Vrijdag 12 december 08.

Deze middag tijdens het eten kreeg ons Anita ineens een bevlieging, de kerstboom zou er vanmiddag staan.  Waarom het nu persé vandaag nog moest zijn, echt waar ik weet het niet, er was eerst gezegd dat ze hem zondagavond zou versieren.  Vrouwen zijn toch onvoorspelbaar, ik zal ze nooit helemaal begrijpen, enfin het is ook de moeite niet meer om er m’n hoofd nog over te breken.

Het enige dat ik moest doen is de boom in twee delen uit de kelder halen en de dozen met kerstballen eveneens en dan mocht ik m’n middagslaapje houden.  De kerstboom kwam naast de lange zetel te staan aan de venster, dan kun je al denken hoe goed ik geslapen heb met een vrouw die constant naast je op en neer loopt.

In elk geval moet ik toegeven hij staat er mooi, want hiervoor stond hij op een andere plaats in de living.  Want door een vroegere verschuif van de krantenbak was er daar geen plaats meer voor de kerstboom.  Nu is ze gestopt met versieren de rest is voor morgen, de dansende kerstman moet z’n plaatsje nog krijgen en eveneens het ondergesneeuwde bloemenhuisje.  Die staan op een plaats waar ze niet aankan en zodoende moet ze wachten tot ik die van het schap heb genomen.

Dit was de bevlieging van werklust van Anita, als dat mij overkomt ga ik altijd in een hoekje zitten en wacht tot bevlieging over is.  Maar ja ik ben een stoere luie man en aan werken heb ik de pest

Gisterenavond na het bijwerken van dit blog nog een tijdje foto’s bijgewerkt op m’n fotoalbum. Want er stonden reeds enkele foto’s zonder tekst en dit heb ik dan gisteren bijgevoegd.

Deze morgen bij het opstaan voelde ik me niet denderend, ik vermoed dat ik een kanjer van een kopvalling heb. Heb vandaag reeds een zestal zakdoeken nat gesnuitterd, tranende ogen en een droog aanvoelende keelpijn, hoeveel ik ook drink het helpt allemaal geen sikkepit. Dadelijk er na is ze terug droog als kurk.

Dadelijk na de middag onze wekelijkse inkopen gaan doen in de supermarkt en eventjes in “ons huis” iets gaan drinken, maar eerlijk gezegd het ging me toch niet goed af en was blij dat we terug huiswaarts keerden.

Ik ga het niet te lang maken want de inspiratie is er niet en ik denk met al dat snuiten dat m’n hersenen aan ’t droog komen zijn. Dadelijk water opzetten voor een tas thee met een schijfje citroen en ik zou zeggen van er een lepel honig in te doen, maar de pot is leeg en de winkel helaas gesloten.

Stom van me om dat te vergeten, we hebben in de supermarkt geweest en dat vergeten mee te brengen, zal er wel niet van sterven zeker morgen komt er weer een dag en honig kan men ik elke voedingszaak kopen. Niet te laat gaan slapen zal wel het beste zijn en ik hoop dat ik geen griep zal krijgen ondanks de anti griep vaccinatie, de toekomst zal het me leren.

Gisterenavond pardon deze nacht is het verdorie laat geworden vooraleer we te bed waren en dit als gevolg van een spannend boek. Niet alleen bij mij, maar ook Anita bleef maar door lezen en geen van beide had er erg in dat het een heel eind na één uur was. Om juist te zijn de klok vertelde ons dat het één uur vijfendertig was.

Resultaat deze morgen geraakte we niet uit het bed, maar ja wat speelt dat nog een rol er was niemand die op ons wachten. Natuurlijk is dan de ochtend vlug voorbij, ontbijten,afwassen en ons toilet maken, het neemt allemaal tijd in beslag en nu net dat de zon aan de hemel stond.

Met het zien van de zon kwamen we in de verleiding om te wandelen, het was alweer enkele dagen geleden dat we de beentjes nog eens gestrekt hadden. Dit was echt de gelegenheid om het eens te doen, na de middag besloten we om een wandeling langs de Schotenvaart te maken. Ik had al dikwijls gezegd dat ik nog enkele beelden van de vaart moest maken om in m’n fotoalbum over onze gemeente Schoten te zetten.

