Een lach

In de Kempervennen zijn ze begonnen met het bouwen van een nieuwe generatie bungalows. In normale toestand zijn ze geschikt voor acht personen, maar als de toestand zich voordoet kunnen ze omgebouwd worden voor het herbergen van zestien bewoners. Dat is dan ideaal bij grote familie bijeenkomsten en ik denk hier aan jubileum, verjaardagsfeesten waarbij een groot aantal mensen in één onderkomen kunnen geherbergd worden. Dit is altijd gezelliger dan twee of drie bungalows te moeten huren.

Deze twee exemplaren zijn twee jaar vroeger als proefobject neer gezet, helemaal op het einde van het domein en blijkbaar was dit zulk een groot succes, dat men die 90 andere ook heeft laten bouwen.  Maar dan in groepsverband, deze twee liggen aan de boorden van een groot meer waar men in de zomer met bootjes kan varen en ook de duiksport kan men op dat meer beoefenen.  Echt heel gezellig gelegen.

Ik had gedacht van gisterenavond nog een keertje terug te komen met een verslag, maar na "kinderen van de Windt" ben ik bij Anita in de zetel blijven zitten en dat mag ook wel eens.  Niet dat het zo fantastisch was op de televisie na de formidabele aflevering van dit typische Antwerpse verhalen reeks.  Spijtig dat dit de laatste afleveringen zijn, maar stoppen in schoonheid is altijd beter dan eindeloos doorgaan.  Nu hebben ze nog altijd reuze veel kijkers, nu eerlijk gezegd ik vind dat de VRT knappe reeksen neerzet. 

Gisterenmorgen heb ik van m'n hart een steen gemaakt en ben naar de car wash gereden om de auto een flinke beurt te geven.  Zeker de onderkant(de chassis) moest eens flink met de hoge druk gereinigd worden om het zout er zoveel mogelijk af te spuiten.  Maar lieve mensen wat was het koud, ik heb hem dan maar niet afgezeemd en hem dadelijk terug in zijn garagebox gestald.

Begin november vorig jaar waren m'n ruitenwissers beide versleten en heb ze laten veranderen in de garage waar hij gekocht was. In het begin was alles in orde dacht ik, maar na een tijdje bemerkte ik dat de rechter wisser eigenlijk niet zo goed vaagde als de linker.  Eerst eigenlijk niet veel rekening mee gehouden, maar tijdens de dooi van enkele weken geleden reden we naar onze vakantie bestemming op de autostrade, toen ik bemerkte dat er toch iets fout was.

Vanaf de bovenkant scheurde de rubber af, toen ik regelmatig de ruit moest wissen wegens het opspattende dooiwater, als er een auto passeerde.  Gisteren belde Anita naar de garage waar hij gekocht was om te vragen of dit normaal was, maar ze geraakte niet binnen.  Vandaag opnieuw geprobeerd weer niets en dat is toch eigenaardig voor een garage.  Na de dienst 1207 geraadpleegd te hebben bleek er een ander nummer en een andere garage op dit adres te zijn.  Na een telefoontje naar die nieuwe garage en toen viel het verdict," garage Vanganzen" op de Bisschoppenhoflaan was failliet vanaf één januari.  Geen garantie mogelijk voor een foute vervanging van ruitenwissers.

Ik dacht dat ik het voor de tweede dag op rij zonder blog inzending moest doen. Gisteren was het tijdsgebrek de oorzaak dat ik m’n dagboek niet kon aanvullen. Maar vandaag ben ik reeds een tijd bezig om ingelogd te geraken. Elke keer als ik de pagina om in te loggen opriep kreeg ik een blad te zien vol onzin en dat verschijnt de laatste tijd veelvuldig.

Maar van inloggen was geen sprake, dan maar eventjes naar het forum gegaan om het te melden. Maar daar bleek ik niet de enige te zijn die niet binnengeraakte en Redpoppy had haar handen meer dan vol. Dan maar wachten tot het heuvel herstelt was, het had geen zin om er ook met een klacht bij te gaan staan.

Gisteren namiddag was het weer een artiesten gala om duimen en vingers af te likken. Een mooie affiche dat wel maar ergens was de belangstelling vrij matig, een driekwart bezetting en dat is vrij pover als je rekening houd met de komst van Lia Linda. Een dame uit Limburg met een internationale carrière. Wat houd mensen tegen om niet te komen, het weer was het zeker niet, een staking van het openbaar vervoer was het ook niet.

