zondag 28 december 08.

Deze morgen beloofde het weer een mooie zonnige dag te worden en net als gisteren was het een prachtige zonsopgang. Maar dat het koud was geweest heden nacht daar moest je niet aan twijfelen, een blik op de daken en de buitenslapende auto’s en dat deed genoeg vermoeden.

Maar in de living was het lekker warm en rustig genoten van het ontbijt, het afwasje was evenmin een zware opgave. Anita moest heden morgen toch eventjes naar de markt en omdat ze nogal wat fruit en groenten nodig had ben ik maar meegegaan om de boodschappentas te dragen. Ik veronderstelde dat die tamelijk zwaar zou uitvallen, want ik had zin in knolselder en die zijn op zich al tamelijk zwaar.

Inderdaad wat een geluk dat ik meegegaan was, want de boodschappentas was wel degelijk gewichtig. Maar koud dat het was, ondanks de zon stond er een scherpe nijdige wind en die beet in m’n oren en ik had zulke koude kaken, ze zullen wel rood gezien hebben. Weet je wat ik met zulk guur weer gezellig vind, het thuis komen.

Als je dan met de sleutel de deur opent, dan voelt men hoe de warmte je te gemoed komt en als je dan in de hal je schoenen uitdoet en op ge sokken in de living rondloopt, voel je de warmte van de vloerverwarming in je doordringen. Voor de rest van de dag zijn we maar thuis gebleven, ondanks het feit dat we eerst gekozen hadden voor een wandeling.

Maar we hebben het maar rustig gehouden, het heeft zo al jachtig genoeg geweest. Morgenvroeg beginnen we aan de samenstelling van de laatste zondag uitzending van het jaar 2008 en daarvoor moet ik ’s avonds toch voor buiten gaan. Ik denk dat zo dadelijk “ de kampioenen” van start gaan, dus wordt het een televisieavond of er moet iets anders tussenkomen. Op dat gebied verander ik nogal eens gemakkelijk van idee, want een tv maniak ben ik zeker niet.

Voor iedereen een prettige fijne avond en houd het warm en gezellig en tot een volgend schrijven.

Laatste luik van onze wandeling in het Peerdsbos van vrijdag 19 december. Om onze wandeling te besluiten richten we onze schreden naar de drank en eetgelegenheid de Melkerij. Dit is een tot taverne omgebouwde boerderij, nu sinds jaar en dag bekend als “De Melkerij” en ze is razend populair, van heinde en ver komt men er iets degusteren na z’n wandeling in dit bos.

In de tuin is er een groot gedeelte voorbehouden voor de kinderen en rondom staan er picknick tafels waar men z’n zelfs meegebrachte knapzak kan nuttigen en de drank haalt men aan de zelfbediening. Er is ook een groot gedeelte zitgelegenheid waar men wel verplicht is te consumeren. Tijdens het zomerseizoen is het er constant vollen bak.

Wij zijn natuurlijk niet buiten in openlucht gaan zitten maar hebben binnen plaats genomen niet ver van de open haard. We waren er heen gegaan voor pannenkoeken en die hebben we ook genomen en ik kan er bij vertellen dat ze potverdorie nog heel lekker waren ook. Daarbij nog een lekkere tas koffie en de vrijdag kon al niet meer stuk.

Als men het domein betreedt is er rechts de overdekte jeneverbar, andere dranken zijn ook beschikbaar aan de buitentoog.  In de winter wordt het in de overdekte ruimte verwarmt met van die speciale verwarmingstoestellen voor buiten. Op de tweede foto bemerkt men er eentje helemaal rechts.  In de open lucht gebruikt men ijzeren korven waar men houten blokken in opstookt.

Als men geen zin heeft om buiten te blijven dan is men aangewezen om de gelagzaal te gebruiken en die kan men betreden langs deze mooi versierde ingang.  Wil je nu toch echt nog de buitenlucht blijven opsnuiven, kan men gebruik maken van het buitenterras.  Dat bevindt zich links voor men de ingangsdeur binnen gaat en die word verwarmt met gas.  Men krijgt er bediening aan tafel en het is er gezellig ingericht.

