
_  Och, dat zal snel gaan, antwoordde zijn collega en hij riep:
Mannen mijn collega geeft een rondje!
En de massa bewoog ogenblikkelijk.

------------------------

Een kleine bestelwagen wordt tegengehouden door de politie en gecontroleerd.
_  U hebt uw wagen veel te vol geladen, zegt de politieagent, u zult uw rijbewijs moeten inleveren.
U houdt me zeker voor de gek, zegt de bestuurder,
mijn rijbewijs weegt hoogstens dertig gram!

Een prettige woensdag wens ik jullie allemaal die vandaag eens komen kijken op het blog. Het is al een heel stuk warmer geworden en dat voel je al heel goed, de verwarming mag al een enkele graden lager en dat is goed voor de geldbeugel en het gat in de ozonlaag. Enfin alle beetjes helpen niet waar en volgens de nieuws berichten zit Vlaanderen al 2% onder de voorop gestelde drempel.

Wat zijn wij toch voorbeeldige burgers in de Europese gemeenschap. We zijn tevens een bevolkingsgroep waar heel de wereld mee kan lachen, denk maar aan gangsters die ze moeten vrijlaten wegens procedurefouten, vorige week nog in Brussel en vandaag weer het geval in Turnhout. De vermoedelijke dader van een moord op zijn echtgenote kan gewoon buiten wandelen en moet dan terug aangehouden worden. Hoe kan dit nu allemaal, een normaal denkende mens wordt daar gewoon tureluurs van.

In de vooravond ben ik bij ons Anita in de zetel blijven zitten en heb meegekeken naar die Amerikaanse soap “mooi en meedogenloos,” dat gaat van kwaad naar erger. Het moet zijn dat de zenders dat heel goedkoop kunnen aankopen of krijgen ze er misschien nog geld bovenover, dat zou ook kunnen. Vandaag ging Ridge weer trouwen met Brook en ik vermoed dat dit al voor de vijfde maal is en ondertussen zijn ze dan nog in het huwelijksbootje gestapt met enkele andere partners.

Het eigenaardige is dat die iedere keer opnieuw voor de kerk kunnen huwen, zou dat zo gemakkelijk zijn in de States. Dacht dat ze daar zo puriteins waren, want in een bedscène heeft de man altijd z’n broek nog aan en het schone van de zaak is dat de vrouwen voortdurend zwanger zijn, begrijpen die het begrijpen kan. In elk geval voor mij is dat Latijn of erger nog Chinees. Denk daar maar eens rustig over na en als je een verklaring heb voor dit fenomeen laat je reactie maar weten hier onder dit verhaal.

Een Schot laat op straat een fles whisky vallen. Hij loopt snel naar huis om een stoel te halen, zet die neer naast de vlek en gaat zitten.
_  Als het straks winter wordt en het begint te vriezen, dan kan ik de whisky weer ontdooien en in de fles doen.

------------------------------------

_ Ik heb sinds gisterenavond niks meer gegeten, zegt de bedelaar tegen een dikke dame.
_  Ongelofelijk, antwoordt zij, zo'n wilskracht zou ik ook willen hebben.

Zo juist lekker gegeten want ons Anita had snijboontjes met witte boontjes op het menu voor hedenavond gezet en daarbij een lekkere gebakken spiering of een varkenskarbonade waar nog veel vet tussen het vlees zit. Ik lust dit liever dan zo’n droge varkenslapje, dat is natuurlijk ieders goesting. Enfin ik wil maar zeggen dat het me lekker heeft gesmaakt.

Nu over gisteren maandag, zoals steeds was het alweer artiestengala in de feestzaal van het Schijnpoort. De artistieke mensen waren ditmaal een ganse familie, de familie Lepoutre uit Menen. Deze familie is reeds verschillende malen te gast geweest, stuk voor stuk echte artiesten maar ik persoonlijk heb liever drie verschillende zangers(essen). Nu heb je van het begin aan altijd de zelfde gezichten op het podium.