Dat zijn allemaal plaatsen heel dicht bij huis en dat komt er nooit van om die te gaan fotograferen. Enfin dit is nu gelukt, enkele foto’s over de jachthaven van Schoten, jachthaven is natuurlijk een groot woord voor de enkele bootjes die hier afgemeerd zijn. Verder nog het seinhuisje van de sassenier, een paar eendjes, het sas met juist een binnenschip dat het sas verlaat en verder ook een paar woonboten die in de vaart een officiële ligplaats hebben.

Nu begin ik aan de dag van vandaag, opgestaan buiten gekeken en gezien dat het niet goed was. M’n eerste gedachte was omdraaien en terug in het bed kruipen, maar dat ging niet. Eigenlijk zou het wel gegaan zijn maar dan moest ik Anita alleen laten opstaan. Daar ben ik veel te goed en te braaf voor en Serge Simonart (reporter van de Humo) heeft mij vergeleken met een kruising tussen moeder Theresa en de kerstman.

Dus ben ik maar opgebleven en samen met Anita het ontbijt genuttigd. Zij moest om tien uur bij Leen zijn om haar massage en daar zou ik haar dan oppikken om boodschappen te doen in Merksem. De schuif van het vlees in de diepviezer was bijna leeg en daarvoor moesten we bij de Renmans zijn in de “winkelstap.” Gelijk nog groenten en fruit ingeslagen en voor de gelegenheid in de “Butterfly” een belegd broodje gaan eten met een lekker potje koffie. Nadien maar gelijk naar huis gereden want het was echt geen weer om een hond door te jagen. Thuisgekomen onze natte jassen in de tweede kamer gehangen om te laten drogen.

Het was juist tijd om het middagnieuws nog mee te pikken en nadien moest Anita in de Paalstraat nog enkele kleinigheden gaan halen en ik heb m’n dagelijkse portie platte rust genomen.

Anita had van den beenhouwer vier lapjes spek meegebracht en van de groentewinkel wortelen en heden avond was het peekensstoemp met gezouten spek. Niet ideaal voor m’n bloeddruk, maar wel super lekker en dat kan wel eens geen kwaad indien ik niet overdrijf.

Ik ga er mee kappen en voor goed te zijn zou ik een rondje moeten joggen, maar het is al zo donker en ik ben dan bang. Dus zal ik maar lekker bij ons Anita’tje blijven en zo dadelijk naar onze televisie kijken, dat zal het beste zijn.

Gisteren moest ik dringend aan tafel gaan, want zoals gemeld had Anita de tafel reeds gedekt voor het middag eten en de reden weten jullie ook al. Na de maaltijd hadden we nog even de tijd om het verteringsproses in werking te laten komen.

Tegen kwart na tweeën waren we gelaarsd en gespoord en konden we vertrekken naar het artiestengala. Het was deze week een goede affiche en dat bleek dadelijk bij aankomst in de feestzaal. Veel meer volk dan vorige week. Niet dat ze stoelen moesten bijzetten maar gewoon vol.

De eerste artiest was Franky Miro een man die regelmatig hier te gast is en ook heeft hij al wel eens als vervanging gefungeert. Tijdens het eerste gedeelte bracht hij evergreens en meezingers en na de pauze enkel Napolitaanse liederen.

Als tweede was er de zangeres Yannie, zij kwam voor de tweede maal naar het artiestengala. Haar muzikale voorkeur neigt naar het jazzachtige, viel wel goed mee en werd zeer goed onthaalt en als klap op de vuurpijl kwam Norma Hendy op het podium gedwarreld. Deze dame in een duizendpoot, zij kan alle genres aan. Het is gewoon een pareltje op het podium, ik denk dat ze naar Merksem komt gewoon als een geste aan de inrichter Romain Callé.

Waarom ze het doet is van weinig belang, we kunnen er maar van genieten en genieten dat hebben we er van gedaan, van de eerste tot de laatste aanwezige. Nadien na we gegeten hadden nog een tijdje met die lieve dame gebabbeld vooraleer we vertrokken naar de radio. Het onderwerp was natuurlijk radio Minerva en als de radio haar van de zomer nog eens nodig had om er op te treden moesten we haar maar tijdig verwittigen en met plezier zou ze terug komen om op te treden.

Tijdens de pauze heeft Anita nog met de rapte negen cd’s van Minerva verkocht en als we er meer bij gehad hadden zouden het er meer geweest zijn.

