Dinsdag 20 januari 09.

Deze morgen was het alweer van dat, regen en nog eens regen. Hoogst waarschijnlijk voor de ganse dag, maar ja wat kan het ons schelen, er zijn ergere dingen in het leven. Waarom ons druk maken voor wat water, in sommige landen in Afrika hebben ze zoveel te kort aan regenwater. Droogte alom als je de beelden bekijkt in de nieuwsberichten, dat is pas erg.

Deze namiddag zijn we alweer weg, traditioneel naar de feestzaal Schijnpoort voor een nieuwe aflevering artiestengala en alles laat vermoeden dat het een prachtige namiddag zal worden. De affiche oogt heel mooi en alle drie de artiesten zijn ons bekent.

Marc Hofman conferencier en zanger van evergreens, Paul Opera zoals zijn artiestennaam laat vermoeden brenger van de klassieke muziek en daarna als derde in het rijtje showman Ricky Fleming. Dat wordt show met de grote S, hij is vergezelt door twee danseressen in vol ornaat met pluimen en al.

Dat kan niet fout verlopen, alleen een bomalarm kan nog zout in de wonde strooien. Kan beter hierover geen grappen maken. Meer hierover morgen en nog een gezellige maandag en hedenavond veel blogplezier.

Een " nerts"

Marie en haar echtgenoot wandelen voorbij een bontzaak en zij begint te watertanden bij het zien van een prachtige bontmantel.
_ Als je werkelijk van me houdt, geef je me een nerts, zegt ze tegen haar man.
_ Als een nerts echt zoveel voor je betekent, krijg je er een van mij, maar onder één voorwaarde!
_ Wat dan schatje? vraagt Marie vol verwachting.
_ Dat je zelf de kooi schoon maakt.

Miel keek met een kritische blik naar de Lada van zijn buurman.
_ Hoeveel heb je daarvoor betaald? vroeg hij.
_ Niets, antwoordde zijn buurman, ik kreeg hem bij wijze van vereffening van schuld. Iemand was me 125 euro schuldig.
Miel keek nog eens naar het aftandse ding.
_ Hum, mompelde hij en denk je de resterende 100 euro ook nog eens zult krijgen?

Zo de zondagochtend karwei zit er alweer op en de middagmaal is verorberd. Een kleine siësta is gehouden en we kunnen er alweer tegen. Iedereen weet ondertussen al wat die zondagkarwei is waar hier boven sprake van is, namelijk het samenstellen van een 50 tal liedjes die hedenavond moeten uitgezonden worden tijdens het programma Boeketje op radio Minerva 98 FM.

Gisterenavond ben ik met Anita samen naar het recital van Piotr Izbach geweest in de Sint Jozefkapel te Brasschaat. Het was een zalige brok muziek dat we ten gehore hebben gekregen. De kapel was goed gevuld en bij het einde was iedereen vol lof over wat hij te beluisteren had gekregen.

Na de voorstelling zijn we nog wat na blijven kaarten met onze vriend Piotr en je moet zeker niet op je knieën gaan zitten om hem te bewegen nog een nummertje te zingen voor een beperkt gezelschap. Enfin kort samengevat het was een geslaagde avond en bij een volgende gelegenheid zitten we weer in de zaal.

http://www.radio-minerva.be  dit is het adres van de website waarop u radio Minerva kunt beluisteren op je computer, indien u ons niet kan ontvangen via de golflengte 98 fm.

Vandaag had Anita het natuurlijk druk met valies en zakken uitpakken en dat is vrouwenwerk zou ik zeggen en ondertussen staat er al een wasmachine te draaien.  Hedenavond om acht uur is er een recital van Piotr Izbach met het quartet Ermani.  Dit gaat door in de Sint Jozefkapel gelegen Augustijnslei te Brasschaat en dat mogen we zeker en vast niet missen, de kaarten zijn al besteld ook.  Hij brengt Russische volksliederen en ook klassieke liederen, hij is erg goed, we hebben hem reeds enkele malen bezig gehoord.

Ik zal er stilaan moeten mee ophouden, want zo dadelijk is het etenstijd en dan ons klaar maken om zeker rond kwart na zeven te kunnen vertrekken naar Brasschaat.    