Nadat we een laat ontbijt hadden genoten., waren Anita en ik nog tamelijk loom en eigenlijk niet voldoende uitgerust. Ons besluit stond vast om er een rustige dag van te maken en ik had gedacht om een verslaggtje op m’n blog te zetten, maar eigenlijk kon ik de fut niet op brengen om iets te verzinnen. Laat staan om een getrouwe weergave te brengen van de kerstspecial. Uiteindelijk besliste ik om een klein artikeltje over kerstmis te publiceren, dat geschreven werd door pastoor Ludwig Dubaere en verschenen bij de scheurkalender “de Druivelaar.”

Rond half vier werden we in Sint Lenaarts verwacht voor een gezellig familiekerstfeest. We waren met zes volwassenen en Elena het dochtertje van Patrick en Veerle en voor de regelmatige blogbezoeker die kennen de naam Patrick als de fotograaf van die mooie foto’s die hij fotografeerde tijdens z’n vele reizen.

Verder waren ook aanwezig wij beiden en natuurlijk de gastheer en vrouw. Ten titel van inlichting dit kerstfeest gaat om beurten door bij ons of bij Leo en Greta en dit jaar dus in Sint Lenaarts.

We starten met een aperitief en een koud en een warm snackje, met ondertussen de opening van de cadeautjes. Wat de prijs betreft werd jaren terug een prijs afgesproken wat het geschenk mag kosten en daar houden we ons nog altijd aan. Omstreeks achttien uur gingen we aan tafel voor de feestdis, een voorgerechtje op basis van vis met daarbij een fruitig wit wijntje. Een fijne aspergesoep stond ook op het menu, met daarna een flinke rustpauze om al dat fijn te laten bezinken en natuurlijk werd er flink wat afgebabbeld, met als hoofdakte Elena.

Een man trok boos naar de redactie van een krant en wou de hoofdredacteur spreken:

_ In uw krant staat dat ik dood ben, maar dat is niet zo. Ik eis een rechtzetting.

Jullie hebben het al kunnen bemerken dat ik al productief bezig geweest heb op m’n blog, gisteren was het wel anders. Tamelijk laat opgestaan toen, omdat het met kerstavond laat is geworden. Op deze bewuste kerstavond hadden Anita en ik van 21 uur tot middernacht uitzending op radio Minerva. De luisteraars waren laaiend enthousiast, dat ze kerstwensen konden mededelen aan familie, vrienden en kennissen en daar hebben ze weldegelijk gebruik van ge maakt. Anita heeft drie uur lang van het telefonistenkamer naar de uitzendstudio gelopen met de briefjes.

Ik denk dat we alles bij elkaar toch tussen de veertig en de vijftig telefoontjes hebben gekregen en dit op drie uur tijd. Ik moet zeggen dat ik het programma tamelijk zenuwachtig van start ben gegaan, maar toch was ik geweldig blij met de goede afloop van het kerstprogramma en hoop het volgend jaar opnieuw te mogen doen.

Toen we rond half één terug thuis waren, was het eerste dat we deden een koffiefilter zetten en eventjes tot rust te komen. Op de baan was het tamelijk kalm, zowel in het oprijden, als het terug komen maar ja dat is toch traditioneel voor de kerstavond en nacht. Ik denk dat het ongeveer twee uur was toen we ons teruste begaven, want na de koffie hebben we nog een ijstaartje gegeten en dat hadden we ruimschoots verdiend.

Toen hij eindelijk wist
dat hij niet lang meer te leven had,
begon hij eindelijk te leven
en hij leefde nog heel lang.