Tussen het samenstellen van het mini-boeketje en het middageten heb ik nog eventjes de tijd om me te melden op m’n blog. Zodadelijk na het eten vertrekken we naar de feestzaal Schijnpoort om de wekelijkse artiesten aan het werk te zien.

Gisterenavond op de radio was alles dik in orde, behalve toen ik pas bezig was viel de stroom eventjes weg. Juist genoeg om de cd spelers te ontregelen, maar het nummertje dat stond te spelen was zogoed als gedaan. Door het feit dat de elektriciteit even weg viel sprongen de spelers terug op de beginstand en om niet teveel tijd te verliezen het volgende lied maar gestart op track één.

Het was juist de beurt aan Vic Damone met een nummer uit de musical “Westside Story “ namelijk dat wondermooie “Maria.” Doorvoor kwam in de plaats “save a kiss” in de liefde, oorlog en elektriciteitspanne is alles veroorloofd.

Voor de rest liep alles op rolletjes en de luisteraars waren voldaan, als ik hun reacties mag geloven na de telefoontjes. Hoei hoei ik moet gaan stoppen want Anita heeft de tafel al gedekt en seffens heb ik geen eten meer als ik niet maak dat ik aan tafel zit.

Onze pastoor.

Een paar misdienaars uit verschillende parochies hebben het over hun respectieve pastoor.

_  Onze pastoor heeft zwart haar, zegt Efraïm.

_  De onze is grijs, antwoordt Ward.

_  En de onze heeft alleen maar zijn hoofd meer, merkt Axel op.

 --------------------------------

_  Mama, mag ik mee naar de begrafenis van nonkel Michel?

_  Natuurlijk, kind, hoe meer zielen hoe meer vreugde.      

Na een stil zwijgen van één dag laat ik nog iets van me horen.  Gisteren had ik er echt geen zin in om iets te presteren op het blog, er zat helemaal geen beweging in de klassementen.  Ik denk dat iedereen last heeft van de donkere dagen en er een beetje depressief bijloopt.

Volgens de statistieken zijn er in deze periodes de meeste verdwijningen en zelfdodingen en ergens kun je dat wel begrijpen.  Vandaag scheen de zon weer eens en dat gaf toch een ander gevoel zo van wat kost de wereld, ik heb nog vijf euro in mijn zak.

Al hoewel het een donkere regenachtige dag was gisteren, ben ik er in de voormiddag eens goed ingevlogen en heb eigenlijk meer gedaan dan ik van plan was.  Ondanks het uitvallen van Anita is heel het appartement opgefrist, na de middag heb ik het een beetje moeten bekopen.  Dat kwam omdat ik de vloeren heb gedweild en van het veelvuldig bukken had ik redelijk wat rugpijn.

Maar een half uurtje nadat ik een pijnstiller had ingenomen, was ik gelijk terug een nieuwe.  Na het middageten een slaapje gedaan en nadien was alles dik in orde.  

Met Anita is het nog steeds niet  ok, hoesten, niezen en lopende neus.  Deze nacht heeft ze meer uit haar bed geweest, dan er in wegens het veelvuldig hoesten en dit deed ze om me niet wakker te maken.  Maar ja dat kon ze natuurlijk niet voorkomen, omdat ik eigenlijk een lichtte slaap heb.  Het minste geluid of licht en ik ben wakker.

Nadien val ik dan wel terug in ’t slaap, nu vandaag lijkt het toch iets beter te gaan en nog een dagje binnen blijven en morgen zal ze wel beter zijn.  Het is te hopen want de maandag middag is het steeds het artiestengala en daar gaat ze graag naar toe en morgenavond heb ik ze nodig in het programma mini-boeketje.  Anders moet ik m’n programma nog veranderen, maar dat is nog meer dan vierentwintig uur en dan kan er nog veel veranderen.

Daar er gisteren werken aan de elektriciteitsmeter waren, hebben we eventjes zonder stroom gezeten en ik was de elektrische horloge in de slaapkamer vergeten terug juist te zetten.   Deze morgen trek ik m’n ogen open en op de klok staat 0 uur 14 en ik dacht zo bij me zelve dat klopt hier niet, toen we ons te rustte begaven was het half één.

