Gedichten in het wild.

Naar jaarlijkse traditie wordt er op één januari door de kinderen van het lagere onderwijs een nieuwjaarsbrief voorgelezen aan de ouders in eerste instantie. Later op de dag wordt dan een bezoek gebracht aan de grootouders en desgevallend aan de meter en de peter, waar dan eveneens een brief wordt voorgelezen.

Deze traditie is wel in verval geraakt en volgens de statistieken word deze gewoonte alleen nog in Vlaanderen gerespecteerd. Het afgeven van dergelijke brieven aan meter, peter en grootouders werd alleen door het vrij onderwijs gepromoot, want in het openbaar onderwijs was het alleen de bedoeling om er één aan de ouders alleen af te geven.

Ik herinner me nog goed dat een nieuwjaarsbrief een kunstwerkje moest zijn en alle versiering moest door ons zelf vervaardigd worden en er werd enkele weken vooraf mee van gestart gegaan en ieder kind gaf het uiterste van zijn kunne, om zijn brief zo mooi mogelijk te maken. Vanaf het ogenblik dat we mee tot twaalf uur mochten opblijven, werd de brief klokslag middernacht voorgelezen en kreeg je het cadeau en ik was dan zo fier als een pauw nadien.

Of ik alle beloften hield die ik in die brief beloofde? Sta me toe daaraan te twijfelen, enfin ik ben bijna zeker dat ik ze de dag nadien reeds vergeten was.

Gisteren kwamen de twee kleinkinderen die nog in de leeftijdscategorie vallen, hun nieuwjaarsbrief voorlezen aan oma en opa. Dat is alle jaren een hele sensatie en ook zij menen die dag wat er in de brief staat en soms vergeten ze het al die zelfde namiddag. Meer hierover in het fotoverslag nadien.

Op de eerste foto leest onze Sam zijn brief voor aan oma en opa. Hij zit dit jaar in het eerste studiejaar en het is voor het eerst dat hij de voorleesklus zelf moet doen en de overtuiging is er al vast bij. Ik hoor wel niet meer zo best maar af en toe hoorde ik zijn mama hem stilletjes corrigeren. De mama zit daarvoor juist na hem in de zetel. Maar eerlijk waar hij deed het perfect.

Hier het voorlezen van de brief door Hilde.  Zij zit reeds in het tweede leerjaar en dat lezen gaat natuurlijk al wat vlotter en ik moet er aan toevoegen dat ze altijd graag leest.  Ik sta altijd vol bewondering met welke overtuiging zulke pagadders deze klus klaren.

Hildeke had van oma een mooi leesboek als geschenk gekregen en daarmede kon ze een tijdje stilgehouden worden, want normaal zit ze nooit stil en is voortdurend actief.  Soms wel eens teveel van het goede, maar ja daar zijn ze jong voor en wij wat ouder.      

Gelukkig en vreugdevol 2009.

Het team van blog franita met name Anita en Francis wenst alle bezoekers van dit blog een voorspoedig, gezond en een vreugdevol nieuw jaar.
Verder voor alle medewerkers en verantwoordelijke moderators, veel plezier in jullie hobby en heel voornaamlijk weinig onoplosbare problemen.
Als laatste in het rijtje de onmisbare schakel in het Seniorennet.
De oprichter van dit voor ons onmisbare net, Webmaster
Pascal Vyncke. 

De laatste ochtend van 2008 begon fantastisch, omstreeks tien voor zeven deze ochtend werden we wakker van lawaai veroorzaakt door werken in een appartement van deze blok. Toen we uiteindelijk dan toch maar uit ons bed kwamen en een glas water wilden drinken bleek er geen water in de buizen te zitten.

Dan maar zonder wassen in de kleren gegaan en op onderzoek getrokken. In de kelder hing een briefje op de hoofdkraan van de waterleiding “niet opendraaien wegens werken bij” ik ga hier de naam van de persoon niet vermelden. Maar het was iemand die in het andere gedeelte van het appartementsgebouw woonde, maar alle nutsvoorzieningen staan bij ons in de kelder en dat is soms vrij lastig zoals nu deze morgen.