We zullen het maar houden met het gezegde “de afwezigen hadden alweer ongelijk” en met de twee andere er bij was het een prachtige namiddag. De eerste artiest was Rudy Clark een man die de klappen van de zweep heel goed kent, zijn stem is geschikt voor alle genres en zijn versie van “love is all” is gewoon fantastisch. Dan de beurt aan een jonge dame met artiestennaam Annina en dat was goed voor het musical gedeelte met prachtige vertolkte liederen van Barbra Streisand. Het aanwezige publiek ging met momenten uit de bol.

Dan het showbeest Lia Linda en je zag het er niet aan dat ze amper thuis had geweest. Ze was heel vroeg in de ochtend aangekomen uit Sjanghai waar ze een maand had opgetreden, ze had last van dat tijdsverschil van zeven uren en daarbij nog verkouden. Maar dat kon haar niet deren en men hoorde het wel aan haar stem, maar ze hield vol. Desnoods sterven op de bühne, zoals een rasartieste het betaamt. Het was een prachtige namiddag en hopelijk volgende week van het zelfde en dat ziet er wel naar uit. zoals een rasartieste het betaamt.e het wel aan haar stem, maar ze hield vol.t.ical gedeelte met een prachtige ven

Toen we op 16 januari na ons midweek verblijf in de Kempervennen huiswaarts reden, namen we in plaats van de E34 autostrade, de regionale wegen naar het Belgische dorpje Postel. Het was nog tamelijk vroeg en een klein wandelingetje rond de abdij en daarna iets eten en drinken in het eetcafé “De Drie Eiken.” We weten dat je er goed onthaald word en een boterham van het Postelse brood, belegd met Postelse kaas is een delicatesse. Je hebt er ineens je buikje goed vol. Daarna om alles goed door te spoelen een Postelse bruine.

Een jaar plus een dag, dat wil zeggen we gaan er weer voor een jaartje tegen aan. In lief en leed, maar steeds trachten positieve berichten in m’n dagboek te verwerken. Er is al meer dan genoeg ellende te zien en te lezen in de diverse nieuwsmedia om ons heen.

Het eerste goede bericht was de vaststelling dat het een droge dag ging worden, maar ja de zondag is gewoonlijk een dag dat we niet gemakkelijk buiten gaan. De reden is bij jullie bekent en daarom ga ik de rede hiervoor niet alweer vermelden.

Anita heeft zich deze middag weer eens overtroffen in de keuken, lamskoteletjes met verse gestoofde champignons en gekookte aardappelen. Zalig gegeten en gelukkig had ze ditmaal niet te veel patatjes gekookt, zodat ik niet te veel kon eten. Wat een schatje was ze toch, om daar rekening met te houden en voor de rest eigenlijk niet zo heel veel te melden.

Vandaag is het juist één jaar geleden dat ik ben toegetreden tot de grote blogfamilie, hier op seniorennet. Het heeft lang geduurd voor ik de moed had verzameld om me in te schrijven. Ik had op verschillende mooie blogs op bezoek geweest, er waren er bij met hele mooie prentjes en foto’s. De ene al wat mooier bewerkt dan de andere, maar m’n keuze viel tenslotte op de categorie dagboeken. Daarin kon ik veel van me afschrijven en op een jaar tijd is m’n dagboek natuurlijk ook veel van uitzicht veranderd.

Over m’n stand in de top 20 mag ik zeker niet mopperen, ik sta constant in de bovenste helft. Maar daar moet ik dagelijks hard voor ploeteren, want de concurrentie is moordend. Dat maakt het eigenlijk ook zo spannend.

Een woordje van dank richt ik aan de man die alles mogelijk heeft gemaakt om ons hobby uit te oefenen Pascal Vyncke onze webmaster. Redpoppy de lieve dame die bijna dag en nacht ter onze beschikking staat in het “forum” om onze noodoproepen te beantwoorden en raad te verstrekken. Ook zij krijgt m’n innige dank over zich heen.