Ik uit het bed en in de keuken gaan kijken hoe laat het echt was, want meer dan vier en twintig geslapen dat kon nu niet echt.  Het was een kwartier voor acht uur en dan ben ik maar ineens opgebleven.  Iets na acht uur kwam de vuilkar langs voor de groene bak en als ik me gewassen had en aangekleed kon ik hem gelijk binnen zetten en uitwassen.  Zo gezegd zo gedaan en toen ik uit de kelder kwam , stond de slaapkamerdeur open ten teken dat ons Anita ook opgestaan was.

Maar och arme toch wat zag ze er erbarmelijk uit, de valling had zich doorgezet en met een druipneus en opgezwollen ogen en hoestbuien.  Ik had er echt compassie mee en er bleef niets anders op dan vandaag lekker warm binnen blijven.

Maar het was nu niet echt het weder om te wandelen in een park of bos.  De huis karweitjes zoveel mogelijk zelf gedaan en wat op één dag niet lukt schuiven we door naar morgen.  Jullie kennen het gezegde ook wel van Parijs en Rome en de zelfde dag.  Stofzuigeren is voor morgen en ook de ruiten aan de achterzijde zijn voor morgen of later, ik zie wel.

Voor de rest een dag zonder geschiedenis, eigenlijk niets gebeurd het vermelden waard.      

Doffe ellende vandaag, vanaf het ontwaken regen, regen en nog eens regen. Afgewisseld met natte sneeuw en met momenten echte sneeuw en het is er nog koud bij ook.

We houden het hier maar bij en we gaan eventjes terug naar gisteren. Het was weer eens tijd om m’n twee maandelijkse controle van de bloeddruk, eigenlijk was ik reeds een week over tijd, bij jonge vrouwen kan zo iets een ramp zijn als een zwangerschap niet gewenst is. Bij mij was dat niet zo rampzalig, zo lang ik voldoende medicatie heb en dat was gelukkig wel het geval.

De bloeddruk goed en ook de hartslag was optimaal, bij het leger zouden ze zeggen geschikt voor de dienst rekruut. Gezien ik geen rekruut meer ben, ben ik toch best tevreden met het onderzoek en met alle dagen twee pilletjes te slikken ben ik best tevreden en prijs ik me een best gelukkige persoon.

Na het boodschappen doen waren Anita en ik blij dat we terug in ons appartementje waren en konden genieten van de lekkere temperatuur die heerste. Aardig wat beter dan buiten en we zijn van de ganse dag het huis niet meer uitgeweest.

Deze namiddag heb ik nog wat aan m’n fotoalbum gewerkt, want ik had nog wat foto’s van de gemeente Schoten en die zijn nu grotendeels bijgewerkt. Wil je ze ook zien surf dan maar eens naar m’n adres hier op het seniorennet en dit is het adres http://fotoalbum.seniorennet.be/kemperke

Spreekuur.

Dokter:  Ik heb gezegd dat uw vrouw een natte doek om je hals moest legggen. Is dat gebeurd?
Patiënt:   Neen, dokter.
Dokter:   En dat ze uw borst moest inwrijven met cacaoboter. Heeft ze dat gedaan?
Patiënt:    Neen, dokter.
Dokter:   Waarom niet?
Patiënt:    Ik heb geen vrouw.

--------------------

Geef de jeugd een gevoel van veiligheid en belang.

De onderwijzeres had het over de menselijke houding tegenover dieren en vertelde een verhaal van een jongen die de staart van zijn kat had afgeknipt.
_  Kan iemand een passage uit de bijbel aanhalen waar dergelijke zaken worden verboden?
De slimste uit de klas:
_  Wat god verenigd heeft, zal geen mens meer scheiden.

Gisteren voor de middag naar het shoppingscenter in Wijngem geweest met Anita. Vorige week kwam ze tot ontdekking dat ze nog een winterjas kon gebruiken en in de cataloog van de winkelketen Damart had ze haar goesting gevonden. Gisteren zagen we een gaatje in onze agenda en dat was het moment om naar Wijnegem te trekken. Ik zelf had nog graag een kerstmis verzamel cd bij gehad en omdat we er nu toch waren eventjes in de Fnac binnengesprongen.

Mezelf kennende ging ik er niet buiten met die ene kerst cd alleen. Ik zag er nog een drie cd box van Caterina Valente met haar beste nummertjes. Ik heb wel enkele langspeelplaten van haar, maar die hebben hun beste tijd gehad en nu kon ik ze heel prijsvriendelijk vervangen. Daar eindigde het niet bij, want als vervanging van twee platen ook nog een cd van Tony Christie gekocht met als titel “Definitive Collection.” Dat noemen ze zich zelf een pleziertje doen, ach ik had toch nog wat overschot van m’n pensioen deze maand.

