Woensdag 24 december 08.

Zoals steeds is de maandag de meest hectische dag van de week, dat voor een gepensioneerd koppel. Beter dit dan in dat zwarte gat vallen, in m’n beroepsleven had ik het vrij druk en als je dan terug valt op een leven van niets doen dat zou niet meevallen. Enfin dat probleem dat hebben we niet, we trachten nog zoveel mogelijk zelf te doen. Dat wil zeggen ook de onderhoud van het appartement. Maar zogauw we voelen dat het niet meer gaat, dan is het tijd voor een werkster.

Dat zijn problemen die opgelost moeten worden als ze zich voordoen, zo regeerde Luc De Haene ook ons landje. Terug naar de dagindeling van gisteren, de ochtenduren zijn wat mij betreft, programmaatje maken voor uitvoering tijdens de avonduren. Na het middagmaal ons in groot ornaat steken voor de show in de feestzaal van het Schijnpoort.

Toen we de parking opreden zagen we al dadelijk dat er veel volk aanwezig was, gewoon geen plaats meer voor de auto. Dan ons Anita laten uitstappen en in de buurt een plaatsje gaan zoeken en het geluk was aan mijn kant. De eigenaar kwam juist buiten en deed teken om voor zijn garage te komen staan. Je moet maar voor het geluk geboren zijn, alleen met de lotto heb ik dat nog nooit bemerkt.

Nu het programmaonderdeel de show, wie was er aanwezig. Ten eerste Frieda Roc een dame met een geweldige stem, ze is niet meer van de jongste maar wat stem betreft kan ze nog met de beste mee. De tweede in het rijtje was Salvador Diaz, indertijd een geweldig artiest maar nu op z’n retour. Maar hij is de zeventig reeds aardig voorbij en als hij de nummertjes waarin hij zijn stem moet forceren laat voor wat ze zijn kan hij nog wel een tijdje mee draaien.

De hoofdbrok was voorbehouden aan Ed Kooimans en Herman Van Haren en zij brachten die typische Antwerpse dialect liedjes en daar moet je steeds vol aandacht naar luisteren en we kunnen zeggen dat de namiddag meer dan geslaagd was. Volgende week is er geen artiestengala en de eerstvolgende is op vijf januari.

Vandaag was het de begrafenis van de man die op 12 december na het bezoek aan de kerstmarkt van Dortmund plots in elkaar gezakt is en overleden.  Deze morgen om tien uur was de dienst in de kerk “Heilig Hart” in de Lange Beeldekens straat in Antwerpen.

Dit echtpaar zat altijd bij ons aan tafel tijdens het optreden van de artiesten in de feestzaal Schijnpoort.  Als je elkaar al enkele jaren kent kun je niet anders dan naar de uitvaartmis  gaan.  We vertrokken met de auto naar de parking van De Lijn om aldaar tram drie te nemen tot het station Elisabeth en als je daar boven komt ben je zo aan de kerk.

Het was deze ochtend tamelijk fris en hier en daar hing mist, maar het beloofde een zonnige dag te worden.  Bij een belofte is het dan ook gebleven, want toen we buiten de kerk kwamen was het alweer grijs en bewolkt.

Met enkele mensen die we kennen van het artiestengala zijn we dan een warme koffie gaan drinken met daar opvolgend een bolleke Koninck, want de pastoor was hoogstwaarschijnlijk de verwarming vergeten aan te zetten.  Het kan ook zijn dat de parochie moet bezuinigen en dat kan men dan best doen op de verwarming.  Het is toch niet aangenaam als je er een uur lang moet stil zitten in de koude.

Enfin we hebben het met zijn allen overleefd.  Bij het einde van de dienst toen de vier dragers de kist wilden optillen, schoof de kist bijna van de steunder en eindigde het buiten dragen bijna in mineur.  Dat zou een ramp geweest hebben, zeker voor de weduwe die er vlak bij stond.  Ik heb nog een verslagje van het artiestengala van gisteren maandag, maar dat is voor straks.  Anders word ik overspannen en dat kan niet met de feestdagen voor de boeg.  Zeker met kerstavond en de op til zijnde kerstspecial.