Als laatste groep die ik wil bedanken zijn de vele mensen die reageren en ook zij die een woordje achterlaten in m’n gastenboek en ook hen die via een E-mailtje contact met me hebben. Zoals ik op maandagavond in het radioprogramma mini-boeketje afscheid neem van m’n luisteraars met de woorden “jullie waren fantastisch” geld dit ook voor jullie

Van de regen en de wind was niets meer te bespeuren toen ik omstreeks acht uur uit het bed kwam. Dat was een hele verademing, een mens begint gelijk plannen te maken om van alles en nog wat te doen. Maar niet te vroeg triomferen het durft hier in ons apelandje vlug veranderen.

De zon had in de namiddag forfait gegeven maar dat weerhield ons toch niet om een wandelingetje naar het park van Schoten te maken, want we waren reeds een week terug van ons mini verlof en waren nog niet gaan stappen. Dat is het eigenaardige aan verlof, regenen of niet dat deert een mens dan niet maar oh wee als je thuis bent, een wolkje aan de hemel meer dan ze voorspelt hebben, dat is dan genoeg om in huis te blijven.

Bij aankomst in het park bleek er een fototentoonstelling te zijn in het kasteel, dat kasteel doet dienst als cultureelcentrum. We waren nu toch daar dus konden we evengoed er een bezoek aan brengen. De tentoonstelling handelde over natuur en dieren, dat was een onderwerp dat ons wel interesseerde. Dus wij naar binnen, toegang gratis stond er op de affiche maar we moesten er wel voor naar de eerste verdieping.

Ik moet eerlijk bekennen daar hingen pareltjes van foto’s. Er hingen 87 foto’s tentoon allemaal om ter mooist en ik was werkelijk onder de indruk en die opnames zijn geen van alle gemaakt met een pocket dingetje gelijk dat van mij. Ik had het dingetje wel in m’n jaszak zitten, maar daar durfde ik dit niet boven halen.

Om van de emotie te bekomen zijn we in de Ridderhoeve een donkere Leffe of twee gaan drinken, voor aleer we huiswaarts keerden. Als avondmaaltijd hebben we het luie huishouden uitgehangen en in de nieuwe frituur frieten gaan uithalen met een lekkere cervela. Ik ga er mee stoppen en verder lezen in m’n boek want dit keer heb ik een goed boek uitgekozen in de bibliotheek.

Juich en jubel het is vandaag vrijdag, traditioneel de kuisdag van de week. Uiteraard is dat een grote misvatting, voort komende uit de tijd van onze grootouders en natuurlijk ook van onze ouders. Ik weet nog goed toen ik nog thuis woonde, was de gewoonte van m’n moeder om op donderdag de slaapkamers op het eerste verdiep te reinigen en de vrijdag was het dan de beurt aan den beneden.

Van de voordeur in de hal tot de achterdeur, met inbegrip van het bergkamertje werd toen helemaal grondig geschuurd. Ook werden wekelijks de ruiten gewassen van voor naar achter en ik kan jullie verzekeren dat waren er ettelijken. Ik kan daar werkelijk over meespreken want in de schoolvakanties moest ik willen of niet, m’n moeder helpen met de schoonmaak. Toen vond ik dat niet eerlijk, ik was uiteindelijk toch een jongen. Ik was enig kind, wat ik nooit als een nadeel ervaren heb later maar toen was ik er niet gelukkig mee en voelde me benadeelt ten opzichte van m’n vriendjes die me er nog mee uitlachte ook.

Nog steeds steek ik altijd m’n handen uit de mouwen en help mee om samen het huis (nu appartement) eenmaal per week zuiver te houden. Het is maar hoe je opvoeding van thuis uit is geweest. Kort na het middaguur waren we klaar en door het feit dat het weder, in het kort samengevat rechtuit slecht was zijn we in de namiddag maar lekker thuis gebleven.

Na de maaltijd zijn we beiden eventjes een uiltjes gaan knappen en dat hadden we echt verdiend. Omstreeks kwart voor drie kwam Anita tot ontdekking dat ze om vier uur een afspraak had met haar oogarts, voor de jaarlijkse controle. Uiteindelijk moesten we toch nog buiten, want ik kon ze moeilijk te voet laten gaan. Het was wel in Schoten te doen maar toch meer dan een half uur te voet en dit met die wind en regen.

Ik ben dan even in de wagen blijven zitten en na een twintig minuten kwam ze al terug buiten. We wilden nog iets gaan drinken, maar dat is niet door gegaan en zijn recht huiswaarts gereden. Oost west thuis best.