In het shoppingscenter waren ze beneden in de grote hal, de troon van Sint Niklaas aan ’t afbreken en dat zal dan vervangen worden met een aangepast decor voor de kerstdagen. In de gangen hingen de grote ballen en de lichtjes al, onderaan dit verhaal een drietal foto’s van deze ballen en verlichting.

Terug thuis gekomen werd het stilaan tijd om de inwendige mens te versterken en nadien hoog tijd om m’n middagslaapje te doen en het is bewezen dat dit heel gezond is voor kleine kinderen en oudere mensen. Dus ook voor een grijsaard in wording, als je het nog niet doet kan ik het jullie echt aanraden en ik weet zeker dat je me gelijk zult geven.

Nog een prettige avond en vergeet niet om alle dagen terug te komen lezen op dit blog.

Met onze inhaalbeweging zijn we belandt op de maandag, een dag die altijd zowat op het zelfde dagindeling neer komt. Bij het opstaan niet te laat natuurlijk, is het eerst wat ik doe de zondagavond gebruikte lp’s en cd’s in het klassement terug plaatsen en nieuwe te gebruiken bij het samenstellen van mini-boeketje.

Gewoonlijk ben ik al redelijk gevorderd als ons mevrouwtje opstaat en dan kunnen we eerst lekker ontbijten, vooraleer ik verder doe. M’n betrachting is omstreeks het middaguur met alles klaar te zijn en meestal lukt me dat wel. Gisteren was het royaal op tijd klaar en was ik reeds geschoren voor we aan tafel gingen voor het middagmaal.

Twintig minuten na twee waren we vertrekkens gereed, we moesten enkel nog de auto uit de garage halen achter de hoek en richting feestzaal Schijnpoort rijden. Rond dit uur zijn er nog geen verkeersproblemen aan het kruispunt van het sportpaleis. Dus arriveerden we goed op tijd in de feestzaal. Vandaag waren er veel meer toeschouwers dan vorige week, toen lag de baan er slecht bij en voor de ouderen een reden om af te zien van hun maandagmiddag pleziertje.

Ook de artiesten waren voor de meeste van beter of beter gezegd de muziekgenre was beter. Vandaag hadden we Rudy Clark een goede bekende bij de aanwezigen luisteraars met overwegend evergreens en meezingers. Daarna kregen we een trompettist voorgeschoteld en dat lust iedereen wel, hij is zelfs ook een bekent orkestleider in het Antwerpse en z’n naam is Jean Marijn. De laatste in het rijtje was de overbekende Samantha, die we kennen van het liedje “Eviva Espanje” en ze bracht ook haar eerste hit “Helicopter US navy 66” het stond in de jaren 60 hoog in de hitparade.

Spijtig dat ze nu verlamt is en haar leven in een rolstoel moet doorbrengen en ook optreedt in die zelfde rolstoel, maar ze houdt er de moed zeker en vast in en op het podium doet ze haar ding nog heel goed. Ze weet het publiek nog goed te bespelen met haar oude nummertjes en zo kwamen we aan het einde van het programma en na nog een bezoek aan de studio kwam er een einde aan onze dag.

Twee dagen geen tijd om aan m’n blog te werken, wat kan een mens het toch druk hebben. Waar haalt de mensheid de energie vandaan om dat vol te houden, ’t is toch wonderbaar hoe we.

Over de zondagmorgen ga ik nu niet uitwijden en ineens door gaan naar de middag, de voorstelling van de Minerva cd. Volgens de uitnodigingskaart werd iedereen verwacht te vijftien uur en de deuren gingen open te veertien uur. Wij waren gereed omstreeks kwart voor twee en vertrokken dan maar naar het Minerva café.

Groot was onze verwondering toen bleek dat de parking reeds vol stond en we buiten het muziek reeds hoorden. Bij het betreden van de zaak bleek het reeds vollen bak te zijn en Nicole en Hugo waren reeds volop het beste van zich zelf te geven. Enkele grote geluidsboxen strooiden de decibels kwistig om zich heen en door het feit dat ik hardhorig ben en hoorapparaten draag, hadden die werk om alles te filteren. Ik overdrijf een beetje natuurlijk, want dit gebeurt allemaal in een fractie van een seconde.