December.
houdt de nachten in zijn greep,
terwijl men in helverlichte straten
de rilling van ijzige koude trotseert.
Binnen in de huizen,
bij de gloed van hete kachels,
worden oude verhalen opgefrist.
Midden de betovering
van een wit sneeuwtapijt
bedelen hongerige vogels
om wat voedsel.
De winter mag nu komen.

Jozef Vandromme.  Uit de Druivelaar.

Op onze wandeling kwamen we deze eigenaardige boom tegen.  Ik noem dit een kankergezwel, maar ergens zal deze aanwas wel een wetenschappelijke naam hebben.  Maar zulk een boomspecialist ben ik niet, ik denk dat een boomdokter daar wel meer over kan zeggen.  Zou die aanwas er al zijn vanaf de jonge jaren van deze boom of is die er later gekomen.  Enfin wie er iets over weet kan altijd hieronder reageren, uw kennis terzake word steeds gewaardeerd.

Vandaag de langste nacht en de kortste dag en nu gaat alles in de goede richting. Langzaam worden de dagen terug langer en hopelijk op langere termijn beter en meer zon, want nu lijkt het alweer op niets. Hier in de straat is het tamelijk druk want alle winkels zijn hier open, zoals in alle winkelstraten veronderstel ik.

Mijn belangrijkste werk voor de zondag is achter de rug en ik kan rustig heden avond naar de studio vertrekken, m’n programma zit hopelijk goed in elkaar. Er gaat niets boven tevreden luisteraars en ik ben ook al bezig om m’n kerstspecial in elkaar te knutselen. Op woensdagavond 24-12 kerstavond heb ik een kerstprogramma van 21 uur tot middernacht.

De luisteraars kunnen dan de kerstgroeten overmaken aan familie en vrienden of buren en het is de derde maal dat ik dat samen met Anita dit programma doe en de mensen reageren daar heel goed op. Donderdag in de loop van de dag breng ik er jullie wel een verslagje van.

Ik verwacht zo dadelijk de dochter en de klein kindertjes voor een zondagnamiddag bezoekje en een babbel, want het is alweer een tijdje geleden dat we ze nog eens gezien hebben.

Ik ga het hierbij laten en morgen maandag zal er ook niet veel van in huis komen, want in de namiddag is het weer artiestengala enz.. enz.. en daar moeten we bij zijn. Zonder ons gaat dat ook wel, maar met de jaren is dat een gewoonte geworden, waar een mens aan verslaaft wordt.

Zaterdagochtend dat betekend dat het weekend weer is aangebroken. Door het feit dat we er gisteren een wandeldag van gemaakt hebben, moeten we dat nu een beetje bekopen en nog enkele huis karweitjes doen. Wat maakt dit uit, de zon geeft alweer terug forfait en stuurt haar kat.

Gisterenavond was het weer niet om te gillen tijdens de nieuwsuitzendingen. De regering houdt het voor bekeken en de premier gaat voor een koffiekransje naar z’n vriend Albert op huize Belvédère. Daar vroeg hij of het mogelijk was om er mee op te houden, maar de koning vond het al te laat om daar maar dadelijk antwoord op te geven en hield z’n antwoord in beraad zoals dat in koninklijke kringen heet.

Maar we zijn weer aan het afdwalen van het onderwerp, enfin Anita heeft met de vlugte het stof afgedaan en nadien is ze naar de markt geweest voor enkele inkopen. Ze zat bijna zonder bouillon, misschien kennen jullie ze ook wel het zijn van die grote dozen met verschillende smaken en doeleinden. Ze lust die drinkbouillon zo graag en het is zo vlug klaar ook, je doet een soeplepel in een soeptas en daarop kokend water. Eigenlijk is de smaak wel lekker en af en toe lust ik er ook wel een tas van.

Ondertussen kon ik met de stofzuiger de kamers rond gaan en klaar was Kees. Wat Kees met onze kamers te maken had weet ik eigenlijk ook niet, maar dat is zo’n typische gezegde en al zolang in voege bij ons. Ik hoop dat dit niet te anti Hollands klinkt, want dat is niet m’n bedoeling. Ik krijg regelmatig lieve Nederlandse gasten in het dito gastenboek op bezoek en die wil ik niet voor het hoofd stoten.