Eventjes bij deze persoon informatie gevraagd, hij had schijnbaar bij iedereen een verwittiging in de bus gestoken maar die was bij het oud papier verzeild. Enfin het was maar een kleinigheid en een half uurtje later was er weer water en nog een klein uurtje later was het geklop ook gedaan. Openlijk loopt alles op rolletjes voor de rest van de dag.

Tegen onze wil in waren we vandaag vroeg uit de veren, ik stond op tijd bij de bakker vooraleer het te druk was. Want normaal met zulke feestavond kan het dan wel uitzonderlijk druk zijn en daarbij nog de klein gasten die nieuwejaarkezoete komen zingen en dat veroorzaakt soms een lange file bij de bakker, gelijk op de autostrades.

Dat zingen zal wel overal gebeuren, alhoewel de traditie wel is afgenomen, toen wij klein waren was dat nog wat anders, maar laten we ons richten op de toekomst en niet altijd terugblikken op het verleden, zoals de nieuwe regering beloofd heeft van te doen. Stop er mee Francis houd het plezierig op de laatste avond van het oude jaar.

Ik hoop dat Anita en ik gevrijwaard blijven van zware ziekten, eveneens natuurlijk onze ganse familie en ook jullie mede sennetters en ook alle verantwoordelijken van dit net en zeker en vast de stichter van seniorennet Pascal Vyncke. Geniet van deze laatste avond en voorspoedig naar het nieuwe jaar.

De voorlaatste dag van 2008 zit er bijna op en we hebben een nieuwe regering en de prangende vraag is voor hoe lang ditmaal. De partij van de nieuwe eerste minister hangt nog met haken en ogen aan elkaar, Inge Vervotte heeft de handdoek in de ring geworpen uit solidariteit met de vorige eerste minister en de minister van justitie. Die hebben een stap terug moeten zetten wegens het Fortis arrest en volgens mijn bescheiden mening hadden er meer ministers een stap terug moeten zetten, zonder namen te noemen.

Genoeg over dat onsmakelijke zottekensspel, gisteren was er een neusvleugeltje van m’n bril eraf gekomen en deze morgen even naar de opticien gereden om m’n bril te laten repareren. Daarvoor moest ik helemaal naar de Ten Eeckhovenlei, want daar had ik hem twee jaar geleden gekocht. Hier in Schoten zijn natuurlijk ook optiekers, maar die in Deurne maakt reclame op Minerva en als het mogelijk is kopen wij altijd bij de adverteerders.

Het was op een minimum van tijd geklaard en ik kan alweer verder en m’n bril staat als gegoten op m’n neus. Na de middag moesten we nog enkele cadeautjes gaan halen voor hen die op één januari nog met een nieuwjaarsbrief afkomen en om de dag leuk af te sluiten achter onze hoek in het Cultuurcafè iets gaan drinken.

Wat verstaan we met Cultuurcafè, gewoon een zaak die gevestigd is aan de Kaekelaere en dat is de feestzaal van de gemeente Schoten. Deze zaal is onlangs terug opengegaan na totale vernieuwing van het gemeentehuis en deze drank en eetzaak is alle dagen toegankelijk voor het dagelijkse cliënteel. Vandaag zijn we er voor de eerste keer iets gaan drinken en het is er zelfs heel gezellig. Tijdens het zomerseizoen is men er van plan om buiten een terras te plaatsen. Voorlopig is het voor vandaag gedaan en wat we morgen gaan vertellen dat weet ik natuurlijk nog niet, dat is voorlopig nog toekomst. Wat ik wel weet is dat we het heel rustig gaan houden met oudejaarsavond lekker gezellig met ons tweetjes, want er is niets gepland.

hoezo ouderen niets meer waard????

we zijn een fortuin waard!!!

we hebben zilver in onze haren,

goud in onze tanden,

gas in onze darmen,

stenen in onze nieren,

lood in onze schoenen,

kalk aan onze nagels,

staal in onze heupen,

plastic in onze knieën,

vol met dure medicijnen,

lijken we wel op goudmijnen.

een mens met zoveel mineralen,

is met geen miljoen te betalen.

daarom ga ik fier door  't leven,

neem kritiek op als een spons,

want door al die rijkdom,

Bezig zijn is niet genoeg...
De vraag is
Waar we mee bezig zijn.