Gouden schoenuitreiking heeft ondanks het overweldigend succes van voetbalclub Standard, toch voor wrevel gezorgd in de club. De voetballer die slechts zesde is geëindigd, is van oordeel dat hij die schoen verdient heeft en dat hij nu zo snel mogelijk België zal verlaten. Hij nam het woord racisme in de mond, ja zo kun je bezig blijven. Als je zelf denkt dat je beter bent dan je ploegmaat, krijg je een verzieking in de ploeg, met alle sportieve gevolgen van dien.

Het zal mij een zorg wezen, zolang er zoveel geld mee gemoeid is en iedereen een ander statuut heeft ( lees andere verloning) zal er steeds naijver bestaan in de ploeg. Deze morgen alweer nieuwe regen, natuurlijk het is nog steeds wintertijd en dan moet het iets doen. Maar geef mij dan maar het weer van veertien dagen terug, lekker koud maar wel droog.

Vandaag was het inkoopdag, niet dat de muizen dood in de kast lagen maar toch moet een mens regelmatig de kasten bijvullen. Want anders komen er problemen en hongerlijden dat is iets dat we kunnen missen als kiespijn. Al hoewel men beter met een tikkeltje minder eten dan met een te vee kan levenl. Eigenlijk valt dat allemaal wel best mee in huize Francis, op enkele slippertjes na.

Ik denk dat de economische toestand overal z’n uitwerking begint te vertonen, want het was heel stil in de supermarkt. Meestal is het de donderdag nu altijd wel een stille dag, de reden dat wij meestal op die dag boodschappen doen, maar nu was het toch super stil. Mogelijk is het toeval, in elk geval we waren vlug terug in onze woonst.

Door het feit dat we veel drank (limonade en bruiswater) bij hadden zijn we maar met de auto tot voor de deur gereden om alles uit te laden. Nadien de wagen in de garage zetten is dan gemakkelijker dan alles van uit de garagebox in een paar keer naar huis te dragen, als je begrijpt wat ik bedoel.

Toen alle inkopen boven stonden kon ons Anitatje alles netjes in de voorraad kasten en de diepvries zetten. We hadden namelijk ook ijskreem meegebracht en die moet natuurlijk zo snel mogelijk in de vrieskast. Toen dit alles klaar was, werd het hoog tijd om de inwendige mens te versterken want anders houd je dit niet vol.

Gewoonlijk kijken we naar het nieuws terwijl we een boterham eten en vandaag ging het al wat minder over Barack Obama, de nieuwe president van de Verenigde Staten. Alleen vond ik het grappig dat hij de eed opnieuw moest afleggen, wegens een foute versie gisteren. Ik weet niet of jullie er over nagedacht hebben, maar als de eed gisteren fout was dan hebben ze eigenlijk enkele uren zonder rechtsgeldige president gezeten en al wat hij in die periode beslist heeft was dan onwettig.

Dat zijn natuurlijk onze zorgen niet, dat is een Amerikaanse aangelegenheid. Na m’n middagdutje ben ik naar de bibliotheek geweest voor twee andere boeken. Het tweede boek dat ik de vorige keer ontleent had handelde over weerwolven en die kon me niet erg bekoren. Daar ben ik maar voortijdig mee gestopt, ik hoop dat deze boeken beter zijn.

Het is bijna half elf, dus hoogtijd om er mee te kappen voor vandaag. Nog een fijne avond en morgen is het weer een andere dag, misschien op weerkundig gebied beter. Dat zien we morgen dan wel weer.

Een Schotse professor scheikunde gaf een demonstratie over de werking van zuren.
- Kijk goed zei hij. Ik zal dit geldstuk in het zuur gooien. Mijn vraag is: "Zal het oplossen?"
- Neen professor antwoordde een van zijn studenten spontaan.
- Waarom niet? vroeg de prof.
- Omdat antwoordde de student voorzichtig, als u wist dat het zou oplossen, u het zeker niet in het zuur zou laten vallen.

-----------------------------
Nog niet goed.

Dirigent van een zangkoor:
-We zullen dit lied nog een keer zingen. Het is nog niet perfect.
Ik hoor er een stuk of drie, die hun mond niet opendoen.