Zoals jullie reeds gezien hebben op m’n blog heb ik al een eerste reeks foto’s getoond met een korte beschrijving er bij. De bedoeling is om er nog enkele meer te brengen, want eigenlijk een wandeling van ongeveer één en een half uur levert in dit jaargetijde ook voldoende foto’s op. Nog een gezellige avond met wat je ook aan het doen bent en ik denk dat ik er een leesavond van ga maken, kan ook wel een televisieavond worden, er zal wel ergens een goede film vertoont worden.

Gisterenavond is het er niet meer van gekomen om over de wandeling in het Peersbos te vertellen en enkele foto’s te tonen. Niet dat ik in slaap ben gevallen van vermoeidheid, dat was natuurlijk maar wat flauwe kul mijnentwege.

We waren met de wagen tot op de parking aan de drankgelegenheid “De Melkerij” gereden, daar stond hij gerust en als het donker is wordt de parking goed verlicht. Vanaf de parking zijn we rechts afgeslagen richting park van Brasschaat. Wegens de lange periode van slecht weer waren we verplicht van op de verharde wegen te blijven.

De wandeling bracht ons bij de waterloop “de Laarse beek” en dit toont ons de eerste foto. De Laarse beek stroomt hier door het kale winterlandschap stroomafwaarts richting Merksem waar hij onder de Bredabaan doorgaat richting Ekeren-Donk. Deze foto werd getrokken van op een bruggetje.

Van op dat zelfde bruggetje maar dan stroom opwaarts maakt de Laarse beek een bocht naar links en neemt en komt dan kronkelend door het landschap van het grondgebied Brasschaat.  De Laarse beek zou ergens in de Brechtse heide ontspringen.  Als hij hier onder de brug door komt heeft hij al een hele weg afgelegd.  

Net over het bruggetje zijn we rechts de weg ingedraaid maar reeds na een honderdtal meters moesten we terugkeren want het werd te slijkerig om met gewone wandelschoenen verder te trekken.  Doorvoor hadden we rubberen laarzen nodig.  Vooraleer terug te keren nog even een foto van de Laarse beek stroomopwaarts en aan het einde bemerkt men de betonnen rug leuning van het bruggetje van waarop de eerste twee foto’s genomen zijn.

Joepie deze morgen liet het zonnetje na heel lange tijd zich weer eens zien in zijn volle glorie. Ik heb bijna een kwartier aan de venster gestaan om naar haar schoonheid te kijken en het rare was dat ik me als herboren voelde. Ik kreeg ineens een steek en vertelde aan Anita dat ik dadelijk met de auto naar de self carwash zou rijden om hem een flinke wasbeurt te geven.

Anita is van het verschieten in de zetel neergeploft om te bekomen van de emotie’s, ik kreeg al direct spijt van m’n beslissing want dat was m’n bedoeling niet om haar een hartinfarct te bezorgen. Na een paar minuten zag ik de kleur terug komen op haar gelaat en toen wist ik dat ik met een gerust geweten kon vertrekken.

Ergens hoopte ik misschien dat er teveel mensen dat zelfde idee zouden gehad hebben, maar nee hoor er waren nog boxen genoeg beschikbaar en na een half uurtje was ik verwonderd dat m’n auto zulk een mooie blauwe kleur had, dit was langgeleden dat ik die nog eens gezien had. Na het droog zemen, hem aan de stofzuiger gezet om hem ook van binnen eens goed uit te kuisen en na één uur en ongeveer een kwartier zag hij er als nieuw uit.

Na dat ik hem terug in de garagebox had gezet en hem eens goed en wel bekeken had, moet ik eerlijk zeggen dat ik een beetje fier op m’n werk was. Het was ondertussen alweer etenstijd geworden toen ik terug thuis was en Anita was het ruimschoots met me akkoord dat we moesten profiteren van de zon om na de middag een wandeling in het Peerdsbos te maken en nadien in de Melkerij een lekkere pannenkoek te gaan verorberen.

Meer hier over in een volgend schrijven, ondertussen ga ik de genomen foto’s op de harde schijf zetten. Misschien tot later op de avond, als ik tenminste niet in slaap val van vermoeidheid. Dat zou best kunnen na zulk een zware ochtend.

