Tweede reeks foto's

Jongens, jongens men mag er niet blijven bij stilstaan maar de eerste maand van het jaar is al bijna in de helft, wat gaat dat bangelijk snel niet te geloven. Volgens de mensen uit het vak( de weervoorspellers) zou het dinsdag voorlopig het einde zijn van de koudegolf betekenen. Ze voorspellen regen en dat kan dan leutig worden. Hopelijk treedt eerst de dooi in en dan de regen, want als het andersom is, is dat heel leuk voor de mensen die naar het werk moeten.

Heden morgen eerste werk alles klaar leggen om het programma voor vanavond te kunnen samenstellen, ik had in grote lijnen reeds vele namen van artiesten en liedjes in m’n gedachte zitten en dat scheelt een slok op de borrel. Want voor het middagmaal was ik reeds klaar en kon ik rustig ontspannen aan de dis beginnen toen ons wufje klaar was met kokkerellen in de keuken.

Ik moet zeggen ze had alweer haar best gedaan. Gemarineerde lamskoteletjes met groene boontjes in provinciaalse saus en gekookte aardappeltjes. Natuurlijk een soepje vooraf en als dessert een appelsientje, meer moet dat voor mij niet zijn.

De zoveelste strenge vriesnacht hebben we er alweer opzitten, niet dat ik er veel van gewaar word maar het is toch zeer lang geleden dat we zulk een zware winter hebben gehad. Maar volgens de weerman zou het vannacht de laatste moeten zijn en zou het geleidelijk warmer moeten worden.

Er moest vandaag nog enkele karweitjes opgeknapt moeten worden zoals onder andere stofzuigen, omdat ik gisteren met de auto naar de garage moest is dat er niet van gekomen. Stofzuigeren is mijn specialiteit en daar mag Anita niet aankomen, daar ben ik streng op en het stof afdoen had ze gisteren reeds gedaan. Zoveel werk was er dus niet meer en na een klein uurtje was alles in kannen en kruiken.

Gisteren had ik er reeds half en half iets van gezegd, dat het heden middag wandeldag zou worden en zo is het geschied ook. Ik zou en ik moest vandaag foto’s hebben van het mooie winterlandschap en vijf exemplaren staan er reeds op het blog en verschillende bezoekers hebben er reeds kennis mee gemaakt.

Toen we met de wagen de parking opreden, schrokken we ons een bult. Zoveel auto’s hadden we op de parking nog nooit gezien, alleman was gaan wandelen vandaag. Het weer was natuurlijk prima voor een boswandeling en zo dachten de meeste mensen blijkbaar. Ditmaal had ik m’n fototoestel niet vergeten en kon naar hartelust kiekjes schieten.

Het bos lag er prachtig bij, overal nog maagdelijk wit tussen bomen en struiken en het was er goed om te wandelen. Een twee uurtjes hebben we het volgehouden en toen voelde je de temperatuur zo zakken, evenredig met de stand van de zon.

Nog eventjes een bezoek gebracht aan de vier koeien, die er zijn om de weiden te begrazen maar nu viel er niet veel te grazen. Ze stonden er maar mistroostig bij en Anita zei dat ze spijt had dat ze geen dekens bij had om over hun rug te leggen en ze is nog instaat om het te doen ook. Achter in de weide staat een stal en er is een overdekte voederbak voor het hooi.

Deze middag is het er toch van gekomen, na de maaltijd zijn Anita en ikzelf dadelijk vertrokken voor een deugddoende wandeling naar ons Vordenstein. Van daar de titel “Vordenstein in de sneeuw” en inderdaad sneeuw lag er nog in voldoende maten.

Dat gebeurd niet gemakkelijk dat dagen later na de sneeuwval er nog altijd zoveel wit op de struiken ligt. Ik dacht dat ik het mooiste gemist zou hebben met zo laat foto’s te gaan nemen, maar de natuur ligt er nog altijd prachtig bij.

Er zijn om en bij de 44 foto’s genomen en hieronder zijn er vijf afgebeeld, de overige komen op mijn fotoalbum “mijn gemeente Schoten” hier op seniorennet http://fotoalbum.seniorennet.be/kemperke dit is het adres voor hen die eens willen gaan kijken.