_  Wat kijk je sip!
_  Ruzie gehad met je vrouw.
_  Ze spreekt een maand niet meer tegen mij.
_  Moet je daarom zo sip kijken? Ik zou zeggen...
_  Morgen is de maand om.

---------------------------

De politicus had lang gepraat. Uiteindelijk beëindigde hij zijn betoog met de volgende woorden:
_  Zijn er nog vragen?
Een hand ging de hoogte in:
_  Hoe laat is het?

Deze ochtend moesten we al vroeg door de ijzige koude want Anita had om half negen een afspraak bij haar dokter voor de uitslag van het bloedonderzoek en ze vroeg me om mee te gaan, want ze voelde zich niet gerust, eigenlijk was ze een beetje bang. Wij in dat nog onchristelijk vroege uur, goed ingeduffeld tegen de vrieskoude op pad naar de dokter.

Uiteindelijk was de uitslag al een stuk beter dan de maand ervoor, de ijzerwaarde was een stukje hoger en als ze haar medicijnen verder innam zou de kwaliteit van haar bloed binnen een paar maanden drastisch verbeteren. Volgende bloed name eind januari 2009, klinkt nog veraf hé januari 2009 en toch zo dicht bij.

Het eigenaardige op deze maandag is dat er geen artiestengala is vandaag. Wij zijn zo gewoon om op maandagnamiddag naar de feestzaal Schijnpoort te gaan, dat we nu uit onze doen zijn en aan deze namiddag komt precies geen einde aan.

Ik heb na het eten al een schoonheidsslaapje gedaan( enfin we zullen dat woord schoon maar laten wat het is) en het gewoon bij een slaapje houden. Momenteel is het de beurt aan Anita om even in het land der dromen te vertoeven en bij haar is het woord schoonheid nog van toepassing.

Vanavond nog naar de radio, want dat blijft wel het zelfde daar verandert niets aan. Ik heb daar juist even buiten geweest en ik vind het bijlange na niet meer zo koud als deze morgen. De wind is geluwd en dat voel je direct als je buiten komt, maar het zal toch nog koud genoeg zijn,vanavond als we na de uitzending huiswaarts rijden. Want als je uit de studio aan de Scheldedijk buiten komt is het toch altijd enkele graadjes kouder, volgens mijn gedacht en je moet niet altijd geloven wat ik denk. Maar ik bedoel eigenlijk dat het koudegevoel groter is dan in een gewone straat, ingewikkeld hé.

Opletten geblazen!!

Acute CO- vergiftiging veroorzaakt hoofdpijn en duizeligheid. Het slachtoffer voelt zich vermoeid en misselijk en kan zelfs beginnen braken. Wordt hij/zij op dat ogenblik niet heel snel gered, dan kan hij/zij het bewustzijn verliezen en in diepe coma terechtkomen met de dood tot als gevolg. Als de Co-concentratie in de kamer zeer hoog is, kan een coma snel intreden, dat het slachtoffer niet eens de tijd heeft om te beseffen dat er iets aan de hand is.

Eventjes goeden middag wensen, want ik heb niet veel tijd om lang bij jullie te blijven want zo dadelijk komt Willy en Carine op bezoek met de twee kleinzonen Kenjiro en Kenzo. Dat is ondertussen al wel een tijdje geleden dat we ze nog gezien hebben.

Ze hebben juist grote veranderingen aan hun huis gedaan en daar kruipt natuurlijk veel tijd in als je alles zelf doet, maar ja laten uitvoeren kost een hele boel geld en wordt ondertussen zo goed als onbetaalbaar.

Deze voormiddag m’n programma afgewerkt en zo kan ik straks rustig naar de radio vertrekken. Anita is nog wat aan het genieten van de televisie uitzendingen en zij stemt nogal eens af op één van de Duitse zenders. Dan kan ze haar Duits wat onderhouden en als ik meekijk dan moet ze me wel regelmatig soufleren want mijn kennis van de Duitse taal is allerbelabberdst en dan is dat nog heel royaal voorgesteld.