Deze morgen was ik reeds om zes uur opgestaan, omdat ik niet meer in’t slaap kon geraken en vraag me nu niet waarom ik zou er geen zinnig antwoord kunnen op geven. Denk nu niet dat ik me heb aangekleed en beginnen te kuisen ben, ben wel gek maar niet zot hè.

Heb dan maar m’n boek verder uitgelezen en dan kon ik deze namiddag andere boeken gaan halen in de bibliotheek. Anita moest om negen uur bij haar huisarts zijn om een nieuw bloedstaal te laten nemen, want haar bloedspiegel is nog steeds niet helemaal in orde en de dokter wil het op de voet blijven volgen. Uitslag begin volgende week en weten we weeral waar we naar uit kunnen kijken.

Toen ze terug was van het doktersvisite zijn we maar gelijk naar de supermarkt gereden, dan waren we er ineens vanaf en moesten we niet meer de deur uit als we het niet wilden. Enkel ik moest dan nog naar de bib voor nieuwe boeken dat mocht ik niet vergeten want vandaag was de uiterste datum van inlevering.

Tijdens het nieuws van één uur was het kommer en kwel dat troef was in de Wetstraat en dat begint op een Amerikaanse soap te gelijken. Het is regeringscrisis alom, volgens mijn bescheiden mening is het nog niet anders geweest dan crisis vanaf de verkiezing van juni 2007. van al de verkiezingsbelofte van toen is eigenlijk nog niet veel verwezenlijkt.

Het kan zijn dat ik er niet veel van af weet en dat wil ik wel eerlijk toegeven, maar ik ben niet de enige die dit standpunt beaamt. Ik vermoed dat er op het blog van Sir Andro veel over gepalavert zal worden, ik lees zijn artikeltjes graag en meestal heeft hij meer dan gelijk. Laat ik er maar over ophouden want voor de rest is er weinig nieuws van het westelijk front, ik word er depressief van. De reden kan ook het donkere weer van de laatste tijd zijn, want volgens de statistieken is dit een periode van de meeste zelfdodingen.

Ik stop er mee voor vandaag en straks hebben we meer nieuws uit de Wetstraat en dan weten we of de eerste minister de handdoek in de ring heeft geworpen.

Een socialist vroeg aan een van zijn collega's:
_  Hoe zullen we de massa bewegen?
_  Och, dat zal snel gaan, antwoordde zijn collega en hij riep:
Mannen mijn collega geeft een rondje!
En de massa bewoog ogenblikkelijk.

------------------------

Een kleine bestelwagen wordt tegengehouden door de politie en gecontroleerd.
_  U hebt uw wagen veel te vol geladen, zegt de politieagent, u zult uw rijbewijs moeten inleveren.
U houdt me zeker voor de gek, zegt de bestuurder,
mijn rijbewijs weegt hoogstens dertig gram!

Een prettige woensdag wens ik jullie allemaal die vandaag eens komen kijken op het blog. Het is al een heel stuk warmer geworden en dat voel je al heel goed, de verwarming mag al een enkele graden lager en dat is goed voor de geldbeugel en het gat in de ozonlaag. Enfin alle beetjes helpen niet waar en volgens de nieuws berichten zit Vlaanderen al 2% onder de voorop gestelde drempel.

Wat zijn wij toch voorbeeldige burgers in de Europese gemeenschap. We zijn tevens een bevolkingsgroep waar heel de wereld mee kan lachen, denk maar aan gangsters die ze moeten vrijlaten wegens procedurefouten, vorige week nog in Brussel en vandaag weer het geval in Turnhout. De vermoedelijke dader van een moord op zijn echtgenote kan gewoon buiten wandelen en moet dan terug aangehouden worden. Hoe kan dit nu allemaal, een normaal denkende mens wordt daar gewoon tureluurs van.

In de vooravond ben ik bij ons Anita in de zetel blijven zitten en heb meegekeken naar die Amerikaanse soap “mooi en meedogenloos,” dat gaat van kwaad naar erger. Het moet zijn dat de zenders dat heel goedkoop kunnen aankopen of krijgen ze er misschien nog geld bovenover, dat zou ook kunnen. Vandaag ging Ridge weer trouwen met Brook en ik vermoed dat dit al voor de vijfde maal is en ondertussen zijn ze dan nog in het huwelijksbootje gestapt met enkele andere partners.