Pol Vanhaverbeke

Van morgen kon ik deze mooie zonsopgang vastleggen, ik had ondertussen reeds de vuilbakken binnengezet en uitgewassen. Toen ik de emmer met de vod vanachter ging zetten om te drogen bemerkte ik dat de zon juist boven de huizen in de Venstraat kwam. Vlug het fototoestel in de living uit de schuif gehaald en de koude van het terras getrotseerd en klik de zonsopgang van tweede kerstdag 2008 staat voor altijd te pronken op mijn blog.

Franciske kwam thuis met zijn rapport.
_  Zo mijn jongen, zei zijn vader, laat maar eens zien...
Schoorvoetend haalde Franciske zijn rapprt uit zijn zak en overhandigde het aan zijn vader.
_  Hier papa...en als je het gelezen hebt, bedenk dan maar dat we gelukkig allemaal gezond zijn.

Zoals steeds is de maandag de meest hectische dag van de week, dat voor een gepensioneerd koppel. Beter dit dan in dat zwarte gat vallen, in m’n beroepsleven had ik het vrij druk en als je dan terug valt op een leven van niets doen dat zou niet meevallen. Enfin dat probleem dat hebben we niet, we trachten nog zoveel mogelijk zelf te doen. Dat wil zeggen ook de onderhoud van het appartement. Maar zogauw we voelen dat het niet meer gaat, dan is het tijd voor een werkster.

Dat zijn problemen die opgelost moeten worden als ze zich voordoen, zo regeerde Luc De Haene ook ons landje. Terug naar de dagindeling van gisteren, de ochtenduren zijn wat mij betreft, programmaatje maken voor uitvoering tijdens de avonduren. Na het middagmaal ons in groot ornaat steken voor de show in de feestzaal van het Schijnpoort.

Toen we de parking opreden zagen we al dadelijk dat er veel volk aanwezig was, gewoon geen plaats meer voor de auto. Dan ons Anita laten uitstappen en in de buurt een plaatsje gaan zoeken en het geluk was aan mijn kant. De eigenaar kwam juist buiten en deed teken om voor zijn garage te komen staan. Je moet maar voor het geluk geboren zijn, alleen met de lotto heb ik dat nog nooit bemerkt.

Nu het programmaonderdeel de show, wie was er aanwezig. Ten eerste Frieda Roc een dame met een geweldige stem, ze is niet meer van de jongste maar wat stem betreft kan ze nog met de beste mee. De tweede in het rijtje was Salvador Diaz, indertijd een geweldig artiest maar nu op z’n retour. Maar hij is de zeventig reeds aardig voorbij en als hij de nummertjes waarin hij zijn stem moet forceren laat voor wat ze zijn kan hij nog wel een tijdje mee draaien.

De hoofdbrok was voorbehouden aan Ed Kooimans en Herman Van Haren en zij brachten die typische Antwerpse dialect liedjes en daar moet je steeds vol aandacht naar luisteren en we kunnen zeggen dat de namiddag meer dan geslaagd was. Volgende week is er geen artiestengala en de eerstvolgende is op vijf januari.

Vandaag was het de begrafenis van de man die op 12 december na het bezoek aan de kerstmarkt van Dortmund plots in elkaar gezakt is en overleden.  Deze morgen om tien uur was de dienst in de kerk “Heilig Hart” in de Lange Beeldekens straat in Antwerpen.

Dit echtpaar zat altijd bij ons aan tafel tijdens het optreden van de artiesten in de feestzaal Schijnpoort.  Als je elkaar al enkele jaren kent kun je niet anders dan naar de uitvaartmis  gaan.  We vertrokken met de auto naar de parking van De Lijn om aldaar tram drie te nemen tot het station Elisabeth en als je daar boven komt ben je zo aan de kerk.

Het was deze ochtend tamelijk fris en hier en daar hing mist, maar het beloofde een zonnige dag te worden.  Bij een belofte is het dan ook gebleven, want toen we buiten de kerk kwamen was het alweer grijs en bewolkt.