Toen de zon lager kwam te staan, werd je gewaar dat het veel frisser aan het worden was. Zeker nadat we met kennissen even aan het babbelen waren en daardoor een tijdje stil stonden. Iets na vier uur waren we terug thuis en een warme tas koffie deed deugd.

Ik mocht de wagen na 14 uur terug komen oppikken, dus ik had nog een zee van tijd. Toen ik thuis kwam was ondertussen de vuilkar reeds geweest en voor ik naar boven ging heb ik de vuilbakken van ons en de twee weduwen vlug even in de kelder gezet. Ik zou ze wel uitwassen als m’n temperatuur terug op peil was gekomen.

Na het tasje koffie en een frangipane en na me omgekleed te hebben ben ik naar de kelder met een emmer warm water getrokken om de bakken uit te wassen. Vandaag was dat geen grote klus, want het waren de bordeaux kleurige afvalcontainers die gebruikt worden voor de restafval. Die zijn nooit erg vuil want alles wordt dan nog eens in plastieken zakken gedaan.

Nadat ik de wagen na de middag terug was gaan halen, heb ik wat op het seniorennet rond gemuisd en heb eens m’n licht gaan opsteken in dat nieuwe spel “de fotoquiz” dat door Pascal Vyncke op het net werd gezet. Ik moet zeggen het is erg amusant en het ziet er gemakkelijker uit dan het eigenlijk is. Ge krijgt telkens een foto te zien en je moet melden wat je ziet, maar ook trachten afleidingen te vinden.

Eigenlijk moet je ook dat vinden wat Pascal er op dat ogenblik er bij dacht, zoals auto( parkeren boete enz). Enfin het is erg gezellig maar zoals ik reeds gezegd heb tamelijk moeilijk en ik ben nog niet verder geraakt dan drie juiste antwoorden. Ik heb er zeker de pak er nog niet van vast.

Deze ochtend vroeg uit de veren want rond half negen moest de auto in de garage voor periodiek onderhoud plus een nieuwe lamp links voor.  Ik was nog wel niet aan mijn kilometerstand, maar volgende week moet hij vijf nachten buiten slapen en met deze vriestemperatuur weet men maar niet.  Beter voorkomen dan genezen zegt het spreekwoord en dat is een waarheid als een koe.

Iets na zevenen was ik de bedstee al uit m’n liefje en vlug een tasje thee gezet en een schijfje cake tussen de proper gekuiste kiezen gestoken en rond acht uur was ik op weg naar de garagebox.  Ik verwachte me aan een verkeersdrukte, maar eerlijk gezegd dat viel allemaal best mee. 

Door het feit dat ik al jarenlang klant ben in garage Christiaans in Borgerhout, moest ik natuurlijk terug naar huis met het openbaar vervoer.  Als 65 plusser rijd ik gratis met bus en tram.  Maar mensenlief wat was het hedenochtend beestig koud en toen ik langs het Rivierenhof reed in Deurne waren de bomen mooi bedekt met een laagje ijzel en dat gaf een wondermooi zicht.

Omstreeks half tien was ik terug thuis en een tasje koffie liep er lekker in en dat kikkerde me helemaal op.

Ik kom nog eens eventjes terug want deze week keek ik buiten naar de gevel aan de overkant en daar hingen enkele ijspieken aan de dakgoot. Vlug even m’n fototoestelletje genomen en vlug ingezoomd op deze ijspieken en klaar was de klus. Ik spreek inderdaad van een klein toestelletje want een groot professioneel toestel is niet aan mij besteed.

Daar breng ik gewoon niets van terecht met die woorden als diafragma’s, groothoeklenzen en nog veel meer van die geleerde termen. Daar krijg ik gewoon een punthoofd van en dan blijft m’n klak niet meer op m’n kop staan, dit is natuurlijk larie en apekool maar ik wil maar zeggen dat is niets voor mij. Hoe simpeler hoe beter, natuurlijk de kwaliteit van de foto’s zijn dan wel beter, zal mij een zorg wezen.