Het eigenaardige is dat die iedere keer opnieuw voor de kerk kunnen huwen, zou dat zo gemakkelijk zijn in de States. Dacht dat ze daar zo puriteins waren, want in een bedscène heeft de man altijd z’n broek nog aan en het schone van de zaak is dat de vrouwen voortdurend zwanger zijn, begrijpen die het begrijpen kan. In elk geval voor mij is dat Latijn of erger nog Chinees. Denk daar maar eens rustig over na en als je een verklaring heb voor dit fenomeen laat je reactie maar weten hier onder dit verhaal.

Een Schot laat op straat een fles whisky vallen. Hij loopt snel naar huis om een stoel te halen, zet die neer naast de vlek en gaat zitten.
_  Als het straks winter wordt en het begint te vriezen, dan kan ik de whisky weer ontdooien en in de fles doen.

------------------------------------

_ Ik heb sinds gisterenavond niks meer gegeten, zegt de bedelaar tegen een dikke dame.
_  Ongelofelijk, antwoordt zij, zo'n wilskracht zou ik ook willen hebben.

Zo juist lekker gegeten want ons Anita had snijboontjes met witte boontjes op het menu voor hedenavond gezet en daarbij een lekkere gebakken spiering of een varkenskarbonade waar nog veel vet tussen het vlees zit. Ik lust dit liever dan zo’n droge varkenslapje, dat is natuurlijk ieders goesting. Enfin ik wil maar zeggen dat het me lekker heeft gesmaakt.

Nu over gisteren maandag, zoals steeds was het alweer artiestengala in de feestzaal van het Schijnpoort. De artistieke mensen waren ditmaal een ganse familie, de familie Lepoutre uit Menen. Deze familie is reeds verschillende malen te gast geweest, stuk voor stuk echte artiesten maar ik persoonlijk heb liever drie verschillende zangers(essen). Nu heb je van het begin aan altijd de zelfde gezichten op het podium.

Maar ja dat is ieders smaak, maar toch denk ik niet dat ik de enige was want eigenlijk de opkomst van het publiek was povertjes. Van de zangkwaliteiten hoor je me geen kwaad woord zeggen en hun repertorium is heel uitgebreid. Zowel klassiek, operette, evergreen als Nederlandstalig kwam aan bod en nu met de feestdagen in het verschiet brachten ze mooie kerstliederen.

Om eerlijk te zijn heb ik er toch eigenlijk wel van genoten, want muzikale kwaliteiten hebben ze in overvloed. Na het programma bleven er niet veel mensen nakaarten en toen ons eten werd opgediend waren we er nog praktisch alleen. Het is er niet alleen een feestzaal maar ook een sporthal waar enkele tennis binnenbanen liggen en vanuit het cafetaria heb je altijd wel beweging en om zeven uur worden de banen bemand met nieuwe gezichten, dus ambiance is er wel.

Rond half acht was het tijd om naar de radio te rijden om het mini- boeketje te presenteren en rond half elf waren Anita en ik terug thuis en nog eventjes televisie gekeken om rond middernacht ons te rusten te begeven.

Hier zijn we weer terug, gisteren enkel een gedichtje neer gezet op m’n blog dat ik van de scheurkalender “De druivelaar” heb gehaald. Zo stond er dan toch nog iets op, maar volgens de statistieken was het niet erg druk op het blog, maar zo erg is dat nu ook weer niet. Uiteindelijk is het een liefhebberij en zijn er geen prijzen aan verbonden.

Ik ben net klaar met de tomaten groentesoep klaar te maken, soep maken dat is een specialiteit van mij, al jaar en dag. Zelfs bij m’n overleden vrouw was ik de persoon die de soep klaar maakte en ik geloof dat ik mijn hobby doorgegeven heb aan m’n dochter. Volgens m’n schoonzoon zijn haar soepen ook altijd heel lekker.

Genoeg over de soep geluld want anders ga ik seffens nog een bord uitscheppen en ik heb er nu al twee borden in m’n kas geslagen. Van soep wordt ge wel niet dik en zout doe ik er nooit in, slecht voor de bloedsomloop maar teveel is teveel en dat is nooit goed.