Maar ja dat is ieders smaak, maar toch denk ik niet dat ik de enige was want eigenlijk de opkomst van het publiek was povertjes. Van de zangkwaliteiten hoor je me geen kwaad woord zeggen en hun repertorium is heel uitgebreid. Zowel klassiek, operette, evergreen als Nederlandstalig kwam aan bod en nu met de feestdagen in het verschiet brachten ze mooie kerstliederen.

Om eerlijk te zijn heb ik er toch eigenlijk wel van genoten, want muzikale kwaliteiten hebben ze in overvloed. Na het programma bleven er niet veel mensen nakaarten en toen ons eten werd opgediend waren we er nog praktisch alleen. Het is er niet alleen een feestzaal maar ook een sporthal waar enkele tennis binnenbanen liggen en vanuit het cafetaria heb je altijd wel beweging en om zeven uur worden de banen bemand met nieuwe gezichten, dus ambiance is er wel.

Rond half acht was het tijd om naar de radio te rijden om het mini- boeketje te presenteren en rond half elf waren Anita en ik terug thuis en nog eventjes televisie gekeken om rond middernacht ons te rusten te begeven.

Hier zijn we weer terug, gisteren enkel een gedichtje neer gezet op m’n blog dat ik van de scheurkalender “De druivelaar” heb gehaald. Zo stond er dan toch nog iets op, maar volgens de statistieken was het niet erg druk op het blog, maar zo erg is dat nu ook weer niet. Uiteindelijk is het een liefhebberij en zijn er geen prijzen aan verbonden.

Ik ben net klaar met de tomaten groentesoep klaar te maken, soep maken dat is een specialiteit van mij, al jaar en dag. Zelfs bij m’n overleden vrouw was ik de persoon die de soep klaar maakte en ik geloof dat ik mijn hobby doorgegeven heb aan m’n dochter. Volgens m’n schoonzoon zijn haar soepen ook altijd heel lekker.

Genoeg over de soep geluld want anders ga ik seffens nog een bord uitscheppen en ik heb er nu al twee borden in m’n kas geslagen. Van soep wordt ge wel niet dik en zout doe ik er nooit in, slecht voor de bloedsomloop maar teveel is teveel en dat is nooit goed.

Ik ga ermee stoppen want straks kom ik terug met het dag verslag van gisteren en voor hen die het interesseren met de valling is het al veel beter en als ik nu hoest komen er fluimen los en de keelpijn is al enkele dagen voorbij. Ik ben bijna terug de oude, maar niet met de nadruk op “oude” gewoon ik voel me als vooreen.

Nog een fotootje uit de gemeente Schoten en tot straks. Dit is een woonboot gelegen langs heen de Schoten vaart en zo liggen er wel enkelen.

Kerkelijke Nostalgie.

Iedere vrijdag aan de dis
aten we bewust allene vis.
Het gebed voor en na het eten,
alleen senioren hebben het geweten.
Voor de biecht, 't vergevingssacrament,
zijn er heel weinig nog present.
En bij het maken van een kruisteken,
word je van alle kanten scheef bekeken.
En 't Onze Lieve-Vrouwke van onze wijk
staat nu te kijk in Bokrijk.
Kerk en wereld staan op hunne kop
en de tv doet er nog een schepje bovenop.

Gerard

Ik voel me vandaag nog altijd niet 100% in orde, die verkoudheid is toch wel hardnekkig dat moet ik toegeven.  Anita kan het niet bijhouden met zakdoeken wassen.  Deze voormiddag heb ik het boeketje samengesteld om heden avond uit te zenden en hoop dat ik het drie uur zal volhouden.         Als het wat moeilijk word houd ik de telefoonlijn wel geblokkeerd en dan hoef ik me alleen maar te concentreren op de uitzending.