Enfin uiteindelijk bleek dat de platenmaatschappij het feestje een uurtje vervroegd had en niet iedereen bleek verwittigt te zijn, waaronder wij beide en de champagne was reeds op. Nu moet ik eerlijk bekennen dat ik niet echt verzot ben op die godendrank, zoals vele deze drank noemen. Geef mij maar een goede palm waar Brabant trots op is en tegen een trappist zeg ik ook geen neen.

Nicole en Hugo gaven er na een half uurtje ook de brui aan en ze wilden er niets van weten, om het begin opnieuw te doen voor ons omdat we te laat waren. Ik kan dat wel begrijpen natuurlijk, ik zou m’n programma ook niet opnieuw doen omdat er iemand later thuis was gekomen en dit telefonisch liet weten. Jullie bemerken wel aan m’n gedrag dat ik geen moeilijke ben, integendeel ik sta bekent als een kruising tussen Moeder Theresa en de Kerstman.

Einde van deel één, zodadelijk vervolg van de roman.

Na het optreden van het koppel werden enkele presentatoren voorgesteld aan Lutgart Symons ooit het icoontje van het programma “vragen staat vrij” een verzoekprogramma bij de toenmalige radio 2 van de BRT. Deze dame heeft dat ontzettend lang gedaan, tot het moment van haar pensionering vele jaren al geleden en het was een hele eer voor mij voorgesteld te worden aan deze illustere dame met haar zachte en aangename stem. Het was werkelijk een Icoon in het radiowereldje.

Nadien was het tijd om met iedereen eens een babbeltje te doen, want eigenlijk zien wij medewerkers van de radio elkaar niet zoveel. Enkel op vergaderingen ontmoeten we elkaar en die zijn er echt niet overdreven veel. Wij vergaderen niet om eens thuis weg te zijn. Enkel als het bestuur vind dat er iets te bespreken is, worden we samengeroepen en uiteindelijk wordt er veel gewauweld en weinig gezegd. Schijnbaar was de laatste vergadering een uitzondering op die regel maar toen waren we in verlof voor een maand, over pech gesproken.

Rond zeventien uur zijn we terug huiswaarts gereden, want om acht uur ’s avonds moest ik terug in de studio zijn voor m’n uitzending. Maar het meeste volk was toen reeds vertrokken.

Na de avondboterham was het weer tijd om terug te rijden en Anita ging deze zondagavond mee, want ze verwachtte veel bestellingen voor de cd box en inderdaad er waren veel telefoontjes, ook enkele nieuwe leden melden zich en ik was heel blij dar ze er ditmaal bij was.

Om 23 uur einde programma en ditmaal sloeg ik een zucht van verlichting, ik was echt moe en ik denk dat ik er te oud voor word om constant een hele dag in de weer te zijn en dat is helemaal geen schande dit te bekennen.

LEEG

Leeg mijn gedachten, dit omhulsel,
mijn aderen, mijn hart.

Een stalen pantser om 't gezicht
dat niet meer spreken kan
omdat het heel eenvoudigweg
met  niemand dierbaars spreken wil.

Verlamd, dit lichaam, zwaar als lood.
Te moe om op te staan.
vindt het de kracht niet meer
om tegen alle aanrakingen in te gaan.

Ach, neem me maar, verfrommel me,
en kreuk me, scheur me,
verf me zwart of dood.
Ik voel niets anders meer
dan suizend rood
dat me weer recht doet staan.

Rood mijn gedachten, dit omhulsel,
mijn aderen, mijn hart.


Kristel D'Huysser

Ik had een goede vriend.
Veertig jaar lang
heb ik me voorgenomen
hem eens op te zoeken.
Onlangs zag ik zijn weduwe.
We hebben veel over hem gesproken
en over wat voor trouwe vrienden
wij wel waren.

Pol  Vanhaverbeke.

Op school werd de liefde in de huiselijke kring besproken.
De onderwijzer lichtte een bepaald punt toe met het gebod:
" Eer uw vader en uw moeder."
Toen vroeg hij of er ook een gebod was dat leerde hoe je je broertjes en zustertjes moest behandelen.
Een jongetje uit een gezin met zeven kinderen antwoordde prompt:
_  Ge zult niet doden.