Met enkele mensen die we kennen van het artiestengala zijn we dan een warme koffie gaan drinken met daar opvolgend een bolleke Koninck, want de pastoor was hoogstwaarschijnlijk de verwarming vergeten aan te zetten.  Het kan ook zijn dat de parochie moet bezuinigen en dat kan men dan best doen op de verwarming.  Het is toch niet aangenaam als je er een uur lang moet stil zitten in de koude.

Enfin we hebben het met zijn allen overleefd.  Bij het einde van de dienst toen de vier dragers de kist wilden optillen, schoof de kist bijna van de steunder en eindigde het buiten dragen bijna in mineur.  Dat zou een ramp geweest hebben, zeker voor de weduwe die er vlak bij stond.  Ik heb nog een verslagje van het artiestengala van gisteren maandag, maar dat is voor straks.  Anders word ik overspannen en dat kan niet met de feestdagen voor de boeg.  Zeker met kerstavond en de op til zijnde kerstspecial.

December.
houdt de nachten in zijn greep,
terwijl men in helverlichte straten
de rilling van ijzige koude trotseert.
Binnen in de huizen,
bij de gloed van hete kachels,
worden oude verhalen opgefrist.
Midden de betovering
van een wit sneeuwtapijt
bedelen hongerige vogels
om wat voedsel.
De winter mag nu komen.

Jozef Vandromme.  Uit de Druivelaar.

Op onze wandeling kwamen we deze eigenaardige boom tegen.  Ik noem dit een kankergezwel, maar ergens zal deze aanwas wel een wetenschappelijke naam hebben.  Maar zulk een boomspecialist ben ik niet, ik denk dat een boomdokter daar wel meer over kan zeggen.  Zou die aanwas er al zijn vanaf de jonge jaren van deze boom of is die er later gekomen.  Enfin wie er iets over weet kan altijd hieronder reageren, uw kennis terzake word steeds gewaardeerd.

Vandaag de langste nacht en de kortste dag en nu gaat alles in de goede richting. Langzaam worden de dagen terug langer en hopelijk op langere termijn beter en meer zon, want nu lijkt het alweer op niets. Hier in de straat is het tamelijk druk want alle winkels zijn hier open, zoals in alle winkelstraten veronderstel ik.

Mijn belangrijkste werk voor de zondag is achter de rug en ik kan rustig heden avond naar de studio vertrekken, m’n programma zit hopelijk goed in elkaar. Er gaat niets boven tevreden luisteraars en ik ben ook al bezig om m’n kerstspecial in elkaar te knutselen. Op woensdagavond 24-12 kerstavond heb ik een kerstprogramma van 21 uur tot middernacht.

De luisteraars kunnen dan de kerstgroeten overmaken aan familie en vrienden of buren en het is de derde maal dat ik dat samen met Anita dit programma doe en de mensen reageren daar heel goed op. Donderdag in de loop van de dag breng ik er jullie wel een verslagje van.

Ik verwacht zo dadelijk de dochter en de klein kindertjes voor een zondagnamiddag bezoekje en een babbel, want het is alweer een tijdje geleden dat we ze nog eens gezien hebben.

Ik ga het hierbij laten en morgen maandag zal er ook niet veel van in huis komen, want in de namiddag is het weer artiestengala enz.. enz.. en daar moeten we bij zijn. Zonder ons gaat dat ook wel, maar met de jaren is dat een gewoonte geworden, waar een mens aan verslaaft wordt.

Zaterdagochtend dat betekend dat het weekend weer is aangebroken. Door het feit dat we er gisteren een wandeldag van gemaakt hebben, moeten we dat nu een beetje bekopen en nog enkele huis karweitjes doen. Wat maakt dit uit, de zon geeft alweer terug forfait en stuurt haar kat.