Na het middagmaal wilde ik me een uurtje op de zetel leggen, maar regelmatig komt hier beneden op straat de kerstman voorbij en dit zwaait dan als een gek met een klok.   Ja het is vandaag zondag koopdag en alle winkels zijn open en ik ben dan maar rechtgestaan en eventjes met Anita mee televisie gekeken, naar een programma waar ik eigenlijk geen kop of staart van begreep.

Het was wel om mee te lachen en dat doet altijd wel eens goed.  Jullie moeten nu niet denken dat ik alles humoristisch vind, maar het was zo onmogelijk en koddig.  Het leek op een sprookje want er kwam een prinses in voor, uiteraard ook een prins en op zeker ogenblik verschijnt er een man in voor met een Zorro outfit, enfin het was gewoon een rommelboeltje maar wel grappig.

Voor de rest is m’n hoofd zoleeg als een luchtballon en weet gewoon niet meer wat schrijven en anders staat hier allemaal maar wat onzin op het blog en ik lees hier juist op het kort nieuws van het Belang van Limburg dat club Brugge een pandoering heeft gekregen van Standard het was één tegen vier.  Eindelijk zullen hun ogen eens opengaan dat ze met die trainer geen hoofd prijzen kunnen behalen,  enfin dat is mijn mening.

Als alle weken de keeper de beste man is dan gaat er wel iets fout volgens mij en eens komt dan het uur van de waarheid zoals vandaag. 

Nog twee foto's uit mijn fotoalbum.  http://fotoalbum.seniorennet.be/kemperke

Onze zaterdag begon in mineur, omstreeks negen uur kregen we telefoon op de gsm en het bleek Francine te zijn, die ons melde dat haar man gisterenavond plots was overleden na een bezoek aan de kerstmarkt van Dusseldorf. Ze waren met een autocar ’s morgens naar Duitsland gereden en heel de dag op de kerstmarkt verbleven. Toen het vertrekkingstijd was stonden ze te wachten op de autobus toen Robert plots neer viel en hij bleek reeds overleden te zijn.

Natuurlijk kon ze niet veel meer vertellen want ze was onderweg naar huis met de trein. Een overlijden in het buitenland is niet zo eenvoudig, de politie moet er bijkomen en het lichaam naar een ziekenhuis gevoerd worden om de doodsoorzaak te bepalen. De rest is later voor de begrafenisondernemer die het lichaam moet repatriëren.

Dat was ons begin van de dag en dit allemaal bij een zonovergoten morgen. Ik voelde me lichamelijk al wat beter, alleen heb ik er een lichte hoest bij gekregen. Maar dat zal wel gedaan geraken.

Deze namiddag gingen we naar het Sint Anneke, wel bepaald naar het Minerva café want Anita had negen cd’s nodig die bestelt waren op het artiestengala en die waren reeds betaald. Voor de verdere verkoop had ze van de voorzitter nog een doos cd’s meegekregen en die moest ze maar afrekenen als ze verkocht waren.

Het zal alleszins gemakkelijker verkopen als de cd direct geleverd kunnen worden, in plaats van de mensen hun naam te noteren en de twintig euro al te ontvangen en daarna het materiaal te leveren. De drie cd box verkoopt geweldig goed langs de radio om en als hij ook in de winkels zogoed van de hand gaat zullen wij blij mogen zijn.

Op de terug weg hebben we vlug frietjes met een cervola voor het avondmaal gaan kopen en hadden zodoende rap eten en morgenvroeg bijna geen afwas. Ze noemen dat het lui huishouden en dat mag ook eens zijn, want morgenvroeg is het weer programma maken maar daarover meer morgenvroeg.

In mijn artikel van gisteren heb ik jullie al in het lang en het breed uitgeweid over m’n vermoedelijke keel en hoofd verkoudheid. Ik weet nu echt niet of het een verkoudheid is want hoesten moet ik niet. Ben tamelijk vroeg gaan slapen en moet zeggen dat ik vlug in dromenland was, maar rond half twee werd ik wakker van een droge keel en dan maar opgestaan om een glaasje water te gaan drinken.