Ik ga ermee stoppen want straks kom ik terug met het dag verslag van gisteren en voor hen die het interesseren met de valling is het al veel beter en als ik nu hoest komen er fluimen los en de keelpijn is al enkele dagen voorbij. Ik ben bijna terug de oude, maar niet met de nadruk op “oude” gewoon ik voel me als vooreen.

Nog een fotootje uit de gemeente Schoten en tot straks. Dit is een woonboot gelegen langs heen de Schoten vaart en zo liggen er wel enkelen.

Kerkelijke Nostalgie.

Iedere vrijdag aan de dis
aten we bewust allene vis.
Het gebed voor en na het eten,
alleen senioren hebben het geweten.
Voor de biecht, 't vergevingssacrament,
zijn er heel weinig nog present.
En bij het maken van een kruisteken,
word je van alle kanten scheef bekeken.
En 't Onze Lieve-Vrouwke van onze wijk
staat nu te kijk in Bokrijk.
Kerk en wereld staan op hunne kop
en de tv doet er nog een schepje bovenop.

Gerard

Ik voel me vandaag nog altijd niet 100% in orde, die verkoudheid is toch wel hardnekkig dat moet ik toegeven.  Anita kan het niet bijhouden met zakdoeken wassen.  Deze voormiddag heb ik het boeketje samengesteld om heden avond uit te zenden en hoop dat ik het drie uur zal volhouden.         Als het wat moeilijk word houd ik de telefoonlijn wel geblokkeerd en dan hoef ik me alleen maar te concentreren op de uitzending.

Na het middagmaal wilde ik me een uurtje op de zetel leggen, maar regelmatig komt hier beneden op straat de kerstman voorbij en dit zwaait dan als een gek met een klok.   Ja het is vandaag zondag koopdag en alle winkels zijn open en ik ben dan maar rechtgestaan en eventjes met Anita mee televisie gekeken, naar een programma waar ik eigenlijk geen kop of staart van begreep.

Het was wel om mee te lachen en dat doet altijd wel eens goed.  Jullie moeten nu niet denken dat ik alles humoristisch vind, maar het was zo onmogelijk en koddig.  Het leek op een sprookje want er kwam een prinses in voor, uiteraard ook een prins en op zeker ogenblik verschijnt er een man in voor met een Zorro outfit, enfin het was gewoon een rommelboeltje maar wel grappig.

Voor de rest is m’n hoofd zoleeg als een luchtballon en weet gewoon niet meer wat schrijven en anders staat hier allemaal maar wat onzin op het blog en ik lees hier juist op het kort nieuws van het Belang van Limburg dat club Brugge een pandoering heeft gekregen van Standard het was één tegen vier.  Eindelijk zullen hun ogen eens opengaan dat ze met die trainer geen hoofd prijzen kunnen behalen,  enfin dat is mijn mening.

Als alle weken de keeper de beste man is dan gaat er wel iets fout volgens mij en eens komt dan het uur van de waarheid zoals vandaag. 

Nog twee foto's uit mijn fotoalbum.  http://fotoalbum.seniorennet.be/kemperke

Onze zaterdag begon in mineur, omstreeks negen uur kregen we telefoon op de gsm en het bleek Francine te zijn, die ons melde dat haar man gisterenavond plots was overleden na een bezoek aan de kerstmarkt van Dusseldorf. Ze waren met een autocar ’s morgens naar Duitsland gereden en heel de dag op de kerstmarkt verbleven. Toen het vertrekkingstijd was stonden ze te wachten op de autobus toen Robert plots neer viel en hij bleek reeds overleden te zijn.

Natuurlijk kon ze niet veel meer vertellen want ze was onderweg naar huis met de trein. Een overlijden in het buitenland is niet zo eenvoudig, de politie moet er bijkomen en het lichaam naar een ziekenhuis gevoerd worden om de doodsoorzaak te bepalen. De rest is later voor de begrafenisondernemer die het lichaam moet repatriëren.

Dat was ons begin van de dag en dit allemaal bij een zonovergoten morgen. Ik voelde me lichamelijk al wat beter, alleen heb ik er een lichte hoest bij gekregen. Maar dat zal wel gedaan geraken.