We verplaatsen ons nog eens eventjes terug in de tijd. Het is de eerste dag van ons midweek verblijf in de Kempervennen op maandag 12 januari. De bagage is in de kasten geborgen, de auto staat op de parking en we hebben eetwaar voor de volgende dagen ingeslagen. Nu begint het gedeelte amusement, een kleine wandeling in het domein. Er ligt nog op de meeste plaatsen sneeuw en de vijvers en waterloopjes zijn nog goed bevroren.

Toen we over een houten bruggetje liepen zagen we de eerste eendjes en ze dachten dat we eten voor hen bij hadden. Maar dat was fout gegokt, Anita was er van aangedaan dat ze geen brood meegenomen had.

Ik denk dat we over de woensdag zeker niet mogen klagen, het is niet echt een zonnige dag geworden maar wat heel voornaam was het is droog gebleven. Heel rustig wakker geworden want er was niets wat echt dringend was. Ja deze namiddag naar de huisarts, want er waren alweer twee maanden voorbij en dat betekend routine onderzoek. M’n medicatie voor de bloeddruk was bijna op.

Ik ben het schema aan ’t voorlopen, ben potverdorie reeds bezig met het verslag van de dokter en in principe ben ik nog maar pas uit het bed. Anita en ik hebben van morgen eens rustig en gezellig van ons ontbijt genoten. Een tas thee met ontbijt koek en lekker gekeuveld over koetjes en kalfjes. Dat kan lekker gezellig zijn, na het toilet maken moest ik nog naar de studio van Minerva want maandag avond had ik iets belangrijks laten liggen.

Zonder problemen ben ik op en af gereden, want het was niet druk op de baan en terug thuis had ik nog rustig de tijd om me wat te amuseren op het seniorennet. Die fotoquiz vind ik wel best amusant en ondanks het feit dat ik nog niet zoveel elementen kan bedenken om m’n punten op te drijven, doe ik het wel graag.

Anita kan er beter mee overweg, ik denk dat ze meer fantasie heeft dan ik en uiteindelijk was het etenstijd. Na het nieuws op onze nationale zender ben ik dan naar Borgerhout vertrokken voor het routineonderzoek. Alles was perfect onder controle en na betaling van het honorarium mocht ik beschikken. Alweer voor twee maanden geschikt voor de dienst.

Tijdens de rit naar huis moest ik dringend een kleine boodschap doen, dus even stoppen om te ontlasten en aangezien men niet in het wild mag plassen, was ik verplicht om in een drankhuis binnen te gaan. Of was het misschien van de grote dorst dat ik stopte voor een taverne, dat is natuurlijk ook een mogelijkheid. Voor mij een weet en voor jullie het raden en nu ben ik aan het einde van m’n Latijn.

Deze ochtend moest ik naar de pedicure, want begin december had ik moeten afbellen wegens een beginnende verkoudheid en nu begon het toch tijd te worden want de kalk onder de nagel van de grote teen begon al serieus dik te worden. Pijn was er nog niet als ik m’n schoenen aanhad, maar beter voorkomen dan genezen.

Ik moest er al om negen uur zijn en daarna had ik en Anita niets meer voor handen. Na de middag waren we van plan om eens naar de Rix in Deurne te rijden. Daar treden ook enkele zangers(essen) op, maar het is er kleinschaliger dan in het Schijnpoort. Het was lang geleden dat we er nog geweest waren en de uitbaatster van het lokaal kennen we tamelijk goed, het is de moeder van Peter Van den Begin.

Peter Van den Begin is de helft van het duo Debbie en Nancy, gekend als de twee travestieten van de uitzendingen op tv één. Ik ken het programma niet, want het liep steeds op de zondagavond wanneer ik op de radio vertoefde.

Het lokaal is er niet al te groot, maar iedereen kent er iedereen en dat maakt het juist gezellig. De bol Koninck smaakt er even goed als op een ander en de tijd vliegt er zo voorbij en omstreeks zes uur waren we terug thuis. Op tijd om nog een warme maaltijd klaar te maken, want we eten ’s avonds toch nooit voor zeven uur. Voor het programma “kinderen van de Windt” heb ik nog een aflevering in m’n dagboek geschreven en nu heb ik het afgewerkt.

Iedereen die m’n belevenissen leest is hartelijk bedankt en ik wens jullie nog een zachte nachtrust toe.