Voor alle veiligheid had ik ook een glas mee naar de slaapkamer genomen, als ik dan dorst kreeg kon ik een slokje nemen zonder uit het bed te komen.. Uiteindelijk ben ik dan maar om zes uur opgestaan en in de zetel mijn boek aan ’t lezen geweest.

Heel de dag heb ik me belabberd gevoeld en veiligheidshalve ben maar binnen gebleven. Nu kan ik zeggen dat het al veel beter gaat, die verschrikkelijke droge keel is voorbij en dat is een goed teken. Niezen en snuiten doe ik nog genoeg, ik denk dat ik reeds aan m’n achtste zakdoek toe ben.

Mensen, mensen toch wat is het nieuws op de televisie toch opbeurend, als dat zo voort gaat zit heel België straks zonder werk. Ik ben echt blij dat ik nu uit het arbeidsproces ben en ik benijd de jonge mensen zeker niet die nu voor een huishouden staan. Gewoon om te huilen is dat, ergens denk ik wat ze met de pensioenen gaan doen. Gaat er nog wel genoeg geld binnen komen, als er zo veel werklozen zijn. Het zijn uiteindelijk de werkenden die geld in het laatje moeten brengen.

Deze middag tijdens het eten kreeg ons Anita ineens een bevlieging, de kerstboom zou er vanmiddag staan.  Waarom het nu persé vandaag nog moest zijn, echt waar ik weet het niet, er was eerst gezegd dat ze hem zondagavond zou versieren.  Vrouwen zijn toch onvoorspelbaar, ik zal ze nooit helemaal begrijpen, enfin het is ook de moeite niet meer om er m’n hoofd nog over te breken.

Het enige dat ik moest doen is de boom in twee delen uit de kelder halen en de dozen met kerstballen eveneens en dan mocht ik m’n middagslaapje houden.  De kerstboom kwam naast de lange zetel te staan aan de venster, dan kun je al denken hoe goed ik geslapen heb met een vrouw die constant naast je op en neer loopt.

In elk geval moet ik toegeven hij staat er mooi, want hiervoor stond hij op een andere plaats in de living.  Want door een vroegere verschuif van de krantenbak was er daar geen plaats meer voor de kerstboom.  Nu is ze gestopt met versieren de rest is voor morgen, de dansende kerstman moet z’n plaatsje nog krijgen en eveneens het ondergesneeuwde bloemenhuisje.  Die staan op een plaats waar ze niet aankan en zodoende moet ze wachten tot ik die van het schap heb genomen.

Dit was de bevlieging van werklust van Anita, als dat mij overkomt ga ik altijd in een hoekje zitten en wacht tot bevlieging over is.  Maar ja ik ben een stoere luie man en aan werken heb ik de pest

Gisterenavond na het bijwerken van dit blog nog een tijdje foto’s bijgewerkt op m’n fotoalbum. Want er stonden reeds enkele foto’s zonder tekst en dit heb ik dan gisteren bijgevoegd.

Deze morgen bij het opstaan voelde ik me niet denderend, ik vermoed dat ik een kanjer van een kopvalling heb. Heb vandaag reeds een zestal zakdoeken nat gesnuitterd, tranende ogen en een droog aanvoelende keelpijn, hoeveel ik ook drink het helpt allemaal geen sikkepit. Dadelijk er na is ze terug droog als kurk.

Dadelijk na de middag onze wekelijkse inkopen gaan doen in de supermarkt en eventjes in “ons huis” iets gaan drinken, maar eerlijk gezegd het ging me toch niet goed af en was blij dat we terug huiswaarts keerden.