Maar ja je kunt niet in alles goed zijn en als ze vertaalt dan wordt er nog wat gesproken bij de televisie uitzending en dan is het niet zo stil in de kamer. Ik kap er mee want tussen twee uur en half drie zouden ze komen. Nog een prettige zondagnamiddag en avond en afspraak morgen.

Deze morgen beloofde het weer een mooie zonnige dag te worden en net als gisteren was het een prachtige zonsopgang. Maar dat het koud was geweest heden nacht daar moest je niet aan twijfelen, een blik op de daken en de buitenslapende auto’s en dat deed genoeg vermoeden.

Maar in de living was het lekker warm en rustig genoten van het ontbijt, het afwasje was evenmin een zware opgave. Anita moest heden morgen toch eventjes naar de markt en omdat ze nogal wat fruit en groenten nodig had ben ik maar meegegaan om de boodschappentas te dragen. Ik veronderstelde dat die tamelijk zwaar zou uitvallen, want ik had zin in knolselder en die zijn op zich al tamelijk zwaar.

Inderdaad wat een geluk dat ik meegegaan was, want de boodschappentas was wel degelijk gewichtig. Maar koud dat het was, ondanks de zon stond er een scherpe nijdige wind en die beet in m’n oren en ik had zulke koude kaken, ze zullen wel rood gezien hebben. Weet je wat ik met zulk guur weer gezellig vind, het thuis komen.

Als je dan met de sleutel de deur opent, dan voelt men hoe de warmte je te gemoed komt en als je dan in de hal je schoenen uitdoet en op ge sokken in de living rondloopt, voel je de warmte van de vloerverwarming in je doordringen. Voor de rest van de dag zijn we maar thuis gebleven, ondanks het feit dat we eerst gekozen hadden voor een wandeling.

Maar we hebben het maar rustig gehouden, het heeft zo al jachtig genoeg geweest. Morgenvroeg beginnen we aan de samenstelling van de laatste zondag uitzending van het jaar 2008 en daarvoor moet ik ’s avonds toch voor buiten gaan. Ik denk dat zo dadelijk “ de kampioenen” van start gaan, dus wordt het een televisieavond of er moet iets anders tussenkomen. Op dat gebied verander ik nogal eens gemakkelijk van idee, want een tv maniak ben ik zeker niet.

Voor iedereen een prettige fijne avond en houd het warm en gezellig en tot een volgend schrijven.

Laatste luik van onze wandeling in het Peerdsbos van vrijdag 19 december. Om onze wandeling te besluiten richten we onze schreden naar de drank en eetgelegenheid de Melkerij. Dit is een tot taverne omgebouwde boerderij, nu sinds jaar en dag bekend als “De Melkerij” en ze is razend populair, van heinde en ver komt men er iets degusteren na z’n wandeling in dit bos.

In de tuin is er een groot gedeelte voorbehouden voor de kinderen en rondom staan er picknick tafels waar men z’n zelfs meegebrachte knapzak kan nuttigen en de drank haalt men aan de zelfbediening. Er is ook een groot gedeelte zitgelegenheid waar men wel verplicht is te consumeren. Tijdens het zomerseizoen is het er constant vollen bak.

Wij zijn natuurlijk niet buiten in openlucht gaan zitten maar hebben binnen plaats genomen niet ver van de open haard. We waren er heen gegaan voor pannenkoeken en die hebben we ook genomen en ik kan er bij vertellen dat ze potverdorie nog heel lekker waren ook. Daarbij nog een lekkere tas koffie en de vrijdag kon al niet meer stuk.

Als men het domein betreedt is er rechts de overdekte jeneverbar, andere dranken zijn ook beschikbaar aan de buitentoog.  In de winter wordt het in de overdekte ruimte verwarmt met van die speciale verwarmingstoestellen voor buiten. Op de tweede foto bemerkt men er eentje helemaal rechts.  In de open lucht gebruikt men ijzeren korven waar men houten blokken in opstookt.

Als men geen zin heeft om buiten te blijven dan is men aangewezen om de gelagzaal te gebruiken en die kan men betreden langs deze mooi versierde ingang.  Wil je nu toch echt nog de buitenlucht blijven opsnuiven, kan men gebruik maken van het buitenterras.  Dat bevindt zich links voor men de ingangsdeur binnen gaat en die word verwarmt met gas.  Men krijgt er bediening aan tafel en het is er gezellig ingericht.