Gisterenavond was het weer niet om te gillen tijdens de nieuwsuitzendingen. De regering houdt het voor bekeken en de premier gaat voor een koffiekransje naar z’n vriend Albert op huize Belvédère. Daar vroeg hij of het mogelijk was om er mee op te houden, maar de koning vond het al te laat om daar maar dadelijk antwoord op te geven en hield z’n antwoord in beraad zoals dat in koninklijke kringen heet.

Maar we zijn weer aan het afdwalen van het onderwerp, enfin Anita heeft met de vlugte het stof afgedaan en nadien is ze naar de markt geweest voor enkele inkopen. Ze zat bijna zonder bouillon, misschien kennen jullie ze ook wel het zijn van die grote dozen met verschillende smaken en doeleinden. Ze lust die drinkbouillon zo graag en het is zo vlug klaar ook, je doet een soeplepel in een soeptas en daarop kokend water. Eigenlijk is de smaak wel lekker en af en toe lust ik er ook wel een tas van.

Ondertussen kon ik met de stofzuiger de kamers rond gaan en klaar was Kees. Wat Kees met onze kamers te maken had weet ik eigenlijk ook niet, maar dat is zo’n typische gezegde en al zolang in voege bij ons. Ik hoop dat dit niet te anti Hollands klinkt, want dat is niet m’n bedoeling. Ik krijg regelmatig lieve Nederlandse gasten in het dito gastenboek op bezoek en die wil ik niet voor het hoofd stoten.

Zoals jullie reeds gezien hebben op m’n blog heb ik al een eerste reeks foto’s getoond met een korte beschrijving er bij. De bedoeling is om er nog enkele meer te brengen, want eigenlijk een wandeling van ongeveer één en een half uur levert in dit jaargetijde ook voldoende foto’s op. Nog een gezellige avond met wat je ook aan het doen bent en ik denk dat ik er een leesavond van ga maken, kan ook wel een televisieavond worden, er zal wel ergens een goede film vertoont worden.

Gisterenavond is het er niet meer van gekomen om over de wandeling in het Peersbos te vertellen en enkele foto’s te tonen. Niet dat ik in slaap ben gevallen van vermoeidheid, dat was natuurlijk maar wat flauwe kul mijnentwege.

We waren met de wagen tot op de parking aan de drankgelegenheid “De Melkerij” gereden, daar stond hij gerust en als het donker is wordt de parking goed verlicht. Vanaf de parking zijn we rechts afgeslagen richting park van Brasschaat. Wegens de lange periode van slecht weer waren we verplicht van op de verharde wegen te blijven.

De wandeling bracht ons bij de waterloop “de Laarse beek” en dit toont ons de eerste foto. De Laarse beek stroomt hier door het kale winterlandschap stroomafwaarts richting Merksem waar hij onder de Bredabaan doorgaat richting Ekeren-Donk. Deze foto werd getrokken van op een bruggetje.

Van op dat zelfde bruggetje maar dan stroom opwaarts maakt de Laarse beek een bocht naar links en neemt en komt dan kronkelend door het landschap van het grondgebied Brasschaat.  De Laarse beek zou ergens in de Brechtse heide ontspringen.  Als hij hier onder de brug door komt heeft hij al een hele weg afgelegd.  

Net over het bruggetje zijn we rechts de weg ingedraaid maar reeds na een honderdtal meters moesten we terugkeren want het werd te slijkerig om met gewone wandelschoenen verder te trekken.  Doorvoor hadden we rubberen laarzen nodig.  Vooraleer terug te keren nog even een foto van de Laarse beek stroomopwaarts en aan het einde bemerkt men de betonnen rug leuning van het bruggetje van waarop de eerste twee foto’s genomen zijn.

Joepie deze morgen liet het zonnetje na heel lange tijd zich weer eens zien in zijn volle glorie. Ik heb bijna een kwartier aan de venster gestaan om naar haar schoonheid te kijken en het rare was dat ik me als herboren voelde. Ik kreeg ineens een steek en vertelde aan Anita dat ik dadelijk met de auto naar de self carwash zou rijden om hem een flinke wasbeurt te geven.