Ik ga het niet te lang maken want de inspiratie is er niet en ik denk met al dat snuiten dat m’n hersenen aan ’t droog komen zijn. Dadelijk water opzetten voor een tas thee met een schijfje citroen en ik zou zeggen van er een lepel honig in te doen, maar de pot is leeg en de winkel helaas gesloten.

Stom van me om dat te vergeten, we hebben in de supermarkt geweest en dat vergeten mee te brengen, zal er wel niet van sterven zeker morgen komt er weer een dag en honig kan men ik elke voedingszaak kopen. Niet te laat gaan slapen zal wel het beste zijn en ik hoop dat ik geen griep zal krijgen ondanks de anti griep vaccinatie, de toekomst zal het me leren.

Gisterenavond pardon deze nacht is het verdorie laat geworden vooraleer we te bed waren en dit als gevolg van een spannend boek. Niet alleen bij mij, maar ook Anita bleef maar door lezen en geen van beide had er erg in dat het een heel eind na één uur was. Om juist te zijn de klok vertelde ons dat het één uur vijfendertig was.

Resultaat deze morgen geraakte we niet uit het bed, maar ja wat speelt dat nog een rol er was niemand die op ons wachten. Natuurlijk is dan de ochtend vlug voorbij, ontbijten,afwassen en ons toilet maken, het neemt allemaal tijd in beslag en nu net dat de zon aan de hemel stond.

Met het zien van de zon kwamen we in de verleiding om te wandelen, het was alweer enkele dagen geleden dat we de beentjes nog eens gestrekt hadden. Dit was echt de gelegenheid om het eens te doen, na de middag besloten we om een wandeling langs de Schotenvaart te maken. Ik had al dikwijls gezegd dat ik nog enkele beelden van de vaart moest maken om in m’n fotoalbum over onze gemeente Schoten te zetten.

Dat zijn allemaal plaatsen heel dicht bij huis en dat komt er nooit van om die te gaan fotograferen. Enfin dit is nu gelukt, enkele foto’s over de jachthaven van Schoten, jachthaven is natuurlijk een groot woord voor de enkele bootjes die hier afgemeerd zijn. Verder nog het seinhuisje van de sassenier, een paar eendjes, het sas met juist een binnenschip dat het sas verlaat en verder ook een paar woonboten die in de vaart een officiële ligplaats hebben.

Nu begin ik aan de dag van vandaag, opgestaan buiten gekeken en gezien dat het niet goed was. M’n eerste gedachte was omdraaien en terug in het bed kruipen, maar dat ging niet. Eigenlijk zou het wel gegaan zijn maar dan moest ik Anita alleen laten opstaan. Daar ben ik veel te goed en te braaf voor en Serge Simonart (reporter van de Humo) heeft mij vergeleken met een kruising tussen moeder Theresa en de kerstman.

Dus ben ik maar opgebleven en samen met Anita het ontbijt genuttigd. Zij moest om tien uur bij Leen zijn om haar massage en daar zou ik haar dan oppikken om boodschappen te doen in Merksem. De schuif van het vlees in de diepviezer was bijna leeg en daarvoor moesten we bij de Renmans zijn in de “winkelstap.” Gelijk nog groenten en fruit ingeslagen en voor de gelegenheid in de “Butterfly” een belegd broodje gaan eten met een lekker potje koffie. Nadien maar gelijk naar huis gereden want het was echt geen weer om een hond door te jagen. Thuisgekomen onze natte jassen in de tweede kamer gehangen om te laten drogen.

Het was juist tijd om het middagnieuws nog mee te pikken en nadien moest Anita in de Paalstraat nog enkele kleinigheden gaan halen en ik heb m’n dagelijkse portie platte rust genomen.

Anita had van den beenhouwer vier lapjes spek meegebracht en van de groentewinkel wortelen en heden avond was het peekensstoemp met gezouten spek. Niet ideaal voor m’n bloeddruk, maar wel super lekker en dat kan wel eens geen kwaad indien ik niet overdrijf.