De kinderboerderij bestaat natuurlijk niet alleen ui t dat moederloze kalfje, er zijn ook andere dieren te bekijken en te vertroetelen. De boerderij heeft ook een naam gekregen “de Kempen hoeve” zoals je op de eerste foto duidelijk kunt zien. De dubbele deur dat is de stal voor de zoogdieren en tijdens de nacht gaat er één deur toe. Er is ook een warmtelamp aanwezig als er jonge dieren geboren zijn.

Één van de logste dieren die er op de kinderboerderij zijn is deze zware zeug en van al de tijd dat we onze korte vakanties in dit domein doorbrengen heb ik het daar steeds gezien.  Nu is het wel zo dat ze niet meer gedekt mag worden wegens haar leeftijd en het is vijf jaar geleden dat er de laatste biggen van haar hebben rondgelopen.  Onderstaande foto toont zij haar vooraanzicht.

Hieronder een zicht op het gezamenlijk ontbijt van geiten en kippen en daar tussen enkele witte sierduiven.  Gewoonlijk zitten er ook nog konijnen tussen maar die waren wegens de koude binnen opgesloten.

Als men op het domein wandelt komt men regelmatig wel enkele geiten tegen, die zelf ook op de wandel zijn en voor auto’s gaan ze zeker niet opzij.  Ons Fien was daar ook een crack in, die durfde gemakkelijk voor je wagen blijven stilstaan en men diende rustig af te wachten wanneer ze de goedheid had om door te lopen.  Maar dat behoort tot de verleden tijd, spijtig genoeg.  Op de foto een terugkerende geit van haar wandeling.

Nog een overzicht van de bonte verzameling dieren hier in de kinderboerderij.  Rechts achteraan de varkensstal met loopruimte, die heel weinig gebruikt wordt door mevrouw de zeug.  Dit was dan het beeldverhaal van de kinderboerderij van De Kempervennen.

Het eerste wat we gewoonlijk doen als we in de bungalow zijn toegekomen is natuurlijk de auto leegmaken en terwijl Anita de bagage in de daar aanwezige kasten laadt, breng ik de auto naar de dichtstbijzijnde parking, want de auto mag niet in het domein blijven staan. Enkel en alleen de wagen van gehandicapten met reglementaire invalidenkaart mag in het park blijven en de persoon mag zich er ook mee verplaatsen. Wat niet meer dan normaal is zou ik zo denken.

Het is een hele wandeling terug, zeker een tiental minuten. Nadien gaan we in de dome een hapje eten en vervolgens in de aanwezige supermarkt winkelwaar inkopen voor het avondeten en ook voor de dagen nadien. Als alles netjes is afgeleverd in de bungalow is onze volgende opdracht, een bezoek aan de kinderboerderij.

Natuurlijk een fotootje hoort er bij om het kalfje aan jullie te presenteren.  Hierboven is hij aan ’t drinken aan een emmer en hij laat zich gemakkelijk afleiden als ik hem roep en kijkt dan mooi in de lens  de lieve schat.

Een paar dagen geleden de deur achter ons dicht getrokken en de batterijtjes gaan opladen in het bungalowpark De Kempervennen. Ik kan jullie verzekeren dat dit deugd gedaan heeft. Maandag omstreeks half twaalf de valies in de wagen geladen en de tank vol gedaan en dan de N 34 richting Eindhoven genomen.

Net over de grens de eerste afrit met het nummer 32 de snelweg verlaten om zo langs regionale wegen naar Westerhoven te rijden waar het bungalowpark gelegen is. Het is ons lievelingspark en we voelen er ons lekker thuis en de tijd vliegt er spijtig genoeg toch zo snel voorbij. Ik ga er eventjes mee stoppen maar na het eten kom ik zeker terug met wat nieuws over ons midweek verlof.

_  Schat, voortaan moet je de andere kant van het sneetje brood voor Lennert smeren. Het is al drie keer met de besmeerde kant op de grond gevallen.