Dat is echt het laatste dat jullie van mij horen vandaag en ik wens jullie allemaal nog een prettige avond toe en veel blogplezier voor hen die nog ijverig bezig zijn.

Alweer een strenge barkoude nacht achter de rug, niet dat ik er iets van gevoeld heb in m’n bed en met de verwarming in de huiskamer op een graadje meer is het nog lekker warm als men ’s morgens opstaat.

Deze morgen moesten we even naar het shoppingscenter, want Anita had vorige week een schrijven gekregen van de kledingsdiscount Damart, dat er een cadeautje voor haar klaar lag en dat er ook solden waren tot 70% voor de vlugge kopers. Dat is natuurlijk een normale reactie van zulke firma in de soldentijd.

Na Sinter Niklaas had ik er niet meer in Wijnegem met haar geweest en de mooie kerstversiering had ik dus nog niet gefotografeerd en terwijl zij op koopjesjacht ging kon ik plaatjes schieten. Maar oh wee, wat een grote ramp mijn fototoestel thuis vergeten. Wat ben ik toch een grote kluns, ik lijk wel op Frank Spencer in de rol van moeders mooiste. De televisie fanaten die deze serie volgen weten wel wat er gebeurd als deze man iets tracht te verwezenlijken, tot grote ergernis van zijn vrouw en schoonmoeder.

Maar Anita hield het gauw voor bekeken in het shoppingscenter en van daaruit reden we terug naar de super markt in Schoten voor de wekelijkse voedingsbenodigheden. Het leek wel of iedereen het te koud vond om te winkelen of wel dat de centjes opwaren, zo stilletjes was het er. Lekker gemakkelijk was dat en vlug terug thuis. Terwijl Anita alles deponeerde op de gewenste plaats, ben ik vlug naar de bakker gegaan om pistoletjes te halen. Kaas en hesp was er nog in huis en dit met die pistoletjes samen een echte feestmaaltijd.

Na de middag nog enkele inkopen hier in de Paalstraat en daarna moest ik nog vlug naar de bibliotheek, want vandaag was m’n uiterste datum van inlevering. Zelfs al is de boete van te laat binnen brengen niet groot, vind ik het absurd om de datum te negeren. Ondertussen was Anita in het cultuurcafé gaan zitten wachten op me om dan samen een lekker bakkie koffie te drinken en zo kwam er aan onze actieve dag een einde. Thuis zijn heeft ook z’n charmes en kan best leuk zijn zeker als het buiten bitter koud is.

Tijdens de koopjesdatgen.

_  Mijnheer, uw nieuwe winkelbediende heeft geen sympathiek uiterlijk.
Hij kijkt voortdurend spottend naar de klanten.
_ Maar dat moet ook! Wij ruimen op tegen spotprijzen!

----------------------------------

_  Die stoffen van 10 en van 11 euro lijken me volkomen identiek.
Wat is het verschil? vraagt de klant.
_  Dat zal ih u eens vertellen, zegt de winkeljuffrouw.
Aan die van 11 euro verdienen wij 1 euro méér. 

Dit zijn tot op heden de enige foto’s met sneeuw die ik heb. Ze zijn genomen van op ons terras aan de achterkant van ons appartement, dus zeker niet spectaculair om te zeggen dat heb ik nog nooit gezien. Het enige speciale is dat er op de parking nog bijna geen enkel autospoor te zien is.

Ik had al enkele nachten slecht geslapen en ik besliste gisteren avond om een heel slaappilletje te nemen in plaats van een half want men begint op de lange duur zo moe te worden. Enfin ik heb heden nacht goed geslapen tot heden morgen twintig voor negen.

Van die beren koude nacht heb ik niets gewaar geworden, lekker warm was het in het beddentje. Voor een keer was Anita voor mij uit het bed en fier dat ze was. Buiten enkele kleine huisbezigheden was er niets voorhanden en hadden we alle tijd om lekker te nietsen. Tot op heden heb ik eigenlijk nog geen enkele foto van een prachtig sneeuwlandschap en omdat de zon vandaag niet scheen was de kans heel klein dat dit euvel vandaag zou verholpen worden.