Ik ga er mee kappen en voor goed te zijn zou ik een rondje moeten joggen, maar het is al zo donker en ik ben dan bang. Dus zal ik maar lekker bij ons Anita’tje blijven en zo dadelijk naar onze televisie kijken, dat zal het beste zijn.

Gisteren moest ik dringend aan tafel gaan, want zoals gemeld had Anita de tafel reeds gedekt voor het middag eten en de reden weten jullie ook al. Na de maaltijd hadden we nog even de tijd om het verteringsproses in werking te laten komen.

Tegen kwart na tweeën waren we gelaarsd en gespoord en konden we vertrekken naar het artiestengala. Het was deze week een goede affiche en dat bleek dadelijk bij aankomst in de feestzaal. Veel meer volk dan vorige week. Niet dat ze stoelen moesten bijzetten maar gewoon vol.

De eerste artiest was Franky Miro een man die regelmatig hier te gast is en ook heeft hij al wel eens als vervanging gefungeert. Tijdens het eerste gedeelte bracht hij evergreens en meezingers en na de pauze enkel Napolitaanse liederen.

Als tweede was er de zangeres Yannie, zij kwam voor de tweede maal naar het artiestengala. Haar muzikale voorkeur neigt naar het jazzachtige, viel wel goed mee en werd zeer goed onthaalt en als klap op de vuurpijl kwam Norma Hendy op het podium gedwarreld. Deze dame in een duizendpoot, zij kan alle genres aan. Het is gewoon een pareltje op het podium, ik denk dat ze naar Merksem komt gewoon als een geste aan de inrichter Romain Callé.

Waarom ze het doet is van weinig belang, we kunnen er maar van genieten en genieten dat hebben we er van gedaan, van de eerste tot de laatste aanwezige. Nadien na we gegeten hadden nog een tijdje met die lieve dame gebabbeld vooraleer we vertrokken naar de radio. Het onderwerp was natuurlijk radio Minerva en als de radio haar van de zomer nog eens nodig had om er op te treden moesten we haar maar tijdig verwittigen en met plezier zou ze terug komen om op te treden.

Tijdens de pauze heeft Anita nog met de rapte negen cd’s van Minerva verkocht en als we er meer bij gehad hadden zouden het er meer geweest zijn.

Tussen het samenstellen van het mini-boeketje en het middageten heb ik nog eventjes de tijd om me te melden op m’n blog. Zodadelijk na het eten vertrekken we naar de feestzaal Schijnpoort om de wekelijkse artiesten aan het werk te zien.

Gisterenavond op de radio was alles dik in orde, behalve toen ik pas bezig was viel de stroom eventjes weg. Juist genoeg om de cd spelers te ontregelen, maar het nummertje dat stond te spelen was zogoed als gedaan. Door het feit dat de elektriciteit even weg viel sprongen de spelers terug op de beginstand en om niet teveel tijd te verliezen het volgende lied maar gestart op track één.

Het was juist de beurt aan Vic Damone met een nummer uit de musical “Westside Story “ namelijk dat wondermooie “Maria.” Doorvoor kwam in de plaats “save a kiss” in de liefde, oorlog en elektriciteitspanne is alles veroorloofd.

Voor de rest liep alles op rolletjes en de luisteraars waren voldaan, als ik hun reacties mag geloven na de telefoontjes. Hoei hoei ik moet gaan stoppen want Anita heeft de tafel al gedekt en seffens heb ik geen eten meer als ik niet maak dat ik aan tafel zit.

Onze pastoor.

Een paar misdienaars uit verschillende parochies hebben het over hun respectieve pastoor.

_  Onze pastoor heeft zwart haar, zegt Efraïm.

_  De onze is grijs, antwoordt Ward.

_  En de onze heeft alleen maar zijn hoofd meer, merkt Axel op.

 --------------------------------

_  Mama, mag ik mee naar de begrafenis van nonkel Michel?