------------------------------------------

Een pompeuze Engelsman reed in zijn Rolls Royce naar de luchthaven, om er zijn Australische bezoeker op te pikken.  Die nam naast hem plaats in de passagierszetel.
_  Ik ga ervan uit dat jij nog nooit in een Rolls gezeten hebt, begon de Engelsman.
_  Natuurlijk wel! antwoordde de Australiër, maar nooit vooraan.

Bevestiging.

Mattice had een opstel gemaakt over de Gulden Sporenslag, maar de volgende dag kon hij het niet meer vinden.  Omdat het tijd was om naar school te gaan, vroeg hij zijn vader om een briefje te schrijven voor de meester. Hij schreef het volgende:
_  Hierbij bevestig ik dat Mattice de Gulden Sporenslag verloren heeft, maar dat hij een nieuwe zal beginnen van zodra de school uit is

Op deze eerste foto bemerkt men achteraan in volle zonlicht een grote arduinen vaas. Deze vaas die zich midden op een rondpunt bevindt daar komen alle bosdreven op uit. In tuinbouwjargon betekend dit dat het is aangelegd in stervorm en dat is Brits van oorsprong. Er zijn dan nog kleinere arduinen vazen in onderverdeeld en ook daar zie een ster motief. Eigenlijk moet men deze hele opbouw vanuit de lucht moeten zien of in een hoge boom klauteren.

Ik vermoed dat dit een jachtpaviljoen heeft geweest in veel vroegere tijden of misschien een prieel om te minnekozen en buitenechtelijke relaties te onderhouden door de rijke edelen.  Nu word het hoofdzakelijk gebruikt om gebruiksvoorwerpen te herbergen.  Want dit gebouwtje is een onderdeel van de natuurgeleide wandeling, eenmaal per maand.  

Jongens, jongens men mag er niet blijven bij stilstaan maar de eerste maand van het jaar is al bijna in de helft, wat gaat dat bangelijk snel niet te geloven. Volgens de mensen uit het vak( de weervoorspellers) zou het dinsdag voorlopig het einde zijn van de koudegolf betekenen. Ze voorspellen regen en dat kan dan leutig worden. Hopelijk treedt eerst de dooi in en dan de regen, want als het andersom is, is dat heel leuk voor de mensen die naar het werk moeten.

Heden morgen eerste werk alles klaar leggen om het programma voor vanavond te kunnen samenstellen, ik had in grote lijnen reeds vele namen van artiesten en liedjes in m’n gedachte zitten en dat scheelt een slok op de borrel. Want voor het middagmaal was ik reeds klaar en kon ik rustig ontspannen aan de dis beginnen toen ons wufje klaar was met kokkerellen in de keuken.

Ik moet zeggen ze had alweer haar best gedaan. Gemarineerde lamskoteletjes met groene boontjes in provinciaalse saus en gekookte aardappeltjes. Natuurlijk een soepje vooraf en als dessert een appelsientje, meer moet dat voor mij niet zijn.

De zoveelste strenge vriesnacht hebben we er alweer opzitten, niet dat ik er veel van gewaar word maar het is toch zeer lang geleden dat we zulk een zware winter hebben gehad. Maar volgens de weerman zou het vannacht de laatste moeten zijn en zou het geleidelijk warmer moeten worden.

Er moest vandaag nog enkele karweitjes opgeknapt moeten worden zoals onder andere stofzuigen, omdat ik gisteren met de auto naar de garage moest is dat er niet van gekomen. Stofzuigeren is mijn specialiteit en daar mag Anita niet aankomen, daar ben ik streng op en het stof afdoen had ze gisteren reeds gedaan. Zoveel werk was er dus niet meer en na een klein uurtje was alles in kannen en kruiken.

Gisteren had ik er reeds half en half iets van gezegd, dat het heden middag wandeldag zou worden en zo is het geschied ook. Ik zou en ik moest vandaag foto’s hebben van het mooie winterlandschap en vijf exemplaren staan er reeds op het blog en verschillende bezoekers hebben er reeds kennis mee gemaakt.