Dan maar gaan kijken naar enkele blogs waar er wel foto’s te zien waren en die heb ik wel degelijk gevonden. Heb bewondering voor die mensen die de koude trotseren om toch die mooie beelden te kunnen vastleggen en dan kom je voor een voldongen feit te staan dat je weinig te vertellen hebt.

Iedere sportieveling maakt zich stilaan op om op het ijs te begeven en mee te genieten van de ijspret. Vanavond lieten ze op de nieuwsuitzending, reeds een plek zien waar er geschaatst mocht worden. Verontschuldig me maar de naam van de gemeente ben ik vergeten, het was een vijver rond de kerk dat weet ik nog. De brandweer had een gat in het ijs geboord en de dikte was veertien centimeters, dus dik genoeg om veilig te schaatsen.

Op de Damse vaart was het ijs nog klaar om te schaatsen, ik geloof dat het maar een centimeter of zes was en onder de bruggen waren er nog plaatsen waar het water nog zichtbaar was. De verantwoordelijkheid van de plaatselijke overheid is groot om soms de toelating te geven om op het ijs te komen. Ben zondag laatstleden in de uitlegger gaan wandelen en daar is toen een jongentje door het ijs gezakt, gelukkig zonder erg maar hij werd er uit gehaald met natte kleren en moest met z’n fiets nog naar huis. Dat is om onderkoeld te worden en zijn ouders waren er bij en lieten hem toe om te schaatsen. Onbegrijpelijk vind ik zo iets.

De sterren in januari.

Orion beheerst de winterhemel.  Het trapeziumvormige sterrenbeeld prijkt rond middernacht boven de zuidelijke horizon.  Opvallend zijn de drie gordelsterren.  Daaronder is de beroemde Orionnevel goed te zien.  Hier worden uit nevels van gas en stof nieuwe sterren geboren. De meeste sterren van Orion zijn niet meer dan enkele miljoenen laren oud hetgeen “jong” is voor een ster.

De linkerbovenhoek van het trapezium wordt gevormd door Betelgeuze, een rode superreus, 800 keer groter dan de zon, op een afstand van 430 lichtjaren.  Betelgeuze is zo groot dat, indien zij op de plaats van de zon zou staan, de baan van de aarde volledig binnen de ster zou vallen.  Rechtsonder staat Rigel, een blauwwitte reuzenster.  Het kleur verschil met Betelgeuze is opvallend.  Rigel geeft 50.000 keer meer licht dan de zon.  Gelukkig bevindt ze zich op de veilige afstand van 770 lichtjaar.

Veel dichter staat Sirius, de helderste ster aan de hemel.  Die bevindt zich op iets minder dan 9 lichtjaar van hier.  Vanuit ons land zien we Sirius alleen laag boven de horizon.

Gerard Bodifée voor  “De Druivelaar” 2009.

Drie koningen.

In Italië zetten de kinderen op de vooravond van Driekoningen hun schoentje.  Als ze braaf geweest zijn, vinden ze daar de volgende morgen cadeautjes in.  Stoute kinderen krijgen alleen steenkool.  De cadeautjes worden gebracht door de vriendelijke heks, la Befana.  Die had het na de geboorte van Jezus zo verschrikkelijk druk dat ze de Wijzen uit het Oosten niet kon ontvangen.  Als straf werd ze gedoemd om voor eeuwig op zoek te gaan naar het kindeke Jezus.  Daarom laat ze in elk huis een geschenkje achter, voor het geval het kindje daar mocht zijn.

Sneeuwman, met uw dikke kop,
met uw wijde bol hoed op,
met uw vieze brede mond,
met uw buikske vet en rond,
met uw benen stijf en plomp,
met uw neus kort en stomp,
met uw voeten plat en groot,
met uw armen zwaar als lood,
ziet ge op en top eruit,
 als een aardige, vieze guit!

Nieuwjaar.

Dit nieuwe jaar,
nog onvoorspelbaar vers,
draagt in zich
de stille kracht
om seizoenen
aan elkaar te rijgen
tot kransen
van vredige herinneringen.