Nadat we een laat ontbijt hadden genoten., waren Anita en ik nog tamelijk loom en eigenlijk niet voldoende uitgerust. Ons besluit stond vast om er een rustige dag van te maken en ik had gedacht om een verslaggtje op m’n blog te zetten, maar eigenlijk kon ik de fut niet op brengen om iets te verzinnen. Laat staan om een getrouwe weergave te brengen van de kerstspecial. Uiteindelijk besliste ik om een klein artikeltje over kerstmis te publiceren, dat geschreven werd door pastoor Ludwig Dubaere en verschenen bij de scheurkalender “de Druivelaar.”

Rond half vier werden we in Sint Lenaarts verwacht voor een gezellig familiekerstfeest. We waren met zes volwassenen en Elena het dochtertje van Patrick en Veerle en voor de regelmatige blogbezoeker die kennen de naam Patrick als de fotograaf van die mooie foto’s die hij fotografeerde tijdens z’n vele reizen.

Verder waren ook aanwezig wij beiden en natuurlijk de gastheer en vrouw. Ten titel van inlichting dit kerstfeest gaat om beurten door bij ons of bij Leo en Greta en dit jaar dus in Sint Lenaarts.

We starten met een aperitief en een koud en een warm snackje, met ondertussen de opening van de cadeautjes. Wat de prijs betreft werd jaren terug een prijs afgesproken wat het geschenk mag kosten en daar houden we ons nog altijd aan. Omstreeks achttien uur gingen we aan tafel voor de feestdis, een voorgerechtje op basis van vis met daarbij een fruitig wit wijntje. Een fijne aspergesoep stond ook op het menu, met daarna een flinke rustpauze om al dat fijn te laten bezinken en natuurlijk werd er flink wat afgebabbeld, met als hoofdakte Elena.

Een man trok boos naar de redactie van een krant en wou de hoofdredacteur spreken:

_ In uw krant staat dat ik dood ben, maar dat is niet zo. Ik eis een rechtzetting.

Jullie hebben het al kunnen bemerken dat ik al productief bezig geweest heb op m’n blog, gisteren was het wel anders. Tamelijk laat opgestaan toen, omdat het met kerstavond laat is geworden. Op deze bewuste kerstavond hadden Anita en ik van 21 uur tot middernacht uitzending op radio Minerva. De luisteraars waren laaiend enthousiast, dat ze kerstwensen konden mededelen aan familie, vrienden en kennissen en daar hebben ze weldegelijk gebruik van ge maakt. Anita heeft drie uur lang van het telefonistenkamer naar de uitzendstudio gelopen met de briefjes.

Ik denk dat we alles bij elkaar toch tussen de veertig en de vijftig telefoontjes hebben gekregen en dit op drie uur tijd. Ik moet zeggen dat ik het programma tamelijk zenuwachtig van start ben gegaan, maar toch was ik geweldig blij met de goede afloop van het kerstprogramma en hoop het volgend jaar opnieuw te mogen doen.

Toen we rond half één terug thuis waren, was het eerste dat we deden een koffiefilter zetten en eventjes tot rust te komen. Op de baan was het tamelijk kalm, zowel in het oprijden, als het terug komen maar ja dat is toch traditioneel voor de kerstavond en nacht. Ik denk dat het ongeveer twee uur was toen we ons teruste begaven, want na de koffie hebben we nog een ijstaartje gegeten en dat hadden we ruimschoots verdiend.

Toen hij eindelijk wist
dat hij niet lang meer te leven had,
begon hij eindelijk te leven
en hij leefde nog heel lang.

Pol Vanhaverbeke

Van morgen kon ik deze mooie zonsopgang vastleggen, ik had ondertussen reeds de vuilbakken binnengezet en uitgewassen. Toen ik de emmer met de vod vanachter ging zetten om te drogen bemerkte ik dat de zon juist boven de huizen in de Venstraat kwam. Vlug het fototoestel in de living uit de schuif gehaald en de koude van het terras getrotseerd en klik de zonsopgang van tweede kerstdag 2008 staat voor altijd te pronken op mijn blog.