_  Natuurlijk, kind, hoe meer zielen hoe meer vreugde.      

Na een stil zwijgen van één dag laat ik nog iets van me horen.  Gisteren had ik er echt geen zin in om iets te presteren op het blog, er zat helemaal geen beweging in de klassementen.  Ik denk dat iedereen last heeft van de donkere dagen en er een beetje depressief bijloopt.

Volgens de statistieken zijn er in deze periodes de meeste verdwijningen en zelfdodingen en ergens kun je dat wel begrijpen.  Vandaag scheen de zon weer eens en dat gaf toch een ander gevoel zo van wat kost de wereld, ik heb nog vijf euro in mijn zak.

Al hoewel het een donkere regenachtige dag was gisteren, ben ik er in de voormiddag eens goed ingevlogen en heb eigenlijk meer gedaan dan ik van plan was.  Ondanks het uitvallen van Anita is heel het appartement opgefrist, na de middag heb ik het een beetje moeten bekopen.  Dat kwam omdat ik de vloeren heb gedweild en van het veelvuldig bukken had ik redelijk wat rugpijn.

Maar een half uurtje nadat ik een pijnstiller had ingenomen, was ik gelijk terug een nieuwe.  Na het middageten een slaapje gedaan en nadien was alles dik in orde.  

Met Anita is het nog steeds niet  ok, hoesten, niezen en lopende neus.  Deze nacht heeft ze meer uit haar bed geweest, dan er in wegens het veelvuldig hoesten en dit deed ze om me niet wakker te maken.  Maar ja dat kon ze natuurlijk niet voorkomen, omdat ik eigenlijk een lichtte slaap heb.  Het minste geluid of licht en ik ben wakker.

Nadien val ik dan wel terug in ’t slaap, nu vandaag lijkt het toch iets beter te gaan en nog een dagje binnen blijven en morgen zal ze wel beter zijn.  Het is te hopen want de maandag middag is het steeds het artiestengala en daar gaat ze graag naar toe en morgenavond heb ik ze nodig in het programma mini-boeketje.  Anders moet ik m’n programma nog veranderen, maar dat is nog meer dan vierentwintig uur en dan kan er nog veel veranderen.

Daar er gisteren werken aan de elektriciteitsmeter waren, hebben we eventjes zonder stroom gezeten en ik was de elektrische horloge in de slaapkamer vergeten terug juist te zetten.   Deze morgen trek ik m’n ogen open en op de klok staat 0 uur 14 en ik dacht zo bij me zelve dat klopt hier niet, toen we ons te rustte begaven was het half één.

Ik uit het bed en in de keuken gaan kijken hoe laat het echt was, want meer dan vier en twintig geslapen dat kon nu niet echt.  Het was een kwartier voor acht uur en dan ben ik maar ineens opgebleven.  Iets na acht uur kwam de vuilkar langs voor de groene bak en als ik me gewassen had en aangekleed kon ik hem gelijk binnen zetten en uitwassen.  Zo gezegd zo gedaan en toen ik uit de kelder kwam , stond de slaapkamerdeur open ten teken dat ons Anita ook opgestaan was.

Maar och arme toch wat zag ze er erbarmelijk uit, de valling had zich doorgezet en met een druipneus en opgezwollen ogen en hoestbuien.  Ik had er echt compassie mee en er bleef niets anders op dan vandaag lekker warm binnen blijven.

Maar het was nu niet echt het weder om te wandelen in een park of bos.  De huis karweitjes zoveel mogelijk zelf gedaan en wat op één dag niet lukt schuiven we door naar morgen.  Jullie kennen het gezegde ook wel van Parijs en Rome en de zelfde dag.  Stofzuigeren is voor morgen en ook de ruiten aan de achterzijde zijn voor morgen of later, ik zie wel.

Voor de rest een dag zonder geschiedenis, eigenlijk niets gebeurd het vermelden waard.