Jozef Vandromme

Mooi helder vriesweer na een nacht van heel strenge vorst. Gisterenavond toen we na de uitzending buiten de studio kwamen was het dak van de wagen reeds mooi wit beijzeld en dit na maar twee uurtjes stilstaan. Normaal als de wagen terug aan het rijden is, is de temperatuur na enkele minuten reeds warm, maar gisteren duurde het wel iets langer en waren we reeds door Waaslandtunnel en terug op de rechteroever vooraleer het lekker warm was.

Het was gisteren ook terug artiestegala in de feestzaal Schijnpoort, maar zoals het te verwachten was, bleek de opkomst van het publiek maar povertjes. Amper de helft van een normale maandagmiddag, voor de inrichters is dat natuurlijk een strop maar ergens toch vrij normaal. Het zijn voor negentig procent bejaarde mensen die komen luisteren naar deze show en de meeste nemen het openbaar verkeer. Als je al niet meer goed te been bent en de voetpaden liggen er zo belabberd bij zoals gisteren, dan is het besluit om veilig thuis te blijven vlug genomen.

Zij die het toch geriskeerd hebben om er door te komen, zij hebben drie formidabele artiesten aan het werk gezien. Een ding sloeg geweldig tegen en dat was de temperatuur in de zaal, mensenlief dat was niet alles en vele mensen gingen tijdens de pauze aan de vestiaire hun jas terug halen en dat was wel een minpunt.

De reden was volgens de uitbater: Tijdens de eindejaarsperiode was de zaak twee weken gesloten en de verwarming slechts gisterenmorgen terug aangezet en met maar de helft aan toeschouwers was het een koude bedoening. Na de pauze werden we onthaalt op een glaasje champagne ter ere van het nieuwe jaar en dan zijn de grieven vlug vergeten.

De gedichten die je in het park van Vordenstein hebt gezien, hebben te maken met een eerbetoon aan dichteres Magda Buckinx. In 2008 hebben ze in het park van Vordenstein een “literaire route” aangelegd voor deze vrouw.

Dit antwoord kreeg ik hedenmorgen op mijn mailadres wat betreft het artikel van gisteren over in het wild groeiende verzen in het domein Vordenstein. Het bericht is zelfs afkomstig van m’n bloed eigen dochter, die de moeite gedaan heeft om dit op google op te zoeken.

Ik moet stilaan oppassen wat ik allemaal schrijf op het blog, want zelfs mijn kinderen lezen mijne klinkklare omzin en denken misschien, het gaat achteruit met onze pa. In elk geval bedankt voor je opzoeking . Zo zie je maar dat je op alles een pasklaar antwoord krijgt bij seniorennet.

Zo het nieuwe jaar is nu goed en wel gestart, we zijn reeds vier januari en het teveel aan calorieën door overmatige feestmaaltijden zullen er langzaam maar zeker uitgetraind moeten worden. Gisteren zijn we eventjes uit wandelen geweest, gebruik makend van het schuchtere zonnetje. We zijn ditmaal in domein de uitlegger geweest gelegen op het grondgebied Brasschaat en Kapellen. Daar waren reeds vele joggers en fietsers aan het sporten.

Natuurlijk ook vele wandelaars waren hun hobby aan het beoefenen. Ik heb dit wandeldomein leren kennen door medebloggers, namelijk Rik en Mik, gekend onder blognaam https://blog.seniorennet.be/Rikvanbeek2/ en ik moet zeggen het is een mooi wandelgebied, maar het is er niet echt rustig omdat er ook veel fietsers actief zijn. De snelheid ligt niet altijd aan de lage kant bij deze fietsers en als wandelaar wordt er van je verwacht steeds op je hoede te zijn.

Zo meer hierover later, deze morgen ben ik begonnen aan de samenstelling van het eerste boeketje van het jaar 2009. Deze klus is ondertussen reeds geklaard en zo doende heb ik nu de tijd om aan m’n tweede hobby te beginnen. Tussen 11 en 13 uur was het nieuwjaars receptie van de gemeente Schoten en die is sinds vorig jaar steeds op de eerste zondag van het nieuwe jaar. Deze receptie gaat door in openlucht op de marktplein en iedere inwoner van de gemeente is hartelijk uitgenodigd en men kan er gratis drinken en eten.