Anita is van het verschieten in de zetel neergeploft om te bekomen van de emotie’s, ik kreeg al direct spijt van m’n beslissing want dat was m’n bedoeling niet om haar een hartinfarct te bezorgen. Na een paar minuten zag ik de kleur terug komen op haar gelaat en toen wist ik dat ik met een gerust geweten kon vertrekken.

Ergens hoopte ik misschien dat er teveel mensen dat zelfde idee zouden gehad hebben, maar nee hoor er waren nog boxen genoeg beschikbaar en na een half uurtje was ik verwonderd dat m’n auto zulk een mooie blauwe kleur had, dit was langgeleden dat ik die nog eens gezien had. Na het droog zemen, hem aan de stofzuiger gezet om hem ook van binnen eens goed uit te kuisen en na één uur en ongeveer een kwartier zag hij er als nieuw uit.

Na dat ik hem terug in de garagebox had gezet en hem eens goed en wel bekeken had, moet ik eerlijk zeggen dat ik een beetje fier op m’n werk was. Het was ondertussen alweer etenstijd geworden toen ik terug thuis was en Anita was het ruimschoots met me akkoord dat we moesten profiteren van de zon om na de middag een wandeling in het Peerdsbos te maken en nadien in de Melkerij een lekkere pannenkoek te gaan verorberen.

Meer hier over in een volgend schrijven, ondertussen ga ik de genomen foto’s op de harde schijf zetten. Misschien tot later op de avond, als ik tenminste niet in slaap val van vermoeidheid. Dat zou best kunnen na zulk een zware ochtend.

Deze morgen was ik reeds om zes uur opgestaan, omdat ik niet meer in’t slaap kon geraken en vraag me nu niet waarom ik zou er geen zinnig antwoord kunnen op geven. Denk nu niet dat ik me heb aangekleed en beginnen te kuisen ben, ben wel gek maar niet zot hè.

Heb dan maar m’n boek verder uitgelezen en dan kon ik deze namiddag andere boeken gaan halen in de bibliotheek. Anita moest om negen uur bij haar huisarts zijn om een nieuw bloedstaal te laten nemen, want haar bloedspiegel is nog steeds niet helemaal in orde en de dokter wil het op de voet blijven volgen. Uitslag begin volgende week en weten we weeral waar we naar uit kunnen kijken.

Toen ze terug was van het doktersvisite zijn we maar gelijk naar de supermarkt gereden, dan waren we er ineens vanaf en moesten we niet meer de deur uit als we het niet wilden. Enkel ik moest dan nog naar de bib voor nieuwe boeken dat mocht ik niet vergeten want vandaag was de uiterste datum van inlevering.

Tijdens het nieuws van één uur was het kommer en kwel dat troef was in de Wetstraat en dat begint op een Amerikaanse soap te gelijken. Het is regeringscrisis alom, volgens mijn bescheiden mening is het nog niet anders geweest dan crisis vanaf de verkiezing van juni 2007. van al de verkiezingsbelofte van toen is eigenlijk nog niet veel verwezenlijkt.

Het kan zijn dat ik er niet veel van af weet en dat wil ik wel eerlijk toegeven, maar ik ben niet de enige die dit standpunt beaamt. Ik vermoed dat er op het blog van Sir Andro veel over gepalavert zal worden, ik lees zijn artikeltjes graag en meestal heeft hij meer dan gelijk. Laat ik er maar over ophouden want voor de rest is er weinig nieuws van het westelijk front, ik word er depressief van. De reden kan ook het donkere weer van de laatste tijd zijn, want volgens de statistieken is dit een periode van de meeste zelfdodingen.

Ik stop er mee voor vandaag en straks hebben we meer nieuws uit de Wetstraat en dan weten we of de eerste minister de handdoek in de ring heeft geworpen.