Vandaag heeft Amerika een nieuwe president beëdigd, de eerste zwarte president en nog nooit was er zoveel volk aanwezig, meer dan twee miljoen mensen woonde de eedaflegging bij, van op dat immens grote plein voor het Capitool te Washington DC.  Dit bij een temperatuur van min tien graden, dat vind ik een ongelofelijke prestatie van die overwegend zwarte Amerikaanse mensen op dat plein.

Genoeg er over wil je meer er overlezen koop dan morgen maar een krant bij de gazettenboer in jullie omgeving.  Daar steun je dan de economie mee, want het gaat al niet zo best met de geschreven pers en we moeten allemaal ons steentje bijdragen om de werkgelegenheid op te krikken Alle beetjes helpen en we zijn toch op de wereld om elkaar te helpen niet waar.

Gisteren heb ik jullie al verraden dat we in de namiddag naar het artiestengala zouden gaan en zo is het ook geschied.  Rond twintig voor drie waren we aanwezig en het was zoeken naar een parkeerplaatsje en met een beetje improvisatie kon ik aan het einde van de rij en de afspanning van de parkeerplaats nog juist m’n auto er tussen wringen.  

We gaan er niet verder over uitweiden en aan de show denken, ik zag de Yannick al met stoelen rond sleuren om meerdere plaatsen te kunnen aanbieden.  Om drie uur bij het begin van de show zat de zaal barstens vol en ik zag Romain Callé, de inrichter van het artiestengala met een volle lach op het gelaat, vanaf het podium rondkijken in de zaal en ik kon z’n gedachte lezen.  We zijn goed bezig, beter dan twee weken terug met die gladde wegen toen. 

Gisteren heb ik al uitgebreid uit de doeken gedaan wie er allemaal zou komen van artiesten en nu kan ik alleen melden dat de show aan onze verwachtingen voldeed.  Zeker Ricky Fleming gaf zich volledig samen met de twee meisjes van zijn dansgroep.  In de feestzaal van het Schijnpoort is het podium niet groot genoeg om meer dan twee danseressen te laten optreden.  Want normaal heeft hij vijf dansmeisjes ter zijne beschikking.

Deze morgen was het alweer van dat, regen en nog eens regen. Hoogst waarschijnlijk voor de ganse dag, maar ja wat kan het ons schelen, er zijn ergere dingen in het leven. Waarom ons druk maken voor wat water, in sommige landen in Afrika hebben ze zoveel te kort aan regenwater. Droogte alom als je de beelden bekijkt in de nieuwsberichten, dat is pas erg.

Deze namiddag zijn we alweer weg, traditioneel naar de feestzaal Schijnpoort voor een nieuwe aflevering artiestengala en alles laat vermoeden dat het een prachtige namiddag zal worden. De affiche oogt heel mooi en alle drie de artiesten zijn ons bekent.

Marc Hofman conferencier en zanger van evergreens, Paul Opera zoals zijn artiestennaam laat vermoeden brenger van de klassieke muziek en daarna als derde in het rijtje showman Ricky Fleming. Dat wordt show met de grote S, hij is vergezelt door twee danseressen in vol ornaat met pluimen en al.

Dat kan niet fout verlopen, alleen een bomalarm kan nog zout in de wonde strooien. Kan beter hierover geen grappen maken. Meer hierover morgen en nog een gezellige maandag en hedenavond veel blogplezier.

Een " nerts"

Marie en haar echtgenoot wandelen voorbij een bontzaak en zij begint te watertanden bij het zien van een prachtige bontmantel.
_ Als je werkelijk van me houdt, geef je me een nerts, zegt ze tegen haar man.
_ Als een nerts echt zoveel voor je betekent, krijg je er een van mij, maar onder één voorwaarde!
_ Wat dan schatje? vraagt Marie vol verwachting.
_ Dat je zelf de kooi schoon maakt.

Miel keek met een kritische blik naar de Lada van zijn buurman.
_ Hoeveel heb je daarvoor betaald? vroeg hij.
_ Niets, antwoordde zijn buurman, ik kreeg hem bij wijze van vereffening van schuld. Iemand was me 125 euro schuldig.
Miel keek nog eens naar het aftandse ding.
_ Hum, mompelde hij en denk je de resterende 100 euro ook nog eens zult krijgen?