Wij zijn niet geweest, maar vanuit onze venster konden we alles volgen en men kon er over de hoofden lopen en wij besloten maar om niet buiten te gaan mee feesten. De winkelopening ter gelegenheid van de solden, dat brengt precies niet zoveel volk op de been en er is niet zoveel lawaai van te horen hierboven in de woonkamer.

Dat was het eerste dagboek bericht van dit nieuwe jaar en nog een drietal weken dan bestaat dit blog één jaar. Ik doe het nog altijd met het grootste plezier en dat trachten we te houden.

Wat ik jullie nu ga vertellen dat grenst aan het ongelofelijke en jullie gaan denken dat ik gepakt ben van de winterkoude, niets is minder waar. Om m’n gelijk te bewijzen zet ik onderaan twee afbeeldingen die ik zelf gefotografeerd heb.

De laatste dag van 2008 zijn we, omdat de zon er toen na enkele dagen afwezigheid, er nog eens moeite voor gedaan had om haar stralen op de aarde te richten, een wandeling in Vordenstein gaan doen. Want zo enkele dagen van niet actief zijn, wordt je vlug gewaar in je oude knoken en daar hebben we deze in het wild groeiende verzen aangetroffen.

Is dat ontsproten aan overkomend zaad van een naar de hemel opstijgende dichter(es), of hebben ze dit geplant. Ik weet het echt niet, heb het reeds op google trachten op te zoeken maar niets er over gevonden. Aan ruimte wezens geloof ik niet echt en een negende wereldwonder lijkt me ook niet mogelijk. Ik hoop dat dit niet het geval is want anders word de gemeente Schoten nog overspoeld door nieuwsgierigen en sensatiejagers

Na verloop van tijd zullen zij die ze daar gezet hebben, ze er ook wel terug weghalen en voor de lezers van dit blog geniet maar van twee mooie verzen en ik ben niet de schrijver van al dat moois.  Ik leefde weereens in m'n fantasiewereld en zolang je dit nog kan doen is er niets mis met me en als jullie er anders overdenken, liefst niets zeggen en me in mijn wijsheid laten.

Naar jaarlijkse traditie wordt er op één januari door de kinderen van het lagere onderwijs een nieuwjaarsbrief voorgelezen aan de ouders in eerste instantie. Later op de dag wordt dan een bezoek gebracht aan de grootouders en desgevallend aan de meter en de peter, waar dan eveneens een brief wordt voorgelezen.

Deze traditie is wel in verval geraakt en volgens de statistieken word deze gewoonte alleen nog in Vlaanderen gerespecteerd. Het afgeven van dergelijke brieven aan meter, peter en grootouders werd alleen door het vrij onderwijs gepromoot, want in het openbaar onderwijs was het alleen de bedoeling om er één aan de ouders alleen af te geven.

Ik herinner me nog goed dat een nieuwjaarsbrief een kunstwerkje moest zijn en alle versiering moest door ons zelf vervaardigd worden en er werd enkele weken vooraf mee van gestart gegaan en ieder kind gaf het uiterste van zijn kunne, om zijn brief zo mooi mogelijk te maken. Vanaf het ogenblik dat we mee tot twaalf uur mochten opblijven, werd de brief klokslag middernacht voorgelezen en kreeg je het cadeau en ik was dan zo fier als een pauw nadien.

Of ik alle beloften hield die ik in die brief beloofde? Sta me toe daaraan te twijfelen, enfin ik ben bijna zeker dat ik ze de dag nadien reeds vergeten was.

Gisteren kwamen de twee kleinkinderen die nog in de leeftijdscategorie vallen, hun nieuwjaarsbrief voorlezen aan oma en opa. Dat is alle jaren een hele sensatie en ook zij menen die dag wat er in de brief staat en soms vergeten ze het al die zelfde namiddag. Meer hierover in het fotoverslag nadien.