Toen we met de wagen de parking opreden, schrokken we ons een bult. Zoveel auto’s hadden we op de parking nog nooit gezien, alleman was gaan wandelen vandaag. Het weer was natuurlijk prima voor een boswandeling en zo dachten de meeste mensen blijkbaar. Ditmaal had ik m’n fototoestel niet vergeten en kon naar hartelust kiekjes schieten.

Het bos lag er prachtig bij, overal nog maagdelijk wit tussen bomen en struiken en het was er goed om te wandelen. Een twee uurtjes hebben we het volgehouden en toen voelde je de temperatuur zo zakken, evenredig met de stand van de zon.

Nog eventjes een bezoek gebracht aan de vier koeien, die er zijn om de weiden te begrazen maar nu viel er niet veel te grazen. Ze stonden er maar mistroostig bij en Anita zei dat ze spijt had dat ze geen dekens bij had om over hun rug te leggen en ze is nog instaat om het te doen ook. Achter in de weide staat een stal en er is een overdekte voederbak voor het hooi.

Deze middag is het er toch van gekomen, na de maaltijd zijn Anita en ikzelf dadelijk vertrokken voor een deugddoende wandeling naar ons Vordenstein. Van daar de titel “Vordenstein in de sneeuw” en inderdaad sneeuw lag er nog in voldoende maten.

Dat gebeurd niet gemakkelijk dat dagen later na de sneeuwval er nog altijd zoveel wit op de struiken ligt. Ik dacht dat ik het mooiste gemist zou hebben met zo laat foto’s te gaan nemen, maar de natuur ligt er nog altijd prachtig bij.

Er zijn om en bij de 44 foto’s genomen en hieronder zijn er vijf afgebeeld, de overige komen op mijn fotoalbum “mijn gemeente Schoten” hier op seniorennet http://fotoalbum.seniorennet.be/kemperke dit is het adres voor hen die eens willen gaan kijken.

Toen de zon lager kwam te staan, werd je gewaar dat het veel frisser aan het worden was. Zeker nadat we met kennissen even aan het babbelen waren en daardoor een tijdje stil stonden. Iets na vier uur waren we terug thuis en een warme tas koffie deed deugd.

Ik mocht de wagen na 14 uur terug komen oppikken, dus ik had nog een zee van tijd. Toen ik thuis kwam was ondertussen de vuilkar reeds geweest en voor ik naar boven ging heb ik de vuilbakken van ons en de twee weduwen vlug even in de kelder gezet. Ik zou ze wel uitwassen als m’n temperatuur terug op peil was gekomen.

Na het tasje koffie en een frangipane en na me omgekleed te hebben ben ik naar de kelder met een emmer warm water getrokken om de bakken uit te wassen. Vandaag was dat geen grote klus, want het waren de bordeaux kleurige afvalcontainers die gebruikt worden voor de restafval. Die zijn nooit erg vuil want alles wordt dan nog eens in plastieken zakken gedaan.

Nadat ik de wagen na de middag terug was gaan halen, heb ik wat op het seniorennet rond gemuisd en heb eens m’n licht gaan opsteken in dat nieuwe spel “de fotoquiz” dat door Pascal Vyncke op het net werd gezet. Ik moet zeggen het is erg amusant en het ziet er gemakkelijker uit dan het eigenlijk is. Ge krijgt telkens een foto te zien en je moet melden wat je ziet, maar ook trachten afleidingen te vinden.

Eigenlijk moet je ook dat vinden wat Pascal er op dat ogenblik er bij dacht, zoals auto( parkeren boete enz). Enfin het is erg gezellig maar zoals ik reeds gezegd heb tamelijk moeilijk en ik ben nog niet verder geraakt dan drie juiste antwoorden. Ik heb er zeker de pak er nog niet van vast.

Deze ochtend vroeg uit de veren want rond half negen moest de auto in de garage voor periodiek onderhoud plus een nieuwe lamp links voor.  Ik was nog wel niet aan mijn kilometerstand, maar volgende week moet hij vijf nachten buiten slapen en met deze vriestemperatuur weet men maar niet.  Beter voorkomen dan genezen zegt het spreekwoord en dat is een waarheid als een koe.