Deze namiddag gingen we naar het Sint Anneke, wel bepaald naar het Minerva café want Anita had negen cd’s nodig die bestelt waren op het artiestengala en die waren reeds betaald. Voor de verdere verkoop had ze van de voorzitter nog een doos cd’s meegekregen en die moest ze maar afrekenen als ze verkocht waren.

Het zal alleszins gemakkelijker verkopen als de cd direct geleverd kunnen worden, in plaats van de mensen hun naam te noteren en de twintig euro al te ontvangen en daarna het materiaal te leveren. De drie cd box verkoopt geweldig goed langs de radio om en als hij ook in de winkels zogoed van de hand gaat zullen wij blij mogen zijn.

Op de terug weg hebben we vlug frietjes met een cervola voor het avondmaal gaan kopen en hadden zodoende rap eten en morgenvroeg bijna geen afwas. Ze noemen dat het lui huishouden en dat mag ook eens zijn, want morgenvroeg is het weer programma maken maar daarover meer morgenvroeg.

In mijn artikel van gisteren heb ik jullie al in het lang en het breed uitgeweid over m’n vermoedelijke keel en hoofd verkoudheid. Ik weet nu echt niet of het een verkoudheid is want hoesten moet ik niet. Ben tamelijk vroeg gaan slapen en moet zeggen dat ik vlug in dromenland was, maar rond half twee werd ik wakker van een droge keel en dan maar opgestaan om een glaasje water te gaan drinken.

Voor alle veiligheid had ik ook een glas mee naar de slaapkamer genomen, als ik dan dorst kreeg kon ik een slokje nemen zonder uit het bed te komen.. Uiteindelijk ben ik dan maar om zes uur opgestaan en in de zetel mijn boek aan ’t lezen geweest.

Heel de dag heb ik me belabberd gevoeld en veiligheidshalve ben maar binnen gebleven. Nu kan ik zeggen dat het al veel beter gaat, die verschrikkelijke droge keel is voorbij en dat is een goed teken. Niezen en snuiten doe ik nog genoeg, ik denk dat ik reeds aan m’n achtste zakdoek toe ben.

Mensen, mensen toch wat is het nieuws op de televisie toch opbeurend, als dat zo voort gaat zit heel België straks zonder werk. Ik ben echt blij dat ik nu uit het arbeidsproces ben en ik benijd de jonge mensen zeker niet die nu voor een huishouden staan. Gewoon om te huilen is dat, ergens denk ik wat ze met de pensioenen gaan doen. Gaat er nog wel genoeg geld binnen komen, als er zo veel werklozen zijn. Het zijn uiteindelijk de werkenden die geld in het laatje moeten brengen.

Deze middag tijdens het eten kreeg ons Anita ineens een bevlieging, de kerstboom zou er vanmiddag staan.  Waarom het nu persé vandaag nog moest zijn, echt waar ik weet het niet, er was eerst gezegd dat ze hem zondagavond zou versieren.  Vrouwen zijn toch onvoorspelbaar, ik zal ze nooit helemaal begrijpen, enfin het is ook de moeite niet meer om er m’n hoofd nog over te breken.

Het enige dat ik moest doen is de boom in twee delen uit de kelder halen en de dozen met kerstballen eveneens en dan mocht ik m’n middagslaapje houden.  De kerstboom kwam naast de lange zetel te staan aan de venster, dan kun je al denken hoe goed ik geslapen heb met een vrouw die constant naast je op en neer loopt.

In elk geval moet ik toegeven hij staat er mooi, want hiervoor stond hij op een andere plaats in de living.  Want door een vroegere verschuif van de krantenbak was er daar geen plaats meer voor de kerstboom.  Nu is ze gestopt met versieren de rest is voor morgen, de dansende kerstman moet z’n plaatsje nog krijgen en eveneens het ondergesneeuwde bloemenhuisje.  Die staan op een plaats waar ze niet aankan en zodoende moet ze wachten tot ik die van het schap heb genomen.

Dit was de bevlieging van werklust van Anita, als dat mij overkomt ga ik altijd in een hoekje zitten en wacht tot bevlieging over is.  Maar ja ik ben een stoere luie man en aan werken heb ik de pest