Iets na zevenen was ik de bedstee al uit m’n liefje en vlug een tasje thee gezet en een schijfje cake tussen de proper gekuiste kiezen gestoken en rond acht uur was ik op weg naar de garagebox.  Ik verwachte me aan een verkeersdrukte, maar eerlijk gezegd dat viel allemaal best mee. 

Door het feit dat ik al jarenlang klant ben in garage Christiaans in Borgerhout, moest ik natuurlijk terug naar huis met het openbaar vervoer.  Als 65 plusser rijd ik gratis met bus en tram.  Maar mensenlief wat was het hedenochtend beestig koud en toen ik langs het Rivierenhof reed in Deurne waren de bomen mooi bedekt met een laagje ijzel en dat gaf een wondermooi zicht.

Omstreeks half tien was ik terug thuis en een tasje koffie liep er lekker in en dat kikkerde me helemaal op.

Ik kom nog eens eventjes terug want deze week keek ik buiten naar de gevel aan de overkant en daar hingen enkele ijspieken aan de dakgoot. Vlug even m’n fototoestelletje genomen en vlug ingezoomd op deze ijspieken en klaar was de klus. Ik spreek inderdaad van een klein toestelletje want een groot professioneel toestel is niet aan mij besteed.

Daar breng ik gewoon niets van terecht met die woorden als diafragma’s, groothoeklenzen en nog veel meer van die geleerde termen. Daar krijg ik gewoon een punthoofd van en dan blijft m’n klak niet meer op m’n kop staan, dit is natuurlijk larie en apekool maar ik wil maar zeggen dat is niets voor mij. Hoe simpeler hoe beter, natuurlijk de kwaliteit van de foto’s zijn dan wel beter, zal mij een zorg wezen.

Dat is echt het laatste dat jullie van mij horen vandaag en ik wens jullie allemaal nog een prettige avond toe en veel blogplezier voor hen die nog ijverig bezig zijn.

Alweer een strenge barkoude nacht achter de rug, niet dat ik er iets van gevoeld heb in m’n bed en met de verwarming in de huiskamer op een graadje meer is het nog lekker warm als men ’s morgens opstaat.

Deze morgen moesten we even naar het shoppingscenter, want Anita had vorige week een schrijven gekregen van de kledingsdiscount Damart, dat er een cadeautje voor haar klaar lag en dat er ook solden waren tot 70% voor de vlugge kopers. Dat is natuurlijk een normale reactie van zulke firma in de soldentijd.

Na Sinter Niklaas had ik er niet meer in Wijnegem met haar geweest en de mooie kerstversiering had ik dus nog niet gefotografeerd en terwijl zij op koopjesjacht ging kon ik plaatjes schieten. Maar oh wee, wat een grote ramp mijn fototoestel thuis vergeten. Wat ben ik toch een grote kluns, ik lijk wel op Frank Spencer in de rol van moeders mooiste. De televisie fanaten die deze serie volgen weten wel wat er gebeurd als deze man iets tracht te verwezenlijken, tot grote ergernis van zijn vrouw en schoonmoeder.

Maar Anita hield het gauw voor bekeken in het shoppingscenter en van daaruit reden we terug naar de super markt in Schoten voor de wekelijkse voedingsbenodigheden. Het leek wel of iedereen het te koud vond om te winkelen of wel dat de centjes opwaren, zo stilletjes was het er. Lekker gemakkelijk was dat en vlug terug thuis. Terwijl Anita alles deponeerde op de gewenste plaats, ben ik vlug naar de bakker gegaan om pistoletjes te halen. Kaas en hesp was er nog in huis en dit met die pistoletjes samen een echte feestmaaltijd.

Na de middag nog enkele inkopen hier in de Paalstraat en daarna moest ik nog vlug naar de bibliotheek, want vandaag was m’n uiterste datum van inlevering. Zelfs al is de boete van te laat binnen brengen niet groot, vind ik het absurd om de datum te negeren. Ondertussen was Anita in het cultuurcafé gaan zitten wachten op me om dan samen een lekker bakkie koffie te drinken en zo kwam er aan onze actieve dag een einde. Thuis zijn heeft ook z’n charmes en kan best leuk zijn zeker als het buiten bitter koud is.